Μαρια Στυλιανακη

Γονείς δεν θέλουν να επιτρέψουν στα παιδιά προσφύγων/μεταναστών να πάνε σχολείο

    Recommended Posts

    Με τη διαφορά ότι όντως υπήρξε αυξημένη εγκληματικότητα για ένα διάστημα αλλά και πάλι η ελληνική κοινωνία πράγματι αποδέχτηκε ότι οι περισσότεροι ήταν φιλήσυχοι και εργατικοί.

     

    Άλλο όμως να ρισκάρεις κάποια ανοιγμένα σπίτια και να μην κοιμάσαι πια ξεκλείδωτα και άλλο γεγονότα όπως στο Παρίσι, τη Νίκαια και τις Βρυξέλες. Επειδή κάποιος πχ αποφάσισε ότι το να παει κανείς σε συναυλία Μέταλ ή να πιει ποτό σε μπιστρό είναι αμάρτημα θανάσιμο που δεν το παραδέχεται ο δικός του φίλος στον ουρανό. Το Παρίσι στρατοκρατείται πλέον, γιατί πριν γίνει αυτό, τα κρούσματα πολύνεκρων επιθέσεων ήταν επανειλημμένα. Κάθε λίγους μήνες γινόταν κάτι μεγάλο. Όταν ακούσατε αυτό με το Λούβρο, αν το ακούσατε, δεν αναρωτηθήκατε τι γύρευε ο στρατιώτης στο Λούβρο; Ήταν το πόστο το εκεί! Όπως και στο Καρτιέ Λατέν και στον Πύργο του Άιφελ και σε κάθε γωνιά μπορεί να δει κανείς ομάδες κομάντο με τα αυτόματα ανά χείρας να βολτάρουν και αυτοί είναι χώρια από τις αντίστοιχες ομάδες της αστυνομίας. Και μετά το Λουβρο δεν ακούστηκε κιχ για αστυνομική βία, όλα τα κόμματα είπαν μπράβο. Φανταστείτε πώς είναι η καθημερινότητα του κόσμου εκεί. Πλέον βέβαια δεν πάνε οι Έλληνες στο Παρίσι ούτε να τους πληρώνουν. Για αυτό δεν ακούμε και πολύ τι συμβαίνει εκεί. Αυτοί που μένουν εκεί και είχαν αποδεχτεί μια χαρά τους μουσουλμάνους, μέσα σε ελάχιστα χρόνια είδαν τα κοριτσάκια να φοράνε μαντήλες, που δεν υπήρχε το φαινόμενο πριν 3 - 5 χρόνια. Εντελώς συμπτωματικά, συνέπεσε αυτό με το μουσουλμανικό φονταμενταλισμό. Στο Παρίσι πλέον βλέπεις στρουμπουλές γυναίκες και αυτές είναι οι μουσουλμάνες που πλέον παντρεύονται στα 20 το πολύ και επειδή δεν βγαίνουν από το σπίτι, είναι όλες 100 κιλά στα 25, αντίθετα με τις γαλλίδες του όποιου χρώματος που δεν φορούν μαντήλα. Κάποια ελληνικά γυράδικα που υπήρχαν στο καρτιέ λατέν εντωμεταξύ δεν σερβίρουν πια χοιρινό, μόνο γύρο κοτόπουλο. Σου λέει είναι τόσο κακό το χοιρινό για κάποιους που έχουν σημασία πια, θέλουμε δεν θέλουμε. Και σε κάποια γαλλικά, έχουν ανακαλύψει παράξενα κρέατα, όπως πάπια, για να θολώσουν τα νερά ότι δεν παίζει το χοιρινό στον κατάλογο. Όλες οι προηγούμενες φυλές που πέρασαν από άλλες χώρες, έφεραν κάτι πχ στην κουζίνα ή τέλος πάντων δεν κοίταξαν να χαλάσουν αυτά που έτρωγαν οι ντόπιοι! Σε μέρη που κυκλοφορούν κυρίως δυτικοί τουρίστες. Αυτοί που τα ζουν ήδη εκεί λοιπόν δυστυχώς, όσο υπάρχουν πολιτικοί φορείς μετριοπαθείς που κάνουν ότι δεν παρατηρούν αυτά τα πράγματα, θα οδηγηθούν δυστυχώς πάλι - ή έχουν ήδη οδηγηθεί σε πιο ακραίες καταστάσεις.

     

    Εντάξει, ας κάνουμε ότι είναι το ίδιο με τους Μικρασιάτες, να δούμε τι θα γίνει; Όλες οι χώρες έχουν δείξει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο ότι υπολογίζουν αυτά που έγιναν είτε σε άλλες χώρες και σιγά σιγά και στις ίδιες, βλ. Γερμανία που είχαν ονειρευτεί καλύτερη ένταξη και είχαν κάποια θύματα που είχαν βγει για ψώνια τα Χριστούγεννα στην Κολωνία. Please, πώς είναι δυνατόν κάποιος να το βάζει αυτό στη ζυγαριά με κάποιες διαρρήξεις;

     

    Πλέον ζούμε στην εποχή της πληροφορίας, αλλά βέβαια υπάρχει και μια τάση να λέμε ότι χτες και προχτές κάποιοι άλλοι μας κορόιδεψαν και δεν ξέραμε και για αυτό δεν έχουμε ευθύνη για το κάθε τι που υποστηρίζουμε σήμερα. Αύριο θα πούμε ότι δεν ξέραμε.

     

    Συγνώμη που ρωτώ αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω, ποιά είναι η σύνδεση του επικίνδυνα ανερχόμενου επεκτατικού μουσουλμανισμού, με τα παιδιά των Σύριων που έχουν μπει στα σχολεία;

     

    Δεν νομιζω ότι πλέον υπάρχει φορέας που να υποστηρίζει ότι όλα αυτά τα παιδάκια είναι από τη Συρία.

     

    Αρχικά λοιπόν υποστήριξαν ορισμένοι φορείς με επίσημες δηλώσεις ότι κάποιος κυνηγούσε τους Σύριους το καλοκαίρι του 15, μετά αποδείχτηκε ότι έμεναν οι περισσότεροι ίσως για χρόνια στην Τουρκία, μετά ουπς, εντάξει κάναμε λάθος αλλά δεν πειράζει, τους αξίζει να τους φροντίσει κάποιος καλύτερα, έτσι και αλλιώς περαστικοί είναι για κάπου που τους υποδέχονται, μετά ουπς, περάσανε και κάτι άλλοι από διάφορες άλλες άσχετες χώρες που είδαν φως και μπήκαν οπότε δεν ξέρουμε ακριβώς ποιοι είναι μόνο τι δήλωσαν ενδεχομένως και ουπς, τελικά δεν τους υποδέχονται στις άλλες χώρες όπως νομίζαμε, θα μείνουν και μερικοί εδώ.

     

    Οπότε άλλαξε λίγο το αφήγημα σταδιακά. Και επειδή τα ουπς είναι πολλά και διαδοχικά σε σύντομο χρόνο, μπορεί κανείς να πει ότι δεν προκαλεί μια κάποια ανησυχία τι ουπς μπορεί να έρθει στη συνέχεια;

     

    Α ναι και δεν είδαμε την ίδια προθυμία να φροντίσει κάποιος αυτούς που προϋπήρχαν στους δρόμους της Αθήνας έτσι ώστε να μη ζουν έτσι όπως ζουν και ας έχουν ίσως οι ίδιοι προσφέρει στο παρελθόν κάτι στη χώρα αυτή.

     

    Οι Σύροι όντως είναι από τους πλέον φιλήσυχους, καθαρούς και αξιοπρεπείς λαούς, ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους περαστικούς των πρόσφατων ροών και από τους Έλληνες ακόμα! Σέβονται το χώρο, δεν βρωμίζουν, είναι ήσυχοι. Μου έκανε τρομερή εντύπωση στο νησί που τους είδα ότι από εκεί που περνούσαν πεζοί για χιλιόμετρα μέσα στους αγρούς δεν είχαν ρίξει ΕΝΑ σκουπιδάκι, όπως μπορεί να έκαναν κάποιοι δικοί μας στη θέση τους, ήταν πεντακάθαροι και πλένονταν συνεχώς οι ίδιοι και η μοναδική αλλαξιά που κουβαλούσαν. Η καλή τους φήμη είναι ακόμα λόγος να αναρωτιέται κανείς ότι παρόλα αυτά μπούκαρε το IK στη χώρα τους και την έκανε της Συρίας! Για αυτό και είναι τιμή να σου λέει ο άλλος, μα τι να σου κάνει το καημένο το Συριάκι και να σε ταυτίζει με Συριάκι.

     

    Τώρα η ερώτηση που θέτεις είναι ρητορική; Αν δεν υπήρχε θέμα μουσουλμανικού επεκτατισμού το πρόβλημα της Συρίας καταρχήν θα ήταν σήμερα διαφορετικό. Η ίδια η Συρία είχε δεχτεί πρόσφυγες από τις ταραχές στο Ιράκ και μέσα στην αναμπουμπούλα έχασε και έδαφος από τους Ισλαμιστές. Η ίδια η Συρία στο έδαφός της σήμερα φιλοξενεί την πιο ακραία μορφή ισλαμισμού. Οι ίδιες οι γυναίκες που περάσαν τη θάλασσα δείξαν με την κίνησή τους να φοράνε όλες μα όλες μαντήλα, πόσο εμπιστεύονταν τους άντρες μουσουλμάνους δίπλα τους στη βάρκα στο να τις σεβαστούν αν δεν τη φορούσαν. Η Συρία δεν έχει μόνο μουσουλμάνους ή μαντηλοφόρους. Πχ στον κουρδικό τομέα δεν είναι ακόμα γενικευμένη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Συγνώμη που ρωτώ αλλά δεν μπόρεσα να καταλάβω, ποιά είναι η σύνδεση του επικίνδυνα ανερχόμενου επεκτατικού μουσουλμανισμού, με τα παιδιά των Σύριων που έχουν μπει στα σχολεία;

     

    Είναι ανεύθυνο πολιτικά, να ξεκινήσουν το σχολείο; Υπάρχει κάποια καλύτερη πρόταση για να ενσωματωθούν στην ελληνική κοινωνία, να έρθουν σε επαφή με συνομήλικα ελληνάκια και να μπορέσουν να γίνουν ίσως κάποτε, αυτό που τώρα λέμε για τους αλβανούς; (που κάποτε ήταν ανεπιθύμητοι αλλά τώρα οι περισσότεροι έχουν γίνει ένα σώμα, χωρίς να χάνουν και την εθνική τους ταυτότητα).

     

    Είναι ανεύθυνο πολιτικά να τηρείς τη στάση δεν υπάρχουν σύνορα στο Αιγαίο, οι πρόσφυγες λιάζονται κι εξαφανίζονται κλπ κλπ με αποτέλεσμα να σου κουβαλιούνται στη χώρα όλες οι φυλές του Ισραήλ, Μπαγκλαντεσιανοί, Νιγηριανοί, Αφγανοί, Πακιστανοί, μέχρι και από χώρες της Νότιας Αμερικής και 1) να είσαι ανίκανος να κάνεις διαχωρισμό προσφύγων-οικονομικών μεταναστών και 2) να τους αφήνεις να πεθαίνουν από το κρύο και τις αρρώστιας μέσα στις "δομές φιλοξενίας" ή να γίνονται έμποροι ναρκωτικών και προαγωγοί. Να υπάρχουν άνθρωποι που σκυλομετάνιωσαν και κρύβονται στα αμπάρια των πλοίων για να το σκάσουν κι εσύ να τους ξανακλείνεις μέσα, σαν κρατούμενους. Και 3ον και κυριότερον, να έχεις γεμίσει την Ευρώπη παράνομους μετανάστες, ώσπου στο τέλος σου κλείνουν τα σύνορα και σου λένε, όπως έστρωσες, κοιμήσου.

     

    Τελοσπάντων, η κυβέρνηση έχει τους λόγους της που τα κάνει αυτά. Τους λόγους των απλών πολιτών, που, χωρίς να έχουν προσωπικό συμφέρον, υποστηρίζουν αυτή τη στάση, τη θεωρώ δυο φορές πιο ανεύθυνη και αδυνατώ να την καταλάβω. Νομίζω πως το ανέλυσα αρκετά.

     

    Το είπαμε ένα δισεκατομμύριο φορές ότι το πρόβλημα ΔΕΝ είναι οι Σύριοι, μουσουλμάνοι ή χριστιανοί, γενικά ΔΕΝ είναι οι πρόσφυγες πολέμου. Ας μην επανερχόμαστε σε αυτό διαρκώς.

     

    Συγγνώμη, αλλά αυτό είναι διαστρέβλωση της αλήθειας. Αν δει κανείς πρωτοσέλιδα εφημερίδων 100 χρόνια πριν, αυτοί που σήμερα είναι οι πρόσφυγες από τις χαμένες πατρίδες, τότε ήταν εθνικός κίνδυνος, τουρκόσποροι, κουμουνιστές, θα αλλοίωναν το έθνος, αλήτες κλπ κλπ. Οι γιαγιάδες και παππούδες από εκείνα τα μέρη, δε θυμούνται καμιά θερμή υποδοχή ακριβώς και αν μη τι άλλο έχουν γραφτεί ουκ ολίγα βιβλία που παρουσιάζουν με πολύ πίκρα το τι συνέβη, για να ανατρέξει κανείς αν δεν έχει ακούσει από πρώτο χέρι ιστορίες.

     

    Όταν ήρθαν δε οι Αλβανοί μαζικά, δε θυμάμαι να μιλάγαν οι περισσότεροι για ανθρώπους πρόθυμους να ενταχθούν, αλλά κυκλοφορούσαν ιστορίες τρομου για τους βαρυποινίτες/βιαστές/δολοφόνους/μαφιόζους που άδειασε ο Μπερίσα τις φυλακές και μας τους έστειλε να μας σφάξουν νύχτα στα σπίτια μας για ένα 500ρικο (δραχμές), και για τους φανατικούς του UCK που ήρθαν σαν τρομοκράτες. Θα καταλάβαινα να είναι κάποιοι πολυ νέοι για να θυμούνται, αλλά τι στο καλό, την ερώτηση μετά από κάθε ιστορία διάρρηξης "Αλβανός ήταν; " στα σοβαρά δεν την έχετε ακούσει;

     

    Κι οι δικοί μου παππούδες από εκείνα τα μέρη ήρθαν. Δε βρήκαν το δρόμο σπαρμένο με ροδοπέταλα, αλλά δε βίωσαν και τίποτα το τρομερό. Οι Πόντιοι είχαν βιώσει πολύ χειρότερα. Και ο καυγάς, φυσικά, γινόταν για το πάπλωμα κι όχι για ιδεολογικές διαφορές.

     

    Όσο για τους Αλβανούς, γιατί, είναι ψέμα ότι σκότωναν-βίαζαν-λήστευαν κατά κόρον, αφού ειχαν ανοίξει οι φυλακές κι είχαν πλακώσει, μαζί με όσους έψαχναν δουλειά, κι όλοι οι εγκληματίες; Θέλεις να σου πω για την Αλβανίδα που είχαμε καθαρίστρια το 1995, την πληρώναμε κανονικότατα, φροντίσαμε το παιδί της, την αδελφή της και το νεογέννητο ανήψι της και ποιο ήταν το ευχαριστώ τους, πριν το σκάσουν νύχτα από την πόλη; Θέλεις να σου πω για το τι συνέβη σε φίλη μου, στην είσοδο του σπιτιού της, από εργάτη του παππού της στα χωράφια; Άσε γιατί θα φάω μπαν πάλι. Και μιλάω μόνο για αυτά που βιώσα προσωπικά κι όχι για όσα γράφανε καθημερινά οι εφημερίδες. Δηλαδή άδικα τους βγήκε το όνομα, από ρατσισμό; Γιατί δε βγήκε το ίδιο όνομα στους γεωργιανούς κλπ παλλινοστούντες, που είχαν έρθει περίπου την ίδια περίοδο;

     

    Δεν ξέρω τι γινόταν στην Αθήνα, μπορεί να χανόντουσαν μέσα στο πλήθος. Για ρωτήστε στην επαρχία όμως τι ζήσαμε, που εκεί που κυκλοφορούσαμε άνετα στο δημοτικό, ξαφνικά θέλαμε συνοδό στο γυμνάσιο και το λύκειο.

     

    Τώρα πια, ναι, έχουν μείνει μόνο οι νοικοκυραίοι. Πολλοί από αυτούς γύρισαν πίσω, βέβαια, αλλά έχουν μείνει και ρίζωσαν πολλοί. Την ίδια όμως ανεύθυνη στάση που κράτησε το κρατος τότε (ανεξέλεγκτη λαθρομετανάστευση, ένταξη στα σχολεία εντελώς απογραμμάτιστα) κρατάει και σήμερα. Οπότε δεν είναι να απορεί κανείς για τη στάση του κόσμου.


    sK6ep3.pngEnQrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το όχι και τόσο ρητορικό μου ερώτημα, αφορά την πολύ ρεαλιστική κατάσταση (που κακώς είναι αυτή που είναι, που κακώς οι κυβερνήσεις κρατούν ανεύθυνες στάσεις γενικώς, που κακώς γίνονται όλα κακώς και δεν υπάρχει προστασία στον πολίτη κτλ κτλ κτλ.) των παιδιών που ζουν εντός της χώρας μας και κατά πάσα πιθανότητα, έχουν ξεμείνει εδώ και θα μείνουν εδώ για πολύ ακόμα.

     

    Το να πάνε τα παιδιά (όλα τα παιδιά) σχολείο εδώ, δίνει μια μοναδική διέξοδο για πιθανή ενσωμάτωση και εμπλοκή με υγιή τρόπο, στην ελληνική κοινωνία.

     

    Η εναλλακτική είναι να βρίσκονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δήθεν προσωρινά, για άπειρα χρόνια και να το σκάνε από καιρό σε καιρό κάποιοι και να κυκλοφορούν από δω κι από κει κάποιοι άλλοι και να είναι ταυτόχρονα ανάμεσα μας, αλλά αποκλεισμένοι από την κοινωνία.

     

    Στα προβλήματα του επεκτατικού μουσουλμανισμού, θα σχολιάσω μονάχα ότι η απομόνωση, ενισχύει τον θρησκευτικό φανατισμό και κάθε είδους φανατισμό εν γένει.

     

    ΥΓ. Στον αντίλογο που παρατίθεται, ποια είναι η πρόταση; Να μείνουν οι αλλοδαποί πάσης φύσεως στη γείτονα χώρα; Να πάνε παρακάτω; Να μείνουν στην χώρα τους; Να ενισχυθούν τα στρατόπεδα και να μην βγαίνουν;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με κριτική ματιά, κάποια σχόλια για την τρομοκρατία.

     

    Από τον Ζύγκμουντ Μπάουμαν

     

    Άραγε στόχευσε με επιτυχία την «καρδιά της Ευρώπης» η πρόσφατη τρομοκρατική επίθεση στις Βρυξέλλες, όπως υπαινίχθηκαν τόσοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης (όπως ο έχων αύρα αυθεντίας και πολυδιαβασμένος σχολιαστής των New York Times Roger Cohen, στο άρθρο του στις 22 Μαρτίου); Ή μήπως θα έπρεπε να καταδικάσουμε και να αποφύγουμε αυτό τον συμβολισμό, που τόσο εκτιμούν οι τρομοκράτες;

     

    Η «καρδιά» που οι τρομοκράτες επιλέγουν, στοχεύουν και κάνουν το παν για να χτυπήσουν είναι πάντα κάποιο από τα μέρη όπου αφθονούν, πάντα έτοιμες, οι τηλεοπτικές κάμερες και οι ανταποκριτές παραμονεύουν διψασμένοι για τη νέα συγκλονιστική αίσθηση που θα τους εγγυηθεί αυξημένη τηλεθέαση λίγων έστω ημερών. Ακόμα και δέκα φορές περισσότερα θύματα μεταξύ των Τροπικών του Καρκίνου και του Αιγόκερω (ας πούμε στη Σομαλία, την Υεμένη ή το Μάλι) δεν θα είχαν την παραμικρή τύχη να προβληθούν και να μεγεθυνθούν όσο αυτά που προσφέρουν οι επιθέσεις στη Νέα Υόρκη, τη Μαδρίτη, το Λονδίνο, το Παρίσι ή τις Βρυξέλλες. Είναι σε αυτά τα μέρη που και οι ψίθυροι αποκτούν την ισχύ κεραυνών: με ελάχιστα έξοδα (ένα αεροπορικό εισιτήριο, ένα καλάσνικοφ, ένα πρωτόγονο χειροποίητο εκρηκτικό, και τις ζωές ενός ή μιας χούφτας απελπισμένων), κι ο τελευταίος υπερ-φιλόδοξος δολοπλόκος μπορεί να αποκομίσει ατελείωτες ώρες, μέρες και εβδομάδες δωρεάν τηλεοπτικού χρόνου. Και, το πιο σημαντικό, να πυροδοτήσει μια νέα σειρά χτυπημάτων, εκ μέρους των κυβερνήσεων των διαφόρων κρατών, στις δημοκρατικές αξίες, τις οποίες καλούνται να προστατεύσουν και οι τρομοκράτες είναι αποφασισμένοι να καταστρέψουν.

     

    Αυτή ήταν η μείζων στρατηγική αρχή των παγκόσμιων τρομοκρατών εξαρχής: δεδομένων των εξαιρετικά περιορισμένων πόρων τους, υπολογίζουν στην προσέλκυση/κινητοποίηση των, συγκριτικά απεριόριστων, αλλά στην πραγματικότητα ευάλωτων και καθόλου άπειρων, πόρων των διακηρυγμένων εχθρών τους. Οι τρομοκράτες μαθαίνουν γρήγορα –και έξυπνα– την ταχυδακτυλουργική τέχνη να συγκεντρώνουν μια ευρεία και αυξανόμενη δημοσιότητα, καθώς και κέρδη από τη διάδοση του φόβου, επενδύοντας οι ίδιοι ελάχιστα (κι όλο και λιγότερα) – λουφάζοντας κι επενδύοντας στον ζήλο με τον οποίο ο αντίπαλός τους θα δεσμευτεί ή θα επιλέξει να βοηθήσει τα σχέδια και τις επιδιώξεις τους να πραγματοποιηθούν.

     

    Οι τρομοκράτες έχουν καταφέρει –δυστυχώς με τη βοήθειά μας– να διασφαλίσουν πως, όπου και να χτυπήσει η ωμότητά τους, τα αποτελέσματά της θα αντηχήσουν σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση. Σήμερα, τα διαδοχικά τρομοκρατικά χτυπήματα είναι, ειρωνικά θα έλεγε κανείς, οι πιο ισχυροί ενοποιητικοί παράγοντες για τα μέλη μιας Ένωσης που κατά τα άλλα ξηλώνεται από παντού. Ο φόβος, η διάθεση όλο και μεγαλύτερου όγκου κονδυλίων στην ανέγερση τειχών, στη διατήρηση ενός μεγεθυνόμενου στρατού οργάνων ασφαλείας και στην παραγγελία, αγορά και εγκατάσταση όλο και περισσότερων εξόχως δαπανηρών κατασκοπευτικών τεχνολογιών σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αποτραπεί η επόμενη και μόνο η επόμενη τρομοκρατική επίθεση: όλο αυτό επηρεάζει, όχι μόνο τα μέρη που δέχονται την επίθεση, αλλά και τα πιο απομακρυσμένα σημεία στις ευρωπαϊκές χώρες «δεύτερης ταχύτητας», τις οποίες οι τρομοκράτες –έχοντας ψυχρά υπολογίσει το πιθανό ποσοστό κόστους/οφέλους– δεν έχουν καμία πρόθεση να χτυπήσουν.

     

    Σε ευθεία αντίθεση με τον διαβόητο χρησμό του Βίκτορ Όρμπαν πως «όλοι οι τρομοκράτες είναι μετανάστες», σχεδόν όλοι οι τρομοκράτες που δρουν στον ευρωπαϊκό χώρο προέρχονται από αυτόν. Οι πιο πανούργοι, επινοητικοί και κακόβουλοι συνωμότες, που καταστρώνουν, εντέλλονται ή αγρεύουν τις διαδοχικές τρομοκρατικές ενέργειες από την ασφάλεια των μακρινών σπιτιών τους, μπορεί όντως να ζουν σε τρίτες χώρες· ωστόσο, οι εκτελεστές τους στρατολογούνται από τη στερημένη, περιθωριοποιημένη, εξευτελισμένη, πικρόχολη και εκδικητική εκάστοτε τοπική νεολαία που αντικρίζει μπροστά της –και πάλι με τη δική μας βοήθεια, άμεση ή έμμεση, από πρόθεση ή από αδιαφορία– ένα μέλλον χωρίς καμία προοπτική.

     

    Η διατήρηση αυτής της κατάστασης εξαθλίωσης είναι ο τρόπος με τον οποίο κοινωνικά προβλήματα που επιζητούν κοινωνική δράση μεταμορφώνονται ριζικά σε προβλήματα ασφαλείας που καλούν σε στρατιωτικές λύσεις· αυτός είναι ίσως ο κυριότερος τρόπος με τον οποίο οι κυβερνήσεις μας, εν τέλει, συνεργάζονται με τους τρομοκράτες: ακολουθώντας τον κανόνα «οφθαλμός αντί οφθαλμού», αντί να υιοθετούμε μια ανώτερη ηθική στάση, συνδυασμένη με μια ριζοσπαστική όσο και μακροπρόθεσμη οπτική, συνεχίζουμε να διευρύνουμε τη δεξαμενή στρατολόγησης, την οποία οι επικεφαλής τρομοκράτες ανυπομονούν να εκμεταλλευτούν στο σύνολό της.

     

    Οι ισλαμιστές φονταμενταλιστές απʼ την άλλη, ανίκανοι να παράσχουν στους ομοθρήσκους τους ζωές με κάποιο νόημα (και με εμάς απρόθυμους ή παραμελώντας να το κάνουμε), τους προσφέρουν τη δεύτερη καλύτερη (έστω και υποτιθέμενη) συνταγή για τη σωτηρία της πληγωμένης τους αξιοπρέπειας και αυτοεκτίμησης: έναν θάνατο με νόημα. Πολλοί (αν και δεν πρέπει να ξεχνάμε, προς υπεράσπιση των μουσουλμάνων γειτόνων μας, ότι αυτοί οι «πολλοί» ήταν και ακόμα είναι μια μικρή μειονότητα ανάμεσα στους μουσουλμάνους που έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει σε ευρωπαϊκές χώρες) παραδίνονται στον πειρασμό, έχοντας δοκιμάσει άλλους δρόμους προς την ανθρώπινη αξιοπρέπεια που όμως έχουν βρει αδιάβατους.

     

    Πολύ συχνά βλέπουμε στους κύριους τίτλους των εφημερίδων και ακούμε στα σχόλια των ειδικών που προσκαλούνται στα τηλεοπτικά δελτία και στις ομιλίες κορυφαίων πολιτικών στελεχών, ότι είμαστε σε πόλεμο με την τρομοκρατία. Αλλά ο «πόλεμος με την τρομοκρατία» δεν είναι (για πολλούς λόγους που δεν έχουμε εδώ ούτε τον χώρο ούτε τον χρόνο να αναπτύξουμε) παρά ένα οξύμωρο. Σε σχέση με την τρέχουσα σειρά τρομοκρατικών επιθέσεων και της ανταπόκρισής μας σε αυτές, τα περισσότερα αν όχι όλα τα μεταφορικά σχήματα που αναφέρονται στην πολεμική εμπλοκή είναι παραπλανητικά και οδηγούν τη σκέψη μας σε λάθος κατεύθυνση˙ κρύβουν την αλήθεια της παρούσας κατάστασης αντί να βοηθούν στην κατανόησή της. Γενικά, η ανάπτυξη της μεταφοράς του πολέμου στην προσπάθεια εκρίζωσης της παγκόσμιας τρομοκρατίας είναι εντελώς απερίσκεπτη.

     

    Οι περισσότεροι πόλεμοι διαχωρίζουν τους αντιμαχόμενους σε νικητές και χαμένους, θριαμβευτές και ηττημένους. Και μόνο γιʼ αυτό τον λόγο, η μάχη μας με την τρομοκρατία δεν μπορεί να περιληφθεί στην κατηγορία των πολέμων. Από τη μάχη αυτή, καμία εκ των δύο πλευρών (εκτός ίσως από τους παραγωγούς, πωλητές και διακινητές δολοφονικών όπλων) δεν μπορεί να αναδειχθεί νικήτρια. Το παγκόσμιο εμπόριο όπλων (στο οποίο έχει παρασχεθεί στην πράξη, αν όχι και στη θεωρία, απόλυτη ελευθερία κινήσεων, και το οποίο καθοδηγείται από την απληστία των εμπόρων με τη σύμπνοια των κυβερνήσεων που διψούν με τη σειρά τους για ανοδικούς οικονομικούς δείκτες) έχει ήδη μετατρέψει τον πλανήτη σε ναρκοπέδιο, στο οποίο γνωρίζουμε ότι θα έχουμε έκρηξη με την πρώτη αδέξια κίνηση αλλά δεν μπορούμε να προβλέψουμε πού και πότε αυτή θα συμβεί.

     

    Όπλα για εγκληματικές ενέργειες είναι εν αφθονία διαθέσιμα (και, όπως συμβούλευε φιλικά ο Άντον Τσέχοφ τους ρεαλιστές θεατρικούς συγγραφείς της εποχής του, «αν εμφανίζεται στην πρώτη πράξη ένα τουφέκι κρεμασμένο στον τοίχο, πρέπει στην τρίτη πράξη να πυροβολήσει»). Η επιλογή των στόχων καθορίζεται, σε τελική ανάλυση, από το όπλο που έχει κανείς στα χέρια του. Σύμφωνα με μια αντεστραμμένη λογική εργαλειακού ορθολογισμού («Πες μου σε τι χρησιμεύει αυτή η συσκευή», «Α, αυτό μπορεί να κάνει, οπότε αυτό θα κάνω!»), οι νέες ευκαιρίες και δυνατότητες οδηγούν στην επαναξιολόγηση της σχετικής ελκυστικότητας των προς επιλογή συμπεριφορικών προτύπων, και εμμέσως ενισχύουν δραστικά τις πιθανότητεςαυτών έναντι εκείνων των γραμμών διαγωγής που θα τείνουν να επιλέγονται συχνότερα ανάμεσα στις εναλλακτικές.

     

    Στην κλίμακα του παγκοσμιοποιημένου πλανήτη μας, η αποναρκοθέτηση (ή η άλλη υπερφίαλη ιδέα ότι η ανέγερση τειχών θα σταματήσει τους μετανάστες λίγο πριν μπουν «στις αυλές μας») είναι μια πρόταση που δεν έχει ρεαλιστικές πιθανότητες να καταστεί εφαρμόσιμη στο προβλέψιμο μέλλον. Συγκριτικά με αυτήν, η πρόθεση να αντιμετωπιστεί το πρόβλημα στις ρίζες του –να αποστερηθούν οι εραστές και υποστηρικτές του τρόμου την πολυτέλεια της άφθονης και επεκτεινόμενης δεξαμενής στρατολόγησης ανθρώπων που αναγκάζονται ή ενθαρρύνονται να χρησιμοποιήσουν αυτά τα όπλα για άδικους σκοπούς– όσο περίπλοκη κι αν ακούγεται, είναι πολύ πιο ρεαλιστική.

     

    Ο μόνος (αλλά σοβαρότατος) λόγος να φοβόμαστε είναι η –ας ελπίσουμε μικρή– πιθανότητα η Ευρώπη να εγκαταλείψει τις αξίες που ιστορικά εκπροσωπεί, και να υποκύψει στη νοοτροπία και στον κώδικα συμπεριφοράς των τρομοκρατών, διαπράττοντας κατʼ ουσία αυτοκτονία ως εστία του αληθούς, του ηθικού και του ωραίου, όσο και ως λίκνο της ελευθερίας, της ισότητας και της αδελφότητας.

     

    Το κείμενο δημοσιεύθηκε στο Social Europe, στις 29.3.2016.

     

    http://www.nostimonimar.gr/baumann-terrorism/

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το όχι και τόσο ρητορικό μου ερώτημα, αφορά την πολύ ρεαλιστική κατάσταση (που κακώς είναι αυτή που είναι, που κακώς οι κυβερνήσεις κρατούν ανεύθυνες στάσεις γενικώς, που κακώς γίνονται όλα κακώς και δεν υπάρχει προστασία στον πολίτη κτλ κτλ κτλ.) των παιδιών που ζουν εντός της χώρας μας και κατά πάσα πιθανότητα, έχουν ξεμείνει εδώ και θα μείνουν εδώ για πολύ ακόμα.

     

    Το να πάνε τα παιδιά (όλα τα παιδιά) σχολείο εδώ, δίνει μια μοναδική διέξοδο για πιθανή ενσωμάτωση και εμπλοκή με υγιή τρόπο, στην ελληνική κοινωνία.

     

    Η εναλλακτική είναι να βρίσκονται στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, δήθεν προσωρινά, για άπειρα χρόνια και να το σκάνε από καιρό σε καιρό κάποιοι και να κυκλοφορούν από δω κι από κει κάποιοι άλλοι και να είναι ταυτόχρονα ανάμεσα μας, αλλά αποκλεισμένοι από την κοινωνία.

     

    Στα προβλήματα του επεκτατικού μουσουλμανισμού, θα σχολιάσω μονάχα ότι η απομόνωση, ενισχύει τον θρησκευτικό φανατισμό και κάθε είδους φανατισμό εν γένει.

     

    ΥΓ. Στον αντίλογο που παρατίθεται, ποια είναι η πρόταση; Να μείνουν οι αλλοδαποί πάσης φύσεως στη γείτονα χώρα; Να πάνε παρακάτω; Να μείνουν στην χώρα τους; Να ενισχυθούν τα στρατόπεδα και να μην βγαίνουν;

     

    Για τα παιδιά, όσο δεν γίνεται διαχωρισμός, η δική μου γνώμη είναι ότι θα έπρεπε να διδάσκονται εντός των δομών.

     

    Αν υπάρχουν περιοχές όπου ο διαχωρισμός έχει γίνει, έχουν μείνει οι αποδεδειγμένα Σύριοι πρόσφυγες πολέμου και οι παράνομοι έχουν απελαθεί, σαφώς και να προχωρήσουν αρχικά σε τμήματα ένταξης και σε δεύτερο χρόνο στα κανονικά σχολικά τμήματα.

     

    Όσο για τους υπόλοιπους αλλοδαπούς πάσης φύσεως, όσους δηλαδή βρίσκονται στη χώρα παράνομα, να απελαθούν άμεσα. Πολλοί από αυτούς αυτό θέλουν, άλλωστε.

     

    Οτιδήποτε άλλο έχει δοκιμαστεί και δεν δουλεύει.


    sK6ep3.pngEnQrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




     

    Οτιδήποτε άλλο έχει δοκιμαστεί και δεν δουλεύει.

     

    Ευχαριστώ για την κατάθεση της γνώμης σου.

     

    Ως προς το τελευταίο όμως; Οι Αλβανοί που σήμερα "δεν ξεχωρίζουν" ήρθαν ανοργάνωτα, παράνομα και όπως όπως. Στην πορεία, ενσωματώθηκαν όσοι ενσωματώθηκαν, όχι με κρατική παρέμβαση ή οργάνωση, αλλά μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες που προέκυψαν αναγκαστικά.

     

    30 σχεδόν χρόνια μετά, είναι μέρος της κοινωνίας μας. Και "δουλεύει" κυριολεκτικά και μεταφορικά :rolleyes:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ευχαριστώ για την κατάθεση της γνώμης σου.

     

    Ως προς το τελευταίο όμως; Οι Αλβανοί που σήμερα "δεν ξεχωρίζουν" ήρθαν ανοργάνωτα, παράνομα και όπως όπως. Στην πορεία, ενσωματώθηκαν όσοι ενσωματώθηκαν, όχι με κρατική παρέμβαση ή οργάνωση, αλλά μέσα από τις κοινωνικές διεργασίες που προέκυψαν αναγκαστικά.

     

    30 σχεδόν χρόνια μετά, είναι μέρος της κοινωνίας μας. Και "δουλεύει" κυριολεκτικά και μεταφορικά :rolleyes:

     

    Απομόνωσες μία μόνο φράση από το ποστ μου, που αναφερόταν σε κάτι άλλο.

     

    Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και για τους Αλβανούς, όχι, εγώ δε θεωρώ ότι δούλεψε. Για εκείνους, πιθανόν. Για τη δική μας χώρα, όχι.


    sK6ep3.pngEnQrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Απομόνωσες μία μόνο φράση από το ποστ μου, που αναφερόταν σε κάτι άλλο.

     

    Σε κάθε περίπτωση, ακόμη και για τους Αλβανούς, όχι, εγώ δε θεωρώ ότι δούλεψε. Για εκείνους, πιθανόν. Για τη δική μας χώρα, όχι.

     

    Η δική μας χώρα δε σώζεται :) Εχει τέτοια έλλειψη παιδείας (και δεν εννοώ πτυχία) και είναι τόσο απασχολημένη να αναπολεί τα περασμένα της μεγαλεία και την ανωτερότητα της φυλής, που πραγματικά δεν τη σώζει τίποτα. Οπότε, ας σωθεί όποιος άλλος μπορεί τουλάχιστον

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Η δική μας χώρα δε σώζεται :) Εχει τέτοια έλλειψη παιδείας (και δεν εννοώ πτυχία) και είναι τόσο απασχολημένη να αναπολεί τα περασμένα της μεγαλεία και την ανωτερότητα της φυλής, που πραγματικά δεν τη σώζει τίποτα. Οπότε, ας σωθεί όποιος άλλος μπορεί τουλάχιστον

     

    Μάλιστα. Χαίρομαι που διευκρίνησες απολύτως τη θέση σου.


    sK6ep3.pngEnQrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Guest
    Το θέμα αυτό είναι κλειστό για νέες απαντήσεις