Νιωθω οτι θα προδωσω το κοριτσακι μου

[ΒΙΒΗ1981]

Ειμαι 35 ετων και πριν λιγες μερες μαθαμε ότι είμαι εγκυος στο δευτερο παιδακι,7 εβδομάδων.

Επαθα μεγαλο σοκ,γιατι "προσεχαμε"και δεν ειχε περασει καθολου απ το μυαλο μου.Ο αντρας μου ηθελε παντα κι άλλο,εγω δεν το συζηταγα.

Λοιπον,δεν εχω νιωσει στιγμη χαρα,κοιταω συνεχεια την κορη μου(4 ετων] κ νομιζω ότι θα την προδωσω,οτι θα της στερησω αυτό που μεχρι τωρα ζει,οτι δεν θα καταφερω να αγαπησω ξανα τοσο πολύ όπως την μικρη μου.

χθες ξαναεκανα υπερηχο ακούσαμε την καρδουλα του και είμαι με τεράστιες ενοχες που δεν ενιωσα....τιποτα!!!!!!Ειμαι ρακος που μιλαω ετσι.Δεν περιμενα να είμαι τοσο αρνητικη.Μου φαινεται βουνο να βρω ισορροπιες,να μην αλλαξει τιποτα με την κορη μου ,να αγαπησω το δευτερο μου παιδακι το ιδιο,να είμαι ικανη μαμα να τα εχω αγαπημενα,νιωθω μεγαλη και σε ηλικια.

Σας κουρασα,αλλα δεν μπορω να τα μοιραστω με τους δικους μου,ο αντρας μου πεταει απ την χαρα του.Φοβαμαι με ολες αυτές τις αρνητικες σκεψεις μη μου συμβει κατι κακο,γιατι το ξερω ότι τα παιδια είναι ευλογια,αλλα αυτό το λεει η λογικη μου,το συναισθημα μου είναι τελειως διαφορετικο.

Συγγνωμη μωρακι μου

[Niki81]

Όταν εμαθα ότι είμαι εγκυος στο δευτερο ο πρωτος μου γιος ηταν μολις ενός ετους...όπως φανταζεσαι όλα αυτά που περιγραφεις τα εζησα στον υπερτατο βαθμο...συν αγχος πως θα αφήσω το πρωτο να παω στο μαιευτηριο να γεννησω..πως θα τα καταφερω με 2 μωρα κλπ.Τη μερα που εφευγα για να παω να γεννησω εφυγα από το Σπιτι κλαιγοντας που αφηνω το γιο μου.Ευτυχως στο μαιευτηριο με συνεφερε ο γιατρος.Μολις πηρα αγκαλια το δευτερο..όλα αυτά τα δυνατα συναισθηματα που ενιωσα για το πρωτο ...απλα τα ξαναεζησα.Μη σκας και μην αγχωνεσαι .Ολες οι μανουλες στο δευτερο τα περνανε λιγο πολύ αυτά.Μια χαρα θα το λατρεψεις το δευτερο...θα το αγαπήσεις.Οσο για την κορη σου ένα αδερφακι είναι το μεγαλυτερο δωρο που θ αμπορουσες να της κανεις.Η αρχη θα είναι σιγουρα λιγο δυσκολη αλλα σιγα σιγα θα τα βλέπεις μαζι και θα λιωνεις.Με το καλο...να εχεις μια καλη εγκυμοσυνη!

[Niki81]

Τωρα σκεψου που με εχει πιασει κατι και θελω τριτο..παλι φοβάμαι μηως με εα τριτο στερησω κατι από τα αλλα δυο.Δε γιατρευεται αυτή η κατασταση...χαχαχα

[mikri_mpoumpou]

Μην σκεφτεσαι αρνητικα καλη μου!!Οσο καλη μανουλα εισαι για την κορουλα σου..αλλο τοσο θα εισαι και γι αυτο το μωρακι!

Σκεψου πως θα της χαρισεις το καλυτερο δωρο...ενα αδερφακι!!

Θα τα αγαπας και τα δυο το ιδιο και ο Θεος θα σου δινει δυναμη και κουραγιο ολα να τα παλευεις και ολα να ειναι καλα θα δεις!!!Δες το σαν δωρο..σαν εκπληξη!!Ειναι οτι καλυτερο για τη κορουλα σου γλυκια μου...δες το απο την αλλη πλευρα την ομορφη!:DΦανταζομαι σου ηρθε ξαφνικα και λογικα ειναι τα συναισθηματα σου, μπορω να τα φανταστω...αλλα επειδη ειμαι απ'εξω μπορω να σου πω να το δεις αλλιως κι ολα θα αλλαξουν!!!Δες τη θετικη πλευρα!!!

[annoulen]

Λοιπον,δεν εχω νιωσει στιγμη χαρα,κοιταω συνεχεια την κορη μου(4 ετων] κ νομιζω ότι θα την προδωσω,οτι θα της στερησω αυτό που μεχρι τωρα ζει,οτι δεν θα καταφερω να αγαπησω ξανα τοσο πολύ όπως την μικρη μου.

........,να μην αλλαξει τιποτα με την κορη μου ,να αγαπησω το δευτερο μου παιδακι το ιδιο,να είμαι ικανη μαμα να τα εχω αγαπημενα,νιωθω μεγαλη και σε ηλικια.

 

Χα ! νομίζω ότι πολλές μητέρες το έχουν νιώσει αυτό, άλλες σε μικρότερο κ άλλες σε μεγαλύτερο βαθμό.

 

Σίγουρα το συναίσθημα δεν είναι το ίδιο όπως το πρώτο, αλλά σου επιβεβαιώνω ότι θα υπεραγαπήσεις και το δεύτερο.

 

Όσον αφορά την ηλικία σου, επειδή λές ότι είσαι μεγάλη, εγώ το πρώτο το έκανα στα 40 μου κ το δεύτερο στα 41,5 μου. Και όλα ΜΙΑ ΧΑΡΑ - ΤΕΛΕΙΑ - ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΑ.

 

Χρειάζεται βέβαια χειρισμός όσον αφορά το πρώτο παιδάκι σου αλλά όλα θα πάνε μια χαρά.

Με το καλό το μωράκι σου.

[Dragonfly]

Βιβή, έτσι ένιωθα και εγώ και μόλις ήρθε και το δεύτερο, διαπίστωσα πως όλα όσα σκεπτόμουν πριν ήταν βλακείες... Σκέψου ότι μιλάει το άγχος σου. Η πραγματικότητα θα είναι διαφορετική και εννοείται ότι θα νιώσεις τα συναισθήματα που έχεις για το πρώτο παιδί, εξίσου και για το δεύτερο!

Επίσης, μην ζητάς συγνώμη από το πρώτο! Αν είναι δυνατόν. Θα του χαρίσεις αδερφάκι!!!!!!!!!!!!!

[lazariska]

Όλα καλά θα πάνε θα δεις και να ξέρεις ότι κάνεις το καλύτερο δώρο στην κόρη σου.Κάπως έτσι κι εγώ, έμεινα έγκυος στο δεύτερο μόλις έγινε 4 η κόρη μου.Βέβαια εγώ ήθελα πάντα κι άλλα παιδιά αλλά το άτιμο αργούσε δε μας καθόταν με τίποτα κ πάνω που το είχα πάρει σχεδόν απόφαση αν και πολύ στενοχωριόμουν που θα έμενε μοναχοπαίδι η κόρη μου τσουπ ήρθε. Ε από τότε ζω πολύ συγκινητικές στιγμές κι ακόμα δεν έχω γεννησει.Ενω η μικρή ποτε δε ζήτησε αδερφακι τώρα κάνει σαν τρελή,με προσέχει δε μαφηνει να σκυβω φιλαει κ μιλαει στην κοιλια μου κ ανυπομονει κι ολο μου λεει πως θα με βοηθαει μετα θα ταιζει το μωρο θα το κανει μπανιο κλπ.Ε δεν ξερω εγω εχω ηδη τρελαθει με την ολη συμπεριφορα της κ περιμενω πως κ πως.Ηδη εχω μειωσει καπως τα παιχνιδια κ τις βολτες μας γτ δεν εχω αντοχες αλλα ανελαβε ο αντρας μου που καλα ειχε επαναπαυτει τοσο καιρο οποτε στη μικρη δε λειπει κατι.Με το καλό!

[vivien9]

Χα, μπερδεύτηκα τώρα, από το πρώτο ζητάς συγγνώμη ή από το δεύτερο?

 

Σοβαρά τώρα, Βιβή δεν μπορώ να πω ότι καταλαβαίνω απόλυτα τι αισθάνεσαι γιατί εγώ στην δεύτερη εγκυμοσύνη πέταγα από την χαρά μου που θα χαρίσω αδερφάκι στο παιδάκι μου! Και νομίζω ότι αυτό θα πρέπει να σκέφτεσαι, ότι θα κάνεις το πολυτιμότερο δώρο στο παιδί σου. Νομίζω ότι για τα υπόλοιπα που αισθάνεσαι, μεγάλη και πώς θα τα καταφέρεις να τα έχεις αγαπημένα κτλ κτλ μιλάνε οι ορμόνες, οπότε άσε τις τύψεις στην άκρη και άσε τον χρόνο να κυλήσει και όλα θα φτιάξουν!!

 

 

 

• 
  

[ΒΙΒΗ1981]

Ευχαριστω ολες σας για τις ευχες κ τον χρονο σας.Τα σκέφτομαι όλα τα υπερ και το σημαντικοτερο ότι θα χει αδερφακι η μικρη μου.Αλλα νιώθω τελειως αδυναμη,ειχα τρομερο αγχος στο πρωτο,πως θα το γεννησω πως θα το μεγαλώσω κτλ και ακομα παραμενω αγχωδες μαμα και μου φαινεται βουνο να το ξαναζησω!!!!!

Το συγγνωμη το ζηταω απ την καρδουλα που χω μεσα μου και σκέφτομαι τοσο αρνητικα γι αυτή.

Το καταλαβαίνω ότι θα νιώσω τελειως διαφορετικα αν τ αγκαλιασω αλλα καταωρας είμαι μονο στεναχωρημενη.

Ελεγα τωρα μεγαλωνει η μικρη μου,θα γινονται όλα πιο χαλαρα,ηθελα να δουλεψω,να ασχοληθώ και με μενα,να χουμε π

ιο ξεγνοιαστες στιγμες,μη με κατηγορείται,σας λεω ότι νιώθω.Αν μπορουσα να ειχα αλλαξει τη ημερα της συλληψης θα το ειχα κανει ....είμαι για κλαμματα

[ludiaa]

Ειμαι 35 ετων και πριν λιγες μερες μαθαμε ότι είμαι εγκυος στο δευτερο παιδακι,7 εβδομάδων.

Επαθα μεγαλο σοκ,γιατι "προσεχαμε"και δεν ειχε περασει καθολου απ το μυαλο μου.Ο αντρας μου ηθελε παντα κι άλλο,εγω δεν το συζηταγα.

Λοιπον,δεν εχω νιωσει στιγμη χαρα,κοιταω συνεχεια την κορη μου(4 ετων] κ νομιζω ότι θα την προδωσω,οτι θα της στερησω αυτό που μεχρι τωρα ζει,οτι δεν θα καταφερω να αγαπησω ξανα τοσο πολύ όπως την μικρη μου.

χθες ξαναεκανα υπερηχο ακούσαμε την καρδουλα του και είμαι με τεράστιες ενοχες που δεν ενιωσα....τιποτα!!!!!!Ειμαι ρακος που μιλαω ετσι.Δεν περιμενα να είμαι τοσο αρνητικη.Μου φαινεται βουνο να βρω ισορροπιες,να μην αλλαξει τιποτα με την κορη μου ,να αγαπησω το δευτερο μου παιδακι το ιδιο,να είμαι ικανη μαμα να τα εχω αγαπημενα,νιωθω μεγαλη και σε ηλικια.

Σας κουρασα,αλλα δεν μπορω να τα μοιραστω με τους δικους μου,ο αντρας μου πεταει απ την χαρα του.Φοβαμαι με ολες αυτές τις αρνητικες σκεψεις μη μου συμβει κατι κακο,γιατι το ξερω ότι τα παιδια είναι ευλογια,αλλα αυτό το λεει η λογικη μου,το συναισθημα μου είναι τελειως διαφορετικο.

Συγγνωμη μωρακι μου

Όταν έμεινα δεύτερη φορά εγκυος το πρώτο μου παιδάκι ήταν 8 μηνών. Ηταν κάπως απρογραμμάτιστο και γιαμάς. ΔΕν κοιμήθηκα τη νύχτα. Σκεφτόμουν ότι είναι πολύ νωρίς ότι δεν μπορώ να το διαχειριστώ ότι δεν θέλω να κάνω τώρα αλλο παιδί, ότι δεν είμαι έτοιμη να μπω πάλισ ε φάση αποχή από ένα κρασάκι να προσέχω κτλ μόλις είχα τελειώσει με το θηλασμό. Συνήθισα σγά σιγά. Στις 12 εβδομάδες έμαθα ότι το μωράκι παλλινδρόμησε. Δεν θέλεις να σου περιγράψω κάτι παραπάνω. Με τίποτα. Ένα θα σου πω μετά την παλλίνδρομη μετρούσα τις μέρες να κάνω δεύτερο παιδί και να είσαι σίγουρη ότι μόλις το δεις νοιωθεις ότι είναι η πρώτη φορά.Τώρα θέλω και τρίτο. Είναι ναρκωτικό νομίζω...

Όσο για τη μικρή υπάρχει καλύρτο πράγμα από ένα αδερφάκι. Σκέψου τι θα γίνουν αυτά τα παιδιά όταν εμείς δεν θα είμαστε εδώ. Θα έχουν το ένα το αλλο. Δεν υπάρχει μεγaλύτερη ευλογία.

[mama_3]

Ευχαριστω ολες σας για τις ευχες κ τον χρονο σας.Τα σκέφτομαι όλα τα υπερ και το σημαντικοτερο ότι θα χει αδερφακι η μικρη μου.Αλλα νιώθω τελειως αδυναμη,ειχα τρομερο αγχος στο πρωτο,πως θα το γεννησω πως θα το μεγαλώσω κτλ και ακομα παραμενω αγχωδες μαμα και μου φαινεται βουνο να το ξαναζησω!!!!!

Το συγγνωμη το ζηταω απ την καρδουλα που χω μεσα μου και σκέφτομαι τοσο αρνητικα γι αυτή.

Το καταλαβαίνω ότι θα νιώσω τελειως διαφορετικα αν τ αγκαλιασω αλλα καταωρας είμαι μονο στεναχωρημενη.

Ελεγα τωρα μεγαλωνει η μικρη μου,θα γινονται όλα πιο χαλαρα,ηθελα να δουλεψω,να ασχοληθώ και με μενα,να χουμε π

ιο ξεγνοιαστες στιγμες,μη με κατηγορείται,σας λεω ότι νιώθω.Αν μπορουσα να ειχα αλλαξει τη ημερα της συλληψης θα το ειχα κανει ....είμαι για κλαμματα

 

Λοιπόν, πάρτο αλλιώς!! καταλαβαίνω απόλυτα αυτά που λες και πίστεψέ με έχω φίλη που δεν έκανε δεύτερο για τους λόγους που λες...

επειδή όμως τώρα πρέπει να κοιτάξουμε μπροστά και όχι πίσω, κάτσε και δες τι ήταν αυτό που σε δυσκόλεψε και δες μήπως μπορείς να κάνεις κάτι διαφορετικό.. με 2 παιδιά σε λίγο καιρό δεν θα έχεις την "πολυτέλεια" του άγχους.. δηλ. θα έχεις το μωρό και θα έχεις και το κοριτσάκι σου που θα έχει άλλες ανάγκες.. π.χ. σχολείο, δραστηριότητες κλπ .. οπότε εκεί και να θες να τα ψειρίσεις τα πράγματα δεν θα προλαβαίνεις!! για καλό στα λέω αυτά...

σίγουρα θα κουραστείς αλλα όπως λες υπάρχουν και τα υπέρ και είναι πολλά..

για την δουλειά που λες, τι σε κράταγε και δεν ξεκίνησες? δεν δόθηκε η ευκαιρία? ήθελες να μεγαλώσει πρώτα το παιδί?? γνώμη μου μόλις με το καλό γεννηθεί το μωρό και περάσει λίγος καιρός ξεκίνα το θέμα της δουλειάς...

καταλαβαίνω ότι πάνω που ένιωσες ότι θα χαλαρώσεις / κοιμηθείς / μπεις σε άλλο mode λες άντε πάλι από την αρχή.. δεν είναι έτσι όμως γιατί στο πρώτο σίγουρα ήσουν από πάνω.. τώρα σου λέω θα είναι τέτοιες και οι ανάγκες του πρώτου παιδιού οπότε και να θες δεν θα προλαβαίνεις

δεν ξέρω πως είναι και τα οικονομικά σας ή εάν έχεις βοήθεια και από αλλού αλλά μην αναλώσεις ενέργεια σε δουλειές κλπ (πάρε γυναίκα αν μπορείς), προσπάθησε να χώσεις και τον happy σύζυγο :p

πλέον να σκέφεσαι μόνο θετικά... για σκέψου να είναι και αγοράκι!! και στο λέει μία μαμά με 3 αγόρια.. σκέψου μακροπρόθεσμα που θα καθόσαστε να γράφουμε για τις σουσουράδες που θα μας τα τυλίξουν τα αγοράκια μας!!!

με το καλό το μωράκι σου!!!

[sweetberry28]

Βιβη μου καλησπερα, διαβασα με προσοχη το θεμα και τις απαντησεις, εχω μερικες απορίες που αν θες απαντας, το παιδι εχεις σκεφτει αν θα το κρατησεις η οχι? ο αντρας σου απο οτι καταλαβα το θελει πολυ παντα ηθελε δευτερο παιδι.

Υπαρχει αλλο θεμα εκτος απο το αγχος, το οτι ηδη μεγαλώνεις μια κορούλα? μηπως συντρέχει οικονομικο θεμα, υγείας, έλλειψη βοήθειας κλπ?

Βασικα δεν εχω καταλαβει ακριβως τον λογο που σε φοβίζει ενα δευτερο μωρακι

Μηπως άδικα φοβασαι? στο δευτερο παιδι θα εισαι και πιο συνειδητοποιημένη, μια επιπλέον ευθυνη και επιπλέον μια χαρα και ευλογία στο σπιτι!

Εγω μεγαλωσα ως μοναχοπαίδι και θα έδινα τα παντα να εχω ενα αδερφακι.

Δεν ξερω σκεψου το με τον αντρα σου γιατι και η ηλικια δεν αφηνει περιθώρια αν σε λιγα χρονια η κορούλα σου ζητησει μαμα θελω αδερφακι

[ludiaa]

Ευχαριστω ολες σας για τις ευχες κ τον χρονο σας.Τα σκέφτομαι όλα τα υπερ και το σημαντικοτερο ότι θα χει αδερφακι η μικρη μου.Αλλα νιώθω τελειως αδυναμη,ειχα τρομερο αγχος στο πρωτο,πως θα το γεννησω πως θα το μεγαλώσω κτλ και ακομα παραμενω αγχωδες μαμα και μου φαινεται βουνο να το ξαναζησω!!!!!

Το συγγνωμη το ζηταω απ την καρδουλα που χω μεσα μου και σκέφτομαι τοσο αρνητικα γι αυτή.

Το καταλαβαίνω ότι θα νιώσω τελειως διαφορετικα αν τ αγκαλιασω αλλα καταωρας είμαι μονο στεναχωρημενη.

Ελεγα τωρα μεγαλωνει η μικρη μου,θα γινονται όλα πιο χαλαρα,ηθελα να δουλεψω,να ασχοληθώ και με μενα,να χουμε π

ιο ξεγνοιαστες στιγμες,μη με κατηγορείται,σας λεω ότι νιώθω.Αν μπορουσα να ειχα αλλαξει τη ημερα της συλληψης θα το ειχα κανει ....είμαι για κλαμματα

 

Μωρέ και θα ζοριστείς και θα κουραστείς και θα σκέφτεσαι τώρα μόλις πηγαμε να χαλαρώσουμε πάλι από την αρχή;;;Μόλις όμως τα δεις και τα δύο μαζί να παίζουν, ή μόλις δεις τη μεγάλη να κρτάει αγκαλιά το μωρό θα τα ξεχάσεις όλα με μιας. Αν οι λόγοι είναι οικονομκοί ή άλλου είδους πάω πασο γιατί κάθε άνθρωπος γνωρίζει μόνος του τα όρια του. Αν είναι καθαρά συναισθηματικοί να θυμάσαι ότι η αγάπη μας είναι αστείρευτη και δεν μοιράζεται απλά πολλαπλασιάζεται. Μέναν παράξενο τρόπο. Και η δουλειά θα έρθει και οι ξέγνοιαστες στιγμές και θα είστε 4 και θα τις χαίρεστε ακόμη πιο πολύ. Εγώ με θυμάμαι να κοιτάζω την μικρή μου όταν ήμουν με την κοιλιά τούρλα και να λέω "Αχ τελευτάιες μέρες που είμαστε έτσι τα δυο μας" και τώρα δεν θυμάμαι καν πως ήταν αλλά είμαι σίγουρη πως όπως είμαστε τωρα είμαστε καλύτερα. Πιο πολλά γέλια, χαμόγελα, αγκαλιές φιλιά και όλα τα συναφή. Τι πιο ωράιο πράγμα κορίτσι μου από να έχεις μια αγκαλιά από ευτυχισμένα γέλια και χαμόγελα. Δεν το αλλάζω με τίποτα.

[ΒΙΒΗ1981]

Ειχα απόφασισει την μικρη μου,να την κρατησω σπιτι μεχρι τα 3,δεν ηθελα να παει νωρίτερα παιδικο.Δυστυχως η βοηθεια είναι μετρημενη και τα οικονομικα περιορισμένα,ο αντρας μου δουλευει απ το πρωι μεχρι κ τα μεσάνυχτα{2 δουλειες}ουτε τα λεφτα φτανουν παλι,ουτε μπορει να συμμετεχει στο μεγάλωμα.Γενικως ισως είμαι κ τοσο αρνητικη γιατι νιώθω ότι και η αυπνια που τραβηξα με εκανε νευρικη και δεν μου αρεσει,ηταν κ είναι κολλημενη πανω μου,κοιμαται και ακομα μαζι μου,φετος ολο τον χειμωνα ηταν αρρωστη που ξεκινησε παιδικο,και δεν θελω να το ξαναζησω αυτο.Ναι είναι η αγαπη μου το χαμογελο της αλλα......

Πλεον εστω μπορουσα να την αφήσω μια ωρα στην μανα μου να παω ένα γυμναστηριο και να πιανα πρωινη δουλεια

Αυριο θα παω σε κοινωνικη λειτουργο να συζητησω.

Στον αντρα μου δεν τολμαω να πω κατι γιατι δεν θα με καταλαβει και θα με κατακρινει πιθανον.

[sweetberry28]

Να συμβουλευτείς την κοινωνική λειτουργό αλλα κανεις και καμια ουτε εδω φυσικα καποια κοπελα θα σου πουμε τι θα κανεις ειναι η ζωη σας, η οικογενεια σας και στην τελικη αποφαση δικη σου και του αντρα σου.

Προσωπικα θα ηθελα 5 αγγελούδια τουλαχιστον χαχα κουνελα αλλα ειμαι κοριτσι της εξωσωματικης που τα πιανω δυσκολα! Και εχω ενα θεμα με τα παιδια.

Για μενα πρεπει να το συζητήσεις με τον αντρα σου στο τελος ούτως η άλλως θα το συζητήσεις εξαλλου μπορεις την μικρη να την βαλεις προ νήπιο και το μωρο σε βρεφονηπιακό σταθμό μετα απο καποιους μηνες, δεν χαθηκε και ο κοσμος.

Δεν θελω να επεκταθώ γιατι θα προσπαθησω να σε πείσω να το κρατησεις .....

Αλλα ειλικρινα δωσε στην μικρη ενα αδερφακι κοντα σε ηλικια να εχει παρεα αυριο μεθαύριο πιστεψε με θα λες καλα εκανα και κράτησα αυτη την ψυχούλα εχει δικαιωμα μωρε στην ζωη! Σε παρακαλω σκεψου το!

Οριστε ξέφυγα και προσπαθω να σε πείσω.

Ευχομαι να επιλέξεις σοφα και ηρεμα.

[mkcm]

Βασικά, νομίζω, ότι είσαι σε κατάσταση σοκ, επειδή ήρθε το μωράκι απροειδοποίητα. Θα το ξεπεράσεις, είμαι σίγουρη . Επειδή κι εγώ είχα τη μεγάλη μου μη βρέξει και μη στάξει και δεν την είχα - έχω αφήσει παρά μόνο όταν μπήκα στο μαιευτήριο να γεννήσω το δεύτερο (όπου ομολογώ ότι έκλαιγα συχνά - πυκνά γιατί μου έλειπε η μεγάλη), πολλές φορές αγχωνόμουν για το πως θα είναι η συμβίωση με τα δύο παιδιά.

Έχουν αλλάξει πάρα πολλά:

1. Δεν μπορώ να ανταποκριθώ ΑΜΕΣΑ σε όλες τις απαιτήσεις της κορούλας μου. Αυτό βέβαια την έχει βοηθήσει να καλλιεργήσει την υπομονή.

2. Πολλές συνήθειες που είχαμε, π.χ. πολύωρο διάβασμα βιβλίων, έχουν αλλάξει (διαβάζουμε λιγότερο μαζί κι έχει αναλάβει πλέον διάβασμα κι ο μπαμπάς).

3. Εκεί που ορισμένα πράγματα σε ό,τι αφορά τις προσωπικές μου ανάγκες είχαν ομαλοποιηθεί, πλέον είμαστε στο ξανά από την αρχή.

Όμως, όποτε κι αν ρωτήσω την κορούλα μου πως νιώθει που έχει αδερφάκι η απάντησή της είναι αποστομοτική: ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ απαντάει. Όταν της λέω ότι μου λείπει το να ξαπλώνουμε με τις ώρες αγκαλίτσα στον καναπέ και να διαβάζουμε παραμυθάκια, η ίδια μου απαντάει: Ναι, αλλά τώρα έχουμε τον μπέμπαρό μας...και αυτό δεν το αλλάζω με τίποτα, μαμά. Όποτε τη ρωτάω αν θέλει να αφήσουμε το μικρό με τον μπαμπά του και να πάμε οι δυο μας μια βολτούλα μου απαντάει: Όχι, μανούλα, να πάρουμε και τον αδερφό μου μαζί μας, περνάω καλύτερα όταν τον έχω κοντά μου.

Όταν τα βράδια αρνείται να κοιμηθεί αν δεν του δώσει 10 φιλάκια για καληνύχτα, λιώνω. Όταν ξυπνάει ο μικρός το πρωί μετά τη μεγάλη και δεν τη δει στο κρεβάτι της και τη φωνάζει, ένα τεράστιο χαμόγελο ζωγραφίζεται στο πρόσωπό μου. Όταν το πρωί ξυπνάει η μεγάλη μετά τον μικρό και το πρώτο πράγμα που κάνει είναι να τον αναζητήσει, γεμίζει η καρδιά μου με ευτυχία.

Όταν τα βλέπω να αγκαλιάζονται, να κηνυγιούνται, να παίζουν παρέα, να με μαλώνουν όταν μαλώνω το ένα από τα δύο, να τρέχουν και τα δύο ταυτόχρονα στην αγκαλιά μου και να καθόμαστε και οι τρεις μαζί αγκαλιασμένοι, είμαι σίγουρη ότι έκανα το καλύτερο για τα παιδάκια μου. Τους χάρισα έναν άνθρωπο ζωής και ξέρω ότι ποτέ κανένα τους δε θα είναι μόνο του... θα έχουν το άλλο τους μισό, το αδερφάκι τους.....!!!!!!!!!

Σου εύχομαι μια τελειόμηνη κι εύκολη κύηση και να ζήσεις αυτές τις μαγικές στιγμές!!!!!!!!!!!!!!

[ΒΙΒΗ1981]

Σας ευχαριστω και παλι για τις καλες προθεσεις σας και για το ποσο ομορφα περιγράφετε την δικη σας καθημερινοτητα με τα παιδια.

Χθες ημουν ετοιμη να αναζητησω γιατρο για διακοπη κυησης.Πριν το κανω μου βγηκε το ξέσπασμα στον αντρα μου,προσπαθησε κι αυτος να μου τονισει το ποσο χαρουμενη με κανει η κορουλα μου ότι άλλο τοσο θα με κανει κ το δευτερο.

Δεν θα πω ότι νιώθω καλυτερα αλλα δεν θα προχωρήσω σε διακοπη.ελπιζω να μη το γρουσουζεψα τοσο που τελικα να μην παει καλα το σπορακι.....

Να χαιρεστε κ σεις τα παιδακια σας