μαμαδες με ένα παιδακι

[HOPE77]

Κοριτσια καλημέρα.Μόλις έχω παρει ένα αρνητικοτατο αποτελεσμα χοριακης στην προσπαθεια μας για 2ο παιδακι κ με πειραξε πολυ περισσοτερο απ΄οτι περιμενα.Θα συνεχισουμε για λιγο ακομη (με κρυοσυντηρημενα)αλλα πλεον φλερταρω εντονα με την ιδεα να μεινω με ενα παιδακι.Ο ανδρας μου σε μια πρωτη κουβεντα που καναμε δεν ειναι πολυ προθυμος να αρχισουμε εκ νεου διαδικασιες εξωσωματικης λογω ψυχολογικη πιεσης νομιζω.Εγω απ΄τη μια φοβομουν μια νεα εγκυμοσυνη γιατι ειχα μια πολυ ασχημη εμπειρια στην προηγουμενη αλλά απο την αλλη( οπως καταλαβα τωρα) δεν ειμαι ετοιμη να το αφησω.Σκεφτομαι διαφορα αλλα κυριως το παιδι,πώς θα μεγαλωσει χωρις αδέρφια,ήδη μου ζηταει αδερφακι κ μαλιστα χθες με ρωτουσε πότε θα κανω(φοβερο timing)πώς δεν θα γνωρισει την ομορφια του να εχεις αδερφια,πώς θα μεινει μονο του καποια στιγμη κλπ.Δυσκολευτηκα πολυ ψυχολογικα με τον ανδρα μου την πρωτη φορά κ δεν θελω να περάσω τα ίδια αλλά φοβαμαι μηπως το μετανιωσω αν παραιτηθω.

[magdoulini]

εχω ενα παιδακι που προερχεται απο απροσμενη φυσιολογικη συλληψη και υστερα απο πολλες προσπαθειες εξωσωματικης...δεν θα του χαρισω αδερφακι και θα μεγαλωσει μια χαρα,ευτυχισμενο και χαρουμενο μονο του,χωρις αδερφια...και ελπιζω οταν θα μεινει μονο του, να ειναι μεγαλος ενηλικας και να μην μας εχει αναγκη,οπως τωρα που ειναι μικρουλης...

δεν υστερουν σε τιποτε τα μοναχοπαιδια εναντι των πολλων παιδιων σε μια οικογενεια...αν εμεις τους φερομαστε σαν να ειναι "αναπηρα" επειδη δεν θα εχουν αδερφια,αυτο θα μαθουν,αυτο θα αισθανονται...υπαρχουν αδερφια που δεν μιλανε μεταξυ τους...και αλλα που εχουν τις ιδανικοτερες σχεσεις...ναι, καλο θα ηταν να υπαρχει ενα αδερφακι...αλλα αν αυτο δεν ειναι εφικτο??τι κανουμε??στεναχωριωμαστε και μιζεριαζουμε ολημερις ή ευχιριστουμε τον θεο για το θαυμα που μας χαρισε και χαιρομαστε και ρουφαμε την καθε του στιγμη καθως θα μεγαλωνει??εχω επιλεξει το δευτερο...

 

θελω να σου πω, οτι αυτα τα συναισθηματα ειναι εντελως προσωπικα...εγω αισθανομαι οτι υστερα απο τοσες προσπαθειες εξωσωματικης,το να συνεχισω να θελω δευτερο παιδι και να στεναχωριεμαι που δεν μπορω να αποκτησω, ειναι κατι σαν υβρις απεναντι στην τυχη που μου σταθηκε και απεκτησα τον μικρο μου πριγγηπα...τα παιδια θελουν αδερφια στην παρουσα φαση για να παιζουν...αυτο τα ενδιαφερει και για αυτο τα ζητουν...και φυσιολογικο ειναι...το θεμα ειναι, εμεις πως εχουμε φιλοσοφησει αυτο το κομματι...και οταν εννοω εμεις,εννοω εμεις που η τυχη μας δεν ηταν να αποκτησουμε παιδια με μιας βραδιας σεξ,αλλα με πολλες βραδιες ενεσεων και υπερηχων και ωοληψιων και παει λεγοντας...ειναι πως το φιλοσοφει ο καθενας μας...

 

ευχομαι να σας ερθει το αδερφακι συντομα εφοσον το επιθυμειτε και το προσπαθειτε...αλλα ακομα και αν δεν ερθει, να χαμογελας και να ευχαριστεις τον θεο που σου χαρισε το αγγελουδι σου και να χαρεις τις στιγμες του...γιατι μεγαλωνουν πολυ γρηγορα και μετα μετανιωνουμε για οτι αφησαμε να μας ξεφυγει...

[HOPE77]

magdoulini συμφωνω με όσα λες κ εγώ ακριβώς τα ίδια πιστευα πριν .Επειδη περασα πολυ ασχημα ψυχολογικα μεχρι να αποκτησω το γιο μου κ ειναι πραγματικα δώρο Θεου υποσχ'εθηκα στον εαυτο μου πως δεν θα ξαναμιζεριασω για τιποτα κ κυριως θα ειμαι κ ειμαι πραγματικα ευγνωμων και στον Θεο κ στη ζωη κ θα τον χαρω με ολη μου την ψυχή.

Αλλα αυτο που ένιωσα μετα το αρνητικο κ κυριως μετα τη συνειδητοποιηση οτι μπορει να μην κανω αλλο παιδι,δεν το περιμενα.Νιωθω σαν να ακυρωνα όλα οσα σκεφτομουν.Εγω η ιδια οταν φιλες κλαιγοταν γιατι δεν μπορουσαν να κανουν 2ο παιδακι τις εβρισκα υπερβολικες κ άδικες προς εμας που δεν ειχαμε καν ενα.Τώρα τι να πω;Ισως να ηταν μονο λογια κ οταν ήρθα αντιμετωπη με την πραγματικοτητα τα πραγματα να ηταν αλλιως,ίσως παλι να ειναι προσφατο το αρνητικο κ να ειμαι εται απο την ταραχή μου.

Αλλα το γεγονος οτι πρεπει να απολαμβανουμε τη ζωή μας κ να μην μιζεριαζουμε ειναι μεγαλη κουβέντα.Σε ευχαριστω για την απαντηση.Να χαιρεσαι το παιδακι σου.

[osin]

HOPE77, καλημέρα!

Γενικώς δεν ήμουν από τις γυναίκες που ήθελαν παιδιά. Αν δεν επέμενε τοσο ο αντρας μου, πιθανότατα να μην έμπαινα καν στη διαδικασία. Μένω έγκυος, αποβάλλω. Κι εκεί επαθα ένα μικρό σοκ (προς μεγάλη μου έκπληξη, αφού θεωρητικά δεν τρελλαινόμουν στην ιδέα του παιδιού). Ξαναμένω έγκυος, πάνε όλα καλά και γεννάω τη μικρούλα μας.

Να σου πω, στην παρούσα φαση δε θέλω καθόλου να ακούσω για άλλο παιδι. Βέβαια, είναι ακόμα πολύ μικρή για να μπω πάλι στην διαδικασία νέας εγκυμοσύνης, αλλά δεν ξέρω αν ποτε θα αλλάξει αυτό που πιστεύω τωρα. Αυτή τη στιγμή θεωρώ ότι την αγάπη που νιώθω γι αυτό το παιδί δε θα τη νιώσω για άλλο (και μεταξύ μας η λαχτάρα, η αγωνία, και όλα τα έντονα συναισθήματα που υπαρχουν απένταντι στα πρώτα παιδιά, νομίζω ότι δεν επαναλαμβάνονται στα δεύτερα-τουλάχιστον αυτό έχω βιώσει από το προσωπικό, φιλικό και οικογενειακό περιβάλλον μου). Αυτό που λες περί μοναξιάς του παιδιού το έχω σκεφτεί, αλλά να σου πω κάτι, είναι πολύ άδικο (κατά τη δική μου άποψη) για το δεύτερο παιδί να το φέρνουμε στον κόσμο με τη λογική του να κάνει παρέα στο πρώτο.

Προσωπικά, δε, έχω μία μεγαλύτερη αδερφή με 6,5 χρόνια διαφορά και δεν είχαμε ποτε καμία ιδιαίτερη επαφή. Ημασταν πάντα σε διαφορετικές φάσεις. Και δε σου κρύβω ότι μόλις έφυγε από το πατρικό μας για να σπουδάσει, μου ψιλο-αρεσε η φάση που είχα γίνει κατά κάποιο τρόπο μοναχοπαίδι.

Δεν το αποκλείω κάποια στιγμή να αποφασίσω να κάνω δεύτερο παιδί (άλλωστε δεν περίμενα να θέλω να κάνω το πρώτο) αλλά προς το παρόν δεν το νομίζω, και είμαι οκ με αυτό.

Άσε, δε, που τα οικονομικά έτσι όπως έχουν γίνει οι καταστάσεις, πραγματικά είναι πια σχεδόν απαγορευτικό για εμάς (τουλάχιστον) να κάνουμε κι άλλα παιδιά.

[eliz8]

Καλησπέρα. Έχω κ εγώ ένα παιδάκι 4 ετών που ήρθε με φυσιολογική σύλληψη μετά από περίπου 1 χρόνο ελεύθερων επαφών και είμαι έγκυος στο 2ο παιδί μου μετά από 3 χρόνια προσπαθειών, εξετάσεων, θεραπειών και ψυχολογικών σκαμπανεβασμάτων... δεν έχω κάνει εξωσωματική οπότε δεν μπορώ να μιλήσω γι'αυτό όμως πάλεψα πολλές φορές με τις τύψεις μου "γιατί στεναχωριέμαι τόσο αφού έχω ένα πανέμορφο και υγειέστατο... και το καλύτερο παιδί του κόσμου?"

 

η δική μου άποψη τελικά είναι πως το να θέλουμε ένα ακόμη δεν αναιρεί και δεν αδικεί την αγάπη μας και την ευγνωμοσύνη μας για το πρώτο. Άλλωστε αν το καλοσκεφτούμε πάντα στη ζωή μας θέλουμε πράγματα κ αυτό σημαίνει ότι προχωράμε και δεν αρκούμεστε με απάθεια. Αρκεί αυτή μας η θέληση να μην αδικεί στην καθημερινότητα την οικογένειά μας (άρα και το 1ο παιδί). Υπήρχαν μήνες που μόλις έβλεπα περίοδο ήμουν τόσο κακόκεφη και απότομη που δεν μπορούσα να συνεννοηθώ με το μικρό. Αυτό τον αδικούσε όχι η επιθυμία και η προσπάθεια...

 

Για την ιστορία να σας πω ότι περίπου στα 2 χρόνια ο άντρας μου μου δήλωσε ότι αν δεν χαλαρώσω με το θέμα θα σταματήσει ο ίδιος τις προσπάθειες... κ κάπου εκεί πήρα απόφαση ότι δεν μπορούσα ούτε να ζω μόνο με αυτή την έννοια αλλά ούτε και να το αφήσω. Έτσι συνέχισα τις εξετάσεις κ τις θεραπείες του γιατρού μου από τη μία, αλλά έφτιαξα τη ζωή μου και κυρίως τις επαφές με τον άντρα μου κ τη σχέση με το παιδί μου σαν να μην περιμένω πια δεύτερο... κ μόλις ξεκίνησα και δουλειά, έμεινα έγκυος...

δεν λέω ότι είναι κανόνας αλλά ούτε οι τύψεις ούτε η παραίτηση από την επιθυμία είναι η λύση....

[vivien9]

HOPE77 από την στιγμή που ξέρεις μέσα σου ότι θέλεις δεύτερο παιδάκι, είναι σίγουρο ότι θα ξαναπροσπαθήσεις . Μην καταπιέζεις την επιθυμία σου σκεπτόμενη τις δυσκολίες της πρώτης φοράς, ποτέ δεν ξέρεις τι θα γίνει αυτή τη φορά. Κι εμείς είχαμε ψυχολογικά σξαμπανεβάσματα στο πρώτο παιδί, δοκιμάστηκε η σχέση μας, ενώ στο δέυτερο τίποτα!

 

Προσωπικά πάντα θεωρούσα πολύ σημαντικό να κάνω 2 τουλάχιστον παιδιά για να μην είναι μόνα τους..ίσως παίζει ρόλο και το ότι είμαι πολύ δεμένη με την αδερφή μου. Δεν είναι καθόλου άδικο για το δεύτερο παιδί το ότι θες να το κάνεις για παρέα στο πρώτο, είναι από τους πιο σημαντικούς λόγους, κάπως έτσι παίρνεις την απόφαση, αλλιώς οι περισσότεροι από μας θα ήταν ευχαριστημένοι και πολύ πιο ξεκούραστοι με το ένα τους παιδί.. Από την άλλη, το καλύτερο είναι να το δεις χαλαρά, να ξέρεις τι θες αλλά να μην πεθάνεις κι από το άγχος (δύσκολο, το ξέρω).

 

Σου εύχομαι το καλύτερο!

 

 

 

• 
  

 

 

 

• 
  

[HOPE77]

Κοριτσια ευχαριστω για τις απαντησεις σας.Βλεπω πως όλες μας εχουμε διαφορετικη αποψη που βασιζεται κατα πολυ κ στις εμπειριες μας.Κ εγω με τον αδερφο μου ενω εχουμε καλη σχεση επειδη εφυγε απο μικρος απο το σπιτι κ παντρευτηκε μακρια ,δεν μπορω να πω οτι βασιζομαι σε αυτον στην καθημερινοτητα μου ή οταν ερθουν τα δυσκολα.Πρώτα τις φιλες μου θα παρω κ μετα αυτον.Πιστευω επισης πολυ στις σχεσεις που αναπτυσσουμε ως ατομα με αυτους που επιλεγουμε-φιλους οι οποιες (το βλεπω γυρω μου συχνα)μπορει να ειναι πολυ καλυτερες απ΄αυτες με τα αδερφια μας.Αυτο θελω να μαθω κ στον γιο μου να κανει σταθερες φιλικες σχεσεις.Αρα ομολογω πως δεν ειναι μονο αυτο που με απασχολει για την αποκτηση του 2ου παιδιου ,το θελω κ για μενα εξισου το ιδιο οσο κ για τον μικρο.

Το θεμα ειναι πως δεν μπορω να χαλαρωσω κ να περιμενω όπως μου λετε γατι σε αυτο το θεμα ανηκουμε στα ζευγαρια που ειναι σχεδον απιθανο να ρθει απο μονο του κ πρεπει εμεις να το κυνηγησουμε.Κ επειδη στη διαδικασια εμπλεκεται ενεργα κ ο ανδρας μου δηλ πρεπει να κανει κ αυτος τις θυσιες του,τις προηγουμενες φορες περασα δύσκολα μεχρι που κοντεψαμε να χαλασουμε τη σχεση μας.Δε θελω να υποβληθουμε παλι σε τετοια ψυχοφθορα διαδικασια.Απ΄την αλλη επειδη κ ηλικιακα ειμαι οριακα αν δεν πιεσω καταστασεις ξερω πως δεν θα γινει.

[MarianS]

Κ γω δεν ειμαι της αποψης οτι ενα αδερφακι θα ναι καλυτερο για το μικρο μου. Ισα,, ισα πιστευω οτι με τη σημερινη κατασταση στα οικονομικα θα χει λιγοτερες ευκαιριες π.χ στη μορφωση ή π.χ ιδιωτικη ασφαλεια. Εγω ως μοναχοπαιδι δεν ειχα ποτε την ελλειψη αδερφου-ης, ειχα φιλες κ μια χαρα.

Το ειχα ξεχασει το θεμα, ωσπου πριν λιγο καιρο κερδισα μια δωρεαν προσπαθεια εξωσωματικης κ λιγο μου ανακινησε παλι το θεμα αδερφακι. Δεν ξερω αν θα την κανω, μαλλον οχι γιατι υπερισχυουν τα αρνητικα ετσι οπως τα χω στο κεφαλιμου απο τα θετικα

Το σιγουρο ειναι πως πραγματικα πρεπει να αισθανομαστε ευγνωμοσυνη που καναμε 1 παιδακι, ειναι δωρο Θεου γιατι οσες μπλεξαμε με εξωσωματικες ξερουμε πολυ καλα ποσο δυσκολο ηταν να το καταφερουμε. Το να ζηταμε κ 2ο ισως ειναι κ πολυτελεια αν ειναι να περασουμε παλι ολο αυτο της εξωσωματικης συν το φαρμακομανι που θα υποστουμε.Γιατι ακομα κ φυσικο κυκλο να κανουμε πρεπει ολο το 1ο τριμηνο να παιρνουμε ορμονες στο ηδη επιβαρυμενο απο τα φαρμακα των προηγουμενων εξωσ, σωμα μας. Το πιο σημαντικο ειναι να ειμαστε υγιεις να μεγαλωσουμε το παιδακι μας, να το χαρουμε κ οχι η αποκτηση ενος 2ου.

[chv]

Έπεσα πάνω σε αυτό το ποστ και ήθελα ως μοναχοπαίδι και μαμά ενός γλυκύτατου αντράκου να καταθέσω την εμπειρία μου. Λοιπόν, νομίζω ότι θεωρούν τα μοναχοπαίδια μοναχικά και θλιμμένα μόνο όσοι έχουν αδέλφια. Εμείς που είμαστε μοναχοπαίδια δε νομίζω ότι συμμεριζόμαστε καθόλου αυτή την άποψη. Προσωπικά είχα πολλή προσοχή, αγάπη, δεμένη οικογένεια, ηρεμία και πολλή ποιοτική ενασχόληση με τους γονείς μου. Φυσικά φίλες και ξαδέρφες για το καθημερινό παιχνίδι και πολλές δραστηριότητες. Οικονομική άνεση για διακοπές, δραστηριότητες, θέατρα και σινεμά, αλλά όπως είπα το κυριότερο ήταν ότι είχα επικοινωνία με τους γονείς μου ουσιαστική, την οποία ακόμα και τώρα που είμαι 30 έχω και απολαμβάνω την παρέα τους. Δεν θεωρώ ότι αν μείνω με ένα παιδάκι θα δυστυχήσει, αντίθετα θα απολαύσουμε μια συντροφική οικογένεια με ηρεμία οι 3 μας και δεν θα στερηθούμε ούτε διακοπές ούτε θα στερήσουμε πολύτιμο χρόνο στον γιο μας.

 

Με πρήζουν όλοι για δεύτερο φυσικά, γι' αυτό και προβληματίζομαι, όπως επίσης μια ακόμα σκέψη που με προβληματίζει είναι τι θα γίνει όταν εμείς θα φύγουμε απ' τη ζωή. Κάτι που εγώ ως μοναχοπαίδι δεν έχω βιώσει ακόμα, ούτε καν την απώλεια των παππούδων μου, οπότε δεν ξέρω, μόνο φαντάζομαι. Επίσης, να πω ότι ο γιος μου δεν προβλέπεται να έχει ούτε πρώτα ξαδέρφια. Οπότε εκεί μπαίνουν οι ενδοιασμοί μου

[sofi@p]

Έπεσα πάνω σε αυτό το ποστ και ήθελα ως μοναχοπαίδι και μαμά ενός γλυκύτατου αντράκου να καταθέσω την εμπειρία μου. Λοιπόν, νομίζω ότι θεωρούν τα μοναχοπαίδια μοναχικά και θλιμμένα μόνο όσοι έχουν αδέλφια. Εμείς που είμαστε μοναχοπαίδια δε νομίζω ότι συμμεριζόμαστε καθόλου αυτή την άποψη. Προσωπικά είχα πολλή προσοχή, αγάπη, δεμένη οικογένεια, ηρεμία και πολλή ποιοτική ενασχόληση με τους γονείς μου. Φυσικά φίλες και ξαδέρφες για το καθημερινό παιχνίδι και πολλές δραστηριότητες. Οικονομική άνεση για διακοπές, δραστηριότητες, θέατρα και σινεμά, αλλά όπως είπα το κυριότερο ήταν ότι είχα επικοινωνία με τους γονείς μου ουσιαστική, την οποία ακόμα και τώρα που είμαι 30 έχω και απολαμβάνω την παρέα τους. Δεν θεωρώ ότι αν μείνω με ένα παιδάκι θα δυστυχήσει, αντίθετα θα απολαύσουμε μια συντροφική οικογένεια με ηρεμία οι 3 μας και δεν θα στερηθούμε ούτε διακοπές ούτε θα στερήσουμε πολύτιμο χρόνο στον γιο μας.

 

 

 

Με πρήζουν όλοι για δεύτερο φυσικά, γι' αυτό και προβληματίζομαι, όπως επίσης μια ακόμα σκέψη που με προβληματίζει είναι τι θα γίνει όταν εμείς θα φύγουμε απ' τη ζωή. Κάτι που εγώ ως μοναχοπαίδι δεν έχω βιώσει ακόμα, ούτε καν την απώλεια των παππούδων μου, οπότε δεν ξέρω, μόνο φαντάζομαι. Επίσης, να πω ότι ο γιος μου δεν προβλέπεται να έχει ούτε πρώτα ξαδέρφια. Οπότε εκεί μπαίνουν οι ενδοιασμοί μου

κι όμως υπάρχουν μοναχοπαίδια που νιώθουν ακριβώς έτσι. ας μη γενικεύουμε από τις προσωπικές μας εμπειρίες.

άλλοι νιώθουν τυχεροί που δεν έχουν αδέρφια κι άλλο άτυχοι γιατί ως παιδία ένιωθαν μοναξιά, ως έφηβοι είχαν τους γονείς κρεμασμένους πάνω τους κι όταν οι γονείς τους γέρασαν ήταν οι μόνοι που έτρεχαν για όλα.

άλλοι, πάλι, νιώθουν τυχεροί που έχουν αδέρφια κι άλλοι άτυχοι γιατί τελικά τσακώθηκαν για τα κληρονομικά.

 

οπότε είναι θέμα ανατροφής και τύχης το τί θα είναι καλύτερο για το κάθε παιδι.

[Βερενίκη]

Κοριτσια καλημέρα.Μόλις έχω παρει ένα αρνητικοτατο αποτελεσμα χοριακης στην προσπαθεια μας για 2ο παιδακι κ με πειραξε πολυ περισσοτερο απ΄οτι περιμενα.Θα συνεχισουμε για λιγο ακομη (με κρυοσυντηρημενα)αλλα πλεον φλερταρω εντονα με την ιδεα να μεινω με ενα παιδακι.

Σκεφτομαι διαφορα αλλα κυριως το παιδι,πώς θα μεγαλωσει χωρις αδέρφια,ήδη μου ζηταει αδερφακι κ μαλιστα χθες με ρωτουσε πότε θα κανω(φοβερο timing)πώς δεν θα γνωρισει την ομορφια του να εχεις αδερφια,πώς θα μεινει μονο του καποια στιγμη κλπ.Δυσκολευτηκα πολυ ψυχολογικα με τον ανδρα μου την πρωτη φορά κ δεν θελω να περάσω τα ίδια αλλά φοβαμαι μηπως το μετανιωσω αν παραιτηθω.

 

Εσύ μόνο θα καταλάβεις πότε μπορείς να σταματήσεις. Αυτός είναι ένας διάλογος που πρέπει να κάνεις με τον εαυτό σου.

Τα παιδιά μεγαλώνουν ωραιότατα και χωρίς αδέρφια. Θέλει λίγο παραπάνω κόπο βέβαια (γιατί για μένα η ανατροφή ενός μοναχοπαιδιού είναι λίγο πιο κουραστική για τους γονείς), αλλά είναι όλα μία χαρά.

Εμάς ο μεγάλος μας λέει, γιατί κάναμε το μικρό και ο μικρός μας λέει αν μπορούμε να ξεφορτωθούμε το μεγάλο. Δεν το εννοούν. Να μάθουν να ζουν με ό,τι έχουν. Το παιδί σου θα έχει ξαδέρφια, θα έχει καλούς φίλους. Δεν θα είναι μόνο, εκτός αν το επιλέξει. Και τα αδέρφια δεν είναι εξασφαλισμένη .... παρέα, ούτε στήριγμα για τα δύσκολα. Αυτά είναι στερεότυπα και πρέπει πρώτα εσύ να τα καταπολεμήσεις.

 

Όσο για το δεύτερο παιδί, ..... δώσε λίγο χρόνο στον εαυτό σου, συζητείστε το ψύχραιμα και κάνει ό,τι πραγματικά θέλεις.

[nikol*]

Εχω ένα αγοράκι, περίπου 5.5 χρονών. Μετά την γέννηση του , μείναμε κ οι 2 ανεργοι κ περάσαμε πολύ δύσκολα...έκλαιγα πάνω απο την κούνια του , γιατί θα έμενε μόνος του. Δυσκολεύτηκα πολύ να το δεχτώ!!!! Απο μωρό ηταν ήσυχος , καλόβολος , δεν με κούρασε σε τίποτα.....άνετα θα έκανα 2ο αν ήταν αλλιώς τα πράγματα. Τωρα πλέον , η ιδέα του 2ου έχει απομακρυνθεί πολύ, έχει χαθεί...μάλλον. Τσεκάρω τον εαυτό μου κ μάλλον προς το ''φρικάρω'' είμαι , βλέποντας μωρά......πάνες , γάλατα , κλπ

 

Επίσης , θα στερούσα πολλά απο τον γιο μου, Είναι μια χαρά , χαρούμενος, με τους φίλους του , τις παρέες του , κ το κυριότερο δεν με φέρνει σε δύσκολη θέση ζητώντας αδερφάκι. Κι οταν τον ρωτάω , λέει πάντα όχι. Αυτό φυσικά δεν είναι άλλοθι.

Σε διαφορετικές συνθήκες , θα έκανα δεύτερο , ακόμη κ τωρα.

 

Ελπίζω ,όταν μεγαλώσει να καταννοήσει κ να μην καταηγορήσει

[HOPE77]

Κορίτσια τι να πώ;Πότε το βλέπω έτσι κ πότε αλλιώς.Ο μικρος μου ειναι πολυ ζωηρός,γκρινιάρης,δεν εχω καθόλου βοηθεια κ νομιζω πως δεν εχω κουράγιο καθόλου.Απ΄την αλλη τον βλέπω θελει παρεά(τωρα ποσο θα παιζουν τα αδερφια αν εχουν το λιγοτερο 5 χρονια διαφορά αυτο ειναι αλλο θέμα).Το θελω και για μενα εν μερει,με τον μικρο μου τα εζησα ολα πολυ γρηγορα ,με φοβους,αγωνιες θελω να ξαναζησω την εγκυμοσύνη ,τη γεννηση,το μεγαλωμα ενος παιδιου αν με αξιώσει ο Θεος.Βλεπω μεγάλες οιογενειες και ζηλέυω.Ξερω οτι δεν ειναι ολα ιδανικα με τα αδέρφια πάντοτε κ δεν συμφωνω με την αποψη μιας φιλης"ακομη κ μαλωμενος να εισαι ξερεις οτι υπάρχει καπου ενας αδερφος"αν ειναι να μην επικοινωνω τι να τον κανω;Εγω ειμαι πιο πρακτικος άνθρωπος ,θελω να εχω επαφή με τους ανθρωπους μου,να τους βλέπω ,να τους ακουω αν ειναι απλά να υπάρχει δεν μου λεει κατι.

Εν κατακλειδι ,αποφασισαμε να το αφήσουμε στην τυχη κ το Θεο χωρις να αγχωθουμε.Γιατι οπως ειπε πολυ σωστά μια φιλη εδώ εμεις που καναμε παιδακι με εξωσωματική πρέπει ειμαστε ευγνωμονες καθως δεν ειναι τιποτα σιγουρο κ πολλοι ταλαιπωρουνται χωρις να τα καταφερουν κ να μην γκρινιαζουμε.

[Dragonfly]

Ακόμα και σε εξωσωματική να προχωρήσετε, δεν νομίζω ότι θα έχετε την ίδια ψυχολογική πίεση με την πρώτη φορά. Γιατί τώρα είστε ήδη γονείς.

Εφόσον αυτό που σας εμποδίζει (όπως το αντιλαμβάνομαι) είναι το άγχος και οι μνήμες για το πόσο δυσκολευτήκατε-πιεστήκατε την πρώτη φορά, εγώ θα πρότεινα να ξε-αγχωθείτε και είτε να το αφήσετε στην τύχη όπως λες, είτε να κάνετε κάποια προσπάθεια με τη βοήθεια της επιστήμης, χωρίς όμως άγχος.

Για τη διαφορά ηλικίας των παιδιών μην ανησυχείτε. Αργότερα τα 5 ή 6 ή 7 χρόνια δεν θα είναι τίποτα.

[HOPE77]

Ακόμα και σε εξωσωματική να προχωρήσετε, δεν νομίζω ότι θα έχετε την ίδια ψυχολογική πίεση με την πρώτη φορά. Γιατί τώρα είστε ήδη γονείς.

Εφόσον αυτό που σας εμποδίζει (όπως το αντιλαμβάνομαι) είναι το άγχος και οι μνήμες για το πόσο δυσκολευτήκατε-πιεστήκατε την πρώτη φορά, εγώ θα πρότεινα να ξε-αγχωθείτε και είτε να το αφήσετε στην τύχη όπως λες, είτε να κάνετε κάποια προσπάθεια με τη βοήθεια της επιστήμης, χωρίς όμως άγχος.

Για τη διαφορά ηλικίας των παιδιών μην ανησυχείτε. Αργότερα τα 5 ή 6 ή 7 χρόνια δεν θα είναι τίποτα.

Δικιο έχεις σε όλα.Θα κανουμε αλλη μια προσπάθεια με κρυοσυντηρημενα που έχουμε και τα υπολοιπα τα αφήνουμε στο Θεο και την τΥχη (γιατι δεν ειμαστε κ οι δύο μπεμπηδες )Τώρα για το άγχος ,καμια σχεση με τις αλλες φορες να μην λεω κ ψέματα.Το οτι εχουμε ενα παιδακι ειναι πολύ σημαντικο ως προς το αγχος.

[demi1981]

Δικιο έχεις σε όλα.Θα κανουμε αλλη μια προσπάθεια με κρυοσυντηρημενα που έχουμε και τα υπολοιπα τα αφήνουμε στο Θεο και την τΥχη (γιατι δεν ειμαστε κ οι δύο μπεμπηδες )Τώρα για το άγχος ,καμια σχεση με τις αλλες φορες να μην λεω κ ψέματα.Το οτι εχουμε ενα παιδακι ειναι πολύ σημαντικο ως προς το αγχος.

 

Στατιστικά κιόλας η δεύτερη εγκυμοσύνη είτε με εξωσωματική είτε φυσιολογικά πάντα έρχεται πιο εύκολα. Με το καλό εγγυούλα

[HOPE77]

Ευχαριστώ κορίτσια για τις ευχές σας.Ευχομαι σε καθεμια ό,τι επιθυμει.