Recommended Posts

    Καλημέρα σας!!!

    Ανοίγω αυτό το θέμα και ελπίζω να έχει ανταπόκριση!

    Τα ερωτήματα μου ειναι:

    1. Κάνουμε παιδιά δικά μας και όσα θέλουμε;

    2. Κάνουνε ένα δικό μας και υιοθετούμε τα υπόλοιπα που θελουμε να αποκτήσουμε;

    3. Ή υιοθετούμε μονο;

     

    Με την προϋπόθεση πως μπορούμε να τεκνοποιησουμε..

    Αν κάποια κοπέλα θέλει να απαντήσει και δεν μπορεί να τεκνοποίησει ας μας πει τι θα επέλεγε εάν μπορούσε...

    Τι σας φοβίζει σε μια υιοθεσία;

    Γιατί κάνετε 3-4 παιδιά ενώ πολλά δεν έχουν σπίτι και μια αγκαλιά;

    Επίσης ξέρω ποσό δύσκολη ειναι η υιοθεσία στην χώρα μας!

    Δεν ξέρω αν ειναι ακατόρθωτη!!!

    Οποία γνώριζει κάτι πάνω σε αυτό ας ενημερώσει!

    Εχω ένα μωράκι 3 μηνών το οποίο γέννησα εγω...

    (Ενημερωτικά)

    Απλά επειδή στις οικογένειες μας έχουν 5 παιδιά ο καθένας :-0 και εμένα φυσικά μου αρέσουν τα πολλά παιδιά, αλλα δεν ξέρω αν ειναι "σωστό" να κάνουμε τόσα... Απο την άποψη πως μπορούμε να υιοθετήσουμε...

    Να ξεκαθαρίσω πως δεν είμαι έναντια σε κάτι απο αυτα απλά τα σκέφτομαι όλα αυτα και ήθελα την άποψη σας!!!


    xdagp3.png

    hwvMp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Είμαι ΥΠΕΡ της υιοθεσίας εάν δεν μπορούσα να τεκνοποιήσω - κ ελπίζω να υπάρχει κ πολύς κόσμος με την ίδια άποψη.

     

    Εάν υπάρχει τόσο μεγάλη οικονομική ευμάρεια κ, είχα ήδη ας πούμε 2 ή 3 παιδιά, θα έκανα "οικονομική" υιοθεσία, δηλαδή θα επέλεγα να στηρίξω οικονομικά ένα παιδί είτε μέσω κάποιου κοινωνικού φορέα είτε μέσω κάποιας οικογένειας που έχει ανάγκη. Κάτι σαν "νονός" δηλαδή.

     

    Έχω ήδη 2 παιδιά, θα ήθελα κ ένα τρίτο (δικό μου όμως) αλλά ούτε η ηλικία μου το επιτρέπει ούτε οι "αντοχές" μου......

     

    Τώρα για τις πολυμελείς οικογένειες, είναι αναλόγως τις πεποιθήσεις του καθενός......

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια χαρά!

    Έχω τέσσερα παιδιά και τελευταία στροβιλίζει στο μυαλό μου πως θα ήθελα πολύ να υιοθετήσω ένα παιδάκι. Πριν αποκρηλσω τα δικά μου δεν περνούσε ποτέ αυτή η ιδέα από το μυαλό μου. Τώρα όμως ναι, περνάει....


    Είμαι πλέον μια πολύτεκνη μαμά!!!!

    I have been blessed with five angels!

    qwlrp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ωραίο θέμα...

     

    Γιατί να μην είναι "σωστό" να κάνουμε πολλά παιδιά;; Γενικά είμαι κατά των "πρέπει" σε τέτοια θέματα...

     

    Δηλαδή αν κάποιος θέλει να κάνει 7 παιδιά και να είναι όλα δικά του, μια χαρά...Αν κάποιος πάλι θέλει μόνο να υιοθετήσει, μπράβο του...

     

    Αν ένα ζευγάρι αγαπάει πολύ τα παιδιά και έχει και μεγάλη οικονομική άνεση, το βρίσκω πολύ όμορφο το να υιοθετήσει και ένα ή περισσότερα παιδάκια...Γνωρίζω 2 τέτοια ζευγάρια, με 1-2 δικά τους παιδιά και 1-2 υιοθετημένα , όχι όμως στην Ελλάδα (χαχαχα όχι δεν αναφέρομαι στο Brad και την Angelina!!) Βασικά ξέρω ένα ζευγάρι από Νορβηγία και ένα από Ισπανία...έχω κι ένα συνάδελφο Γάλλο που, εκτός από τα 4 παιδιά του, φιλοξενούν συστηματικά στο σπίτι τους και κάποια ανύπαντρη μητέρα με το μωρό της ανά διαστήματα...Στις βορειοευρωπαϊκές χώρες είναι ήδη πιο πολύ μέσα στην κουλτούρα τους....Όχι ότι αν δεν το κάνει κανείς είναι κατακριτέο...

     

    Προσωπικά το μόνο που θα κατέκρινα είναι το να μπορεί κάποιος να βοηθήσει ένα ορφανό παιδί ή μια πολύτεκνη οικογένεια, και να μην το κάνει γιατί δεν τον αφορά...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Το γιατί δεν "πρέπει"...

    Ειναι μάλλον ένας προσωπικός φόβος γιατί οι εγκυμοσύνες μου θα ειναι πάντα υψηλού κινδύνου και θεωρώ πως καλύτερα να υιοθέτησω παρά να χάσω κάποιο μωρό-μωρά για να αποκτήσω δεύτερο ή τρίτο...

    Γιατί ο θεός μας έκανε το δώρο την πρώτη φορά αλλα την δεύτερη...;

    Κάποιοι θέλουν μονο δικά τους παιδιά για πολλούς λόγους και απολύτως σεβαστούς κάποιοι άλλοι θέλουν να προσφέρουν και αισθάνονται μεγάλη υπερηφάνεια!

    Επίσης νομίζω πως ειναι πολύ σωστή πράξη μονο φυσικά αν μπορείς να το μεγαλώσεις σαν να ειναι δικό σου...

    Γιατί υπάρχουν οικογένειες που το μετάνιωσαν που συνάντησαν πολλές δυσκολίες που το παιδί απέκτησε ψυχολογικά επειδή έμαθε για την υιοθεσία...

    Όποτε πιστευω πως το παιδί το υιοθετημένο ή πρέπει να το μάθει απο την αρχή ή ποτέ! Ειναι δύσκολο σε κάποιες περιπτώσεις γιατί μερικά παιδιά σκέφτονται "δεν με νοιάζει εσύ είσαι η μαμά μου και σ'αγαπώ...."

    Αλλα όμως αντιδρούν άσχημα :-/

    Μια επίσης πολύ καλή πράξη ειναι να δίνεις χρήματα ρούχα, φαγητό σε ορφανοτροφεία..

    Ή να είσαι "νονός" σε ένα παιδάκι στην Αφρική...

    Αλλα αυτό σηκώνει μεγάλη συζήτηση....


    xdagp3.png

    hwvMp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το γιατί δεν "πρέπει"...

    Ειναι μάλλον ένας προσωπικός φόβος γιατί οι εγκυμοσύνες μου θα ειναι πάντα υψηλού κινδύνου και θεωρώ πως καλύτερα να υιοθέτησω παρά να χάσω κάποιο μωρό-μωρά για να αποκτήσω δεύτερο ή τρίτο...

     

    Πω πω δύσκολο...Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ ότι σε μια τέτοια περίπτωση θα υπήρχε και αυτός ο προβληματισμός...είχα βλέπεις την τύχη να έχω 2 ανέμελες εγκυμοσύνες και 2 γερά παιδάκια...αλλά τώρα που το λες δεν μου φαίνεται παράλογο...

     

    Βέβαια έτσι βλέπεις το ποτήρι μισοάδειο...μπορείς να προσπαθήσεις να το δεις μισογεμάτο...Ότι εσύ θα κάνεις ό,τι μπορείς για να δώσεις στα μωρά σου την ευκαιρία να παλέψουν για να έρθουν στη ζωή, γνωρίζοντας ότι κάποια πράγματα δεν είναι στο χέρι σου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ο κυριότερος λόγος που οι περισσότερες οικογένειες δεν σκέφτονται να υιοθετήσουν αν μπορούν να κάνουν βιολογικά παιδιά είναι 1) ότι τα βρέφη προς υιοθεσία είναι πολύ λιγότερα από τους υποψήφιους γονείς, άρα είναι άδικο να μπεις σε λίστα αν έχεις εναλλακτική, και 2) το δέσιμο σε ηλικία μεγαλύτερη από νήπιο είναι πιο δύσκολο, ειδικά αν το παιδί έχει τραυματικές εμπειρίες και έχει περάσει κάποια χρόνια σε ίδρυμα. Θέλει πολλή υπομονή, οι πιθανότητες να πληγωθούν όλες οι πλευρές είναι πιο πολλές και δεν το αντέχουν όλοι.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Φέτος στο σχολείο μου έχουμε ένα κοριτσάκι που ειναι υιοθετημένο, πέντε ετών.Οι γονείς ειναι 50 ετών και υψηλού μορφωτικού επιπέδου. Το πήραν όταν ήταν 2,5 ετών απο το ίδρυμα μητέρα. Γενικώς μου είπαν ότι όσο πιο μικρό θέλεις να ειναι σε ηλικία τόσο μεγαλύτερη η αναμονή. Περίμεναν 6 χρόνια για την υιοθεσία. Η μικρή ειναι ένα υπέροχο παιδί που δεν φαίνεται σε καμία περίπτωση ότι μεγάλωσε σε ίδρυμα. Όταν την βλέπεις με την μαμά της λες ότι ειναι φτυστη η μαμά της. Αυτά σας τα γράφω πληροφοριακά.

    Εμένα προσωπικά θα με φόβιζε η υιοθεσία αν και πιστεύω ότι θα ανταποκριμονουν στο έπακρο. Αγαπάω τα παιδιά άλλων ανθρώπων σαν δικά μου ποσό μάλλον κάποιο που θα είχα σπίτι μου.

    Τέλος αν είχα ήδη δικό μου παιδί δύσκολα θα υοθετουσα καθώς θα φοβόμουν για τα όρια που θα έβαζα και αν θα αδικούσα κάποιο απο τα δυο.


    4vrkp2.png AZMyp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα