Iris85

Επιστροφή στην εργασια

    Recommended Posts

    Καλησπέρα,

    Χρειάζομαι απεγνωσμένα την βοήθεια σας γιατι είμαι σε μεγάλο διλημμα το οποίο με επηρεασει πολυ συναισθηματικά. Εχω μια κόρη 6,5 μηνών και σε 1 μήνα θα ιςως πρέπει να γυρίσω στην εργασία μου με πλήρες ωράριο 8.00-16.30....Το θέμα ειναι ότι αυτήν την δουλειά μου την προσέφεραν τωρα ενώ θεωρούσα ότι απλά θα συνέχιζα 1 χρόνο με λίγες ώρες (ως ελεύθερη επαγγελματίας. Αυτή ειναι μια δουλειά που πριν μείνω έγκυος την ήθελα πολυ,εχω παλέψει πολυ για να την αποκτήσω και θα δώσει στην οικογένεια μας την ασφάλεια της μονιμότητας σε σύγκριση με το ελεύθερο επάγγελμα (στο οποίο θα πρέπει να δουλεύω κυρίως απόγευμα). Εγω ομως απο τότε που είπα ότι θα ξεκινήσω κλαίω συνεχει, σκέφτομαι όλα αυτά που θα χάσω απο την μικρούλα μου και δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα πρέπει να φεύγω 8 το πρωι και να χάμω όλη την μέρα σας....σημειωτέον έχουμε αρχίσει προσαρμογή με μια νταντά που θα την κρατάει η οποία ειναι πολυ καλή αλλα εγω στεμαχωριεμαι οποτε την βλέπω γιατι νιώθω ότι παίρνει Τία πολύτιμες ώρες με την κόρη μου....Δεν ξέρω τι να κάνω...όλοι μου λένε ότι δεν πρέπει να χάσω αυτήν την επαγγελματική ευκαιρία.μ,ότι το μωρό δεν ειναι πλέον τόσο μικρό και ότι το ωράριο δεν ειναι απαγορευτικό....έχουν δίκιο;είμαι υπερβολική; Είμαι πολυ κοντα στο να πάρω να ακυρώσω την δουλειά και βλέπουμε...αν κάποια μαμα έχει περάσει το ίδιο και έχει κάποια συμβουλή θα την εκτιμούσα ιδιαιτέρα...Ευχαριστω

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Θα σου πω πως το βλέπω εγώ γενικά.

     

    Γεννάω σε λίγο καιρό και το να πάρω το 6μηνο του ΟΑΕΔ ήταν από την αρχή εκτός σκέψης παρότι μιλάμε για μια δουλειά που είμαι 10 χρόνια, έχουμε μέχρι και φιλικές σχέσεις με το αφεντικό και θεωρητικά οι πιθανότητες για την 6μηνη επιπλέον αποχή μου ήταν ελάχιστες στο να επηρεάσουν τις σχέσεις μας.

     

    Στεναχωριέμαι κι εγώ από τώρα που δεν θα μείνω με το μπέμπη μου όσο θα ήθελα και θα αναγκαστώ να πάρω γυναίκα που θα μας γονατίσει και κάπως οικονομικά. Ωστόσο, δεν διακινδυνεύω με τίποτα ένα καλό μισθό (για την εποχή) με ένα καλό πενταήμερο ωράριο γραφείου και με καλές ανθρώπινες συνθήκες εργασίας. Θέλω να ξέρουν ότι είμαι μάχιμη και παρούσα και πως το ίδιο θα είμαι και στο δεύτερο παιδί με το καλό.

     

    Δυστυχώς οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι, είναι άδικο αυτό για τις μανούλες αλλά και για όλους, όμως αν θεωρείς ότι αυτή η δουλειά μπορεί να είναι μόνιμη με έναν καλό μισθό και ένα καλό ωράριο (είναι μια χαρά το ωράριο που λες), εγώ θα σε συμβούλευα να τη δεχτείς οπωσδήποτε.

     

    ΔΕΝ είσαι υπερβολική, όχι. ;) είναι λογικό να στεναχωριέσαι, καταρχάς σου ήρθε και ξαφνικό, αλλιώς τα είχες υπολογίσει! όμως έχουν δίκιο οι δικοί σου για την επαγγελματική ευκαιρία. Το καλύτερο είναι να σκεφτείς με λογική και σε βάθος χρόνου τι θα είναι καλύτερο για την οικογένεια σου! :)


    TmO0p3.png Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλησπέρα,

    Χρειάζομαι απεγνωσμένα την βοήθεια σας γιατι είμαι σε μεγάλο διλημμα το οποίο με επηρεασει πολυ συναισθηματικά. Εχω μια κόρη 6,5 μηνών και σε 1 μήνα θα ιςως πρέπει να γυρίσω στην εργασία μου με πλήρες ωράριο 8.00-16.30....Το θέμα ειναι ότι αυτήν την δουλειά μου την προσέφεραν τωρα ενώ θεωρούσα ότι απλά θα συνέχιζα 1 χρόνο με λίγες ώρες (ως ελεύθερη επαγγελματίας. Αυτή ειναι μια δουλειά που πριν μείνω έγκυος την ήθελα πολυ,εχω παλέψει πολυ για να την αποκτήσω και θα δώσει στην οικογένεια μας την ασφάλεια της μονιμότητας σε σύγκριση με το ελεύθερο επάγγελμα (στο οποίο θα πρέπει να δουλεύω κυρίως απόγευμα). Εγω ομως απο τότε που είπα ότι θα ξεκινήσω κλαίω συνεχει, σκέφτομαι όλα αυτά που θα χάσω απο την μικρούλα μου και δεν αντέχω στην ιδέα ότι θα πρέπει να φεύγω 8 το πρωι και να χάμω όλη την μέρα σας....σημειωτέον έχουμε αρχίσει προσαρμογή με μια νταντά που θα την κρατάει η οποία ειναι πολυ καλή αλλα εγω στεμαχωριεμαι οποτε την βλέπω γιατι νιώθω ότι παίρνει Τία πολύτιμες ώρες με την κόρη μου....Δεν ξέρω τι να κάνω...όλοι μου λένε ότι δεν πρέπει να χάσω αυτήν την επαγγελματική ευκαιρία.μ,ότι το μωρό δεν ειναι πλέον τόσο μικρό και ότι το ωράριο δεν ειναι απαγορευτικό....έχουν δίκιο;είμαι υπερβολική; Είμαι πολυ κοντα στο να πάρω να ακυρώσω την δουλειά και βλέπουμε...αν κάποια μαμα έχει περάσει το ίδιο και έχει κάποια συμβουλή θα την εκτιμούσα ιδιαιτέρα...Ευχαριστω

    Ειναι μια θεση που ηθελες,παλεψες κ εχει μεγαλυτερη επαγγελματικη μονιμοτητα κ σταθεροτητα.επισης κατα τη γνωμη μου το απογευματινο ωραριο ειναι το πιο αβολο για γυναικες-μαμαδες.

    Πραγματι το μωρο δ ειναι τοσο μικρο κ το ωραριο αρκετα λογικο.

    Αν τα χρηματα ειναι αρκετα απαραιτητα κ η επαγγελματικη ζωη σου αρκετα σημαντικη για σενα καλυτερα να τη δεχτεις.μη σκεφτεσαι σε καποια χρονια οτι εχασες μια ευκαιρια για το παιδι

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επεστρεψα στην εργασια μου οταν ο γιος μου ηταν 31 ημερων...

    Φιλες μου επεστρεψαν αφου τα παιδια τους ειχαν χρονισει...

    Το συναισθημα νομιζω ειναι παντα το ιδιο ,ασχετως του ποτε τα αφηνουμε.Ειναι τα παιδακια μας και θα θελαμε παντα να ειμαστε μαζι τους.Αυτο που ελεγα συνεχεια στον εαυτο μου για να μην παθω καταθλιψη, ειναι οτι γυριζω στη δουλεια οχι για μενα, αλλα για να μπορω να του προσφερω ο,τι χρειαζεται.Ποτε δε θα νιωθουμε ετοιμες να αφησουμε τα μωρα μας νομιζω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα,

    είμαι ακριβώς στην ίδια θέση με την Ίριδα. Επιστρέφω κ εγώ σε ένα μήνα και νιώθω πελαγωμένη... Ο μικρός μου είναι ενός έτους και θα πάει παιδικό. Δεν μπόρεσα να βρω έμπειστο άτομο για νταντά δυστυχώς, οπότε έχω και το μεγάλο άγχος του τι θα κάνω όταν αρρωσταίνει, πράγμα το οποίο θα συμβαίνει συχνά και αυτό είναι σίγουρο. Έχω τύψεις και γι αυτό, ότι δηλαδή "καταδικάζω" το παιδί μου να είναι συνεχώς άρρωστο. Δεν υπάρχει βοήθεια από παππούδες και γιαγιάδες, άρα θα πρέπει να κάνω και απουσίες από την εργασία μου όταν θα είναι άρρωστος. Δεν ξέρω τι είναι χειρότερο πραγματικά.. Πολύ θα ήθελα να μείνω σπίτι να το μεγαλώσω, αλλά τα βάλαμε κάτω και δεν είναι εφικτό με ένα μισθό του άντρα μου δυστυχώς. Εύχομαι να πάνε όλα καλά για όλους μας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    ....

    Το συναισθημα νομιζω ειναι παντα το ιδιο ,ασχετως του ποτε τα αφηνουμε.Ειναι τα παιδακια μας και θα θελαμε παντα να ειμαστε μαζι τους.Αυτο που ελεγα συνεχεια στον εαυτο μου για να μην παθω καταθλιψη, ειναι οτι γυριζω στη δουλεια οχι για μενα, αλλα για να μπορω να του προσφερω ο,τι χρειαζεται.Ποτε δε θα νιωθουμε ετοιμες να αφησουμε τα μωρα μας νομιζω...

     

    Συμφωνώ απόλυτα, ειδικά με τη σημειωμένη φράση. Αυτό λέω και στον εαυτό μου και ελπίζω να το κάνω κτήμα μου τις επόμενες ημέρες και να ηρεμήσω. :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καταρχάς σας ευχαριστώ παρα πολυ για τις απαντήσεις σας και την ειλικρίνεια σας....Ειναι πολυ σημαντικό να νιώθεις ότι κάποιος σε καταλαβαίνει..

    Δεν ξέρω πως να κάνω παράθεση μυνηματος οποτε σας απαντάω ξεχωριστά.

    Marakiz επιτελικά δηλαδή δεν θα καταφέρεις να πάρεις ούτε το 6μηνο οταν γεννήσεις με το καλό;Έχεις δίκιο...ειναι πολυ άδικο για εμάς τις μανούλες το ότι ειναι αδύνατον ουσιαστικά να διατηρήσουμε το επάγγελμα μας και να μείνουμε λιγο περισσότερο με τα παιδάκια μας..ο πρώτος χρόνος ειναι τόσο σημαντικός που πιςτευω ακράδαντα ότι κάθε μανούλα θα έπρεπε να μπορεί να μείνει με το παιδί της αυτο το διάστημα.Ομως δυστυχώς οι περισσότερες απο μας δεν μπορουμε και βέβαια μάλλον οποτε και να χρειαστεί να τα αφήσουμε το ίδιο δύσκολο θα ειναι...

    Ναι,αυτη η δουλειά θα μου δώσει επαγγελματική σταθερότητα και θα εχω και πολυ καλές συνθήκες άδειας για το δεύτερο παιδί κατι που τωρα δεν εχω οποτε εχω μείνει ήδη πάνω απο χρόνο (μαζι με την εγκυμοσύνη) χωριά δουλειά και λεφτά. Θα μπορούσαμε ιςως να μείνουμε λιγο ακόμα χωριά να δουλέψω τόσες ώρες (ούτως ή άλλως ο μισθός θα πάει στην νταντά ουσιαστικά μέχρι να πάει η μικρη παιδικό...) αλλα το θέμα είναι ότι μακροπρόθεσμα θα χρειαστεί (και μάλλον θα θέλω)να δουλέψω οποτε θα πρέπει να ζυγίζω απο τωρα τις επιλογές και να σκεφτώ το μέλλον.

    Αχ...όσο προετοιμασμένη και να νόμιζα ότι είμαι δεν περίμενα ποσό αγάπη θα είχα για την μικρη και ποσό δύσκολο θα μου ήταν να την αφήσω...

    Merendoula και εσύ ειςαι σε πολυ δύσκολη θέση αλλα νομίζω ότι πρέπει να επαναλαμβάνουμε την φράση της nelenik μεςα μας και να ευχόμαστε ότι τα μικρά μας α έχουν την καλύτερη δυνατή φροντίδα οταν απουσιάζουμε...

    Ειναι τόσο δύσκολο κορίτσια...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχ αυτό το θέμα πόσο πονάει την κάθε μανούλα!

    Εγώ τον Μάιο που άφησα τον μικρό μου για να επιστρέψω στην δουλειά δυσκολεύτικα πολύ...για να είμαι ειλικρινής ακόμα δυσκολεύομαι!

    Είναι νομίζω ένα στάδιο και αυτό που μοιραία θα το περάσουμε όλες οι εργαζόμενες μητέρες ανεξάρτητα απο την ηλικία που θα αφήσουμε το μωρό μας για να γυρίσουμε στην δουλειά. Βέβαια όσο μεγαλύτερο τόσο καλύτερα.

    Προσωπικά δουλεύω πενθήμερο 8ωρο (8-4) και πράγματι πίστεψε με είναι δώρο αυτό για μία μητέρα γιατί πραγματικά έχεις όλο το απόγευμα μπροστά σου και όλο το σκ να κάνεις ότι θες με το μωρό σου (σίγουρα σου φαίνεται λίγο το να έχεις μόνο το απόγευμα - και εμένα λίγο μου φαίνεται- όμως αν έχεις πράγματι ανάγκη την δουλειά αυτό το πρόγραμμα είναι ότι καλύτερο)...αν είναι όντως τόσο ιδανικά αυτά που σου προσφέρουν μην χάσεις την ευκαιρία.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Iris θα πάρω μόνο αυτό που παίρνουν όλες στον ιδιωτικό τομέα, 2 μήνες πριν και 2 μήνες μετά τον τοκετό συν 1,5 μήνα μαζεμένη άδεια που δεν έχω πάρει καθόλου. Οπότε μιλάμε για συνολικά 5,5 μήνες. Άρα με το μωράκι μου θα είμαι αποκλειστικά μόνο τους 3-4 πρώτους μήνες της ζωής του. Κι εγώ πιστεύω ότι τον πρώτο χρόνο θα έπρεπε να μεγαλώνει αποκλειστικά με τη μαμά, αλλά τη ζωή την προσαρμόζουμε στις ανάγκες της, τι να κάνουμε. :( Μου είναι ήδη στενάχωρο αλλά πρέπει να κοιτάξω το μέλλον κι έτσι όπως έχουν γίνει τα πράγματα στην Ελλάδα κάνουμε το σταυρό μας όσοι έχουμε αξιοπρεπείς δουλειές. Βλέπεις ότι όλες οι μανούλες εδώ το ίδιο σου λένε, μην χάσεις την ευκαιρία για μια αξιοπρεπή δουλειά. Το μωράκι σου θα είναι μια χαρά όπως και να έχει! :)


    TmO0p3.png Ο τρόπος που μιλάμε στα παιδιά μας, γίνεται η εσωτερική τους φωνή.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτη ειναι και η βασική μου ανησυχία..θα ειναι καλά το μωράκι μου όπως και να έχει;..Θηλάζω αποκλειστικά απο την αρχή (κατα απαιτηςη του μωρού) και δεν την εχω αφήσει σχεδόν καθολου όλους αυτούς τους μήνες. Τωρα έχουν μπει οι στέρεες σιγά-σιγά αλλα μολις τελειώνει θελει οπωσδήποτε να θηλάσει.Γενικα ειναι πολυ κοινωνική,χαρούμενη και εξωστρεφής...αλλα στο φαγητό και στον ύπνο θελει οπωσδήποτε εμένα.Αξομα και με τον πατέρα της χθες που πήγε να την ταΐσει πλαντάξει...Ανησυχώ τόσο πολυ για υο τι θα κανει οταν λείπω απο τη δουλειά. Λένε ότι τα παιδιά προσαρμόζονται...αλλα είμαι τελείως αντίθετη σε οποιαδήποτε μέθοδο σημαίνει ότι "τα αφήνεις να κλαίνε για να μάθουν"..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αυριο ειναι η πρώτη μέρα στη δουλειά...έφτασε η ώρα πιο γρήγορα απ ότι φανταζόμουν...Συνεχίζω να κλαίω κάθε μέρα...ποτε πιστεύετε θα γίνει πιο εύκολο;;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυριο ειναι η πρώτη μέρα στη δουλειά...έφτασε η ώρα πιο γρήγορα απ ότι φανταζόμουν...Συνεχίζω να κλαίω κάθε μέρα...ποτε πιστεύετε θα γίνει πιο εύκολο;;

    Νωρίτερα απ'όσο φαντάζεσαι. Μόλις πάρεις την κρυάδα της 1ης εβδομάδας και ειδικά όταν δεις ότι το παιδάκι τα πηγαίνει μια χαρά και χωρίς εσένα παίζει και να σου αρέσει κιόλας που ξεκίνησες να δουλεύεις. Είναι και λίγο θέμα χαρακτήρα αυτά, εμένα προσωπικά μου έκανε καλό η δουλειά. Κι εμείς θηλάζαμε, απλώς δε με χρειαζόταν για τον ύπνο, κανα μήνα πριν επιστρέψω είχα αποσυνδέσει πλήρως τον ύπνο από το θηλασμό.

    Εννοείται ότι τα παιδιά προσαρμόζονται, χωρίς να πλαντάζουν το κλάμα απαραίτητα. Μη φοβάσαι, όλα καλά θα πάνε, πάντα καλά πάνε :]


    2lz0qrohj7o75bl9.png

     

    "Οτιδήποτε δεν έχει την ποιότητα της αµφιβολίας είναι επικίνδυνο."

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημερα.Οσο κι αν σου ακουστει περιεργο, προσαρμοζομαστε πολυ γρηγορα...κι εμεις και τα παιδια μας.Την πρωτη μερα επαιρνα καθε 1 ωρα τηλεφωνο στο σπιτι,τη δευτερη καθε 2 ωρες....Το μυαλο μου συνεχεια στο παιδι μου...

    Μετα απο λιγο καιρο ενιωθα πιο ολοκληρωμενη, φροντιζα τις ωρες που ημουν σπιτι να τον εχω αγκαλια ,να του μιλαω...βεβαια,η κουραση φοβερη ,γιατι οπως σου ειχα γραψει τον αφησα 31 ημερων...Οταν μεγαλωσε λιγο ο μπεμπης μου ,ξεψυχουσα οταν μπαινοντας στο σπιτι μου εκανε τρελα γελια...Με βοηθουσε να

    να μην εχω τοσες τυψεις.

    Σημερα που κοντευουμε να χρονισουμε, οι ωρες που περναμε μαζι ειναι ποιοτικες,κατι που εχει τη μεγαλυτερη σημασια,αφου ξερω γυναικες που ειναι ολη μερα στο σπιτι ,δεν ασχολουνται ομως καθολου με παιχνιδι κλπ, αλλα τα "παρκαρουν" σε τηλεοραση,γιαγιαδες ...

    Καλη δυναμη, καλη αρχη στη δουλεια σου και να χαιρεσαι το παιδακι σου...

    Υ.Γ: αυριο ΜΗ βαλεις μασκαρα....την πατησα... :wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυριο ειναι η πρώτη μέρα στη δουλειά...έφτασε η ώρα πιο γρήγορα απ ότι φανταζόμουν...Συνεχίζω να κλαίω κάθε μέρα...ποτε πιστεύετε θα γίνει πιο εύκολο;;

     

    Εσύ για ποιο ακριβώς πράγμα κλαις κάθε μέρα γιατί με αυτά που διαβάζω θα αρχίσω να κλαίω και εγώ σε λίγο!

    Βρε νέες μανούλες έχετε υγιέστατα παιδάκια, μπορείτε να πάτε για δουλειά (και σε καλές δουλειές) και να ζείτε αν όχι άνετα αλλά αξιοπρεπώς και αντί να το χαίρεστε κάθεστε και κλαίτε??

    συμφωνώ ότι τον πρώτο χρόνο η μαμά θα έπρεπε να κάθεται σπίτι αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι τα πράγματα..

    άμα δεν το βαστάει η ψυχή σου κάτσε σπίτι με το μωράκι σου και μην πας για δουλειά... το θέμα είναι να περνάμε καλά όχι να ψυχοπλακωνόμαστε :shock::shock:

     

    Λάβετε υπόψη σας ότι υπάρχουν μανούλες που κλαίνε γιατί δεν βρίσκουν δουλειά και δεν έχουν λεφτά να ζήσουν τα παιδιά τους, χαρείτε αυτό που σας προσφέρεται...

     

    Επίσης ως έμπειρη μαμά με 3 παιδιά... τα παιδιά ζουν ανετότατα και με γιαγιά - νταντά - σταθμό κλπ... εμείς το έχουμε το θέμα όχι αυτά....


    Ζήτω η παιδική χαρά!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλημερα.Οσο κι αν σου ακουστει περιεργο, προσαρμοζομαστε πολυ γρηγορα...κι εμεις και τα παιδια μας.Την πρωτη μερα επαιρνα καθε 1 ωρα τηλεφωνο στο σπιτι,τη δευτερη καθε 2 ωρες....Το μυαλο μου συνεχεια στο παιδι μου...

    Μετα απο λιγο καιρο ενιωθα πιο ολοκληρωμενη, φροντιζα τις ωρες που ημουν σπιτι να τον εχω αγκαλια ,να του μιλαω...βεβαια,η κουραση φοβερη ,γιατι οπως σου ειχα γραψει τον αφησα 31 ημερων...Οταν μεγαλωσε λιγο ο μπεμπης μου ,ξεψυχουσα οταν μπαινοντας στο σπιτι μου εκανε τρελα γελια...Με βοηθουσε να

    να μην εχω τοσες τυψεις.

    Σημερα που κοντευουμε να χρονισουμε, οι ωρες που περναμε μαζι ειναι ποιοτικες,κατι που εχει τη μεγαλυτερη σημασια,αφου ξερω γυναικες που ειναι ολη μερα στο σπιτι ,δεν ασχολουνται ομως καθολου με παιχνιδι κλπ, αλλα τα "παρκαρουν" σε τηλεοραση,γιαγιαδες ...

    Καλη δυναμη, καλη αρχη στη δουλεια σου και να χαιρεσαι το παιδακι σου...

    Υ.Γ: αυριο ΜΗ βαλεις μασκαρα....την πατησα... :wink:

     

    Μιλάς πολύ σωστά!! ο ποιοτικός χρόνος είναι που μετράει όχι ο ποσοτικός!!

    ξέρω μαμάδες που είναι σπίτι και πάνε τα παιδιά τους παιδική χαρά και παιδότοπο σπάνια, όχι για οικονομικούς λόγους αλλά γιατί βαριούνται...

    εμείς σχεδόν κάθε μέρα είμαστε έξω.. μα κάθε μέρα όμως...


    Ζήτω η παιδική χαρά!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αυριο ειναι η πρώτη μέρα στη δουλειά...έφτασε η ώρα πιο γρήγορα απ ότι φανταζόμουν...Συνεχίζω να κλαίω κάθε μέρα...ποτε πιστεύετε θα γίνει πιο εύκολο;;

     

    Υπερβάλλεις λίγο μου φαίνεται... Το παιδί μια χαρά θα είναι. Εσύ κοίτα λίγο να το ξεπεράσεις.:P Είναι που αλλάζεις καθημερινότητα.

    Αν και πιστεύω ότι η πρώτη μέρα θα είναι δύσκολη. Μετά θα μπείτε σε ρυθμούς.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η αλήθεια είναι βέβαια πως μετά το πρώτο παιδί και εγώ ψιλοέκλαιγα όταν ήταν να γυρίσω γραφείο, στο δεύτερο ήμουν πιο cool... στο τρίτο δε εκεί να δεις κλάμα που θα γύριζα στο γραφείο (από τη χαρά μου) :P:p:p


    Ζήτω η παιδική χαρά!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Η αλήθεια είναι βέβαια πως μετά το πρώτο παιδί και εγώ ψιλοέκλαιγα όταν ήταν να γυρίσω γραφείο, στο δεύτερο ήμουν πιο cool... στο τρίτο δε εκεί να δεις κλάμα που θα γύριζα στο γραφείο (από τη χαρά μου) :P:p:p

     

    Στο τέταρτο δε, θα τους παρακαλάς να σε δεχτούν πίσω νωρίτερα!:mrgreen:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όταν δεις πως το παιδί σου περνάει όμορφα όσο εσύ δουλεύεις, θα νιώθεις πολύ καλύτερα.. Εμένα πλέον με χαιρετάει οταν τον αφήνω στον παιδικό χαχαχα..μου αρκεί πως βλέπω ότι το παιδί μου περνάει καλά!!και δεν πειράζει ας τον στερόμαι..Μακάρι να μπορούσαμε όλες να μένουμε σπίτι με τα παιδιά μας και να μην χρειάζονταν να δουλεύουμε όμως δυστυχώς πρέπει να προσαρμοστούμε με τις συνθήκες.

    Μην το παίρνεις τόσο κατάκαρδα, δυστυχώς πλέον οι περισσότερες μητέρες δουλεύουν και αναγκάζονται να αφήσουν τα παιδιά τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μιλάς πολύ σωστά!! ο ποιοτικός χρόνος είναι που μετράει όχι ο ποσοτικός!!

    ξέρω μαμάδες που είναι σπίτι και πάνε τα παιδιά τους παιδική χαρά και παιδότοπο σπάνια, όχι για οικονομικούς λόγους αλλά γιατί βαριούνται...

    εμείς σχεδόν κάθε μέρα είμαστε έξω.. μα κάθε μέρα όμως...

     

    Και ποιος σου μαγειρεύει/πλένει/απλώνει/μαζεύει/σκουπίζει/σφουγγαρίζει/σιδερώνει καλέ;;;; :mrgreen::mrgreen::mrgreen:

     

    Σιγά βρε κορίτσια, άλλες έχουμε αφήσει τα μωράκια μας και 2 και 3,5 μηνών. Πωπωωω... στην αρχή... "δεν έκανε άλλη μάνα γιο, μόνο η Μαριώ τον Γιάννη!!!!" πωπωωωωω μαυρίλα!

    Ομως σύντομα, μην πω τις πρώτες 2-3 μέρες, θα καταλάβετε πως είναι κάτι φυσιολογικό. Και ξαναβάζετε μάσκαρα! :mrgreen::mrgreen::mrgreen:

    Τότε εγώ πήγαινα και με τα θήλαστρα/παγοθήκες/αποστειρωμένα δοχεία κλπ στη δουλεια, τι να κάνουμε;

    Φυσικά και υπάρχει άγχος ναι, ΠΑΝΤΑ ΘΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΓΧΟΣ. Και για τον σταθμό και για το σχολείο και για κάθε ίωση, εξέταση, διάβασμα, εξετάσεις...

    Αν θες να συνεχίσεις να εργάζεσαι είναι μονόδρομος!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εμένα πλέον με χαιρετάει οταν τον αφήνω στον παιδικό χαχαχα..

    Εσένα σε χαιρετάει τουλάχιστον, εγώ με το που την αφήνω χάμω ούτε που γυρίζει να με κοιτάξει, μπαίνει κατευθείαν στην τάξη.


    2lz0qrohj7o75bl9.png

     

    "Οτιδήποτε δεν έχει την ποιότητα της αµφιβολίας είναι επικίνδυνο."

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εσένα σε χαιρετάει τουλάχιστον, εγώ με το που την αφήνω χάμω ούτε που γυρίζει να με κοιτάξει, μπαίνει κατευθείαν στην τάξη.

     

    Τέτοια θέλω να ακούω, γιατί η δικιά μου (20 μηνών) ξεκινάει την Δευτέρα και με έχει πιάσει τρελλό άγχος!!!

     

    Όσο άγχος δεν είχα όταν ξεκίνησα δουλειά μετά από κάθε παιδί ή όταν πήγα παιδικό τον μεγάλο, μου έχει έρθει όλο μαζεμένο τώρα για την μικρή που είναι πολύ κολλημένη πάνω μου και όλη την μέρα λέει "Μαμά μου θέλω" :(:(:(

     

    Άντε να δούμε τί θα γίνει την Δευτέρα...

     

    Υ.Γ. Sorry για το άκυρο εκτός θέματος, είπα να πω κι εγώ τον πόνο μου!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τέτοια θέλω να ακούω, γιατί η δικιά μου (20 μηνών) ξεκινάει την Δευτέρα και με έχει πιάσει τρελλό άγχος!!!

     

    Όσο άγχος δεν είχα όταν ξεκίνησα δουλειά μετά από κάθε παιδί ή όταν πήγα παιδικό τον μεγάλο, μου έχει έρθει όλο μαζεμένο τώρα για την μικρή που είναι πολύ κολλημένη πάνω μου και όλη την μέρα λέει "Μαμά μου θέλω" :(:(:(

     

    Άντε να δούμε τί θα γίνει την Δευτέρα...

     

    Υ.Γ. Sorry για το άκυρο εκτός θέματος, είπα να πω κι εγώ τον πόνο μου!

    Εεε...σήμερα είχαμε 1η μέρα στο σταθμό, και καλά "προσαρμογή".

    Περιττό να πω ότι την άφησα στις 08.30 κι έφυγα. Κοντεύει 15.00 και δε με έχει ενοχλήσει κανένας ακόμα...

    Βέβαια είχε ξεκινήσει από το Μάιο, αλλά και πάλι...

     

    Καλή αρχή να έχετε κι εσείς!


    2lz0qrohj7o75bl9.png

     

    "Οτιδήποτε δεν έχει την ποιότητα της αµφιβολίας είναι επικίνδυνο."

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν ξέρω κάποια μαμά που στο πρώτο παιδί να γύρισε ευχάριστα στη δουλειά, είτε το μωρό ήταν ημέρων, είτε έτους. Είναι δύσκολο. Περισσότερο για εμάς παρά για το μωρό. Αν μάλιστα έχει προλάβει να εξοικειωθεί με το άτομο που θα το απασχολεί, είναι κυρίως θέμα δικό μας και όχι τόσο του παιδιού.

     

    Μία μικρή σημείωση όπως για την marakiz. Αν από την εργασία σου δεν έχουν πρόβλημα με το 6μηνο και έχεις καλές σχέσεις, πάρ'το χωρίς δεύτερη σκέψη. Πίστεψέ με θα το μετανιώσεις αν δεν το κάνεις. Τα ίδια έλεγα και εγώ, επειδή καλές σχέσεις είχα, τη δουλειά μου την πονάω και μου αρέσει, αντικαταστάτης δεν υπήρχε και ούτε θα προλάβαινε κάποιος να εκπαιδευτεί και αισθανόμουν ότι θα τους άφηνα ξεκρέμαστους. Επίσης ήταν και το οικονομικό, καθώς οι απολαβές του ΟΑΕΔ θα ήταν σημαντικά μικρότερες από τον μισθό μου. Έλεγα ότι οκ, θα την αφήσω τη μικρή έτσι και αλλιώς σε "ξένα" χέρια, τι τώρα τι κάτι μήνες μετά; Τελικά το αφεντικό μου κατάλαβε λάθος, πήρα 6μηνο και στη συνέχεια μειωμένο και είμαι απίστευτα τυχερή που έγινε έτσι, το λέω καθημερινά. Είναι χρόνος που χρειάζεται και το μωρό και η μαμά. Είναι τρομερά μεγάλη η διαφορά να αφήσεις ένα μωρό 6 μηνών με ένα μωρό σχεδόν έτους, μόνο όταν το νιώσεις θα το καταλάβεις. Μακάρι να είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν αυτό όλες οι μαμάδες. Όσον αφορά την εργασία μου, κανένα πρόβλημα δεν προέκυψε, συνεχίσαμε εκεί που τα αφήσαμε.

     

    Φιλικά, ξανασκέψου το. Εναλλακτικά, και αν συμφωνεί ο εργοδότης, θα μπορούσες να πάρει αντί του 6μηνου, μαζεμένο το μειωμένο (περίπου 3,5 μήνες). Θα πληρώνεσαι κανονικά από τον εργοδότη, απλά θα επιστρέψεις με φουλ 8ωρο.


    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αχχ... Θυμάμαι όταν ξεκίνησε η κόρη μου στον παιδικό σταθμό. Είχα φοβερό άγχος παρόλο που επειδή πάντα ήταν ανεξάρτητο παιδί πίστευα ότι δεν θα έχει κανένα πρόβλημα προσαρμογής. Και όντως, έτσι έγινε! Μπήκε στην τάξη και δεν γύρισε να κοιτάξει πίσω της. Και μετά έβαλα τα κλάματα φεύγοντας - μη με δει κι ο κόσμος - γιατί στεναχωρήθηκα η χτυπημένη που το παιδί δεν με αναζήτησε καθόλου...! :cool: Άβυσσος το μυαλό της μάνας...! :mrgreen:

     

    Πάντως Iris85 νομίζω πως όλες οι μαμάδες όταν ξεκινάμε τη δουλειά και πρέπει να αφήσουμε τα μικρά μας σταναχωριόμαστε ακόμα κι αν τα αφήνουμε στα καλλίτερα χέρια. Οι πρώτες μέρες είναι οι πιο δύσκολες, μετά είναι καλλίτερα τα πράγματα...! ;)


    n50jp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα