vasilist

Ο Μπαμπας τελευταιος...

    Recommended Posts

    Εχουμε μια κορουλα 20 μηνων.Ειναι ενα δραστηριο,χαρουμενο και κοινωνικο παιδι και δεν εχουμε καποιο ιδιαιτερο προβλημα.

    Ειναι αρκετα προσκολλημενη στην μαμα(θηλαζει ακομα)και εγω ερχομαι σχεδον παντα σε δευτερη μοιρα κατι που το θεωρω φυσιολογικο.

    Περναω πολλες ωρες μαζι της,παμε βολτες,για ψωνια,παιδικη χαρα κτλ.Εγω την ετοιμαζω το πρωι για τον παιδικο και εγω την ταιζω και την κοιμιζω τα μεσημερια.

    Οσο λοιπον ειμαστε οι δυο μας ειναι γλυκια μαζι μου και δειχνει να περναει καλα.

    Οταν ομως επιστρεφει η μαμα της τοτε καποιες φορες ειναι σαν να μην υπαρχω.

    Δεν θελει καθολου αγκαλια απο εμενα και με πλησιαζει μονο οταν θελησει κατι.

     

    Παρολα αυτα ειλικρινα δεν με ενοχλει,γτ αν μη τι αλλο το βρισκω λογικο να προτιμα την μαμα.

    Εκει που με ενοχλει ειναι πως οταν κατεβαινουμε στους γονεις της γυναικας μου τοτε παιζει μονο με τον παππου,θελει μονο την αγκαλια του παππου και εγω ειναι σαν να μην υπαρχω...

     

    Φυσικα και δεν τα βαζω με τον πεθερο μου,ο οποιος ειναι υπεροχος ανθρωπος,αλλα νιωθω οτι για να αντιδρα ετσι το παιδι καπου κανω εγω λαθος.

     

    Με αλλα λογια νιωθω οτι το παιδι με προτιμα μονο οταν δεν εχει καμια αλλη επιλογη και αυτο με στεναχωρει...

     

    Καποιος που να εχει βιωσει κατι αναλογο;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αχ, μπαμπά... ο άντρας μου θα σε ένιωθε.... Κι εμένα και τα δύο παιδιά κολλήμένα σε μένα είναι και όταν πάμε στους παπούδες πρώτα μπαίνει η μαμά, μετά οι παπούδες (επειδή τους λείπουν) και τελευταίος ο μπαμπάς. Αυτό, βέβαια, να ξέρεις ότι δε σημαίνει ότι σε αγαπά τελευταίο. Πρώτους αγαπούν τη μαμά και τον μπαμπά και μετά όλους τους άλλους. Μην της δείχνεις τη δυσαρέσκειά σου, γιατί θα νιώθει τύψεις το παιδάκι για τα συναισθήματά του και είναι κρίμα.... Απόλαυσε τις στιγμές που έχετε μαζί (που απ' ότι κατάλαβα είναι αρκετές) και μη σε νοιάζει τίποτε άλλο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι φυσιολογικά αυτά που περιγράφεις κυρίως εφόσον το παιδάκι θηλάζει ακόμη. Σταδιακά και μεγαλώνοντας αυτό θα αλλάζει, κάποια διαστήματα θα προτιμά εσένα, άλλα τη μαμά πάλι κοκ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι πολύ συνηθισμένο αυτό που σου συμβαίνει.

    Περίμενε μερικά χρόνια και θα αποζημιωθείς μεγαλειωδώς!!!!

    Η δικιά μου, εκεί γύρω στα δύο, όταν έκλαιγε το βράδυ και πήγαινε ο πατέρας της να τη σηκώσει, του έχωνε ντιρέκτ φωνάζοντας "τη μαμάαααααααα".

    Ο καημένος έφτασε ένα βήμα πριν την ψυχοθεραπεία.

    Τώρα, με το ζόρι την ξεκολλάς από πάνω του!!!! :mrgreen:


    Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.

    Albert Einstein

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Η δικιά μου, εκεί γύρω στα δύο, όταν έκλαιγε το βράδυ και πήγαινε ο πατέρας της να τη σηκώσει, του έχωνε ντιρέκτ φωνάζοντας "τη μαμάαααααααα". Ο καημένος έφτασε ένα βήμα πριν την ψυχοθεραπεία.

     

    εγω παντως με το "τη μαμααααααααααααα", εφτασα εγω ενα βημα πριν την ψυχοθεραπεια :D ο αντρας μου ποτέ δεν το έφερε βαρεως - οντως ειναι συνηθισμενο και απολύτως φυσιολογικο φαινομενο- και βεβαια τωρα ειμαστε στη φαση "οχι εσυ μαμα, εσυ εισαι μικρη, ο μπαμπας"

    (τουλάχιστον με βρισκει μικρη :mrgreen:)

     

    παντως μπραβο που εισαι τοσο αχορταγος για το μωρο σου vasilist, αυτο ειναι αξια ανεκτιμητη πρωτα για εκεινο και υστερα και για τη γυναικα σου (υ.γ. παντα θα αποζητας το παιδι σου περισσότερο και ποτε δεν θα σου φτανει αυτο που σου δινει, εγω αυτο εχω καταλαβει στα τρια χρονια μου ως γονιος ;))

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    (υ.γ. παντα θα αποζητας το παιδι σου περισσότερο και ποτε δεν θα σου φτανει αυτο που σου δινει, εγω αυτο εχω καταλαβει στα τρια χρονια μου ως γονιος ;))

     

    Σοφές κουβέντες. Εγώ δεν έχω καταλάβει ακόμη αν αυτό το βαρέλι έχει πάτο :mrgreen: πραγματικά είναι το μόνο πράγμα στη ζωή μου που δεν χορταίνω και νιώθω πως δεν θα χορτάσω ποτέ :mrgreen:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μακάρι να την είχε πάει και μένα ο άντρας μου μόνος του για ψώνια ή παιδική χαρά έστω και μια φορά!! (η δική μας είναι 16.5 μηνών ). Πολύ τελευταία άρχισε να την πηγαίνει μόνος του στους παππούδες (17 σκαλιά μακριά - μένουν από πάνω μας) ...

    Μπράβο σου!!!! Μπράβο σου...........

    Επί της ουσίας δεν έχω εμπειρία για να απαντήσω...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΧΑΧΑ, Σκουντούφλα!!!

    Συγχαρητήρια για τα Σκουντουφλάκια!!!!! έχεις πολλα μαμάααααααα ακόμη στην καβάτζα!!!!:mrgreen:


    Insanity is doing the same thing over and over again and expecting different results.

    Albert Einstein

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    vasilist ολα αυτα που περιγραφεις συμβαινουν και σε μας ακριβως.εγω ην θηλασα μεχρι τα 2 περιπου και ελεγα τωρα πως ισως θα αρχιζε να κολλαει λιγο περισσοτερο με τον μπαμπα μας που ασχολειται παρα πολυ μαζι της.και το βλεπω οτι το εχει και ο ιδιος παραπονο μεσα του αλλα πιστευω οτι με τον καιρο θα αλλαξει.ολοι αυτο μου λενε με αντιστοιχη εμπειρια.επισης μην πεσεις και στην παγιδα οτι φταιει ο θηλασμος γιατι εγω ειχα φιλικο ζευγαρι που το κοριτσακι δεν θηλασε ουτε μια μερα και θυμαμαι η μαμα μου του μου λεγε οτι καπου γυρω στα 3 απαγγιστρωθηκε απ την μαμα του.παντως σε καταλαβαινω απολυτα.οταν διβασα το ποστ σου ηταν σαν να το γραψε ο αντρας μου.κανε λιγακι υπομονη:)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα