Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

Το αγέννητο αγοράκι μου....


Recommended Posts

Νόμιζα πως μόνο σε μένα έτυχε, πως μόνο εγώ έπρεπε να πάρω τέτοια απόφαση. Διαβάζω μέρες τώρα διάφορες συζητήσεις , γι'αυτό αποφάσισα να καταθέσω κι εγώ τη μεγάλη μου ιστορία. Γεννημένη πριν 30 χρόνια και με τη μητέρα μου να λέει ότι δεν με ένιωθε σχεδόν καθόλου (1 φορά μπήκε σε υπέρηχο τότε), έφερα μια πάθηση στα άνω και κάτω άκρα, η οποία θεραπεύτηκε μετά από 20 χρόνια και 18 επεμβάσεις στην Κύπρο και στην Αμερική. Μόλις γεννήθηκα, η διάγνωση έλεγε, πιθανή τρισωμία 18; 100% καθυστερημένο κοριτσάκι. Μεγάλωσα φυσιολογικότατα και έγινα μανούλα 2 υπέροχων και υγιέστατων παιδιών και δασκάλα παιδιών με ειδικές ανάγκες. Πάντα με το φόβο της πάθησης μου να παραμονεύει, έρχεται 3ο μωράκι. Στον 3ο μήνα, ο υπέρηχος έδειξε πιθανότητα ανωμαλίας στα άνω και κάτω άκρα, όπως η δική μου. Θα δούμε την εξέλιξη στον 5ο μήνα. Μέχρι τότε η ζωή μας κυλούσε φυσιολογικά, με το σαράκι όμως να τρώει τον άντρα μου τι να συμβαίνει με το μωρό. Στον 5ο μήνα, κρύος ιδρώτας. μπαινόβγαινα στην αίθουσα των υπερήχων κάθε μισή ώρα, μέχρι που αναγκάστηκαν να φέρουν μια εξειδικευμένη (τρομάρα της) για να μας μιλήσει. Εκτός από την πάθηση των άκρων, τώρα οι μετρήσεις σε όλο το κεφάλι ήταν μικρότερες του φυσιολογικού. Τρισωμία 18, μας ανακοίνωσαν. Σας προτρέπουμε σε διακοπή κύησης.... Τα χάσαμε, ένιωσα πως με κοροιδευαν. Δεν γίνεται, τους είπα, κάποιο λάθος κάνετε.... Δεν γύρισα να δω τον άντρα μου, δεν τον ρώτησα, δεν το συζητήσαμε καθόλου. Λακωνική απάντηση, ΟΧΙ, δεν κάνω διακοπή, θα πάρω 2η γνώμη. Ο άντρας μου δεν μίλησε, ξέρω όμως ότι εξακολουθούσε να βασανίζεται.... Το οικογενειακό μου περιβάλλον με πίεζε μέχρι τρομερά. Είχα κλείσει τα αυτιά μου και δεν άκουγα κανένα. ήμουν πεπεισμένη ότι το μωρό μας θα ήταν μια χαρά... Μερικές μέρες μετά, η 2η γνώμη έλεγε πως το μόνο μη φυσιολογικό, ήταν τα άκρα, τίποτα άλλο.... Χαμογέλασα, ένιωσα λες και ξαναγεννήθηκα. Προχωρήσαμε κανονικά με την εγκυμοσύνη, νιώθοντας ότι σήκωσα πάνω μου όλο το βάρος της ευθύνης για τη ζωούλα του μωρού μας. Και να που γεννήθηκε, ένα τόσο δα σποράκι, με την δική μου πάθηση. Μετά 'έκλαψα, πόνεσα για ότι θα χρειαζόταν να περάσει το μικρό μας μέχρι να γίνει καλά, νόμιζα ότι ήξερα την όλη διαδικασία, μιας και τα είχα περάσει από πρώτο χέρι.... όμως, κάποιος βοήθησε, κάποιος μου άνοιξε τα μάτια και τα αυτιά μου. δεν ξέρω ποιος, όμως με 1 μόνο επέμβαση, ο γιος μας έγινε μια χαρά. Δύσκολη η περίοδος που διανύσαμε μέχρι το τελικό αποτέλεσμα, όμως το σημαντικό είναι το τώρα. Όλα έγιναν μια ανάμνηση, που ευτυχώς θυμόμαστε μόνο εμείς και όχι τα παιδιά μας.

Και φτάνουμε στο τώρα, αυτό που πονάει περισσότερο από κάθε άλλο πόνο που πέρασα στη ζωή μου. Στα 30 λοιπόν, το καμπανάκι μου βάρεσε, ήθελα ένα ακόμα μωράκι. Ο άντρας μου, τα λατρεύει τα παιδιά, δεν χρειάστηκε να το συζητήσουμε περισσότερο από 5 λεπτά.... Τώρα πλέον δεν μας ένοιαζε αν το μωράκι μας έφερνε την πάθηση στα άκρα, ξέραμε την διαδικασία και ήταν πια εύκολη.... Αυτό είχαμε πει και στην Γιατρό στους υπερήχους. Ενώ στις άλλες εγκυμοσύνες, δεν είχα κανένα περίεργο σύμπτωμα ή πόνο, τώρα ξεκινήσαμε ανάποδα. Είχα 2 φορές αίμα τον 2ο μήνα, πόνους χαμηλά στην κοιλιά και συχνές δυσφορίες. Θα μου πείτε, κάθε εγκυμοσύνη είναι διαφορετική.... Ίσως ήταν προμήνυμα... Στον 3ο μήνα, πιθανότητα πάθησης άκρων.... χαμογελάσαμε και είπαμε πως προχωρούμε. Τραγική ειρωνεία....θα έκανα 1 φορά το μήνα υπέρηχο για να σιγουρευτούμε ότι όλα ήταν καλά). ΣΤΟΝ 4ο μήνα, δεν άλλαξε κάτι. Στον 5ο όμως μαύρισε η ψυχή μας...17 Σεπτεμβρίου μαθαίνουμε ότι το μωρό μας ήταν υδροκέφαλο σε μεγάλο βαθμό, η πίεση στο κεφαλάκι τεράστια και ο εγκέφαλος μόλις μερικούς κόκκους φακής. Χάθηκα, δεν μπορούσα να ακούσω τίποτα άλλο. Το μωρό δεν το ένιωθα ιδιαίτερα να κινείται, όμως σκέφτηκα πως ήταν φυσιολογικό αφού κι εγώ έτσι ήμουν. Έκλαψα πολύ εκείνη τη μέρα, δεν θυμάμαι πόσα λεπτά κατάφερα να κοιμηθώ για να μην κλαίω.... Την επόμενη μέρα ξανά στον υπέρηχο. Έφαγα πολλές σοκολάτες για να γυρίσει, αλλά τίποτα. Με δυσκολία κατάφεραν να τελειώσουν οι μετρήσεις της προηγούμενης μέρας. Το μόνο σημείο που δεν κατάφεραν 2 μέρες να δουν, ήταν το τελείωμα της σπονδυλικής στήλης. Σοβαρή διανοητική καθυστέρηση, παράλυτο από τη μέση και κάτω τουλάχιστον, ακράτια. Θ α σας το πω απλά, θα είναι ένα μωράκι φυτό, μόνο η καρδιά του θα χτυπά.Λύγισα, έκλαψα χωρίς να βγάλω άχνα και σηκώθηκα να πάρω αέρα. Ο άντρας μου με το γιατρό, συζήτησαν το ενδεχόμενο της διακοπής. Που να μου το έλεγε.... ήξερε πως δεν θα δεχόμουν, ήμουν ανένδοτη.... 2 μέρες μετά, βρεθήκαμε στην Αγγλία για 2η γνώμη. Ο Νικολαΐδης μας είπε: Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, η βλάβη είναι μεγάλη... Με ακούμπησε στο πόδι και με ρώτησε: Είσαι κατά της έκτρωσης? Ναι, απάντησα και μετά κενό.... Να η τρύπα στην πλάτη, το παιδάκι σας θα είναι παράλυτο, φυτό, ξεστόμισε. Αν καταφέρει να ζήσει, γιατί με τόση πίεση, ίσως πεθάνει μέσα σου, ίσως στη γέννα, ίσως και λίγο αργότερα.... Περίμενα ένα θαύμα, κάτι να αλλάξει, να βρεθεί τρόπος να γίνει το μωράκι μου καλά.... Άδικα είχα ελπίδες. Ο άντρας μου τα ζύγισε όλα, όσο μπορούσε, είχε σκεφτεί και έπρεπε να μου το ανακοινώσει.... Χάθηκα, πως να αφαιρούσα τη ζωούλα του, ήμασταν οι γονείς του και είχαμε υποχρέωση να το βοηθήσουμε όσο μπορούσαμε. Δεν το χωρούσε ο νους μου... Και περίμενα, και παρακαλούσα μέχρι την τελευταία στιγμή. Δεν ήξερα το σωστό και το λάθος, δεν μπορούσα να αποφασίσω, ήξερα, μπορούσα να το βοηθήσω λόγω πείρας, ήμουν έτοιμη να τρέξω σε ενδομήτριες πειραματικές θεραπείες. Όμως 28/9 δεν επικοινωνούσα... θυμάμαι να ετοιμάζω μια βαλίτσα με 2 νυχτικά, να ξυπνάω τον άντρα μου και να μπαίνω στο αμάξι. Δεν ξέρω αν εκείνη τη στιγμή με έσπρωξε το υποσυνείδητο ή η πίεση από τους άλλους.... Τα υπόλοιπα για όσες το πέρασαν είναι γνωστά. Έχω λιώσει στο κλάμα, κλαίνε μαζί μου και τα παιδάκια μου. 2 φορές τη μέρα πάω στο κοιμητήριο και κλαίω, του μιλάω, εκεί που βάλαμε το κουτάκι που μας δώσανε. Μόλις είχε αρχίσει να βγάζει μαλλάκια, ήταν ένα κανονικό μωράκι 616 gr με μια τρυπούλα στην πλάτη. Κάθε λίγο φιλάω τη φωτογραφία του για να πάρω δύναμη....Δεν ξέρω πως περνάει αυτός ο πόνος, αυτή η απώλεια. Το μωράκι μου στο χώμα αντί στην αγκαλιά μου. Το στήθος μου να πρήζεται κάθε 3 ώρες, κι εγώ μόνο να κλαίω. Ο άντρας μου προσπαθεί να με παρηγορήσει, κι αν θέλω, όταν θέλω να κάνουμε άλλο μωράκι.... Χτες, το μικρούλι μας, το 4χρονο αγοράκι μας μου είπε κάτι πολύ σοφό.... Μην ανησυχείς μαμά, εκεί που είναι το αδερφάκι μας είναι και η γιαγιά και άλλα παιδάκια και παίζουν. Θα κάνω προσευχούλα στο Θεούλη να μας το κάνει καλά και να το βάλει ξανά στην κοιλιά σου. Αλλά θα του πω να μας στείλει και ένα φάρμακο, για να μην πονάει το μωράκι μας όταν θα ξαναέρθει. Μαμά, ο Θεούλης σπίτι του έχει φάρμακα???

Δεν μπόρεσα να σταυρώσω λέξη, μόνο δάκρυα πάλι...

 

..................................κατάθεση ψυχής................................................

 

http://lagf.lilypie.com/M65vp3.png

M65vp3.png
Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...