Εργοθεραπεία για αδρή κινητικότητα

[Elena_R]

Μαμάδες και μπαμπάδες καλησπέρα!

 

Έχω 2 παλικαράκια, το ένα 5 και το άλλο 1 έτους. Ο μεγάλος μου ο γιος ήταν από μωρό λίγο "ατζαμής" και "ασυντόνιστος" στις κινήσεις του. Γεννήθηκε 4,650 κιλά και σε όλη τη βρεφική ηλικία ήταν χοντρούλης οπότε και δεν ανησυχήσαμε με το οτι περπάτησε 17 μηνών μόνος του.

 

Μεγαλώνοντας φάνηκε λίγο πιο πολύ μια έλλειψη συντονισμού που έχει στις κινήσεις, τρέχει λίγο άτσαλα (σαν να έχει πλατυποδία - που όμως δεν έχει), δεν μπορεί να κάνει κουτσό στο ένα πόδι, φοβάται να πηδήξει απο ψηλά (φυσιολογικά ψηλά) κτλ. κι έτσι σε πρώτη φάση τον πήγαμε σε παιδοορθοπεδικό (στο Ιασώ).

 

Μετά από εξέταση, μας είπε οτι δεν έχει πλατυποδία αλλά έχει πολύ χαλαρούς συνδέσμους, κάτι το οποίο δεν είναι σπάνιο αλλά σίγουρα ευθύνεται σε κάποιο βαθμό στην μικρή "ατσουμπαλίαση" και στην αδυναμία να ελέγχει καλά το βάρος και την κίνησή του.

 

Μετά πήγαμε σε αναπτυξιολόγο (μετά από παρότρυνση από το σχολείο) η οποία επιβεβαίωσε την αδυναμία του στις συντονισμένες κινήσεις, στον προσανατολισμό και γενικά δυσκολία στην αδρή κινητικότητα και μας συνέστησε εργοθεραπεία και επανεκτίμηση σε ένα χρόνο. Ανέφερε ακόμα να κάνουμε, όταν τύχει, και μια εξέταση αίματος για CPK, για να αποκλείσουμε εντελώς το ενδεχόμενο κάποιας σοβαρής μυοπάθειας. Τα βάψαμε μαύρα εννοείται, πανικοβληθήκαμε.

 

Ξεκινήσαμε εργοθεραπεία εδώ και 2 μήνες σε ενα κέντρο στο Χαλάνδρι και τόσο στο σχολείο οσο και στο ίδιο το κέντρο μας μιλούν για πολύ μεγάλη βελτίωση σε όλους τους τομείς. Την CPK την κάναμε και βγήκε χαμηλή και εντός φυσιολογικών ορίων αρα αποκλείσαμε το πολύ κακό. Όμως έχω τρομάξει πολύ (διάβασα και διάβασα και διάβασα πολλά στο δίκτυο) και αναρωτιέμαι. Υπάρχουν κι άλλα παιδιά σαν το δικό μου που δεν τρέχουν όπως τα άλλα, που δεν πηδουν οπως τα άλλα, που δεν κάνουν καν κουτσό, χωρίς να συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος;

 

Δεν θέλω το παιδί μου να γίνει αθλητής, θέλω να είναι μόνο ΥΓΕΙΗΣ και τίποτα αλλο!

[sofi@p]

καλησπέρα.

έχετε ψάξει για το σύνδρομο Prader – Willi? είναι ενδοκρινολογικής αιτιολογίας.

 

το παιδί συνήθως είναι υπέρβαρο γιατί δεν μπορεί να ελέγξει την όρεξή του για φαγητό και έχει κινητικά προβλήματα που οι γονείς τα "ρίχνουν" στο βάρος. τα παιδιά αργούν να κατακτήσουν κινητικούς στόχους, πχ να ανεβαίνουν με ευκολία σκαλιά, να τρέχουν, να χοροπηδούν κλπ.

 

η διαφορά από τα "φυσιολογικά" παιδιά φαίνεται κυρίως αφού πάνε στο σχολείο.

[Elena_R]

καλησπέρα.

έχετε ψάξει για το σύνδρομο Prader – Willi? είναι ενδοκρινολογικής αιτιολογίας.

 

το παιδί συνήθως είναι υπέρβαρο γιατί δεν μπορεί να ελέγξει την όρεξή του για φαγητό και έχει κινητικά προβλήματα που οι γονείς τα "ρίχνουν" στο βάρος. τα παιδιά αργούν να κατακτήσουν κινητικούς στόχους, πχ να ανεβαίνουν με ευκολία σκαλιά, να τρέχουν, να χοροπηδούν κλπ.

 

η διαφορά από τα "φυσιολογικά" παιδιά φαίνεται κυρίως αφού πάνε στο σχολείο.

 

Καλησπέρα. Ως μωρό ηταν υπέρβαρο. Από τη στιγμή που περπάτησε και τώρα είναι μια χαρά.. 1.20 ύψος, 19 κιλά και δεν έχει την υποτονία που μόλις τώρα διάβασα οτι είναι χαρακτηριστική σε αυτά τα παιδιά.

[Elena_R]

καλησπέρα.

έχετε ψάξει για το σύνδρομο Prader – Willi? είναι ενδοκρινολογικής αιτιολογίας.

 

το παιδί συνήθως είναι υπέρβαρο γιατί δεν μπορεί να ελέγξει την όρεξή του για φαγητό και έχει κινητικά προβλήματα που οι γονείς τα "ρίχνουν" στο βάρος. τα παιδιά αργούν να κατακτήσουν κινητικούς στόχους, πχ να ανεβαίνουν με ευκολία σκαλιά, να τρέχουν, να χοροπηδούν κλπ.

 

η διαφορά από τα "φυσιολογικά" παιδιά φαίνεται κυρίως αφού πάνε στο σχολείο.

 

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση αλλά επειδή στον πανικό που είμαι τώρα έφτασα διαβάζοντας μόνη μου για τα διάφορα σύνδρομα που μπορεί να ευθύνονται (εκατοντάδες), θα ήθελα να μάθω για παιδιά φυσιολογικά που αντιμετωπίζουν τέτοιες κινητικές προκλήσεις και όχι για διάφορα σύνδρομα.. Γι αυτό και η μοναδική ερώτηση στο ποστ μου ήταν "Υπάρχουν κι άλλα παιδιά σαν το δικό μου που δεν τρέχουν όπως τα άλλα, που δεν πηδουν οπως τα άλλα, που δεν κάνουν καν κουτσό, χωρίς να συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος;". Ευχαριστώ και συγγνώμη για τη μεγάλη δημοσίευση.

[sofi@p]

Ευχαριστώ πολύ για την απάντηση αλλά επειδή στον πανικό που είμαι τώρα έφτασα διαβάζοντας μόνη μου για τα διάφορα σύνδρομα που μπορεί να ευθύνονται (εκατοντάδες), θα ήθελα να μάθω για παιδιά φυσιολογικά που αντιμετωπίζουν τέτοιες κινητικές προκλήσεις και όχι για διάφορα σύνδρομα.. Γι αυτό και η μοναδική ερώτηση στο ποστ μου ήταν "Υπάρχουν κι άλλα παιδιά σαν το δικό μου που δεν τρέχουν όπως τα άλλα, που δεν πηδουν οπως τα άλλα, που δεν κάνουν καν κουτσό, χωρίς να συντρέχει κάποιος σοβαρός λόγος;". Ευχαριστώ και συγγνώμη για τη μεγάλη δημοσίευση.

απλά απάντησα, γιατί στο οικογενειακό μας περιβάλλον υπήρξε παιδάκι που διαπιστώθηκε ότι είχε αυτό το σύνδρομο όταν πήγε στο νηπιαγωγείο (5 ετών). μέχρι τότε ήταν απλά ένα στρουμπουλό παιδάκι, που άργησε να περπατήσει, που δεν μπορούσε να τρέξει γρήγορα, δεν πηδούσε και δεν ανεβοκατεβαινε εύκολα σκάλες. οι γονείς το είχαν αποδώσει σε ατσουμπαλιά λόγω βάρους και σε τεμπελιά λόγω χαρακτήρα. όταν πήγε σχολείο και υπήρξε άμεση σύγκριση με άλλα παιδιά, είδαν ότι υπήρχε σοβαρότερο θέμα από ότι νόμιζαν. πήγαν σε γιατρούς οι οποίοι μάλιστα γελούσαν στην αρχή κι έλεγαν ότι η μαμά είναι υπερβολική και υπερπροστατευτική και τρελλή που συγκρίνει το παιδί της με τα υπόλοιπα παιδιά. κάποιος, καθηγητής πανεπιστημίου, της είχε πει ότι είναι από τις μαμάδες που θέλει το παιδί της να υπερέχει και για αυτό επιμένει τόσο πολύ στις συγκρίσεις.

τελικά, μετά από πολύ ψάξιμο, βρήκαν το "πρόβλημα".

 

εύχομαι το παιδάκι σου να ξεπεράσει όποιες δυσκολίες έχει και να είναι το τελευταίο πρόβλημα που θα αντιμετωπίσει στη ζωή του!

[Elena_R]

Σοφία σε ευχαριστώ πολύ. Νομίζω πως το να ψαχνουμε ενα ενα τα συμπτωματα ειδικα δικτυακα είναι ένας μυλος που μόνο ανησυχια και πανικο μπορεί να φέρει. Είμαι σίγουρη οτι το να πηδάει ενα παιδι άγαρμπα μπορεί να είναι σύμπτωμα για 1.000.000 σύνδρομα, γενετικά και μη. Όπως επίσης και να μην είναι τίποτα απολύτως. Εμείς, όπως έγραψα και αρχικά, έχουμε διαγνωσθεί απο παιδορθοπεδικο με "χαλαρους συνδεσμους", πράγμα που απο μονο του κάνει τον έλεγχο του σώματος και τη συντονισμενη κίνηση πιο δύσκολη. Για να καταλάβεις, έχει τόσο χαλαρούς συνδέσμους που ο αντίχειρας ακουμπάει πίσω στο κυρίως χεράκι του. Στα πόδια επίσης. Σήμερα πήρα και το feedback του εργοθεραπευτη που μου μίλησε για καλή εξέλιξη και δυσκολία που οφείλεται ακριβώς στους συνδέσμους. Αυτό δεν διορθώνεται αλλά δουλευοντας στις κινήσεις επάνω, θα μάθει να κάνει τα πράγματα πιο αποτελεσματικά.

[Aimee]

Σοφία σε ευχαριστώ πολύ. Νομίζω πως το να ψαχνουμε ενα ενα τα συμπτωματα ειδικα δικτυακα είναι ένας μυλος που μόνο ανησυχια και πανικο μπορεί να φέρει. Είμαι σίγουρη οτι το να πηδάει ενα παιδι άγαρμπα μπορεί να είναι σύμπτωμα για 1.000.000 σύνδρομα, γενετικά και μη. Όπως επίσης και να μην είναι τίποτα απολύτως. Εμείς, όπως έγραψα και αρχικά, έχουμε διαγνωσθεί απο παιδορθοπεδικο με "χαλαρους συνδεσμους", πράγμα που απο μονο του κάνει τον έλεγχο του σώματος και τη συντονισμενη κίνηση πιο δύσκολη. Για να καταλάβεις, έχει τόσο χαλαρούς συνδέσμους που ο αντίχειρας ακουμπάει πίσω στο κυρίως χεράκι του. Στα πόδια επίσης. Σήμερα πήρα και το feedback του εργοθεραπευτη που μου μίλησε για καλή εξέλιξη και δυσκολία που οφείλεται ακριβώς στους συνδέσμους. Αυτό δεν διορθώνεται αλλά δουλευοντας στις κινήσεις επάνω, θα μάθει να κάνει τα πράγματα πιο αποτελεσματικά.

 

Νομίζω ότι το τάε κβον ντο βοηθάει στην αύξηση της συγκέντρωσης και την επίτευξη μεγαλύτερης ακρίβειας στις κινήσεις.

Μπορεί το παιδάκι να καταφέρει να καλύψει αυτό το εκ της φύσεως έλλειμμα καταβάλλοντας μεγαλύτερη προσοχή. Αυτό δεν εννοεί ο εργοθεραπευτής;

Συνήθως βοηθάνε και κάποιες ασκήσεις με μεγάλη μπάλα.

Λογικά θα σας δοθεί πρόγραμμα και είναι σημαντικό να δουλεύετε και εσείς το παιδί σε καθημερινή βάση.

 

Το πόσο ψηλά ή καλά πηδάει ένα παιδάκι, χορεύει ή ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά ΔΕΝ έχει ιδιαίτερη σημασία, ιδίως αν είναι αγοράκι. Αυτό που έχω δει να μετράει (για παιδάκια Δημοτικού) είναι η δυνατότητα συμμετοχής στο ποδόσφαιρο.

Η συμμετοχή έχει σημασία για την αυτοπεποίθηση και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Δεν ξέρω μήπως μπορείτε να ζητήσετε να δοθεί προτεραιότητα σε μια τέτοια ικανότητα;

Κυρίως όμως θα πρότεινα να δουλέψετε πάνω στην ψυχολογία και την αυτοεκτίμηση του παιδιού

 

Να μην στενοχωριέστε! Οι άνθρωποι που γεννιούνται με ένα ελάττωμα αλλά το αναγνωρίζουν και το παλεύουν είναι αυτοί που μας εκπλήσσουν στο τέλος! Θυμάστε την ιστορία του Δημοσθένη που δεν μπορούσε να προφέρει το ρο; Κι όμως έγινε ρήτορας!

 

Όλα να σας πάνε καλά!

[Elena_R]

Νομίζω ότι το τάε κβον ντο βοηθάει στην αύξηση της συγκέντρωσης και την επίτευξη μεγαλύτερης ακρίβειας στις κινήσεις.

Μπορεί το παιδάκι να καταφέρει να καλύψει αυτό το εκ της φύσεως έλλειμμα καταβάλλοντας μεγαλύτερη προσοχή. Αυτό δεν εννοεί ο εργοθεραπευτής;

Συνήθως βοηθάνε και κάποιες ασκήσεις με μεγάλη μπάλα.

Λογικά θα σας δοθεί πρόγραμμα και είναι σημαντικό να δουλεύετε και εσείς το παιδί σε καθημερινή βάση.

 

Το πόσο ψηλά ή καλά πηδάει ένα παιδάκι, χορεύει ή ανεβοκατεβαίνει τα σκαλιά ΔΕΝ έχει ιδιαίτερη σημασία, ιδίως αν είναι αγοράκι. Αυτό που έχω δει να μετράει (για παιδάκια Δημοτικού) είναι η δυνατότητα συμμετοχής στο ποδόσφαιρο.

Η συμμετοχή έχει σημασία για την αυτοπεποίθηση και την κοινωνικοποίηση του παιδιού.

Δεν ξέρω μήπως μπορείτε να ζητήσετε να δοθεί προτεραιότητα σε μια τέτοια ικανότητα;

Κυρίως όμως θα πρότεινα να δουλέψετε πάνω στην ψυχολογία και την αυτοεκτίμηση του παιδιού

 

Να μην στενοχωριέστε! Οι άνθρωποι που γεννιούνται με ένα ελάττωμα αλλά το αναγνωρίζουν και το παλεύουν είναι αυτοί που μας εκπλήσσουν στο τέλος! Θυμάστε την ιστορία του Δημοσθένη που δεν μπορούσε να προφέρει το ρο; Κι όμως έγινε ρήτορας!

 

Όλα να σας πάνε καλά!

 

Aimee μου σε ευχαριστώ πολύ για την απάντησή σου. Tae kwon do εκανα κι εγω για 6 χρόνια και βοηθάει όντως πάρα πολύ στην κίνηση. Το "ελαττωματάκϊ" των χαλαρών συνδέσμων γίνεται μάλιστα πλεονέκτημα σε τέτοια αθλήματα, όπως και στην γιόγκα. Τον είχα γράψει tae kwon do στα 3.5 και όπως καταλαβαίνεις δεν τα πολυκατάφερε οπότε μάλλον ξενέρωσε λίγο. Σκέφτομαι τώρα που έγινε 5.5 να το ξαναπαλέψουμε.

 

Πάντως του αρέσουν πολύ οι προκλήσεις και δραστηριότητες τύπου αναρρίχηση σε τοίχο και τα καταφέρνει πολύ καλά. Συμφωνώ πως η ψυχολογία και η αυτοπεποίθηση του παιδιού είναι το Α και το Ω και αυτός είναι και ο πρώτος λόγος που ξεκινήσαμε αμέσως το πρόγραμμα της εργοθεραπείας.

 

Πάντα μα πάντα όμως του θυμίζω πώς δεν είναι απαραίτητο να είμαστε τέλειοι σε όλα. Εσύ τραγουδάς καλά και δεν τρέχεις γρήγορα. Ο άλλος τρέχει γρήγορα αλλά δεν ζωγραφίζει καλά. Είναι η πραγματικότητα και πρέπει να το θυμιζουμε τόσο στα παιδιά μας όσο και στους εαυτούς μας οταν πικραινόμαστε από τη ματαίωση που βλέπουμε στα ματάκια τους όταν δεν τα καταφέρνουν τόσο καλά σε κάτι.

[BabyCute]

Elena εμεις εχουμε χαλαρούς συνδέσμους να φανταστείς τωρα στα δυο αρχίσαμε να χοροπηδαμε ενώ αλλα το κάνουν απο τα 1! Επειδή δεν ειναι απο τις χειρότερες περιπτώσεις περπατησαμε στους 14 μηνες αλλα όντως είμαστε αγαρμποι! Ο ορθοπεδικός είπε οτι σιγα σιγα σφίγγουν με τα χρόνια

 

Μιας φίλης μου το κοριτσάκι ομως ειχε παρα πολυ μεγαλύτερο πρόβλημα , παρα πολυ χαλαρες αρθρώσεις περπάτησε στους 20 μηνες πολυ αργα με δυσκολία

Τωρα ειναι 28 μηνων δεν χοροπηδά καθόλου και ειναι αργή στο περπάτημα

 

Θελω να σου πω ειναι καπου φυσιολογικό αν εχεις χαλαρες αρθρώσεις και παντα εξαρτάται απο την σοβαρότητα του προβλήματος

 

Αυτο που βοηθάει παρα πολυ ειναι να κάνουν κατι που δυναμώνει τους μυς γιατι αυτοί κρατάνε τις αρθρώσεις.. Όποτε εργοθεραπευτης ειναι καλός αλλα χρειάζεται μια επίσκεψη σε φυσιοθεραπευτή να σου δώσει ασκήσεις που θα το δυναμώσουν

Ο μικρός μου παίζει πολυ ποδόσφαιρο (ειναι μονο 2 αλλα το λατρεύει ) και τον παω σε παιδοτοπους να σκαρφαλώνει και αυτο τον βοήθησε τελευταια

 

Αν του δικού σου του αρέσει το ποδόσφαιρο βάλτον να παίξει με τον μπαμπά του η γραφτον σε κανά football club

 

Ολα να σου πανε καλα!

[nota123]

Κοριτσια η αδελφη μου εχει 2 γιους, ο ενας περπατησε 13 μηνων και ο αλλος 22 μηνων .....ναι καλα ακουσατε 22 μηνων!

Η αδελφη μου ειχε τρελα8ει 8υμαμαι τον ετρεχε κα8ε λιγο και λιγακι σε γιατρους, ολοι της λεγανε ''απλα αργησε''

Θυμαμαι προσπα8ουσε το παιδακι να περπατησει και το ενα ποδι το πηγαινε στραβα, σαν να το εσερνε! Δηλαδη αν τον βλεπατε 8α λεγατε οτι το παιδι εχει προβλημα!

Το παιδι βεβαια αργησε κai να μιλησει, ειχε παει 3,5 χρονων και ελεγε 4-5 λεξεις! Τον πηγε λογο8εραπεια για 2 χρονια και ολα καλα!

Τωρα ειναι 8 χρονων πολυ καλος μα8ητης και ενα φυσιολογικοτατο παιδι οπως ολα τα αλλα! Ασε που ολη την ωρα ζηταει , μια υπολογιστη, μια ποδηλατο , μια παιχνιδια...μας εχει ξεπουπουλιασει o ατιμος