Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

Ιδανικο εκπαιδευτικο προγραμμα - φιλοσοφια & πραξη


Recommended Posts

Τι θέλεις να πεις με πολύ συγκεκριμένες απόψεις? Δεν μου είναι απόλυτα κατανοητό.

 

Εννοώ να προωθούν συγκεκριμένες ιδέες. Για την πολιτική, για την κοινωνία, για τη θρησκεία. που πχ ακόμα και η έκθεση του μαθητή πρέπει να συμβαδίζει με τις ιδέες του σχολείου.

 

Θεωρώ ότι δεν υπάρχει λόγος να πληρώνεις ένα ιδιωτικό σχολείο όταν δεν έχει να σου προσφέρει τίποτα το διαφορετικό από ένα καλό δημόσιο. ;)

 

Ένα ιδιωτικό μπορεί ίσως να προσφέρει καλύτερες υποδομές, καλύτερη οργάνωση, πιο βολικά ωράρια, πιο πολλές δραστηριότητες κτλ...

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Μικρό ιδιωτικό. Παρόμοιο εκπαιδευτικό περιβάλλον με αυτό του δημοτικού (υπέρ ή ίσως κατά??), πολύ καλή δουλειά ακαδημαϊκά αλλά περιορισμένου εύρους (υπέρ και κατά), προσανατολισμός σε πολύ παραδοσιακά πράγματα (κατά), πιο 'ασφαλές' και ελεγχόμενο περιβάλλον (υπέρ ή κατά??), καμία απαίτηση προσαρμογής (υπέρ).

 

Αυτά σε γενικές γραμμές......

 

Εκεί θα πήγαινα.:P

Link to comment
Share on other sites

Εγώ έχω βάλει κάτω πολλές φορές τα υπέρ και τα κατά.

Στο πρότυπο θα είναι δωρεάν (υπέρ) και θα πρέπει να είναι σίγουρα σε κάποιο ακαδημαϊκό επίπεδο (υπέρ), θα κάνουν ιδιαίτερα, πρωτότυπα και ενδιαφέροντα πράγματα (υπερ) και θα έχει φίλους με τα ίδια ενδιαφέροντα (υπέρ και κατά, γιατί εγώ νομίζω ότι από τους διαφορετικούς ανθρώπους κερδίζεις περισσότερα), οπότε δεν θα υπάρχουν πειρασμοί. Πίεση για επιδόσεις (κατά), καλλιέργεια κλίματος πνευματικής ελίτ (κατά), ανταγωνισμός (θα μπορεί κανείς να κάνει φίλους, αν επικρατεί τέτοιο ανταγωνιστικό περιβάλλον?)

 

Στο μεγάλο σχολείο θα έχει άριστο εκπαιδευτικό πρόγραμμα, πολλά ερεθίσματα, καλλιέργεια δεξιοτήτων (υπέρ), σίγουρα περισσότερους αντιπερισπασμούς σε προσωπικό(κατά) και σε εκπαιδευτικό επίπεδο (υπέρ και κατά), θα πρέπει να προσαρμοστεί σε άλλες απαιτήσεις και αυτό, όσο να το κάνεις θέλει χρόνο (κατά), κόστος (κατά) και δυσκολία στις κοινωνικές σχέσεις, γιατί μπορεί να κάνει φίλους που να μένουν μακριά (κατά, αλλά αυτό αφορά εμάς που θα τον γυρίζουμε εδώ κι εκεί, όχι το παιδί).

 

Μικρό ιδιωτικό. Παρόμοιο εκπαιδευτικό περιβάλλον με αυτό του δημοτικού (υπέρ ή ίσως κατά??), πολύ καλή δουλειά ακαδημαϊκά αλλά περιορισμένου εύρους (υπέρ και κατά), προσανατολισμός σε πολύ παραδοσιακά πράγματα (κατά), πιο 'ασφαλές' και ελεγχόμενο περιβάλλον (υπέρ ή κατά??), καμία απαίτηση προσαρμογής (υπέρ).

 

Αυτά σε γενικές γραμμές......

 

 

Το Πρότυπο το απορρίπτεις εξ αρχής. Μην σκέφτεσαι καθόλου το γεγονός ότι είναι δωρεάν. Ο γονιός που έχει αποφασίσει να επενδύσει στη μόρφωση του παιδιού του, δεν επηρεάζεται από κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που δεν θα σου προσφέρει αυτά που χρειάζεται το παιδί.

Το μικρό ιδιωτικό είναι η "ασφαλής λύση". Κι εγώ αυτή τη λύση διάλεξα, όπως ξέρεις.... (αν και δεν είναι και τόσο μικρό εδώ που τα λέμε..), αλλά οι δυνατότητες που εμφάνισε το παιδί στο γυμνάσιο με έκαναν να αμφισβητώ την αρχική "ασφαλή" επιλογή μου και να μετανοιώνω για τους φόβους που είχα τότε.

Αν γυρνούσα το χρόνο πίσω θα διάλεγα το μεγάλο ιδιωτικό , το οποίο θα του έδινε την ώθηση που του χρειάζεται και που όπως αποδείχτηκε -τώρα πλέον- έχει τις δυνατότητες να τη δεχτεί και να την καλλιεργήσει. Δεν θα είχα την απαίτηση να είναι άριστος σε ένα τέτοιο σχολείο , όπως τώρα, (δεν είναι αυτός ο σκοπός στα σχολεία αυτά), αλλά ξέρω ότι θα έπαιρνε αυτά που άξιζαν για την ανάπτυξη της προσωπικότητάς του και δεν θα υπήρχε μέρα που να μου πει..."βαριέμαι" (όπως τώρα). Αν έχει εξελιχθεί σε τέτοιο βαθμό η προσωπικότητά του στο σχολείο που είναι τώρα, σκέψου πώς θα ήταν στο άλλο....

Γιαυτό σκέψου το καλά χωρίς να ανακατεύεις το οικονομικό στη μέση. Οσο για τις παρέες, ποτέ δεν χάνονται. Οπου και να μένεις. Τα παιδιά βρίσκουν τις άκρες τους πάντα. Δεν είναι "ο γείτονας" πανάκεια.

Link to comment
Share on other sites

Γιατί πιστεύεις ότι το μεγάλο ιδιωτικό έχει πιο ανεβασμένο ακαδημαϊκό επίπεδο από ένα μικρό ή ένα προτυπο/πειραματικό;

Μάλλον αν σε ενδιαφέρει το ακαδημαϊκό το πρότυπο είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από το ιδιωτικό.

Απο εκεί και πέρα, υπάρχουν 1-2 μεγάλα και ακριβά ιδιωτικά, που αν δεις τα ποσοστά επιτυχιων των μαθητών, είναι άθλια. Μπορείς να δεις ότι οι περισσότεροι μαθητες πήγαν πολύ καλά επαγγελματικα, αλλα αυτό έχει να κάνει με οικογενειακες επιχειρήσεις και γνωριμίες και όχι σπουδές.

Προφανώς υπάρχουν εξαίρετα ιδιωτικά μεγάλα (πάλι 1-2, αν μιλάμε για Αθηνα), που παρέχουν στα παιδιά πραγματικά εξαιρετικές δυνατότητες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι και όλα τα παιδιά που φοιτούν εκεί ενδιαφέρονται για τις δυνατότητες αυτές. Οπότε οι παρέες και με ποιους θα "κολλήσει" το παιδί, θα παίξουν και αυτές μεγάλο ρόλο στο πώς θα δει τα μαθητικά χρόνια του και τι στόχους θα βάλει. Κακά τα ψέματα, αλλα όταν φτάσετε στην εφηβεία, η επιρροή από την παρέα δύσκολα ελέγχεται εντελώς.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Τα πρότυπα δεν έχουν καταργηθεί; (η απορία της ξανθιάς).

 

Γινανε κάποιες αλλαγές... και όχι σε όλα.

Τα κλασσικά σχολεία π.χ. Βαρβάκειο, Ανάβρυτα κ.α. λειτουργούν κανονικά.

Ο τρόπος εισαγωγής άλλαξε, μπαίνουν και με κλήρωση σε ορισμένα.

Link to comment
Share on other sites

Το Πρότυπο το απορρίπτεις εξ αρχής. Μην σκέφτεσαι καθόλου το γεγονός ότι είναι δωρεάν. Ο γονιός που έχει αποφασίσει να επενδύσει στη μόρφωση του παιδιού του, δεν επηρεάζεται από κάτι τέτοιο, από τη στιγμή που δεν θα σου προσφέρει αυτά που χρειάζεται το παιδί.

 

Εγώ στη θέση σου δε θα το απέρριπτα το πρότυπο πάντως, γιατί από αυτά που λες δε νομίζω ότι φαίνεται να μη καλύπτει τις ανάγκες του παιδιού. Από ότι κατάλαβα, άλλο σε προβληματίζει, το γεγονός ότι θα συναναστρέφεται με παιδιά που θα ανήκουν σε μια ''πνευματική ελίτ'', γεγονός που ενδεχομένως να μη του δώσει μια σωστή εικόνα της κοινωνίας. Πάντως, εφόσον απορρίπτετε το τυπικό δημόσιο της γειτονιάς, δεν αποφεύγετε το ελιτιστικό περιβάλλον, όπου και να καταλήξετε. Επομένως, εγώ προσωπικά, θα προτιμούσα το παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον πνευματικής ελίτ, παρά σε ένα περιβάλλον κοινωνικοοικονομικής ελίτ!

LRaHp2.pngHw9ip2.png
Link to comment
Share on other sites

Εγώ στη θέση σου δε θα το απέρριπτα το πρότυπο πάντως, γιατί από αυτά που λες δε νομίζω ότι φαίνεται να μη καλύπτει τις ανάγκες του παιδιού. Από ότι κατάλαβα, άλλο σε προβληματίζει, το γεγονός ότι θα συναναστρέφεται με παιδιά που θα ανήκουν σε μια ''πνευματική ελίτ'', γεγονός που ενδεχομένως να μη του δώσει μια σωστή εικόνα της κοινωνίας. Πάντως, εφόσον απορρίπτετε το τυπικό δημόσιο της γειτονιάς, δεν αποφεύγετε το ελιτιστικό περιβάλλον, όπου και να καταλήξετε. Επομένως, εγώ προσωπικά, θα προτιμούσα το παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον πνευματικής ελίτ, παρά σε ένα περιβάλλον κοινωνικοοικονομικής ελίτ!

 

Υπάρχει μία παρανόηση : τα ιδιωτικά σχολεία (μικρά, μεσαία ή μεγάλα) δεν είναι περιβάλλον κοινωνικοοικονομικής ελίτ.

Εκεί υπάρχουν παιδιά που οι γονείς τους προσπαθούν με κάθε τρόπο να μπορέσουν να πληρώσουν τα δίδακτρα, προκειμένου να πάρουν τα παιδιά τα καλύτερα δυνατά εφόδια για το μέλλον τους. Ιδίως σε πολύ μεγάλα σχολεία υπάρχουν και πολλές υποτροφίες ή οικονομική ενίσχυση, όπου σχεδόν το 1/4 του σχολείου σπουδάζει, χρησιμοποιώντας αυτή τη διαδικασία.

Υπό τις παρούσες οικονομικές συνθήκες στην Ελλάδα, δεν μπορούμε πλέον να μιλάμε για την Ελίτ του 2004-8. Αυτό μας τελείωσε. Ολοι έχουν αλλάξει. Οσοι μπορούν ακόμη και έχουν μια δουλειά και δεν χρωστάνε πολλά.... τα επενδύουν στα παιδιά τους. Υπάρχει καλύτερη επένδυση?

Μην το συγχέουμε λοιπόν. Στα μεγάλα σχολεία (ή και στα μικρότερα) υπάρχουν πολλοί άριστοι μαθητές, με πολλά προσόντα και πίεση προκειμένου να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις της μαθητικής ζωής τους. Δεν είναι απλά μέλη μίας οικονομιής ελίτ του σχολείου.... ούτε κατά διάνοια!! Παντού υπάρχουν και οι καλοί και οι κακοί μαθητές. Ολα είναι θέμα παιδιού και κατεύθυνσης της οικογένειας.

Link to comment
Share on other sites

Εννοώ να προωθούν συγκεκριμένες ιδέες. Για την πολιτική, για την κοινωνία, για τη θρησκεία. που πχ ακόμα και η έκθεση του μαθητή πρέπει να συμβαδίζει με τις ιδέες του σχολείου.

 

ΟΚ τώρα καταλαβαίνω. Πράγματι, το κάθε σχολείο έχει την φιλοσοφία του. Αλλά αυτό δεν είναι κακό αν η οικογένεια αποδέχεται αυτή τη φιλοσοφία. όσοι ψάχνουμε ιδιωτικά σχολεία ξέρουμε πάνω κάτω τις αρχές τους, δεν ... πέφτουμε από τα σύννεφα. Υπάρχουν αρχές που τις υπηρετούν τα περισσότερα σχολεία (δημόσια και ιδιωτικά) και άλλες που είναι πιο ιδιαίτερες. Αν πχ. θέλω το παιδί μου να εξοικειωθεί στην αρχή του σεβασμού της διαφορετικότητας, δεν θα το στείλω στο σχολείου Νο 3, που απαιτεί πιο συγκεκριμένο τύπο μαθητή και όποιος παρεκκλίνει από αυτόν του γίνεται σαφές ότι δεν γίνεται αποδεκτός.

 

 

 

Ένα ιδιωτικό μπορεί ίσως να προσφέρει καλύτερες υποδομές, καλύτερη οργάνωση, πιο βολικά ωράρια, πιο πολλές δραστηριότητες κτλ...

 

Ναι, συμφωνώ αλλά μόνο γι αυτό δεν μπορείς να πληρώνεις τόσα λεφτά. Θέλεις και ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα που να κάνει τη διαφορά. Μόνο για τις υποδομές και τα βολικά ωράρια, τη βολεύεις κι αλλιώς (με εξωσχολικές δραστηριότητες και μία βοήθεια στο σπίτι που στο κάτω κάτω κάνει και ένα σιδέρωμα....:lol:)

Link to comment
Share on other sites

Γιατί πιστεύεις ότι το μεγάλο ιδιωτικό έχει πιο ανεβασμένο ακαδημαϊκό επίπεδο από ένα μικρό ή ένα προτυπο/πειραματικό;

Μάλλον αν σε ενδιαφέρει το ακαδημαϊκό το πρότυπο είναι σε εντελώς άλλο επίπεδο από το ιδιωτικό

.

 

Έχω στο νου μου συγκεκριμένα σχολεία και για μένα το ακαδημαϊκό πρόγραμμα το μεγάλου είναι σαφώς πληρέστερο. Η διαφορά με το πρότυπο είναι ότι το μείγμα των παιδιών είναι πιο ανομοιογενές, το κριτήριο επιλογής τους είναι καθαρά οι μαθητικές επιδόσεις, ενώ εγώ όταν λέω ακαδημαϊκό εννοώ ένα πλήρες πρόγραμμα με δραστηριότητες, ερεθίσματα διαφόρων ειδών κλπ., ό,τι προκύπτει δηλαδή αν έχεις παιδιά που μπορεί να μην είναι καλοί στα μαθήματα αλλά να είναι καλοί στα καλλιτεχνικά κλπ.

Αυτό που φοβάμαι στο πρότυπο, είναι η μονομέρεια στα μαθήματα και στον βαθμό.

 

Απο εκεί και πέρα, υπάρχουν 1-2 μεγάλα και ακριβά ιδιωτικά, που αν δεις τα ποσοστά επιτυχιων των μαθητών, είναι άθλια. Μπορείς να δεις ότι οι περισσότεροι μαθητες πήγαν πολύ καλά επαγγελματικα, αλλα αυτό έχει να κάνει με οικογενειακες επιχειρήσεις και γνωριμίες και όχι σπουδές.

 

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω κάνει τέτοια έρευνα. Πραγματικά έχω την εντύπωση ότι τα στοιχεία που εμφανίζουν ΟΛΑ τα ιδιωτικά στις ιστοσελίδες τους είναι 'συγκλονιστικά'. Δεν μπορεί να έχουν όλα τέτοιες επιτυχίες. Δεν είναι πάντως αυτό το κριτήριό μας, είναι πολύ νωρίς, νομίζω. Στην περίπτωση των υποψήφιων σχολείων, οι διαφορές είναι πολύ μικρές.

 

 

 

Προφανώς υπάρχουν εξαίρετα ιδιωτικά μεγάλα (πάλι 1-2, αν μιλάμε για Αθηνα), που παρέχουν στα παιδιά πραγματικά εξαιρετικές δυνατότητες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι και όλα τα παιδιά που φοιτούν εκεί ενδιαφέρονται για τις δυνατότητες αυτές. Οπότε οι παρέες και με ποιους θα "κολλήσει" το παιδί, θα παίξουν και αυτές μεγάλο ρόλο στο πώς θα δει τα μαθητικά χρόνια του και τι στόχους θα βάλει. Κακά τα ψέματα, αλλα όταν φτάσετε στην εφηβεία, η επιρροή από την παρέα δύσκολα ελέγχεται εντελώς.

 

Και σε αυτό συμφωνώ.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Εγώ στη θέση σου δε θα το απέρριπτα το πρότυπο πάντως, γιατί από αυτά που λες δε νομίζω ότι φαίνεται να μη καλύπτει τις ανάγκες του παιδιού. Από ότι κατάλαβα, άλλο σε προβληματίζει, το γεγονός ότι θα συναναστρέφεται με παιδιά που θα ανήκουν σε μια ''πνευματική ελίτ'', γεγονός που ενδεχομένως να μη του δώσει μια σωστή εικόνα της κοινωνίας. Πάντως, εφόσον απορρίπτετε το τυπικό δημόσιο της γειτονιάς, δεν αποφεύγετε το ελιτιστικό περιβάλλον, όπου και να καταλήξετε. Επομένως, εγώ προσωπικά, θα προτιμούσα το παιδί να μεγαλώνει σε ένα περιβάλλον πνευματικής ελίτ, παρά σε ένα περιβάλλον κοινωνικοοικονομικής ελίτ!

 

Ναι το πρότυπο μας δίνει ένα πολύ δυνατό πρόγραμμα. Απλά νομίζω ότι η ακαδημαϊκή επίδοση είναι το μόνο κριτήριο που δίνει αξία σε ένα παιδί. Να σου δώσω ένα παράδειγμα, στο δικό μας σχολείο ο γιος μου έχει συμμαθητή που έχει βαριά δυσλεξία και ταυτόχρονα είναι εξαιρετικός στον αθλητισμό. Είναι απόλυτα αποδεκτός, ούτε για μία στιγμή δεν θεώρησε το παιδί μου ότι είναι ανώτερο από τον φίλο του. Το moto είναι ότι κάθε παιδί μπορεί να είναι κάπου καλό. Στο πρότυπο δεν νομίζω να ισχύει αυτό. Η αξία έρχεται με το βαθμό και φοβάμαι ότι αυτό είναι πιεστικό για ένα παιδί.

Και αυτό είναι που με προβληματίζει επιπλέον. Το άγχος που θα δημιουργηθεί στο παιδί, ενώ η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι μία πολύ ευχάριστη διαδικασία.

 

Αυτό με την κοινωνικοοικονομική και την πνευματική ελίτ είναι πολύ επικίνδυνο. Το ότι μπορούμε να πληρώνουμε ένα σχολείο δεν μας κάνει κοινωνικοοικονομική ελίτ, αλίμονο. Αντίθετα το να έχει επιλεγεί ανάμεσα από 600 παιδιά με μοναδικό κριτήριο την επίδοσή του στα μαθηματικά και στα ελληνικά, και επιπλέον παίρνει αξία από τους βαθμούς του στο σχολείο, πώς θα το πείσεις ότι δεν πρέπει να αισθάνεται 'ανώτερος' από τα άλλα παιδιά (και των ιδιωτικών και των δημόσιων σχολείων).

Link to comment
Share on other sites

Ναι το πρότυπο μας δίνει ένα πολύ δυνατό πρόγραμμα. Απλά νομίζω ότι η ακαδημαϊκή επίδοση είναι το μόνο κριτήριο που δίνει αξία σε ένα παιδί. Να σου δώσω ένα παράδειγμα, στο δικό μας σχολείο ο γιος μου έχει συμμαθητή που έχει βαριά δυσλεξία και ταυτόχρονα είναι εξαιρετικός στον αθλητισμό. Είναι απόλυτα αποδεκτός, ούτε για μία στιγμή δεν θεώρησε το παιδί μου ότι είναι ανώτερο από τον φίλο του. Το moto είναι ότι κάθε παιδί μπορεί να είναι κάπου καλό. Στο πρότυπο δεν νομίζω να ισχύει αυτό. Η αξία έρχεται με το βαθμό και φοβάμαι ότι αυτό είναι πιεστικό για ένα παιδί.

Και αυτό είναι που με προβληματίζει επιπλέον. Το άγχος που θα δημιουργηθεί στο παιδί, ενώ η εκπαίδευση θα πρέπει να είναι μία πολύ ευχάριστη διαδικασία.

 

Αυτό με την κοινωνικοοικονομική και την πνευματική ελίτ είναι πολύ επικίνδυνο. Το ότι μπορούμε να πληρώνουμε ένα σχολείο δεν μας κάνει κοινωνικοοικονομική ελίτ, αλίμονο. Αντίθετα το να έχει επιλεγεί ανάμεσα από 600 παιδιά με μοναδικό κριτήριο την επίδοσή του στα μαθηματικά και στα ελληνικά, και επιπλέον παίρνει αξία από τους βαθμούς του στο σχολείο, πώς θα το πείσεις ότι δεν πρέπει να αισθάνεται 'ανώτερος' από τα άλλα παιδιά (και των ιδιωτικών και των δημόσιων σχολείων).

 

Καταλαβαίνω τι εννοείς...ίσως τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα γιατί εγώ που μένουμε έχει σχολεία όπως τα πρότυπα που λες εσύ, που εισάγονται παιδιά καθαρά με βάση τις σχολικές τους επιδόσεις, χωρίς αυτό να θεωρείται κάτι το διαφορετικό, και χωρίς τα ίδια τα παιδιά να θεωρούν ότι είναι ανώτερα ή οτιδήποτε άλλο. Έχεις δίκιο, δε το συζητώ, εαν είναι να καλλιεργείται στο παιδί η αντίληψη ότι είναι διαφορετικός, καλύτερος από τους άλλους, λόγω του σχολείου, εγώ θα το απέρριπτα, γιατί αυτή η αντίληψη εκτός του ότι δεν του δίνει τις σωστές αξίες, είναι και πολύ πιεστική για το ίδιο, να νιώθει δηλαδή ότι πρέπει πάντα να είναι τέλειος στα μαθήματα!

Τώρα, σε αυτό που αναφέρθηκε για την ελιτιστική ατμόσφαιρα στα ιδιωτικά, διαφωνώ κάθετα και το θεωρώ ένα από τα βασικά προβλήματά τους, αλλά νομίζω ότι είναι θέμα κριτηρίων. Κάποια άλλη οικογένεια, παραδείγματος χάριν, αυτό δεν την ενοχλεί! Οπότε, κρίνεις ανάλογα με τα δικά σας δεδομένα!

LRaHp2.pngHw9ip2.png
Link to comment
Share on other sites

Καταλαβαίνω τι εννοείς...ίσως τα βλέπω αλλιώς τα πράγματα γιατί εγώ που μένουμε έχει σχολεία όπως τα πρότυπα που λες εσύ, που εισάγονται παιδιά καθαρά με βάση τις σχολικές τους επιδόσεις, χωρίς αυτό να θεωρείται κάτι το διαφορετικό, και χωρίς τα ίδια τα παιδιά να θεωρούν ότι είναι ανώτερα ή οτιδήποτε άλλο. Έχεις δίκιο, δε το συζητώ, εαν είναι να καλλιεργείται στο παιδί η αντίληψη ότι είναι διαφορετικός, καλύτερος από τους άλλους, λόγω του σχολείου, εγώ θα το απέρριπτα, γιατί αυτή η αντίληψη εκτός του ότι δεν του δίνει τις σωστές αξίες, είναι και πολύ πιεστική για το ίδιο, να νιώθει δηλαδή ότι πρέπει πάντα να είναι τέλειος στα μαθήματα!

Τώρα, σε αυτό που αναφέρθηκε για την ελιτιστική ατμόσφαιρα στα ιδιωτικά, διαφωνώ κάθετα και το θεωρώ ένα από τα βασικά προβλήματά τους, αλλά νομίζω ότι είναι θέμα κριτηρίων. Κάποια άλλη οικογένεια, παραδείγματος χάριν, αυτό δεν την ενοχλεί! Οπότε, κρίνεις ανάλογα με τα δικά σας δεδομένα!

 

Δεν κατάλαβα? εκτός από τα πρότυπα και κάποια ιδιωτικά, υπάρχουν δημόσια σχολεία, στα οποία τα παιδιά να επιλέγονται σύμφωνα με τις σχολικές τους επιδόσεις?

Δεν με νοιάζει να είναι το παιδί διαφορετικό. Σίγουρα δεν μπορεί να είναι διαφορετικό από ΟΛΑ τα παιδιά του σχολείου, σίγουρα θα βρει κάποια παρέα. Όμως το να είναι βασικό κριτήριο για την αποδοχή του παιδιού καθαρά η επίδοσή του στα μαθήματα είναι εκτός από τη φιλοσοφία της οικογένειάς μας. Όπως έγραψα παραπάνω, προσπαθούμε τόσα χρόνια να τον πείσουμε ότι όλοι οι άνθρωποι είναι κάπου καλοί και δεν είναι απαραίτητο να έχουν ίδιους στόχους, αρκεί να έχουν στόχους και να τους υποστηρίζουν. Να το βάλουμε τώρα στην θέση να κονταροχτυπιέται για το 19,5?

Τώρα για τα ιδιωτικά, ίσως να έχεις δίκιο. Εμείς δεν έχουμε αυτή την εντύπωση στο σχολείο, τα παιδιά κάνουν παρέα με τα παιδιά της γειτονιάς, αλλά για να το λες, θα το έχεις συναντήσει. Δεν λέω ότι δεν έχουμε ψώνια στο σχολείο. ΑΛλά έχουμε και ψώνια εκτός σχολείου, οπότε δεν το είδα ποτέ έτσι.

Link to comment
Share on other sites

Κατά τη γνώμη μου όλα παίζουν ρόλο, και το περιβάλλον του σχολείου (και των οικογενειών) και όλα. Αλλά ένα σχολείο δεν το απορρίπτουμε γιατί όλα τα παιδιά είναι σνομπ, αυτό ακόμα και στατιστικά δεν συμβαίνει. Κι ένα παιδί μπορεί να παρασυρθεί από το ένα και μοναδικό παιδί. Επίσης μπορεί να στρεσάρεται για τους βαθμούς και στο τυχαίο δημόσιο σχολείο. Αυτό που θα σκεφτόμουν εγώ θα ήταν τι έχει ανάγκη το παιδί: να διαχειριστεί τη διαφορετικότητα; του λείπει η ποικιλία των ερεθισμάτων; μπορεί να λειτουργήσει καλύτερα σε μικρά σχήματα; επίσης, ποιο εκπαιδευτικό συστημα του ταιριάζει; το ελληνικό; το γερμανικό; το αμερικάνικο; έχω καταλάβει σαν γονιός τις διαφορές για να αποφασίσω; πίσω από κάθε όνομα σχολείου κρύβεται και μια φιλοσοφία κι αυτή θα μας οδηγήσει. Κι αυτό το τονίζω γιατί οι διαφορές είναι τεράστιες!!!

Link to comment
Share on other sites

Εγώ νομίζω ότι το πρόβλημα σου δεν είναι το ίδιο το σχολείο που θα επιλέξεις, αλλά διάφορα πρακτικά προβλήματα. Θα σου μιλήσω λοιπόν με την εμπειρία του γονιού που στέλνει το παιδί του σε μακρινό σχολείο. Ναι πραγματικά υπάρχει πρόβλημα. Χρειάζεται μεγάλη ενασχόληση από τους γονείς για να μπορούν τα παιδιά να βλέπουν τους φίλους τους. Μιλάμε για πολύ χρόνο, πολλές υποχρεώσεις, ειδικά αν τα παιδιά είναι δύο. Αυτό πρέπει να το αποφασίσεις. Δεν είναι μόνο τα πάρτι, φυσικά. Είναι και οι δραστηριότητες του σχολείου, μία γιορτή εδώ, μία επίδειξη εκεί, μία παρουσίαση την άλλη, έναν δάσκαλο να δεις κλπ. Ειδικά στο γυμνάσιο πρέπει να είσαι και από κοντά, γιατί είναι η εφηβεία, τα παιδιά θα είναι ξένα, θα έχει το διάβασμά του, θα πρέπει να φροντίζεις και για την κοινωνικότητά του.

Αν δεν θεωρείς ότι υπάρχει κέρδος, αλλά να σε έχει πείσει αυτό, τότε μην το κάνεις.

 

Από τα άλλα δύο σχολεία, προτιμώ το πρότυπο.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Kοίταξε επί της ουσίας του ζητήματος έχουν μιλήσει πολλοί.

Απλά και εγώ πρακτικά (σύμφωνα με την δικιά μου φιλοσοφία θα σου πω) ότι το μακρινό σχολείο προσθέτει κούραση στο παιδί, μείωση του ελεύθερου χρόνου του και μεγαλύτερη δυσκολία στις κοινωνικές συναναστροφές του.

Εαν δεν μου παρείχε πολλά παραπάνω από τις δύο μου άλλες επιλογές (που από ότι κατάλαβα σύμφωνα με τα δικά σου κριτήρια δεν βρίσκεις πολύ μεγάλες διαφορές) θα το απέκλεια.

 

Από τις δύο άλλες επιλογές μάλλον θα κατέληγα στη λύση του μικρού ιδιωτικού (που λες

ότι βρίσκεται σε καλό επίπεδο εκπαιδευτικό και θα συνεχίσουν οι περισσότεροι φίλοι του) και θα προσπαθούσα μέσω της οικογένειας και εξωτερικών δραστηριοτήτων να δώσω επιπλέον ερεθίσματα στο παιδί μου, όπου λες ότι υστερεί το εν λόγω σχολείο.

Αν κρίνεις το πρότυπο σχολείο πολύ ανταγωνιστικό για το παιδί σου, γιατί να το βάλεις σε μια τέτοια διαδικασία από τα 12 του χρόνια;

 

Ίσως βέβαια να βοηθούσε (να πάρεις περισσότερες πληροφορίες από κάποιους) αν μας έλεγες σε ποιο σχολείο είσαι τώρα και ποια ιδιωτικά σκέφτεσαι

Link to comment
Share on other sites

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που έχετε μπει στον κόπο να σκεφτείτε για το θέμα που μας απασχολεί.

Xrigio, ο λόγος που δεν αναφέρω ονόματα σχολείων, είναι γιατί πραγματικά δεν έχει σημασία και γιατί κάθε φορά που εδώ αναφερόμαστε συγκεκριμένα για κάποια σχολεία, καταλήγουμε σε .... σφαγή. ήθελα να κρατήσω τη συζήτηση καθαρά σε επίπεδο φιλοσοφίας εκπαιδευτικού προγράμματος.

 

Τελικά αποκλείσαμε το πρότυπο. Νομίζω ότι αυτόν τον ανταγωνισμό στο καθαρά 'γνωστικό' επίπεδο δεν μπορούμε να τον υποστηρίξουμε ως οικογένεια. Το αστείο είναι ότι οι δύο επιλογές που μας έμειναν είναι τόσο εντελώς αντίθετες που μοιάζει .... σχιζοφρενικό. Νομίζω όμως ότι σιγά σιγά θα καταλήξουμε, ώστε να μπορέσουμε να προετοιμάσουμε και το παιδί.

Link to comment
Share on other sites

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ που έχετε μπει στον κόπο να σκεφτείτε για το θέμα που μας απασχολεί.

Xrigio, ο λόγος που δεν αναφέρω ονόματα σχολείων, είναι γιατί πραγματικά δεν έχει σημασία και γιατί κάθε φορά που εδώ αναφερόμαστε συγκεκριμένα για κάποια σχολεία, καταλήγουμε σε .... σφαγή. ήθελα να κρατήσω τη συζήτηση καθαρά σε επίπεδο φιλοσοφίας εκπαιδευτικού προγράμματος.

 

Τελικά αποκλείσαμε το πρότυπο. Νομίζω ότι αυτόν τον ανταγωνισμό στο καθαρά 'γνωστικό' επίπεδο δεν μπορούμε να τον υποστηρίξουμε ως οικογένεια. Το αστείο είναι ότι οι δύο επιλογές που μας έμειναν είναι τόσο εντελώς αντίθετες που μοιάζει .... σχιζοφρενικό. Νομίζω όμως ότι σιγά σιγά θα καταλήξουμε, ώστε να μπορέσουμε να προετοιμάσουμε και το παιδί.

 

Kατανοητή και σεβαστή η επιλογή σου να μην αναφέρεις ονόματα σχολείων.

 

Το έχουν αναφέρει και άλλοι γονείς.

 

Καλό θα ήταν να κάνετε μια συζήτηση και με το παιδί εξηγώντας του τους προβληματισμούς σας και για τα δύο σχολεία, προκειμένου να σας πει και αυτό τη γνώμη του, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι θα κάνετε αυτό που θα πει.

 

Σε κάθε δε περίπτωση χαλάρωσε και καλή επιλογή για το παιδί σου (άλλωστε έχεις χρόνο ακόμη)

Link to comment
Share on other sites

Βερενίκη διαβάζω μέρες το θέμα σου με ενδιαφέρον και ήθελα να σε ρωτήσω το εξής σχετικά με το πρότυπο.

 

Γνωρίζεις σίγουρα ότι το κλίμα στο πρότυπο σχολείο θα είναι ελιτίστικο σε γνωστικό επίπεδο; Σε ρωτάω γιατί έχω συνάδελφο που έχει το παιδί της (αγόρι) σε πρότυπο στην Αττική, σίγουρα είναι πιεστικό από άποψη ρυθμού και φόρτου εργασίας αλλά ελιτίστικο δεν μου το περιγράφει. Υπάρχει βέβαια ένα αρκετά ανεβασμένο επίπεδο (το επιτρέπει το υπόβαθρο των παιδιών) αλλά σε καμία περίπτωση δεν καλλιεργείται τέτοιο κλίμα, από πλευράς καθηγητών τουλάχιστον.

 

Ίσως έχει διαφορά πρότυπο με πρότυπο;

Link to comment
Share on other sites

 

Καλό θα ήταν να κάνετε μια συζήτηση και με το παιδί εξηγώντας του τους προβληματισμούς σας και για τα δύο σχολεία, προκειμένου να σας πει και αυτό τη γνώμη του, χωρίς τούτο να σημαίνει ότι θα κάνετε αυτό που θα πει.

 

 

Το παιδί ξέρει ότι θα πάει στο μεγάλο σχολείο και είναι έτοιμο ψυχολογικά γι αυτό. Γενικά έχει μία θετική προδιάθεση, χωρίς να το έχουμε κάνει και μεγάλο θέμα, απλά επειδή η θεία του είναι εκπαιδευτικός εκεί, το θεωρεί φυσικό. Δεν νομίζω να έχει σοβαρή αντίρρηση αν του πούμε για το άλλο σχολείο, μάλλον δεν θα έχει καμία αντίρρηση, γιατί εκεί θα πάνε οι φίλοι του. Απλά πρέπει να έχουμε αποφασίσει εμείς, γιατί δεν θέλω να έχει το παιδί το βάρος αυτής της απόφασης. Αν το βάλουμε να διαλέξει, θα πρέπει να κάνουμε αυτό που θα μας πει.

 

Η αλήθεια είναι ότι για το πρότυπο δεν θα είχα πολύ χρόνο, γιατί η προετοιμασία ξεκινάει νωρίς. Τώρα που το αποκλείσαμε, ναι έχω χρόνο. ευχαριστώ πολύ!

Link to comment
Share on other sites

Βερενίκη διαβάζω μέρες το θέμα σου με ενδιαφέρον και ήθελα να σε ρωτήσω το εξής σχετικά με το πρότυπο.

 

Γνωρίζεις σίγουρα ότι το κλίμα στο πρότυπο σχολείο θα είναι ελιτίστικο σε γνωστικό επίπεδο; Σε ρωτάω γιατί έχω συνάδελφο που έχει το παιδί της (αγόρι) σε πρότυπο στην Αττική, σίγουρα είναι πιεστικό από άποψη ρυθμού και φόρτου εργασίας αλλά ελιτίστικο δεν μου το περιγράφει. Υπάρχει βέβαια ένα αρκετά ανεβασμένο επίπεδο (το επιτρέπει το υπόβαθρο των παιδιών) αλλά σε καμία περίπτωση δεν καλλιεργείται τέτοιο κλίμα, από πλευράς καθηγητών τουλάχιστον.

 

Ίσως έχει διαφορά πρότυπο με πρότυπο;

 

Εγώ δεν προέταξα το ελιτίστικο, νομίζω ότι δεν θα ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Το βασικό για μένα είναι το θέμα του ανταγωνισμού στη ....δεκάδα. Όταν τα μισά παιδιά της τάξης είναι πάνω από 19 (όπως μου λένε γονείς παιδιών που πηγαίνουν εκεί), δημιουργείται ένα περίεργο περιβάλλον που το πιέζει το παιδί. Ειδικά ο καλός μαθητής, που διαβάζει πρόθυμα, δεν πρέπει να αγχώνεται για το βαθμό, αν θα είναι 19 ή 19,5. Πρέπει να μελετά με χαρά. Δεν ξέρω τι λέει γι αυτό η συνάδελφός σου ή αν αυτά που μας είπαν είναι υπερβολικά

Link to comment
Share on other sites

Το παιδί ξέρει ότι θα πάει στο μεγάλο σχολείο και είναι έτοιμο ψυχολογικά γι αυτό. Γενικά έχει μία θετική προδιάθεση, χωρίς να το έχουμε κάνει και μεγάλο θέμα, απλά επειδή η θεία του είναι εκπαιδευτικός εκεί, το θεωρεί φυσικό. Δεν νομίζω να έχει σοβαρή αντίρρηση αν του πούμε για το άλλο σχολείο, μάλλον δεν θα έχει καμία αντίρρηση, γιατί εκεί θα πάνε οι φίλοι του. Απλά πρέπει να έχουμε αποφασίσει εμείς, γιατί δεν θέλω να έχει το παιδί το βάρος αυτής της απόφασης. Αν το βάλουμε να διαλέξει, θα πρέπει να κάνουμε αυτό που θα μας πει.

 

Η αλήθεια είναι ότι για το πρότυπο δεν θα είχα πολύ χρόνο, γιατί η προετοιμασία ξεκινάει νωρίς. Τώρα που το αποκλείσαμε, ναι έχω χρόνο. ευχαριστώ πολύ!

 

 

Σε καμία περίπτωση δεν εννοούσα να βάλετε το παιδί στη διαδικασία να διαλέξει , αλλά πλέον είναι σε μια ηλικία που μπορείτε να συζητήσετε κάποιους προβληματισμούς σας, και δεν εννοώ το οικονομικό ή τη φιλοσοφία του σχολείου αλλά π.χ. θα μπορούσε να ερωτηθεί πως θα αισθανθεί, αν θα πρέπει να βρεθεί σε νέο περιβάλλον και να κάνει νέους φίλους, αν του φαίνεται κουραστικό να πηγαίνει καθημερινά μεγάλη απόσταση για το σχολείο του.

 

Νομίζω ότι όλα τα παιδιά σε όλες τις ηλικίες (ανάλογα και με την ωριμότητα τους βέβαια) μπορούν να μας στείλουν μηνύματα χρήσιμα ακόμη και για τέτοιες αποφάσεις, που αν τα επεξεργαστούμε σωστά θα μας βοηθήσουν (αφού τα συνεκτιμήσουμε και με άλλα στοιχεία) στην τελική μας επιλογή.

Link to comment
Share on other sites

Εγώ δεν προέταξα το ελιτίστικο, νομίζω ότι δεν θα ήταν αυτό το πρόβλημά μου. Το βασικό για μένα είναι το θέμα του ανταγωνισμού στη ....δεκάδα. Όταν τα μισά παιδιά της τάξης είναι πάνω από 19 (όπως μου λένε γονείς παιδιών που πηγαίνουν εκεί), δημιουργείται ένα περίεργο περιβάλλον που το πιέζει το παιδί. Ειδικά ο καλός μαθητής, που διαβάζει πρόθυμα, δεν πρέπει να αγχώνεται για το βαθμό, αν θα είναι 19 ή 19,5. Πρέπει να μελετά με χαρά. Δεν ξέρω τι λέει γι αυτό η συνάδελφός σου ή αν αυτά που μας είπαν είναι υπερβολικά

 

Ίσως να είναι το συγκεκριμένο πρότυπο έτσι. Ο γιος της συναδέλφου μου είναι τώρα β λυκείου, άριστος μαθητής είναι έτσι και αλλιώς, το δικό τους βασικό πρόβλημα στο γυμνάσιο ήταν ο τρομερά μεγάλος όγκος εργασίας, όχι οι βαθμοί. Αλλά αυτό έμαθε να το ελέγχει. Επειδή την ρώτησα ξανά, μου είπε ότι όχι δεν αγχώθηκε ποτέ για βαθμούς. Υπάρχουν μου είπε βέβαια στην τάξη του και παιδιά που μετράνε τη μονάδα, δεν το έχουν αντιμετωπίσει όμως ως πρόβλημα. Συμφωνώ μαζί σου, το θέμα είναι να μελετά με χαρά, όχι βαθμοθηρικά και μόνο.

Αν και έγραψες ότι το έχετε απορρίψει ως σκέψη, σε ρώτησα γιατί εμείς πχ είμαστε δυσαρεστημένοι από το κοινωνικό κομμάτι μεγάλου ιδιωτικού που στέλνουμε τη μεγάλη μας (αν και το επέλεξε η ίδια). Και ανούσιο ανταγωνισμό βίωσε, και ελιτίστικο περιβάλλον, και γενικά το πνευματικό επίπεδο των συμμαθητών της το βρίσκει πολύ χαμηλό. Για να μην είμαι άδικη, της δόθηκαν ευκαιρίες που ποτέ δεν θα είχε από ένα δημόσιο και έχει ήδη βιογραφικό, αλλά το κοινωνικό κομμάτι ήταν πολύ δύσκολο. Για τις μετακινήσεις πάντως το μακρινό ιδιωτικό δυσκολεύει. Εμείς κάθε εβδομάδα βγάζουμε πρόγραμμα για το Σ/Κ, ποιο παιδί θα πάρουμε από ποιο σπίτι, πως θα βολέψουν τα δρομολόγια κλπ συνήθως τα περισσότερα παιδιά των ιδιωτικών δεν ξέρουν να μετακινούνται μόνα τους (μιλάω ακόμα και για ηλικίες 16 ετών, που εμένα μου φαίνεται αδιανόητο το παιδί να μη μπορεί να πάρει μόνο του ένα μέσο και να ξέρει μόνο το ταξί και το σχολικό) ή μένουν πραγματικά σε περιοχές που πάει μόνο αυτοκίνητο.

Link to comment
Share on other sites

τώρα το σκέφτηκα και είπα να το συμπληρώσω.

Καλό θα ήταν να σκεφτείτε και πιο μακροπρόθεσμα, ποιο σχολείο, δηλαδή, θα ταίριαζε και στο 2ο παιδί..θέλω να πω, αν πχ επιλέξετε το μεγάλο ιδιωτικό και στη συνέχεια το 2ο παιδί δείξει ότι δεν ταιριάζει στην ιδιοσυγκρασία του ένα κάπως πιο πιεστικό σχολείο, είναι κρίμα να πηγαίνουν σε 2 διαφορετικά ιδιωτικά σχολεία και από άποψη πρακτική, οικονομική και κοινωνικής ζωής των παιδιών.

LRaHp2.pngHw9ip2.png
Link to comment
Share on other sites

Ιδανικό σχολείο είναι αυτό που διδάσκει τα παιδιά και τους εφήβους πως να ανεξαρτητοποιηθουν όταν εγκαταλείψουν το προστατευτικό περιβάλλον του σπιτιού και του σχολείου. Αυτό που θα εμπνέει και θα επιτρέπει στα παιδιά να συνεχίσουν τη προσωπική τους μόρφωση και όταν ενηλικιωθούν. Να συνεχίσουν να μαθαίνουν σε όλη τους τη ζωή. Το ιδανικό σχολείο εκπαιδεύει τα παιδιά να μαθαίνουν.

Για αυτό θεωρώ λάθος τη φόρτωση των μαθητών με χιλιάδες γνώσεις που στη τελική αδυνατούν να επεξεργαστούν και να κατανοήσου. Και τελικά εγκαταλείπουν.

Το Ήλεκτράκι μου και ο Οδυσσέας μου, οι ηλιαχτίδες μου!

..................................................................................

Ο Θεός πέθανε...

Ο Μαρξ πέθανε...

κι Εγώ τώρα τελευταία δε νοιώθω πολυ καλά...

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

 Share

×
×
  • Create New...