Jullie Sun

Σκέφτομαι να κάνω παιδί αλλά κάτι με αποθαρρύνει...

    Recommended Posts

    Γεια σας! Είμαι μια πιθανή υποψήφια μητέρα. Είμαι παντρεμένη και σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μητρότητας, χωρίς όμως να επιθυμώ να το κάνω πάση θυσία.

    Τελευταία βλέπω φίλες μου μαμάδες με μικρά παιδιά κι απογοητεύομαι. Τα μικρά τους είναι πολύ πιο έξυπνα απ'τις παλιότερες γενιές παιδιών αλλά και πιο ασεβή κι αυθάδη -οι παλιοί θα τα έλεγαν "κακομαθημένα". Δε ξέρω αν παίζει ρόλο το γεγονός ότι αυτές οι μαμάδες που αναφέρομαι, έκαναν παιδί σε μεγάλη ηλικία μετά απο προσπάθειες, αλλά αυτό είναι το κοινό τους σημείο.

    Γενικά μ'αρέσουν απο μικρή τα παιδιά (ήθελα να γίνω νηπιαγωγός) αλλά μια εμπειρία μου ως μπέιμπι σίτερ και η τωρινή επαφή μου με τον γιο φίλης (που στα 6 του της λέει "εγώ αποφασίζω εδώ και δε θα μου λες τι να κάνω") παρόλο που του κάνει άπειρες συζητήσεις με ήρεμο τρόπο, μ'έχουν αποθαρρύνει απ'την ιδέα της μητρότητας.

    Απ'τη μία φοβάμαι ότι θα χάσω τη δική μου παιδικότητα –που διατηρώ ενίοτε- μαζί με την καλή σχέση με τον σύζυγο κι απ'την άλλη δε θα'θελα με τίποτα να κάνω ένα παιδί αυθάδες, ασεβές κι επιθετικό, μόνο και μόνο επειδή οι νέες συστάσεις της παιδοψυχολογίας είναι ν'αφήνεις το παιδί να εκδηλώνει και τις κακές συμπεριφορές γιατί αυτό είναι φυσιολογικό ανάλογα με την ηλικιακή του ανάπτυξη. Παρακολουθώ αυτή τη φίλη μου που έχει σπουδάσει βρεφονηπιοκόμος κι έχει διαβάσει τόσα βιβλία, να έχει διαμορφώσει ένα παιδί σαν επαναστατημένο έφηβο ήδη πριν ακόμα πάει στην 1η Δημοτικού! Τελικά, βοηθούν οι συμβουλές των ψυχολόγων και των παιδαγωγών ή μήπως τελικά στο τέλος αφήνουμε υπερβολική ελευθερία στα παιδιά χωρίς όρια, απ'το φόβο δημιουργίας παιδικών τραυμάτων;;

    Θυμάμαι αμυδρά κι εγώ σαν παιδί τις τιμωρίες της μητέρας μου ακόμα κι όταν χρειάστηκε να με χτυπήσει ελάχιστες φορές (πιο πολύ τα θυμάται η μητέρα μου που ακόμα νιώθει ενοχές) αλλά δεν έχω τραύματα απʼαυτά. Ίσα ίσα που πιστεύω ότι μου έκανε καλό να νιώθω ότι υπάρχουν αυστηρά όρια. Αντίθετα τα τραύματα μου προήλθαν απο άλλες ανώριμες συμπεριφορές των γονιών μου. Γιʼαυτό είμαι κάπως σκεπτικίστρια ως προς τη νέα προσέγγιση των γονιών προς τα παιδιά.

    Θα ήθελα μια απάντηση στον προβληματισμό μου, που τελευταία είναι έντονος.

    Ευχαριστώ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Δεν καταλαβαίνω γιατί στο δίλημμα του αν θα κάνεις παιδιά ή όχι, ανακατεύεις παιδοψυχολόγους, τα παιδιά της φίλης σου, τα παιδιά που βλέπεις τριγύρω και πάει λέγοντας...

    Αν το παιδί σου βγει κακομαθημένο, εσύ θα το έχεις κακομάθει.

    Αλλά πρόσεξε μην μπερδεύεις για κακομαθημένο, ένα παιδί που απλώς δοκιμάζει τα όριά του. Αυτό είναι μέρος της ανάπτυξης. Δεν πρόκειται ποτέ ένα παιδί να είναι πειθήνιο σαν στρατιωτάκι. Και εννοείται ότι η ζωή σου θα αλλάξει και δεν θα είναι όπως πριν. θα έχεις ένα παιδί του οποίου οι ανάγκες θα πρέπει να μπαίνουν σε πρώτη προτεραιότητα.

     

    Γνώμη μου είναι όποιος αποφασίζει να κάνει παιδί να είναι πλήρως συνειδητοποιημένος και να το κάνει για τους σωστούς λόγους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα...είναι δικαιολογημένες κατ'εμέ οι σκέψεις σου...όλες μας ερχόμαστε σε επάφη με την νέα έξυπνη γενιά,σε άλλες αρέσει αυτό και σε άλλες όχι....

    μην αποφασίσεις όμως σεφτόμενη μόνο αυτά..σκέψου τον τρόπο που εσύ μεγάλωσες και τις αρχές και την διαπεδαγώγηση ππου εσύ μπορείς να περάσεις στο δικό σου παιδί...στο λέω γιατί έχω και εγώ δύο μικρά παιδιά τα οποία αν και είναι πανέξυπνα..δεν υπερβαίνουν τα όρια,δεν αυθαδιάζουν,σέβονται και ακούνε σαν παιδιά πάντα..!Μην φοβάσαι λοιπόν και προχώρα.... :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ πάλι δε βλέπω κανένα κακομαθημένο παιδί. Βλέπω απλά παιδιά που πλέον επιτρέπεται να εκφράζονται.

    Εμένα οι γονείς μου με μεγάλωσαν τελείως διαφορετικά από τη νόρμα των γονιών της δεκαετίας του '80, όπου ο λόγος του μπαμπά και της μαμάς ήταν νόμος, όπου το να αντιμιλάς δεν επιτρεπόταν, όπου έπρεπε να σέβεσαι τους μεγαλύτερους ακόμη κι αν ήταν βλαμμένοι και δε σε σέβονταν.

    Τα περισσότερα παιδιά παλιότερων γενεών απλά "φοβόντουσα" τους γονείς τους ή είχαν μάθει να μη μιλάνε όταν μιλάνε οι μεγαλύτεροι, κλπ.

     

    Εμένα μου αρέσει όταν η κόρη μου, ηλικίας 4 ετών έχει αντίλογο, όταν υπερασπίζεται την άποψή της και τα θέλω της. Σαφώς και υπάρχουν κανόνες στο σπίτι μας, όπως υπάρχουν και στον παιδικό, κοκ., αλλά θέλω να ακούω τι σκέφτεται το παιδί μου, πως νιώθει όταν της ζητάω κάτι ή της λέω να κάνει ή να μην κάνει κάτι. Πως να το πω: καμαρώνω που έχει άποψη και που δε φοβάται να την εκφράσει κι ας γίνεται καμιά φορά αγενής. Αυτό το δουλεύουμε, το πως λέμε αυτό που νιώθουμε για να μην προσβάλλουμε, πληγώσουμε, στενοχωρήσουμε τον άλλον, ακόμη κι εμείς οι γονείς που μπορεί κάποια στιγμή επειδή έχουμε νεύρα ή κούραση να είμαστε απότομοι.

     

    Τα παιδιά είναι προσωπικότητες, έχουν άποψη, έχουν γνώμη και έχουν το δικαίωμα να την εκφράσουν. Επίσης, δεν μπαίνουν σε καλούπια, δεν είναι καθρέφτης μας με την έννοια ότι θα κάνουν ό,τι κάνουμε, θα τους αρέσει ό,τι μας αρέσει, θα φορέσουν ό,τι μας αρέσει, θα δουν στην tv ό,τι αποφασίσουμε εμείς, θα παίξουν με ό,τι τους υποδείξουμε ή όπως τους το υποδείξουμε (αυτά ανάλογα βέβαια πάντα την ηλικία). Θα φωνάξουν, θα τσιρίξουν, θα σε πουν και χαζή και όλα αυτά είναι σκαλοπάτια ώστε να χτίσεις πάνω σε αυτή την προσωπικότητα που είναι ξεχωριστή και μοναδική. Σημαντικό: πλάθω αυτό που έχει το παιδί, αμβλύνω πλευρές (αγένεια, εγωισμός, κλπ. που είναι απολύτως λογικό να υπάρχουν στις μικρές ηλικίες) και βοηθάω να ενισχυθούν άλλες.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Μα το κριτήριο για να κάνει κάποιος παιδί είναι αν θα του αυθαδιάζει ή όχι αργότερα;;;:confused:

     

    Πείτε μου ένα παιδί που δεν έχει έστω και μια φορά αυθαδιάσει....:rolleyes:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοίτα, αν επιθυμείς ένα παιδί "στρατιωτάκι" καλύτερα μην το κάνεις. Δε νομίζω όμως ότι λες αυτό.

    Έχω διαβάσει διάφορα περί γονεϊκής, και πουθενά δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου θεωρία ότι η οριοθέτηση είναι κάτι κακό. Γιατί δεν είναι. Απλώς ανάλογα με την ηλικία του παιδιού θα πρέπει οι προσδοκίες σου να είναι ρεαλιστικές.

    Η μητέρα μου εισέπραττε πολύ συχνά επαίνους για τα "πειθαρχημένα" και "ήσυχα" παιδιά της, για να φτάσει εκεί όμως οι φωνές ήταν συχνές, το "οχι" χωρίς πολλά πολλά πήγαινε σύννεφο, έπεφτε και κανένα σκαμπιλάκι πού και πού, κτλ. Τόσα καταλάβαινε, τόσα έκανε. Ρώτα με τι απωθημένα έχω από παιδί λόγω αυτής της προσέγγισης, ρώτα τι σχέση έχουμε τώρα με τη μητέρα μου και σου γράφω βιβλίο.

    Θέλει οριοθέτηση αλλά και και μια σχετική ελαστικότητα. Δύσκολη δουλειά, αλλά αν έχεις κατά νου το παιδί να μη γίνει τύραννος μεγαλώνοντας, βρίσκεις κάποιες ισορροπίες στο τέλος.

    Η συζήτηση όπως καταλαβαίνεις είναι τελείως υποθετική και σε θεωρητικό επίπεδο. Το ζήτημα είναι αν εσύ το θέλεις το παιδί και αν κατανοείς σε ποιο βαθμό θα αλλάξει η ζωή σου μετά από αυτό. Εσύ το έχεις πάει δημοτικό ήδη.


    2lz0qrohj7o75bl9.png

     

    "Οτιδήποτε δεν έχει την ποιότητα της αµφιβολίας είναι επικίνδυνο."

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Πείτε μου ένα παιδί που δεν έχει έστω και μια φορά αυθαδιάσει....:rolleyes:

     

     

    Μα αυτό ακριβώς...

     

    Συμφωνώ σε όσα έγραψες στο προηγούμενο μήνυμα, με τη διαφορά ότι εγώ βλέπω κάποια κακομαθημένα τριγύρω, συνήθως από αδιάφορους γονείς.

     

    Αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση κριτήριο για να μην κάνει κάποιος παιδιά...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μα αυτό ακριβώς...

     

    Συμφωνώ σε όσα έγραψες στο προηγούμενο μήνυμα, με τη διαφορά ότι εγώ βλέπω κάποια κακομαθημένα τριγύρω, συνήθως από αδιάφορους γονείς.

     

    Αλλά αυτό δεν είναι σε καμία περίπτωση κριτήριο για να μην κάνει κάποιος παιδιά...

     

    Ε, ναι... πάντα υπήρχαν όμως κακομαθημένα και τότε που ήταν στρατιωτάκια και σήμερα που οι περισσότεροι γονείς (που ξέρω εγώ τουλάχιστον) τα προσεγγίζουμε διαφορετικά...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ε, ναι... πάντα υπήρχαν όμως κακομαθημένα και τότε που ήταν στρατιωτάκια και σήμερα που οι περισσότεροι γονείς (που ξέρω εγώ τουλάχιστον) τα προσεγγίζουμε διαφορετικά...

     

    Συμφωνώ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Daenerys μη με παρεξηγείς (έχεις και για όνομα την αγαπημένη μου ηρωίδα!)

    Δε ξέρεις βασικές λεπτομέρεις και γι'αυτό φταίω εγώ.

    Για να'μαι ειλικρινής δε ξέρω αν θέλω παιδί. Δε μου έχει ξυπνήσει το μητρικό ένστικτό γι'αυτό κι ασχολούμαι με τέτοια θέματα, για να δω αν θα μπορώ να τ'αντέξω σε περίπτωση που τ'αποφασίσω. Απλά επειδή είμαι παντρεμένη και 34χρ. εξετάσω την περίπτωση της μητρότητας.

    Ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να γίνω μάνα. Μεγάλωσα λίγο δύσκολα: χώρισαν οι γονείς μου όταν ήμουν 4χρ., έχω αλλάξει 3 οικογένειες, 4 σχολεία, 6 σπίτια, την εφηβεία μου την πέρασα με μια ανώριμη μητριά κι έναν αυταρχικό πατέρα κι η μητέρα μου έπασχε για 27χρ. απο ψυχιατρική ασθένεια απ'την οποία γλίτωσε μόνο αυτοκτονώντας πριν απο 3χρ.

    Όλα τα παραπάνω αλλά και το γεγονός ότι πρόσφατα μετακόμισα απο Αθήνα σε επαρχιακή πόλη γιατί εκεί μένει ο σύζυγος και τα πεθερικά μου, μου δημιουργεί την ανάγκη για χρόνο προσαρμογής και για ηρεμία (έχω αλλάξει 8 δουλειές). Επίσης η δουλειά μου είναι νοσηλεύτρια χειρουργείου με περίεργες βάρδιες και πολυ αγχογόνο αντικείμενο.

    Επανερχόμενη στην μητρότητα, οι μόνοι λόγοι που τώρα σκέφτομαι να έμενα έγκυος είναι για την πιθανότητα να μου ξυπνήσει αυτό το "γλυκό συναίσθημα" που λένε όλοι, επειδή θα με συμπαθήσουν κι άλλο τα πεθερικά ποιυ δεν έχουν εγγόνι, επειδή είμαι 34χρ και στενεύουν τα περιθώρια, επειδή εδώ στην επαρχία δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο και τέλος επειδή θα κερδίσω χρόνο για να μπορέσει να γίνει η νέα μου μετάταξη στο νοσοκομείο εδώ (είμαι με αποσπάσεις τώρα).

    Απ'την άλλη ο ύπνος μου εξακολουθεί να είναι διαταρραγμένος, σωματικά δεν έχω συνέλθει ακόμα (το χειμώνα έπαθα υπερκόπωση και τώρα έχω ήπια αναιμία) και γενικά δεν έχω ακόμα την όρεξη ούτε για βόλτες καλά καλά.

    Με φίλες μαμαδες δεν περνάω καλά. Αντίθετα προτιμώ ελεύθερους φίλους κι άτομα μικρότερης ηλικίας. Γενικά δε νιώθω να'χω πολύ υπομονή, γιάυτό ρωτάω πως αποφεύγεις να γίνει το παιδί απείθαρχο.

    Πριν βιαστείτε να με κατακρίνετε επειδή δε ξέρω αν θέλω ένα παιδί, σκεφτείτε ότι καλύτερα να μην κάνω ένα συνειδητοποιημένα παρα να κάνω μες στις αμφιβολίες. Βέβαια η συνειδητοποίηση αυτή δε ξέρω αν στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα.

    Για την ώρα δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο απ'το ν'αφήσω το χρόνο να δείξει.

    Απλά ήθελα τη γνώμη και των ήδη μαμάδων στους προβληματισμούς μου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Γεια σας! Είμαι μια πιθανή υποψήφια μητέρα. Είμαι παντρεμένη και σκέφτομαι το ενδεχόμενο της μητρότητας, χωρίς όμως να επιθυμώ να το κάνω πάση θυσία.

    Τελευταία βλέπω φίλες μου μαμάδες με μικρά παιδιά κι απογοητεύομαι.

    Θα ήθελα μια απάντηση στον προβληματισμό μου, που τελευταία είναι έντονος.

    Ευχαριστώ.

     

    Εγώ διαβασα αυτά που έγραψες, και απομόνωσα αυτά που χρειάζονται απάντηση. Τα υπόλοιπα για τις φίλες και τις γνωστές αλλά και το πως μεγαλώνει ο καθένας το παιδί του είναι άστοχες σκέψεις και δικαιολογίες που σε καμία περίπτωση δεν θα ενθάρρυναν ή αποθάρρυναν κάποιον να κάνει ένα παιδάκι.

    Απλά δεν είσαι έτοιμη, δεν το νιώθεις, μην το κάνεις.

    Φαίνεται απ'τα λόγια σου πως δεν είσαι διατεθειμένη να θυσιάσεις και πολλά αλλά ούτε και το αποζητάς, γιαυτό το λέω.

     

    Δεν σχολιάζω τις φίλες σου και πως μεγαλώνουν τα παιδάκια τους, είναι κουτσομπολιό. Αν ήταν εδώ ευχαρίστως να κάναμε κουβέντα να ανταλλάξουμε απόψεις και κάπου κάπου να μαλλιοτραβηχτούμε, γιατί όχι; :D

     

    Ζήσε όπως σου αρέσει με τον σύζυγο, καλά κι αγαπημένα, ανέμελα, χωρίς άγχη, τύψεις, προβληματισμούς και κάποια στιγμή θα σας βγει πιστεύω η επιθυμία να "δημιουργήσετε μέσα απ'την αγάπη σας ένα θαύμα" πες. Αυτό είναι χείμαρος και σας βγαίνει αυθόρμητα, θα το καταλάβετε και θα ενθουσιαστείτε.

     

    Σε κάθε περίπτωση δεν είναι υποχρεωτικό να κάνεις παιδί επειδή παντρεύτηκες, άρα μην προβληματίζεσαι :cool:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν σε παρεξηγώ!:P

    Εγώ πάντως αν είχα τόσο δύσκολα χρόνια θα ήθελα να δημιουργήσω μια δική μου οικογένεια τελείως διαφορετική. Ευτυχισμένη και αγαπημένη και θα έκανα ότι μπορούσα για αυτό.

     

    Επανερχόμενη στην μητρότητα, οι μόνοι λόγοι που τώρα σκέφτομαι να έμενα έγκυος είναι για την πιθανότητα να μου ξυπνήσει αυτό το "γλυκό συναίσθημα" που λένε όλοι, επειδή θα με συμπαθήσουν κι άλλο τα πεθερικά ποιυ δεν έχουν εγγόνι, επειδή είμαι 34χρ και στενεύουν τα περιθώρια, επειδή εδώ στην επαρχία δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο και τέλος επειδή θα κερδίσω χρόνο για να μπορέσει να γίνει η νέα μου μετάταξη στο νοσοκομείο εδώ (είμαι με αποσπάσεις τώρα).

     

    Εκτός από τον πρώτο λόγο, όλοι οι άλλοι λόγοι για εμένα είναι λάθος.

     

    Σκέψου αν θέλεις πραγματικά ένα δικό σου παιδί να το αγαπήσεις και να σε αγαπήσει, αλλά βάλε τα πράγματα στις πραγματικές τους διαστάσεις. Σίγουρα θα υπάρξουν κάποιες δυσκολίες (όχι αν θα αυθαδιάζει το παιδί), αλλά νομίζω καμία σχέση με αυτές που πέρασες στην παιδική σου ηλικία.

     

    Επίσης βασικός παράγοντας είναι αν θέλει και ο σύζυγος να δημιουργήσετε οικογένεια (αν το θέλει ο ίδιος. Άσε τι θέλουν τα πεθερικά).

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ω διάβασα και τα υπόλοιπα, υπάρχουν λοιπόν σοβαρά θέματα στην δική σου ψυχολογία. Εγώ θα έλεγα λοιπόν πως η απάντηση μου είναι η πιο σωστή.

    Μην προτρέξεις!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα συμφωνήσω ότι τα παιδιά δεν τα κάνουμε ούτε για τους άλλους, ούτε για τη δουλειά, ούτε καν για μας. Τα κάνουμε για εκείνα και μετά τη γέννα εμείς ερχόμαστε - καλώς ή κακώς - σε δεύτερη μοίρα.

    Επίσης, κατά τη γνώμη μου δεν είναι απαραίτητο όλοι οι άνθρωποι να κάνουν παιδιά. Άλλοι δε γουστάρουν τις ευθύνες, άλλοι δε θέλουν να δεσμευτούν εφ όρου ζωής, άλλοι έχουν άλυτα θέματα, όπως εσύ.

    Λύσε πρώτα τα θέματά σου που θα τα λύσεις, εφόσον τα έχεις εντοπίσει και μετά αποφάσισε σν είσαι έτοιμη να χαρίσεις ζωή σε έναν άνθρωπο με ό,τι αυτό συνεπάγεται...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Daenerys μη με παρεξηγείς (έχεις και για όνομα την αγαπημένη μου ηρωίδα!)

    Δε ξέρεις βασικές λεπτομέρεις και γι'αυτό φταίω εγώ.

    Για να'μαι ειλικρινής δε ξέρω αν θέλω παιδί. Δε μου έχει ξυπνήσει το μητρικό ένστικτό γι'αυτό κι ασχολούμαι με τέτοια θέματα, για να δω αν θα μπορώ να τ'αντέξω σε περίπτωση που τ'αποφασίσω. Απλά επειδή είμαι παντρεμένη και 34χρ. εξετάσω την περίπτωση της μητρότητας.

    Ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να γίνω μάνα. Μεγάλωσα λίγο δύσκολα: χώρισαν οι γονείς μου όταν ήμουν 4χρ., έχω αλλάξει 3 οικογένειες, 4 σχολεία, 6 σπίτια, την εφηβεία μου την πέρασα με μια ανώριμη μητριά κι έναν αυταρχικό πατέρα κι η μητέρα μου έπασχε για 27χρ. απο ψυχιατρική ασθένεια απ'την οποία γλίτωσε μόνο αυτοκτονώντας πριν απο 3χρ.

    Όλα τα παραπάνω αλλά και το γεγονός ότι πρόσφατα μετακόμισα απο Αθήνα σε επαρχιακή πόλη γιατί εκεί μένει ο σύζυγος και τα πεθερικά μου, μου δημιουργεί την ανάγκη για χρόνο προσαρμογής και για ηρεμία (έχω αλλάξει 8 δουλειές). Επίσης η δουλειά μου είναι νοσηλεύτρια χειρουργείου με περίεργες βάρδιες και πολυ αγχογόνο αντικείμενο.

    Επανερχόμενη στην μητρότητα, οι μόνοι λόγοι που τώρα σκέφτομαι να έμενα έγκυος είναι για την πιθανότητα να μου ξυπνήσει αυτό το "γλυκό συναίσθημα" που λένε όλοι, επειδή θα με συμπαθήσουν κι άλλο τα πεθερικά ποιυ δεν έχουν εγγόνι, επειδή είμαι 34χρ και στενεύουν τα περιθώρια, επειδή εδώ στην επαρχία δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο και τέλος επειδή θα κερδίσω χρόνο για να μπορέσει να γίνει η νέα μου μετάταξη στο νοσοκομείο εδώ (είμαι με αποσπάσεις τώρα).

    Απ'την άλλη ο ύπνος μου εξακολουθεί να είναι διαταρραγμένος, σωματικά δεν έχω συνέλθει ακόμα (το χειμώνα έπαθα υπερκόπωση και τώρα έχω ήπια αναιμία) και γενικά δεν έχω ακόμα την όρεξη ούτε για βόλτες καλά καλά.

    Με φίλες μαμαδες δεν περνάω καλά. Αντίθετα προτιμώ ελεύθερους φίλους κι άτομα μικρότερης ηλικίας. Γενικά δε νιώθω να'χω πολύ υπομονή, γιάυτό ρωτάω πως αποφεύγεις να γίνει το παιδί απείθαρχο.

    Πριν βιαστείτε να με κατακρίνετε επειδή δε ξέρω αν θέλω ένα παιδί, σκεφτείτε ότι καλύτερα να μην κάνω ένα συνειδητοποιημένα παρα να κάνω μες στις αμφιβολίες. Βέβαια η συνειδητοποίηση αυτή δε ξέρω αν στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα.

    Για την ώρα δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο απ'το ν'αφήσω το χρόνο να δείξει.

    Απλά ήθελα τη γνώμη και των ήδη μαμάδων στους προβληματισμούς μου.

     

    Κοριτσάκι μου το παιδί σε καμία των περιπτώσεων δεν θα σου ξυπνήσει ΜΟΝΟ ένα γλυκό συναίσθημα!!! εγώ που ΘΕΛΩ τρελά ένα παιδί όλες οι φίλες μου με προετοιμάζουν πως δεν υπάρχει εκείνο το ροζ συννεφάκι μόνο!!!αγχη αγωνίες ανησυχίες ξενύχτια κούραση κουραση κουραση....το παιδί δεν έρχεται για νακαλύψει κενά μας συναισθηματικά, ίσα ίσα πάνω από όλα εμείς πρώτα πρέπει να τα βρούμε με τον εαυτό μας να είμαστε καλά και ισορροπημένες, γιατί εμείς αυρίο φέρνοντας ένα παιδί στον κόσμο θα είμαστε το παράδειγμα που θα μιμηθεί!!!! σου προτείνω με ΄λοα όσα κουβαλάς και όλα όσα σε προβληματίζουν να απευθυνθείς σε ειδικό για να μπορεσεις πιο εύκολα να καταλάβεις τι θέλεις..γιατί μόνο τότε θα είσαι ευτυχισμένη!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Daenerys μη με παρεξηγείς (έχεις και για όνομα την αγαπημένη μου ηρωίδα!)

    Δε ξέρεις βασικές λεπτομέρεις και γι'αυτό φταίω εγώ.

    Για να'μαι ειλικρινής δε ξέρω αν θέλω παιδί. Δε μου έχει ξυπνήσει το μητρικό ένστικτό γι'αυτό κι ασχολούμαι με τέτοια θέματα, για να δω αν θα μπορώ να τ'αντέξω σε περίπτωση που τ'αποφασίσω. Απλά επειδή είμαι παντρεμένη και 34χρ. εξετάσω την περίπτωση της μητρότητας.

    Ποτέ πριν δεν είχα σκεφτεί το ενδεχόμενο να γίνω μάνα. Μεγάλωσα λίγο δύσκολα: χώρισαν οι γονείς μου όταν ήμουν 4χρ., έχω αλλάξει 3 οικογένειες, 4 σχολεία, 6 σπίτια, την εφηβεία μου την πέρασα με μια ανώριμη μητριά κι έναν αυταρχικό πατέρα κι η μητέρα μου έπασχε για 27χρ. απο ψυχιατρική ασθένεια απ'την οποία γλίτωσε μόνο αυτοκτονώντας πριν απο 3χρ.

    Όλα τα παραπάνω αλλά και το γεγονός ότι πρόσφατα μετακόμισα απο Αθήνα σε επαρχιακή πόλη γιατί εκεί μένει ο σύζυγος και τα πεθερικά μου, μου δημιουργεί την ανάγκη για χρόνο προσαρμογής και για ηρεμία (έχω αλλάξει 8 δουλειές). Επίσης η δουλειά μου είναι νοσηλεύτρια χειρουργείου με περίεργες βάρδιες και πολυ αγχογόνο αντικείμενο.

    Επανερχόμενη στην μητρότητα, οι μόνοι λόγοι που τώρα σκέφτομαι να έμενα έγκυος είναι για την πιθανότητα να μου ξυπνήσει αυτό το "γλυκό συναίσθημα" που λένε όλοι, επειδή θα με συμπαθήσουν κι άλλο τα πεθερικά ποιυ δεν έχουν εγγόνι, επειδή είμαι 34χρ και στενεύουν τα περιθώρια, επειδή εδώ στην επαρχία δεν υπάρχουν πολλά πράγματα για να γεμίσεις τον ελεύθερο χρόνο και τέλος επειδή θα κερδίσω χρόνο για να μπορέσει να γίνει η νέα μου μετάταξη στο νοσοκομείο εδώ (είμαι με αποσπάσεις τώρα).

    Απ'την άλλη ο ύπνος μου εξακολουθεί να είναι διαταρραγμένος, σωματικά δεν έχω συνέλθει ακόμα (το χειμώνα έπαθα υπερκόπωση και τώρα έχω ήπια αναιμία) και γενικά δεν έχω ακόμα την όρεξη ούτε για βόλτες καλά καλά.

    Με φίλες μαμαδες δεν περνάω καλά. Αντίθετα προτιμώ ελεύθερους φίλους κι άτομα μικρότερης ηλικίας. Γενικά δε νιώθω να'χω πολύ υπομονή, γιάυτό ρωτάω πως αποφεύγεις να γίνει το παιδί απείθαρχο.

    Πριν βιαστείτε να με κατακρίνετε επειδή δε ξέρω αν θέλω ένα παιδί, σκεφτείτε ότι καλύτερα να μην κάνω ένα συνειδητοποιημένα παρα να κάνω μες στις αμφιβολίες. Βέβαια η συνειδητοποίηση αυτή δε ξέρω αν στηρίζεται σε ρεαλιστικά δεδομένα.

    Για την ώρα δε μπορώ να κάνω κάτι άλλο απ'το ν'αφήσω το χρόνο να δείξει.

    Απλά ήθελα τη γνώμη και των ήδη μαμάδων στους προβληματισμούς μου.

     

    Βλέπω ότι έχεις ήδη κουραστεί από την ίδια σου την, δύσκολη μέχρι τώρα ζωή. Πρέπει να ηρεμήσεις πρώτα. Είσαι νέα. Σίγουρα είναι λάθος η απόκτηση παιδιού για κοινωνικο-οικογενειακούς λόγους. Θα είναι δύσκολο να προβείς σε τέτοιο βήμα όταν αισθάνεσαι έτσι. Εγώ θα σου πρότεινα να αφήσεις εντελώς αυτήν την σκέψη για κανένα χρόνο, κ να το δεις όταν θα έχεις τακτοποιηθεί στην νέα σου ζωή. Πολλές αλλαγές - μερικές επώδυνες- κ μία νέα αλλαγή θα σε ζορίσει. Σκέψου να δεις κ κάποιον ειδικό, όπως σου προτείνει μία άλλη φίλη.

     

    Όσο για αυτά που λες :

     

    1)Πριν κάνω παιδιά, ούτε και εμένα μου άρεσαν οι παρέες με μητέρες. Αφού δεν υπάρχει κοινό σημείο συζήτησης, τι να πεις ? όχι ότι τώρα λέμε μόνο για τα παιδιά μας, αλλά είναι αλλιώς, τώρα έχω έρθει στην άλλη όχθη, δυσκολεύομαι να βρεθώ με φίλες μου που δεν είναι μητέρες.

     

    2)Δεν μου ήρθε ποτέ το "γλυκό συναίσθημα" που λες, εννοώ πριν μείνω έγκυος. Ίσα ίσα που απέφευγα την επαφή με παιδιά, γιατί θεωρούσα ότι είναι φασαριόζικα :oops::oops::oops:. Απλώς κάποια στιγμή ένιωσα ότι δεν ήμουν ολοκληρωμένη σαν άνθρωπος χωρίς παιδιά. Μετά ήρθαν όλα αυτά τα υπέροχα συναισθήματα.

     

    3)Τα παιδιά μου είναι πολύ ζωηρά, τον ένα μπορείς να τον χαρακτηρίσεις κ απείθαρχο. Ε ΚΑΙ??? ΤΑ ΛΑΤΡΕΥΩ. ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΜΟΥ. Το ίδιο θα σου πουν όλες οι μητέρες, πειθαρχημένων κ μη παιδιών.

     

    4) Υπάρχουν πάρα μα πάρα πολλά ευτυχισμένα ζευγάρια χωρίς παιδιά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Jullie Sun, δεν είμαι από εκείνες που ονειρεύονταν να έχει μία ζωή με παιδιά. Έχω κάνει ένα αυτή τη στιγμή, κι αυτό κυρίως λόγω της επιμονής του άντρα μου (προφανώς "ηρθε και το πλήρωμα του χρόνου" μάλλον, καθώς στα 25 μου φυσικά είχα άλλα όνειρα, τα οποία στα 33 μου άλλαξαν, κι έτσι μπήκε στη ζωή μου κι ένα παιδί).

    Κοίτα, εγώ δε θεωρώ ότι όλες οι γυναίκες είναι γεννημένες για να γίνουν μάνες, και φυσικά αν κάποια δεν το θέλει, καλύτερα να μη γίνεται (δε μπορείς να το κάνει μόνο επειδή το "απαιτεί" η κοινωνία).

    Επίσης, σε καμία περίπτωση δεν είναι λόγος να κάνεις παιδί για να σε συμπαθήσει η πεθερά ή να πάρεις μόρια για τη δουλειά, καθώς το παιδί "πάει σετ" και με άλλα πράγματα (πέρα από αυτά τα "προνόμια"...)

    Εδώ ρωτάς μαμάδες, που καμία μας, όσο δύσκολα κι αν περνάει δε νομίζω ότι πρόκειται να πει πως μετάνιωσε που έκανε παιδί. Και δύσκολα περνάμε όλες, είτε λόγω οικονομικών, είτε λόγω "δύσκολου" παιδού (σε επίπεδο ύπνου, φαγητού, κλπ, και το δύσκολου σε άπειρα εισαγωγικά), είτε γενικότερων δυσκολιών με δουλειές, οικογένειες κ.α. που ένα παιδί ίσως επιβαρύνει την όλη κατάσταση, αλλά για όλες μας φέρνει κι ένα σωρό άλλα πράγματα μαζί του. Για μένα π.χ. αυτά τα άλλα είναι πρωτόγνωρα συναισθήματα που όχι μόνο δε μετάνιωσα που το έκανα, αλλά νιώθω παραπάνω ευτυχισμένη από πριν.

    Αναφορικά με το αν θα έχει αυθάδεια το παιδί σου, ή θα είναι ανυπάκουο, ή δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, απλώς θέλω να ρωτήσω: εσύ ήσουν ένα παιδί που ό,τι, μα ό,τι, σου έλεγαν οι γονείς ή οι κηδεμόνες σου έλεγες σε όλα ναι; Εγώ και όχι έλεγα, και γλώσσα έβγαζα, και τσακωνόμουν με τους δικούς μου όσο ήμουν παιδί κι έφηβη (και καμια φορά και τώρα:-D) αλλά νομίζω ότι κάπως τα κατάφερα... Πάντως εγκληματίας δεν έγινα.

    Θεωρώ ότι οι απορίες και οι αμφιβολίες που έχεις είναι εύλογες, απλώς μη νομίζεις ότι είσαι η μόνη μου τα σκέφτεσαι έτσι. Πολλές από εμάς είχαμε δεύτερες και τρίτες σκέψεις για το αν πρέπει, αν είμαστε ικανές, αν θέλουμε πραγματικά παιδί. Και φυσικά (πίστεψέ με) η πραγματικότητα όταν θα τη βιώνεις θα απέχει κατα πολύ απ ό,τι κι αν φαντάζεσαι τώρα (άλλοτε προς το καλύτερο κι άλλοτε προς το χειρότερο)

    Σε κάθε περίπτωση, πάντως, όποιες κι αν ειναι οι δικές σου σκέψεις να τις μοιραστείς και με τον ενδεχόμενο υποψήφιο μπαμπά.

    Και νομίζω κι εγώ ότι ορθώς πράττεις και κάνεις ψυχανάλυση (όχι για το θέμα του παιδιού) αλλά για εσένα την ίδια!

    καλή συνέχεια!

     

    Υ.Γ. πάντως, μην το κάνεις σαν το ανέκδοτο με το γρύλλο:lol:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και συμφωνω σε όλα με την annoulen

     

    με μόνη διαφορά ότι είμαι η μοναδική από την στενή μου παρέα που έχω παιδί, αλλά αυτό δεν έχει αλλάξει κάτι συνεχίζουμε να κάνουμε παρέα με τους φίλους μας κι ας μην έχουν παιδιά!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτή τη συζήτηση είχαμε σήμερα με την αδερφή μου...πόσο κακομαθημένα και άπληστα είναι όλα τα παιδιά, λες και περνάει στο dna τους.

    Συμφωνώ ότι όταν είμασταν εμείς παιδιά ήταν ακριβώς το αντίθετο, και αυτο λάθοςς βέβαια. Αλλά σεβόμασταν τους γονείς μας (μπορεί και να ήταν φόβος το δέχομαι) αλλά ξεραμε που να σταματάμε.

     

    Τώρα η καινούρια γενιά δε ξέρω τι γίνεται...έχει χαθεί η μπάλα. Και από τον κύκλο μου τα πιο απείθαρχα και άπληστα είναι αυτά που είναι 2 αδέρφια με 2 χρόνια διαφορά. Μπορεί να έτυχε αλλά έχω πολλά παραδείγματα από φίλους της κόρης μου και συγγενείς μας.

    Ασε την ζήλια που έχουν μεταξύ τους...και εμείς ζηλεύαμε με την αδερφή μου αλλά δε θα έκανα ποτέ θέμα στους γονείς μου για αυτό.

    Τώρα τα βλέπεις όλα με άποψη, ύφος ξερολίασης και μία γλώσσα άλλο πράγμα.

     

    ΑΛΛΑ όλα αυτά δεν είναι λόγος για να μη κάνει κάποιος παιδί. Σέβομαι απόλυτα να μη θέλει κάποιος γιατί απλά δε νιώθει έτοιμος (μεταξύ μας ποτέ δε νιώθεις έτοιμος) ή γιατί νιώθει ότι δε του ταιριάζει ο ρόλος ή για οποιοδήποτε λόγο.

    Είναι τόσες οι χαρές και οι αγωνίες/αγχη αλλά αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο κάποιος που έχει ήδη παιδί.

     

    Εύχομαι τα καλύτερα, έχεις δρόμο μπροστά σου αλλά αν έχεις άνθρωπους δίπλα σου να σε αγαπάνε και να σε στηρίζουν θα τα καταφέρεις!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε αυτά που γράφεις δεν διακρίνεται να θέλει ο σύζυγος παιδί ή να έχει όρεξη να αναλάβει μέρος της καθημερινότητας που θα προκύψει. Αν ήταν πιο ζεστός, θα έλεγα ότι θα ήταν κάτι που θα έγερνε τη ζυγαριά.

     

    Μπορεί να ξυπνήσει το δικό σου ένστικτο όταν σου συμβεί, μπορεί και όχι. Συνήθως ξυπνάει.

     

    Αν δεν ξυπνήσει και δεν είναι και πρόθυμος ο σύζυγος, θα περάσεις κάμποσα χρόνια μέσα σε πίκρα και απογοήτευση. Όχι πολύ έντονη, αλλά θα σου λείπει η ξενοιασιά και η σχέση που έχετε τώρα με το σύζυγο.

     

    Δεν μου φαίνονται και τόσο πια θηρία τα σημερινά παιδιά. Βρίσκουν ισορροπίες μεταξύ τους, γιατί όλα είναι ξύπνια και δεν ανέχονται και πολύ τους εξυπνάκηδες μεταξύ τους!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτή τη συζήτηση είχαμε σήμερα με την αδερφή μου...πόσο κακομαθημένα και άπληστα είναι όλα τα παιδιά, λες και περνάει στο dna τους.

    Συμφωνώ ότι όταν είμασταν εμείς παιδιά ήταν ακριβώς το αντίθετο, και αυτο λάθοςς βέβαια. Αλλά σεβόμασταν τους γονείς μας (μπορεί και να ήταν φόβος το δέχομαι) αλλά ξεραμε που να σταματάμε.

    Τώρα η καινούρια γενιά δε ξέρω τι γίνεται...έχει χαθεί η μπάλα.

    Τώρα τα βλέπεις όλα με άποψη, ύφος ξερολίασης και μία γλώσσα άλλο πράγμα.

    ΑΛΛΑ όλα αυτά δεν είναι λόγος για να μη κάνει κάποιος παιδί. Σέβομαι απόλυτα να μη θέλει κάποιος γιατί απλά δε νιώθει έτοιμος (μεταξύ μας ποτέ δε νιώθεις έτοιμος) ή γιατί νιώθει ότι δε του ταιριάζει ο ρόλος ή για οποιοδήποτε λόγο.

    Είναι τόσες οι χαρές και οι αγωνίες/αγχη αλλά αυτό μπορεί να το καταλάβει μόνο κάποιος που έχει ήδη παιδί.

    Εύχομαι τα καλύτερα, έχεις δρόμο μπροστά σου αλλά αν έχεις άνθρωπους δίπλα σου να σε αγαπάνε και να σε στηρίζουν θα τα καταφέρεις!

    Eπιτέλους και κάποια που κατάλαβε ακριβώς τι εννοώ! Δε μ'αρέσουν τα παιδιά στρατιωτάκια αλλά παιδιά που σέβονται κάποια όρια. Εγώ παιδί δεν υπήρχε περίπτωση να σκεφτώ καν τη φράση "εγώ απο φασίζω εδώ κι όχι εσείς". Γιατί έβλεπα τους γονείς σαν κάτι ανώτερο, σαν κάτι που αγαπούσα και θαύμαζα (άλλο αν οι συγκεκριμένοι γονείς έκαναν σημαντικά λάθη που κατάλαβα μεγάλη πια).

    Όσο για τα υπόλοιπα, ο χρόνος θα δείξει. Ευτυχω έχω καλό κι υποστηρικτικό σύζυγο και φιλικό περιβάλλον.

    Σ'αευχαριστώ για τα λόγια σου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Σε αυτά που γράφεις δεν διακρίνεται να θέλει ο σύζυγος παιδί ή να έχει όρεξη να αναλάβει μέρος της καθημερινότητας που θα προκύψει. Αν ήταν πιο ζεστός, θα έλεγα ότι θα ήταν κάτι που θα έγερνε τη ζυγαριά.

     

    Μπορεί να ξυπνήσει το δικό σου ένστικτο όταν σου συμβεί, μπορεί και όχι. Συνήθως ξυπνάει.

     

    Αν δεν ξυπνήσει και δεν είναι και πρόθυμος ο σύζυγος, θα περάσεις κάμποσα χρόνια μέσα σε πίκρα και απογοήτευση. Όχι πολύ έντονη, αλλά θα σου λείπει η ξενοιασιά και η σχέση που έχετε τώρα με το σύζυγο.

     

    Δεν μου φαίνονται και τόσο πια θηρία τα σημερινά παιδιά. Βρίσκουν ισορροπίες μεταξύ τους, γιατί όλα είναι ξύπνια και δεν ανέχονται και πολύ τους εξυπνάκηδες μεταξύ τους!

    Έχω 3 απορίες-ενστάσεις σ'αυτά που λές:

    1. Απο που συμπέρανες ότι δεν είναι υποστηρικτικός ο σύζυγος; Κι αν ήθελε πολύ ένα παιδί δηλαδή, ανεξάρτητα του τι θέλω εγώ, θα'πρεπε απλά να του κάνω το χατήρι χωρίς να σκεφτώ τον εαυτό μου; Την πιθανότητα να συζητάμε γι'αυτό όπως και γι'άλλα κι ότι σεβόμαστε τις επιθυμίες και τους προβληματισμούς του άλλου, την σκέφτηκες καθόλου;

    2. Πως συμπεραίνεις ότι χωρίς παιδί θα περάσουμε μες την πίκρα και την στενοχώρια;;

    Δε θέλω ένα παιδί για να μου κάνει τον γελωτοποιό ούτε για να ξεπεράσω τα ψυχολογικά μου. Ούτε καν τον σύζυγο μου δε θέλω γι'αυτούς τους λόγους! Έχω μάθει και μόνη μου να περνάω όμορφα και να διασκεδάζω με φίλους. Δε ψάχνω ανθρώπους για να καλύψω συναισθηματικά κενά. Κάι μη μου αναφέρεις τον έξτρα λόγο που έγραψα παρακάτω, "ότι θα κάλυπτε τον ελεύθερο μου χρόνο εδώ στην επαρχία", γιατί ήταν αυτό ακριβώς: "έξτρα"! Αν τελικά αποφάσιζα τώρα να κάνω παιδί, τότε θα εξυπηρετούσε και αυτό. Αλλά μόνο αν αποφάσιζα.

    3. Ποιους ακριβώς λες "εξυπνάκηδες" που καλά τους κάνουν τα έξυπνα παιδιά;

    'Εφτασα 30χρ. κι έφαγα πολλές σφαλιάρες στους χώρους εργασίας για ν'αντιληφθώ ότι όσο σπαστικός κι απαράδεκτος να είναι ο άλλος, αν είναι μεγαλύτερος και με κάποια εμπειρία πρέπει να δείχνεις σεβασμό. Κάποια στιγμή θα το εκτιμήσει. Γιατί οι μεγαλύτεροι έχουν λιγότερη υπομονή και περισσότερα νεύρα και κόπωση. Μπορεί και με τον τρόπο τους να σε "δοκιμάζουν" (να τσεκάρουν τα όρια και τις ικανότητες σου).

    Ακόμα κι αν είναι όντως κακόβουλοι κι άδικοι δε σε τιμά ν'αρχίσεις να τους φωνάζεις και να τους βρίζεις. Διεκδικείς αυτό που θέλεις με αποφασιστικότητα και λογικά επιχειρήματα. Μου πήρε 12 χρόνια να το καταλάβω αυτό έτσι ακριβώς όπως το λέω, γιατί λόγω της δύσκολης εφηβείας μου, τα πρώτα χρόνια που δούλευα ως μετέφηβη ήμουν αντιδραστική και αυθάδης. Έφαγα άσχημα τα μούτρα μου και πλέον δεν αντιμετωπίζω τους άλλους "εξυπνάκηδες" οπως λές με την αυθάδεια που θαυμάζεις στα νέα μικρά παιδιά.

    Γι'αυτό απ'την δική μου εμπειρία δε θα'θελα να μεγαλώσω ποτέ ένα ασεβές παιδί. Ξέρω ότι μεγαλώνοντας θα τα βρει πολύ σκούρα. Κι αν εγώ έφαγα σφαλιάρες γιατί αυθαδίαζα απ'την εφηβεία, αυτό αν αυθαδιάζει απο νήπιο θα χάνει θέσεις εργασίας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Συμφωνώ. Χάθηκα με φίλες με το που έκαναν σχέση. Εγώ πάλι, πάντα αποζητώ την παρέα φίλων με ή χωρίς το σύντροφο. Πιστεύω δε θ'αλλαζα και στην περίπτωση της μητρότητας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα