Εργοθεραπεια-Φυσικοθεραπεια Δυτική Αθήνα

[popi76]

Καλησπέρα σας. Ψάχνω κέντρο που να παρέχει εργοθεραπεία και φυσικοθεραπεία σε παιδιά σε περιοχές όπως Περιστέρι-Ίλιον- Πετρούπολη, Άγιοι Ανάργυροι - Αιγάλεω κλπ. Μέχρι τώρα πήγαινα τον 20 μηνών γιο μου σε κέντρο στο Μαρούσι για φυσικοθεραπείες, χωρίς να μείνω τελικά πλήρως ικανοποιημένη. Έχει κάποιος υπόψη κάποιο κέντρο που να κάνει σοβαρή δουλειά με παιδιά με κινητικά και άλλα προβλήματα;

[popi76]

Δυστυχώς, δεν έχω καμιά πρόταση από το forum, οπότε θα ήθελα να καταθέσω την μέχρι τώρα εμπειρία μου από δύο κέντρα στην Δυτική Αθήνα, χωρίς να αναφέρω ονόματα. Θα ήθελα όμως την γνώμη σας.

Πρώτο κέντρο. Πήγαμε συστημένοι από τον αναπτυξιολόγο που έβγαλε και την διάγνωση για ανάγκη εργοθεραπείας - φυσικοθεραπείας. Πρώτα είδαν εμάς μόνο και μετά μας είπαν να πάμε το παιδί για αξιολόγηση. Πήγαμε λοιπόν, πήραν το παιδί μόνο του και αυτός φώναζε συνέχεια απεγνωσμένα μαμά-μαμά. Άνοιξα την πόρτα σιγά και μου λέει η μία υπεύθυνη: Φύγετε, σας παρακαλώ, αποσπάτε το παιδί.

Μετά από 15 λεπτά με φώναξε και μου είπε ότι το παιδί έχει πολλές ελλείψεις, π.χ. δεν μπορεί να αναγνωρίσει σχεδόν κανένα αντικείμενο, καρότο, μήλο, κλπ. Μα πώς, τους λέω, στο σπίτι τα ξέρει όλα. Και αμέσως πήρα ένα ένα τα πλαστικά φρούτα και λαχανικά και μου τα έλεγε όλα. Εκεί η μία κοπέλα που είναι εργοθεραπεύτρια, δεν είπε τίποτα. Η φυσικοθεραπεύτρια μου είπε ότι είναι πίσω κινητικά, οκ, αλλά και επικοινωνιακά! Εκεί έπαθα ένα σοκ, γιατί λέει ακόμη και φράσεις, όπως σήκω μαμά, πάρτο μαμά και φράσεις τριών λέξεων και γενικά συνεννοούμαστε μια χαρά συν ότι ξέρει όλη την γειτονιά και μιλάει σε όλους!!!! Είναι γενικά πίσω και νοητικά. Δηλαδή πόσων μηνών είναι; Δέκα - δώδεκα μηνών.

Ο σύζυγος νευρίασε απίστευτα, γιατί στο άλλο κέντρο που πηγαίναμε μας έλεγαν ότι δεν χρειάζεται πια φυσικοθεραπείες και τώρα μας έλεγαν τα αντίθετα. Φεύγοντας, μας είπε: αν δεν έρθετε σε εμάς θα πρέπει να πληρώσετε την αξιολόγηση. Σημειωτέον ότι δεν μας το είχαν αναφέρει πριν.

Ενημερώσαμε το άλλο κέντρο που πηγαίναμε, στο οποίο δεν συνεχίζουμε λόγω αποστάσεως, και ο εκεί υπεύθυνος μας είπε: Κάνω 25 χρόνια φυσικοθεραπεία και σας λέω ότι το παιδί δεν χρειάζεται άλλο φυσικοθεραπείες. Μάλλον θέλουν να γεμίσουν το πρόγραμμά τους, γι΄αυτό σας τα λένε αυτά.

Εγώ τι συμπέρασμα να βγάλω; Σε επόμενο post θα γράψω για το δεύτερο κέντρο.

[marerg]

Υπαρχουν καλοί και καλοι επαγγελματίες....

Ειμαι έργοθεραπευτρια οποτε το ξερω απο πρωτο χερι οτι υπάρχουν κέντρα που κάνουν φανταστική δουλεια και αλλα που ειναι μονο επιχειρησεις.

 

Συμβαίνει συχνα τα παιδια να δινουν αλλη εικονα στο θεραπευτή στην αρχή (καλυτερη η χειρότερη) φανταζομαι κατι τετοιο εγινε με το παιδι σου στην αναγνωριση αντικειμένων και στην επικοινωνία λογω εκνευρισμου που ηταν μονος του.

 

Κανονικα ναι στην αξιολογηση προτιμούμε να ειναι μονο το παιδι μεσα για να μην διασπαται απο τη μαμα κ να εχεις αντικειμενικη εικονα, αλλα αν το παιδι κλαιει εχει αγχος στον αποχωρισμο κλπ δίνεις χρόνο κ ειναι το πρωτο που δουλεύεις η σχέση κ η εμπιστοσύνη για να μπαινει μονο του. Ειναι πολυ μικρος 20 μηνων σαφως θα σε φωναζει....Επισης ναι γενικα το σωστο ειναι οτι ο γονιος δεν ανοιγει τη πορτα στη συνεδρια.....δεν επεμβαινει...ομως δεν ειχες αποκτήσει ουτε εσυ σχεση εμπιστοσυνης κ το καταλαβαινω. Νομιζω η αξιολογηση επρεπε να γινει μαζι με σενα...αν δυσκολευοταν το παιδι στη τελικη να συνεργαστει θα έπαιρναν πληροφοριες απο τη συνεντευξη μαζι σου πολυ βασικο κ αυτο.

Βεβαια υπαρχουν γονείς παρα πολυ παρεμβατικοι με λαθος εικονα για τις δυνατοτητες του παιδιού τους που σου κανουν πολυ δύσκολη τη ζωη αλλα τους μαζεύεις μετα οχι απο την αξιολόγηση. Αλλωστε πρεπει να τα κρινεις ολα μαζι παιδι και περιβαλλον...

Η αξιολογηση ναι πληρωνεται στα περισσοτερα κεντρα...

Και τελος επειδη τους τα εχω και μαζεμενα... Οι φυσικοθεραπευτες δεν εχουν καμια δουλεια να σου πουν για την επικοινωνια του παιδιού! Αυτο ειναι δουλεια λογοθεραπευτη η ψυχολογου εαν υπσρχου;ν λογοι που θα σε παραπεμψει ο λογοθεραπευτης εκει.αλλο να ζητησει κ μια αξιολόγηση απο λογοθεραπευτη αλλο να βγαζει συμπερασματα. Αιντε γτ κανουν οτι τα ξερουν ολα οι περισσοτεροι φυσικο.... Εαν δεις κατι που σε πονηρευει για ελλειμμα το στελνεις να το δει ο εκαστοτε συναδερφος δεν λεμε οτι να ναι στο γονιο ετσι!!!

 

Ελπιζω να βοηθησα λιγο...

[popi76]

Πολύ διαφωτιστικά αυτά που γράφεις και σ' ευχαριστώ.

Θα ήθελα να διευκρινίσω κάποια πράγματα: Άνοιξα την πόρτα απλώς, δεν μπήκα μέσα, αν και άκουγα το παιδί να με φωνάζει σπαρακτικά. Και μετά συνέχιζε να με φωνάζει. Καμιά σχέση εμπιστοσύνης δεν χτίστηκε, απλώς το παιδί φώναζε κάτω- κάτω (το είχαν βάλει να κάτσει σε ένα καρεκλάκιι) και η κοπέλα δεν καταλάβαινε τι έλεγε και της εξήγησα εγώ όταν μπήκα στο τέλος.

Όσο για την φυσικοθεραπεύτρια: εξαιτίας της δεν πήγαμε στο κέντρο, γιατί ειδικά ο σύζυγος νευρίασε πάρα πολύ διότι επενέβαινε σε άλλων ειδικών χωράφια.

Αν λοιπόν από την αρχή σου δίνουν τέτοια εντύπωση, τι θα προκύψει στην πορεία; martha, αυτό είναι το άγχος μου, σε τι ειδικούς θα "πέσει" το παιδί. Πιστεύω ότι δεν έχω βρει ακόμη κάποιον κατάλληλο. Και κάτι από την εμπειρία σου: είναι βασικό να συμπαθήσει το παιδί τον εργοθεραπευτή ή είναι κάτι που αποκτάται με τον χρόνο;

[marerg]

Σου ειπα το καταλαβαινω αυτό που εκανες κ το γιατί ομως κανονικα η πορτα δεν ανοιγει....ξαναλέω ομως το παιδι ειναι πολυ μικρο θα ηταν σωστότερο νομιζω να ησουν μέσα κ εσυ...

 

Δεν μπαίνεις σε χωραφια αλλης ειδικοτητας ειναι λάθος αυτό κ το κανουν αρκετοι...

 

Οσο για τη συμπαθεια που λες...κ τα δυο συμβσινουν...η χημεια ναι ειναι πολυ σημαντική κ ναι στην αρχη παντα κερδίζεις την ευνοια κ εμπιστοσύνη του παιδιου για να χτισεις πανω σε αυτη τη βαση το πρόγραμμα

Συμβαινει ομως καποια παιδια πχ να ειναι πιο επιφυλακτιλα η πιο δυσκολα η να θέλουν χρονο. Εκει το πας βημα βημα....

[BabyCute]

20 μηνών παιδι μονο του σε εργοθεραπεία χωρις την μαμα του;;

Καλα δεν παμε καλα! Αν μου το έλεγε εμένα θα την έστελνα .....

[popi76]

BabyCute, κι εμείς φυσικά απορρίψαμε αυτό το κέντρο και για μένα αυτός ήταν ένας από τους δύο λόγους.

Μετά από την πρώτη "σφαλιάρα", βρήκα άλλο κέντρο κοντά σε εμάς και με αίθουσα αισθητηριακής ολοκλήρωσης, όπως μου είχαν πει ότι χρειάζεται. Πήρα και πληροφορίες ότι πρόκειται για εργοθεραπεύτρια καλή στην δουλειά της, γιατί δούλευε παλιά στο προηγούμενο κέντρο που πηγαίναμε.

Πάμε λοιπόν και η αξιολόγηση έγινε μπροστά μας. Μας είπε όμως ότι προτιμά να δουλεύει χωρίς τους γονείς. Ξεκινάμε και μετά την πρώτη ώρα που έκανε συνεδρία με το παιδί, αφιέρωσε χρόνο για συζήτηση με εμάς και για τα θέματα του παιδιού. Η συζήτηση πήγε στα γενετικά σύνδρομα, γιατί ανέφερα ότι το παιδί έχει κάνει όλες τις εξετάσεις εκτός από μοριακό καρυότυπο. Και εδώ έσκασε η βόμβα: από τα χαρακτηριστικά του παιδιού είναι πιθανό να έχει κάποιο γενετικό σύνδρομο. Λόγω της εμπειρίας μου τόσα χρόνια μπορώ και τα καταλαβαίνω- Πώς το καταλάβατε; Από την μύτη (είπε πως είναι η γραμμή της μύτης χαμηλά), γενικά ότι υπάρχει κάποιο θέμα με το πρόσωπο. - Ποιο σύνδρομο είναι αυτό; Ρώτησα με απορία. - Και να ξέρω δεν θα το πω, αυτό είναι δουλειά του γιατρού να το πει. Σοκ. Δηλαδή ένα χρόνο τώρα τρέχω το παιδί σε γιατρούς, το έχει δει και γενετίστρια, και το βρήκε μια εργοθεραπεύτρια;

Μέχρι τώρα έχουμε πάει 3-4 φορές. Το παιδί δεν την θέλει ακόμα. Όταν την βλέπει μου σφίγγει το χέρι και λέει "σπίτι-σπίτι". Επιπλέον, από την δεύτερη φορά δεν μας άφησε να ξαναμπούμε μέσα. Αλλά εγώ θα ζητήσω να μπαίνω. Αυτά...

[Nouli80]

Συγγνώμη που επεμβαίνω, η αλήθεια είναι πως δε ξέρω πολλά σχετικά με τις εργοθεραπείες, και σχεδόν ποτέ δε γράφω, αλλά μου κάνει μεγάλη εντύπωση, πως η εργοθεραπεύτρια θέλει να δει το παιδί μόνο του. Στην ηλικία των 20 μηνών,δε νομίζω πως πρέπει τνα απομακρύνεται το παιδί από τη μητέρα του, ιδίως αν πρόκειται και για ένα παιδί που μέχρι τώρα δεν έχει πάει σχολείο.Είπα δεν είμαι σχετική, αλλά σε αυτή την ηλικία πιο πολύ μου φαίνεται σωστό η ειδικός να βοηθάει/ δειχνει στη μητέρα/γονιό πως να συμπεριφέρεται στο παιδί.

 

Δε ξέρω την περίπτωση σας, όντως για να το ψάχνετε κάτι θα βλέπετε,αλλά και η μικρή μου, πολύ μου είπαν πως είναι κάπως πίσω, έλεγε λίγες λεξούλες στην ηλικία των 20 μηνών, αλλά η ομιλία της βελτιώθηκε απότομα κοντά στα 2. Και τώρα κοντά στα 4, δε τρέχει σα τα άλλα παιδάκια, και είναι δυστακτική, αλλά θέλω να πιστεύω πως απλώς είναι ο χαρακτήρας της.

 

Τέλος, στο εξωτερικό που μένω, έλεγχοι στην ανάπτυξη του παιδιού γίνονται στα 2, 3 και νομίζω και στα 5 χρόνια. Και τις δύο φορές, 2 και 3, το παιδί το είχα στην αγκαλιά μου, ούτε συζήτηση να το αφήσω μόνο του. Και όντως η μικρούλα δεν ακολουθούσε τις εντολε΄ς της κοπέλας. Η κοπέλα όμως με φάση αυτά που τις έλεγα και το ερωτοματολόγιο που συμπλήρωσα και τη γενική εικόνα του παιδιού θεώρησε πως δεν υπάρχει κάποιο θεμα που χρειάζεται περαιτέρω παρακολούθηση.

[Nouli80]

Ακόμα να συμπληρώσω, πως από την εμπειρία μου και μόνο,καμιά φορά εμείς οι γονείς, από το φόβο μας δεν αφήνουμε να αναπτυχθει σωστά το παιδί. Αν μιλαμε συνεχώς μπροστά του πως να το παιδί ίσως να έχει κάποιο πρόβλημα, ίσως να έχει το άλλο, δεν είναι καλό σε κάτι,ακόμα και σε αυτή τη μικρή ηλικία μπορεί να το αντιληφθεί και να προσπαθήσει να σε επαληθεύσει. Το ξέρω δεν είναι εύκολο, αλλά θα σε προτεινα να ψάξεις και αλλού μέχρι να βρεις κάποιο κέντρο που να μπορείς να το εμπιστευτείς και να συγκρντρώνεται πιο πολύ στο να βελτιώσει την σχέση σου με το παιδί.

 

Και άμα ακούσεις ποτέ εκφράσεις του τύπου το παιδί είναι δύσκολο, τεμπέλικο και παρόμοια να φύγεις μακρυα!

[popi76]

Ευχαριστώ για τις επισημάνσεις σου, θα το ψάξω κι άλλο εννοείται. Σήμερα πήγαμε και ζήτησα να μπω μέσα. Μου είπε να κάνει κάποιες ασκήσεις μόνο του και μετά θα με φωνάξει. Έτσι έγινε. Όταν μπήκα όμως, κοιτούσε συνεχώς εμένα (γύριζε δηλαδή πίσω) και δεν άκουγε να κάνει τις ασκήσεις. Έτσι μου ζήτησε να βγω πάλι έξω και μου είπε ότι όταν οι γονείς δεν είναι μπροστά είναι πιο υπάκουος! Έτσι το δέχτηκα και βγήκα έξω. Φεύγοντας της εξήγησα ότι δεν ξέρω τι ασκήσεις να του κάνω στο σπίτι, πέρα από μία- δύο που μου είπε πριν δύο εβδομάδες. Και μου λέει : αυτές που σας είπα. Δηλαδή με δύο ασκήσεις θα βοηθάω εγώ το παιδί στο σπίτι; Αχ, να ψάξω αλλά πού να ψάξω, εφ' όσον δεν έχω κάποια σύσταση;

Να σημειώσω ότι στο προηγούμενο κέντρο που πηγαίναμε για φυσικοθεραπείες αφήνουν πάντοτε τους γονείς να είναι μπροστά. Και για να νιώθει ασφάλεια το παιδί αλλά και για να βλέπουν οι γονείς τι ασκήσεις κάνει.

Με την ευκαιρία να σημειώσω ότι ο μικρός διαγνώστηκε πέρυσι με υποτονία και κινητική καθυστέρηση, η οποία σε κάποιο βαθμό συνεχίζεται μέχρι τώρα, π.χ. δεν μπορεί να ανέβει σκάλες, και το περπάτημά του δεν είναι τόσο καλό όσο των παιδιών της ηλικίας του. Έχει και άλλα θέματα, π.χ. ανώριμο παιχνίδι, αλλά λεκτικά δεν έχω παράπονο, μιλάει αρκετά ως πολύ, απλώς δεν μιλάει καθαρά. Και σε αυτό θα αναφερθώ σε άλλο ποστ, για να μην μακρηγορώ. Καληνύχτα σε όλους!

[popi76]

Καλησπέρα σας. επανέρχομαι για να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία και να ζητήσω και την γνώμη σας. Τελικά το παιδί συνέχισε στο κέντρο που ανέφερα παραπάνω. Πλέον είναι 2,5 ετών. Ωστόσο, δεν μπορώ να δηλώσω ικανοποιημένη σε καμία περίπτωση, αν και έχω συστάσεις από προηγούμενους εργοδότες και αναπτυξιολόγο. Πρόσφατα έγινε και το εξής: ο μικρός έχει αναπτύξει μια φοβία για την κούνια . Μας είπε λοιπόν η κοπέλα ότι κλαίει όταν ανεβαίνει στην κούνια, αλλά έτσι πρέπει να γίνει, να κλαίει δηλαδή για να μην περάσει το δικό μου. Μας είπε ακόμη ότι φταίει που του κάνουμε όλα τα χατίρια. Με τον πατέρα του διαφωνούμε: εγώ λέω ότι το παιδί δεν πρέπει να κλαίει στην εργοθεραπεία, ότι πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο, αλλιώς ας αλλάξει κέντρο ή ας σταματήσει. Ο πατέρας δεν ενοχλείται αν κλαίει και με θεωρεί υπερβολική. Θα ήθελα την γνώμη σας. Και ιδίως αν κάποιος έχει σχετική εμπειρία.

[Dragonfly]

Καλησπέρα σας. επανέρχομαι για να καταθέσω την προσωπική μου εμπειρία και να ζητήσω και την γνώμη σας. Τελικά το παιδί συνέχισε στο κέντρο που ανέφερα παραπάνω. Πλέον είναι 2,5 ετών. Ωστόσο, δεν μπορώ να δηλώσω ικανοποιημένη σε καμία περίπτωση, αν και έχω συστάσεις από προηγούμενους εργοδότες και αναπτυξιολόγο. Πρόσφατα έγινε και το εξής: ο μικρός έχει αναπτύξει μια φοβία για την κούνια . Μας είπε λοιπόν η κοπέλα ότι κλαίει όταν ανεβαίνει στην κούνια, αλλά έτσι πρέπει να γίνει, να κλαίει δηλαδή για να μην περάσει το δικό μου. Μας είπε ακόμη ότι φταίει που του κάνουμε όλα τα χατίρια. Με τον πατέρα του διαφωνούμε: εγώ λέω ότι το παιδί δεν πρέπει να κλαίει στην εργοθεραπεία, ότι πρέπει να είναι κάτι ευχάριστο, αλλιώς ας αλλάξει κέντρο ή ας σταματήσει. Ο πατέρας δεν ενοχλείται αν κλαίει και με θεωρεί υπερβολική. Θα ήθελα την γνώμη σας. Και ιδίως αν κάποιος έχει σχετική εμπειρία.

 

Πολλές φορές τα παιδιά χρησιμοποιούν το κλάμα ως μέσο χειραγώγησης των γονιών τους. Αν με το κλάμα βλέπουν τον γονιό να αγχώνεται και τελικά να υποκύπτει στις επιθυμίες τους, θα το χρησιμοποιούν συνέχεια ως μέσο πίεσης... Υπό αυτή την έννοια συμφωνώ με τον άντρα σου. Δεν είναι δυνατόν να αλλάξετε κέντρο ή να σταματήσετε την εργοθεραπεία επειδή κλαίει...

Ακόμα και να έχει πραγματικά φοβία, θα πρέπει να βρεθεί τρόπος να το αντιμετωπίσει. Αργότερα θα πάει παιδικό σταθμό. Αν και τότε κλαίει, τι θα κάνετε; θα αλλάζετε παιδικούς σταθμούς μέχρι να σταματήσει να κλαίει; Όταν θα πάει σχολείο;

[popi76]

Το θέμα είναι ότι σε εμάς δεν χρησιμοποιεί το κλάμα ως μέσο χειραγώγησης. Μπορεί να βάλει τις φωνές, οκ, αν δεν του περνάει το δικό του, αλλά τελικά περνάει το δικό μας, νομίζω. Έχει προφανώς φοβία για την κούνια και μάλιστα χτες το βράδυ ήρθε, με αγκάλιασε και μου είπε: όχι κούνια. Πώς να το αγνοήσω αυτό;