Απόσταση μεταξύ συζύγων

[Mamababy]

Γεια σας, αντιμετώπιζε ενα προβλημα και θα ήθελα τη γνωμη σας. Θέλω να καταλάβω αν ειμαι παράλογη, αν ακομη εχω προβλημα με τις όρμονες η αν ειμαι λογική για να παλέψω να το λύσω.

Αφορά εμένα και τον σύζυγο. Ημασταν ζευγαρι 8 χρονια και ημασταν πολυ δεμενοι. Εχουμε ενα μωρο 5,5 μηνων. Ο αντρας μου δουλεύει με σπαστο ωράριο κι εγω δεν εργαζομαι( μου έδωσε τη δθνατοτητα αυτη για να μεγαλωσω το μωρο). Απο την αρχή δεν ήθελε κανεναν απολύτως στο σπίτι. Ουτε τη Μαμα μου. Ήθελε να το μεγαλώσω μονη μου. Πέρασα κατάθλιψη. Το μωρο κολλημένο επάνω μου συνεχώς εντελώς μονη κι εκείνος ερχόταν απο τη δουλεια φαγητο ύπνο και το βράδυ εβγαινε και για το καφεδάκι του. Δεν μπορούσα να πω πολλα γιατι δούλευε και ήθελα να σεβαστω την κούραση του. Επαφή με το παιδι σχεδον καμια. Βοήθεια σχεδον καμια. Και λέω σχεδον γιατι ποτε δεν μου παραπονέθηκε για το πς ειναι το σπίτι, άπλυτα, σιδερωμα φαγητο. Που ητανε παντα πολυ ψειρασ σε αυτα. Οταν μπορούσα να του μιλήσω ( κανενα πενταλέπτο) του έλεγα προβληματισμούς για το μωρο κι εκείνος θυμωνε γιατι νόμιζε πως γκρινιαζα. Καποιες φορες που έμενε μεσα τα βραδια πήγαινα κοντα του και με εδιωχνε να παω κοντα στο μωρο. ( κοιμομουν έξ αρχής στο παιδικό για να μην ξυπνάει ο αντρας μου απο τα κλάματα του μωρου) λιγο πολυ η ζωη μας κυλάει κάπως ετσι απο τοτε που ηρθε το μωρο. Εκείνος έξω κι εγω στο σπίτι ακομη δεν εχουμε βγει έξω γιατι το μωρο συνεχίζει να ειναι κολλημένο επάνω μου.

Τα βραδια που γυρνάει οταν βρει το μωρο να τρώει το ξυπνάει για να το δει( μια το βράδυ) ενώ εγω ποτε δεν το κανω αυτο. Οταν κοιμιζω το μωρο ( μιλάμε για μιση ωρα κουνημα) έρχεται το παίρνει αγκαλια, παίζει και μετα το δίνει στη δική μου αγκαλια και τον κοιτάζω με ανοιχτό το στόμα!!! Προσπαθω αυτές τις μερες να μάθω στο μωρο να κοιμάται στο κρεβάτακι του και επειδη αντιδράει έρχεται ο αντρας μου και το βάζει στο λίκνο που του αρέσει πολυ αλλα δεν χωράει!!! Και το χειροτερο ειναι πωσ απο την πρωτη στιγμη οταν ακογε το μωρο να κλαιει μου ελεγε πω το κανω να υποφερει και πωσ δεν μπορω να καταλαβω τισ ανκγεσ του. Οποτε οταν ειναι σπιτι κανω τα αδυνατα δυνατα να μην ακουσει ποτε κιχ απο το μωρο. Βεβαια ποτε δεν ειχε επαφη με κανενανμωρο. Γενικά αν και αγαπάει πολυ το μωρο δεν κανει καμια θυσία ( πέρα απο οικονομικες() δεν εχει αλλάξει σε τιποτα τη ζωη του. Αν βλέπει κατι στην τιβι θα ασχοληθεί με το μωρο στις διαφημίσεις σε οτι φάση κι αν ειναι. Πλέον δεν του μιλάω για τιποτα που να αφορά εμένα -μιας και νομίζει πως γκρινιαζω και θυμώνει- και δεν εχω ξαναπάει κοντα του. Εχει κρυωσει η ψυχη μου απο τη μοναξιά. Εχω παρα πολλα νεύρα γιατι νιώθω πολλα και δεν μπορω να εκφραστω. Το να τα πω στους δθκους μου δεν γινεται. Ηδη ειναι θυμωμενοι γιατι τους εχει απομακρύνει. Δεν θέλω να πω τα προσωπικά μας σε φΑν σε παρηγορει το ιδιο εχω κανει και εγω και στα 2 παιδια!!!Ειναι απολυτα φυσιολογικο να κανεις τετοιες γκαφες ειδικα μεσα στα αγρια μεσανυχτα!!!ίλους. Εδω με προστατεύει η ανωνυμία. Σκέφτομαι πως ισως να αλλάξει οταν μεγαλώσει το παιδι και μπορει να επικοινωνήσει μαζι του. Σκέφτομαι παρα πολλα αλλα δεν ειμαι σίγουρη μήπως ακομη μιλάνε οι όρμονες και ειμαι παράλογη. Προσπάθησα να ειμαι αντικειμενική. Αν θελει κάποιος να μου πει μια γνωμη θα ήμουν χαρούμενη. Θα σας παρακαλούσα ομως αν η γνωμη σας ειναι μα τον αφήσω η να μαλωσω να μην μου την πείτε γιατι ειμαι ηδη πολυ πιεσμενη και θέλω να κανω το καλύτερο για το παιδι μου. Δεν θέλω να του στερησω τον πατέρα του. Ειμαι διατεθειμένη να ζήσω μια ζωη υποκρισίας προκειμένου το μωρο να ζήσει με τον μπαμπα του.

[Anta1]

Απ'όσα γράφεις, καταλαβαίνω πως η ζωή σας άλλαξε άρδην με την έλευση του μωρού και ο άντρας σου δεν έχει προσαρμοστεί ακόμα στα νέα δεδομένα. Δεν ξέρω πώς περίμενε ότι θα ήταν η ζωή σας μετά το μωρό, σίγουρα όμως δεν είναι αυτό που νόμιζε. Από την άλλη εσύ δεν μπορείς και δεν πρέπει, δεν είναι σωστό να έχεις αναλάβει τα πάντα μέσα στο σπίτι χωρίς καμία βοήθεια. Εντάξει, καταλαβαίνω ότι δουλεύει και κουράζεται, αλλά κι εσύ δεν περνάς λίγα! Το θηλάζεις; Αν ναι, είναι ακόμα πιο δύσκολο. Και γιατί να κοιμάστε χώρια; Ας ξυπνήσει από το μωρό, θα ξανακοιμηθεί, δεν θα πάθει τίποτα! Προσωπικά και στα δυο μου παιδιά είχα το μωρό στην κρεβατοκάμαρά μας μέχρι τον 5ο -6ο μήνα και μετά το πήγα σε άλλο δωμάτιο. Μόνη μου ξύπναγα τη νύχτα, ο άντρας μου κοιμόταν, δεν ξυπνούσε, παρά μόνο αν το μωρό έκλαιγε πολύ δυνατά ή αν τον ξυπνoύσα εγώ όταν δεν άντεχα άλλο. Τεσπα, για να μην μακρυγορώ, η γνώμη μου είναι ότι πρέπει να κάνετε μια μακριά και ειλικρινή συζήτηση μεταξύ σας. Διάλεξε μια ώρα που θα είναι ξεκούραστος ή σε καλή διάθεση και καθίστε και μιλήστε! Γυναίκα του είσαι, οφίλει να σε ακούσει! Πες του τι νιώθεις, όσο μπορείς πιο ήρεμα και με υπομονή. Αν σε αγαπάει όπως λές, θα σε ακούσει. Και ναι, όταν λες πως μπορείς να ζήσεις μια ζωή υποκρισίας...οπωσδήποτε μιλάνε οι ορμόνες σου! Μην απελπίζεσαι, θα τα βρείτε τα ζύγια σας, χρειάζεστε χρόνο και οι δυο. Τέλος, θα σου πρότεινα να στραφείς σε βοήθεια για το σπίτι στη μητέρα σου, αν μπορεί σωματικά να σε βοηθήσει κι αν μένει κοντά σας, έστω και για μια ή δυο ώρες τη μέρα. Και φυσικά, μην κάθεσαι σπίτι. Πάρε το μωρό στο καρότσι ή, αν δεν κάθεται,σε μάρσιπο και βγες βόλτα! Πάρε και τον άντρα σου μαζί ή πήγαινε μόνη! Κάλεσε σπίτι κάποια φίλη σου, για ποιο λόγο να είσαι απομονωμένη; Προσπάθησε να εντάξεις το μωρό στη ζωή σας κι όχι τη ζωή σας στο μωρό. Αυτό πες στον άντρα σου και ζήτα του βοήθεια. Γι'αυτό άλλωστε δεν είναι εκεί για σένα ανάμεσα στ'αλλα;

[abebablom]

mamababy να σου ζησει το μωρακι σου.θα ξεκινησω απο αυτο που γραφεις στο τελος.νομιζω καμια εδω μεσα δεν θα σου πει να μαλωσεις ή να χωρισεις κτλ.ολες θα σου πουν το αυτονοητο.συζητηση.το αλφα και το ωμεγα σε καθε σχεση μας.πρεπει να καθησετε και να συζητησετε ολα αυτα που σκεφτεσαι και σε απασχολουν,να του εξηγησεις οτι σκοπος σου δεν ειναι να παραπονεθεις ή να γκρινιαξεις αλλα να του εξηγησεις πως αισθανεσαι.

 

Το μωρο κολλημένο επάνω μου συνεχώς εντελώς μονη κι εκείνος ερχόταν απο τη δουλεια φαγητο ύπνο και το βράδυ εβγαινε και για το καφεδάκι του.

 

γιατι δεν βγαινετε μαζι για καφεδακι?το μωρο μαζι σας.ειστε πλεον οικογενεια.το μωρο ειναι φυσιολογικο να ειναι κολλημενο πανω σου αλλα αυτο δεν πρεπει να σε εμποδιζει.με λιγη καλη θεληση ολα γινονται.και μενα ειναι 4 μηνων και επειδη θηλαζουμε αποκλειστικα ειναι αυτοκολλητη πανω μου αλλα και τον καφε μας θα παμε και την βολτα μας και τις επισκεψεις μας.επισης γιατι δεν βγαινεις βολτιτσες με το μωρο οι 2 σας οταν ο αντρας σου δουλευει?θα σου κανει πολυ καλο.παιρνεις τον αερα σου,ξεσκας.πηγαινε εσυ στους γονεις σου αφου δεν ερχονται σπιτι.δες κοσμο,ειναι αναζοωγονιτικο.οσο για τα ξυπνηματα κτλ πρεπει οπωσδηποτε να του εξηγησεις οτι και το μωρακι σας εχει το δικο του προγραμμα και οτι πρεπει να το σεβομαστε.οταν θελει να φαει και να κοιμηθει,θελει να φαει και να κοιμηθει και οταν ειναι ξυπνιο και θελει παιχνιδια,θελει την πληρη προσοχη μας και οχι ενα διαλλειμα για διαφημησεις.

 

Και το χειροτερο ειναι πωσ απο την πρωτη στιγμη οταν ακογε το μωρο να κλαιει μου ελεγε πω το κανω να υποφερει και πωσ δεν μπορω να καταλαβω τισ ανκγεσ του. Οποτε οταν ειναι σπιτι κανω τα αδυνατα δυνατα να μην ακουσει ποτε κιχ απο το μωρο.

 

μωρο ειναι.και θα κλαψει και θα γελασει και ολα θα τα κανει.δεν γινεται να κανεις παντα ετσι για να μην το ακουσει να κλαιει.αυριο μεθαυριο τι θα κανει που το παιδι θα θελει να μιλησει μαζι του για τα πιο απιθανα πραγματα.θα απαγορευεις στο παιδι να μιλαει για να μην τον ενοχλει?

 

δεν εχει αλλάξει σε τιποτα τη ζωη του

 

πρεπει να καταλαβει οτι τα παντα εχουν αλλαξει.ολη η κοσμοθεωρεια σας εχει αλλαξει!

 

Εχει κρυωσει η ψυχη μου απο τη μοναξιά

 

στεναχωρηθηκα με αυτα σου τα λογια.η λυση δεν ειναι να βυθιστεις ακομα περισσοτερο στην μοναξια σου αλλα αν πραγματικα αγαπιοσαστε να συζητησετε.μπορει ο ανθρωπος να μην ξερει πως να εκφραστει και να συμπεριφερθει στο παιδι,δεν γεννηθηκαμε ολοι φωτηνοι παντογνωστες.ειστε μαζι σ αυτο το πρωτογνωρο ταξιδι,συνοδοιποροι και απο κοινου πρεπει να βρειτε μια λυση

[Mandr]

Θα ήθελα καταρχήν να σου πω να μην στεναχωριέσαι. Οι άντρες αργούν πολύ να βιώσουν την ουσιαστική επαφή με το μωρό κ πίστεψε με δεν μπορουν να διανοηθούν πόση φροντίδα, τρέξιμο, ξενυχτι χρειάζεται ενα μωρό.

Κ γω όπως κ συ σταμάτησα την εργασία μου για το μεγάλωμα. Δεν θα πω πως κακώς επραξα γιατί τότε θεώρησα πως ειναι το καλυτερο για το παιδί.

Για μένα όμως η Κλεισούρα, η μη επαφή με κόσμο ηταν σκότωμα. Έχασα τον εαυτό μου , σταμάτησα να με φροντίζω, σταμάτησα να επικοινωνώ, τα μικρά προβληματάκια τα μεγενθυνα.

Αν μπορούσα να σου δώσω μια συμβουλή, θα ηταν μια: βάλε τον σύζυγο σου στην καθημερινότητα του παιδιού. Ας το ταΐσει, ας το κάνει μπάνιο, ας το κρατήσει λιγο να χαλαρώσεις.

Για μένα δεν ειναι επιχείρημα οτι εργάζεται. Εχω γνωστό που κάνει 2 δουλειές κ κρατάει τα παιδια οποτε χρειαστεί, μαγειρεύει κ ειναι παρών σε όλα. Σιγουρα δεν ειναι όλοι οι άνθρωποι ίδιοι, αλλά να μην φτάσουμε κ στο άλλο άκρο. Να κάνει την ζωη του, να αγκαλιάζει το παιδι για 5 λεπτά κ μετά γεια σας.

[Mamababy]

Σας ευχαριστω για τις πολύτιμες συμβουλές σας!

Αντα η ζωη μου άλλαξε μετα το μωρο ηδικη του οχι. Κι εγω πιστεύω πως λύνονται ολα με τη συζήτηση. Καποια στιγμη κοιμομουν μιάμιση ωρα όλο το βράδυ. Αυτο εγινε τρεις μερες συνεχόμενα.. Οταν του ανέφερα πωστο μωρο δεν κοιμάται τρεις μερες τωρα η απαντηση του ηταν πω δεν πειράζει κοιμάμαι τριάντα χρονια ας ξενυχτησω και λιγο. Το ξενυχτι μου εχει διαρκεια επτά μιση μηνες. Νομίζει πως όσο πιο κουρασμένη ειμαι ειμαι και καλύτερη μαμα. Εχει αποκτήσει κατι ανατολιτικες απόψεις που με σοκάρουν. Οταν παίρνεις τέτοιες απαντήσεις τι κουβέντα να κανεις; Οταν του λέω πως εχω ανάγκη απο μιση ωρα ύπνου και μου λεει πως ολες οι μάνες ειναι κουρασμενες; Οταν του λέω πως εχω ανάγκη να πάρω αέρα και μου λεει να με παει σε μια παιδική χαρα και να πίνει αυτός απέναντι καφε; Πολλα πολλα αλλα...με πόση διαθεση να ξεκινήσεις κουβέντα, τι να του πω;μια φορα του ειπα πωσ οι προτεραιοτητεσ του ειναι δουλεια, διασκεδαση, μωρο,συζυγοσ και μου ειπε πωσ τοβ πληγωσα τον αδικησα κααι χρειαζεται χρονο να με συγχωρεσει. πλέον οι κουβέντες μας περιορίζονται στο φαγητο. Με το σπίτι τα καταφερνω και ειναι και ένας τρόπος να ξεσπαω!

[AthinaP]

Είναι πάρα πολλά που σκέφτομαι και δεν ξέρω από πού να αρχίσω... Δεν μπορώ να καταλάβω τον άντρα σου καταρχήν. Μπορώ να προσπαθήσω να τον βάλω σε κάποια κουτάκια με βάση δικές μου εμπειρίες, αλλά όχι απόλυτα.

 

Καταρχήν φαντάζομαι ότι θα σε θεωρεί και αχάριστη, που σου έχει λυμενο το βιοποριστικό και μπορείς να μεγαλώνεις το παιδί. Σε αυτό έχει εν μέρει δίκιο, δεν το έχουν όλες αυτό. Όμως γιατί το θεωρεί υποχρέωσή σου να το μεγαλώνεις μόνη σου και γιατί το δέχτηκες αυτό; Από πού του καρφώθηκε η ιδέα και πώς μπορεί να το υποστηρίξει;

 

Με άλλα λόγια ζήτησε μια θυσία, αλλά θα πρέπει να βλέπει και να εξηγήσει το αντίστοιχο όφελος που περιμένει, κάτι περισσότερο από το "επειδή το νομίζει σωστό" ή "επειδή έτσι του αρέσει". Υποψιάζομαι ότι θα έχει ακούσει καμιά βλακεία από κανέναν άλλο κολλημένο αρσενικό, αλλά μην πας και του τα πεις έτσι χύμα, εννοείται. Αντικειμενικά, για την ανάπτυξη του παιδιού, χρειάζεται να ακουει συνομιλίες ενηλικων στη μητρική του γλώσσα και αυτό δεν του το προσφέρετε καν εσείς οι δύο στο σπίτι, ενώ στην πράξη το απαγορεύει ο άντρας σου να συμβαίνει και με τρίτα άτομα. Οπότε δεν βλέπω σε τι οφελεί τη σωστή ανατροφή του παιδιου αυτό. Καλά και στη δική σου ισορροπία θα βοηθούσε κάποια επαφή με κόσμο, επομένως και στο πόσο καλά θα αποδίδεις στο ρόλο σου ως μητέρα, δεν το συζητώ καν, όποιοι συμμετέχουν στο τόπικ το βλέπουν αυτό.

 

Το παιδί σου θα μεγαλώσει και από εδώ και πέρα θα βλέπεις αλλαγές με γρήγορο ρυθμό. Κάθε μήνας θα είναι διαφορετικός, θα μπορείτε να κάνετε διαφορετικά πράγματα. Με λιγα λόγια, θα σου κάνει πιο καλή παρέα το παιδί σου. Δεν είναι όμως αρκετό για να είσαι εσύ ισορροπημένος άνθρωπος, σε αυτό συμφωνώ. Και πολύ κράτησες, θα έλεγα. Και πάλι, μπορείς να κρατήσεις τα θετικά που έχει η δική σας κατάσταση.

 

Γιατί περιορίζεσαι στο σπίτι; Γυναίκες στην ηλικία σου δεν έχεις καθόλου;

[Anta1]

Γιατί σου μιλάει έτσι; Υπάρχει κάτι άλλο μεταξύ σας που δημιουργεί προβλήματα; Γιατί σε υποτιμάει έτσι; Θα 'πρεπε να σε βοηθάει, όχι να σε κατακρίνει! Άσε που είναι παράλογα όλα αυτά που λέει...Το παιδί δεν το έκανες μόνη σου για να τραβάς μόνη σου όλο το λούκι. Στα χρονια που είστε μαζί δε συζητήσατε ποτέ για το πώς θα ήταν η ζωή σας με ένα μωρό θεωρητικά έστω; Τι έλεγε τότε -αν έλεγε κάτι; Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τη συμπεριφορά του...

[fraoulitsa02]

Mamababy σε καταλαβαινω απολυτα.Διαβαζα την ιστορια σου και πραγματικα ανατριχιασα γιατι ηταν σαν καποιος να διηγουνταν τα οσα εζησα κι εγω οταν γεννηθηκε ο γιος μου πριν 3 χρονια.Ακριβως η ιδια συμπεριφορα απο το μπαμπα του.Ακριβως οι ιδιες κουβεντες και φυσικα θα επρεπε να του ημουν και ευγνωμων που δουλευε αυτος..ενω εγω σιγα και τι εκανα..παιδι και σπιτι...σιγα την κουραση που τραβαγα...

Ασε που αν το παιδι ξυπνουσε τη νυχτα με κλειδωνε εξω απο την κρεβατοκαμαρα για να μην τον ξυπνησω οταν επιτελους θα κοιμιζα το παιδι και θα επεστρεφα στο κρεβατι μας.

Δε θα σου πω οτι οι περιπτωσεις μας ειναι ιδιες γιατι πραγματικα δε θελω να εχεις την ιδια καταληξη με εμενα.Εγω οσο κι αν προσπαθησα να συζητησω μαζι του βρηκα τοιχο μεχρι που απελπιστηκα και εφυγα..πηρα το παιδακι μου και εφυγα...

Προσπαυησε να μιλησεις μαζι του.Οσο δε μιλας δε λυνεται το προβλημα.Αν θυμαμαι καλα ειπες οτι θα υπομεινεις τα παντα για να μεγαλωσει το παιδι με το μπαμπα του.Εχεις αναρωτηθει ποτε τι θελουν τα παιδια απο μας;Θελουν να ειμαστε ευτυχισμενες μαμαδες και πιστεψε με οσο μεγαλωνει θα καταλαβαινει οτι δεν εισαι καλα..Πηγαινετε σε ενα συμβουλο γαμου.Ησαστε μαζι 8χρονια.

Αλλα προς Θεου μιλα και πες αυτα που νιωθεις γιατι αν κατι δε λυνεται,διαιωνιζεται...

[bouba14]

Γεια σου κι απο εμενα φιλη! Εχω μια απορια, η μαλλον δυο. Φανταζομαι θελατε παιδακι, πριν δεν εχατε συζητησει πως θα ειναι;; Και επισης, οταν σου λεει αυτα, εσυ τι του απαντας;;; Δεν εικνευριζεσαι; Α,Εγω θα προτεινα να ξεκινησεις μια συζητηση με την εξης ερωτηση: αγαπη μου εισαι ευχαριστημενος με τη ζωη που κανουΜΕ;; Διεκδικησε την. Πες του, ποτε μπορεις να μιλησουμε;

[maela]

Κοπελα μου από τη στιγμη που ειστε μαζι 8 χρονια πριν το μωρακι και όπως λες ειστε πολύ δεμενη τοτε μην φοβάσαι να του μιλησεις.Ας σε πει γκρινιαρα και το εγινε??Σε λεει ούτως η αλλως.Οι αντρες δυσκολεύονται λιγο να μπουν στο ρολο του πατερα.Ασε που τωρα καλοκαιριαζζει και στους καφεδες που βγαινεις θα μπορεις ανετα να πηγαίνεις εσυ και το μωρο μαζι θελει δεν θελει.Αλλωστε το μωρο θα κοιμαται στο καροτσι.Μην κλειστεις μεσα και κυριως μην κλειστεις στον εαυτο σου!Ετσι θα κανεις κακο και στο παιδι σου.Μιλα του μην φοβάσαι!!!

Όταν ηταν το μωρακι μου στην ηλικια του δικου σου λιγο πιο μεγαλο 8 μηνων το καλοκαιρι ειχα παει στο νησι στους δικους μου χωρις τον αντρα μου γιατι δουλελευ.Το μωρο και εμενα κολλημενο πανω μου γιατι το μεγαλωσα μονη μου.Ελοιπον περασα τελεια γιατι κάθε βραδυ του εδινα το βραδυνο γαλαο.. το εβαζα στο αυτοκινητο.. μεχρι να φτασουμε το επαιρνει ο υπνος και μετα το φορτωνα στο καροτσι και πηγαινα για ουζοποικιλιες με τους φιλους και γνωστους που ειχα εκει.Ως τις 3 καθομουν κάθε μερα.Ειναι η πιο ευκολη ηλικια για βολτες χωρις να τρεχεις από πισω!

Μιλα λοιπον και βγες από το σπιτι!!!!

[derbybaby]

βασικα οπως ειπαν κ οι κοπελες γιατι δεν πας εξω? εγω εχω 2 και καθε μερα παμε κουνιες κ κυνηγαω αλλα αυτα ξεδινουν κ εγω βγαινω εξω. κ εμας η αποφαση ηταν να μεινω εγω σπιτι με τα μικρα μεχρι να μεγαλωσουν κ να βοηθαω στην επιχειρηση αλλα τον πρωτο καιρο ημουν κεγω μονη με ενα πολυ δυσκολο μωρο. απο τοτε που αρχισα να τον φορτωνω και να βγαινω εξω ηρεμησαμε ολοι. κ ηταν 2,5 μηνων κ αντλουσα οποτε κουβαλαγα ολο το προικιο μαζι μου. αμα υπαρχει θεληση ολα γινονται. αυτα σε ο,τι εχει να κανει με τη δικη σου ψυχολογια μπας κ ανεβεις λιγο γιατι αμα εισαι σε καταθλιψη οπως λες κ το μωρο το εισπραττει κ γινεται ενας φαυλος κυκλος. σε ο,τι εχει να κανει με τον αντρα σου τα 8 χρονια που εισαστε μαζι οι ανατολιτικες αποψεις του δεν ειχαν φανει σε καποιο αλλο τομεα? ζευγαρια με παιδια δεν ξερατε ωστε να ερθει η κουβεντα στις αποψεις του γυρω απο τηνανατροφη του μωρου? κ στην τελικη αν το ΔΙΚΑΙΩΜΑ σου γισ βοηθεια-κατανοηση-συμπαρασταση μεταφραζεται σε αχαριστια-ανικονοτητα κτλ πες του πως ναι εισαι αχαριστη κ ανικανη αλλα ΘΕΣ βοηθεια αλλιως θα λασκρεις. αμα ειστε δεμενοι κ σε αγαπαει οφειλει να σε καταλαβει κ να συνελθει, για το κσλο ολων σας. αα κ φυσικα να του πεις πως αντιστοιχες υποχρεωσεις εχει κ ο πατερας που το εσπειρε το μωρο κ εξισου αχαριστος-ανικανος κρινεται και ο ιδιος οταν δεν συμμετεχει στο παραμικρο.

[sofi@p]

με κλεισούρα, αδιαφορία και παρατηρήσεις από το σύζυγο, δουλειά δεν γίνεται.

 

1. μίλα του και προειδοποίησέ τον από πριν ότι οι ορμόνες σου δεν είναι στα καλύτερά τους. νιώθεις χάλια και κάτι πρέπει να κάνετε για αυτό.

2. φρόντισε να βγαίνεις μια φορά τη μέρα έξω από το σπίτι (πήγαινε έστω super market/γυμναστήριο/το γύρω του τετραγώνου) και άφησέ του το μωρό να ασχοληθεί μαζί του, έστω για μισή ώρα.

3. μια φορά το μήνα, τουλάχιστον, (στο ρεπό του συζύγου η Σ/Κ) θα βγαίνεις με τις φίλες σου, για έναν καφέ, έστω, ή ένα σινεμά.

4. κακώς σταμάτησες τη δουλειά σου. η δουλειά (εκτός από το οικονομικό) μας εξασφαλίζει επαφή με τον έξω κόσμο (άρα ξεφευγει κάπως το μυαλό μας) και δε μας κάνει εξαρτώμενες από το σύζυγο/χρηματοδότη που δεν πρέπει να "ενοχλούμε" γιατί εργάζεται.

[mkcm]

Ειλικρινά κοπέλα μου, εύχομαι απλά ο άντρας σου να έχει βγει από τα νερά του και να συνέλθει γρήγορα.

Καταρχήν, δίνεις με τα λεγόμενά σου την εντύπωση, ότι ο άντρας σου έχει σχηματοποιήσει τη γυναίκα ως εξής: πρώτα ερωμένη, μετά το γάμο σύντροφο και μετά το παιδί μάνα και τίποτε άλλο. Αν αυτό ισχύει, υπάρχει μεγάλο πρόβλημα...

Από την άλλη μου δίνεις την εντύπωση, ότι φοβάσαι τη σύγκρουση. Και κοίτα να δεις μια σύγκρουση στη δική σας περίπτωση ίσως είναι ένας τρόπος να σας φέρει πιο κοντά, τη στιγμή που περπατάτε τώρα προς αντίθετες κατευθύνσεις.

Βασικά, στη θέση σου θα του έλεγα μια ανύποπτη στιγμή ότι θέλω να βρει χρόνο και χώρο να κάνουμε μια σοβαρή συζήτηση. Και στη συνέχεια απλά θα του έλεγα: είμαι δυστυχισμένη. Στόχο ζωής δεν είχα να κάνω παιδί, γιατί αν ήταν αυτός θα πήγαινα σε τράπεζα σπέρματος. Επιθυμία μου ήταν να κάνω οικογένεια: μπαμπάς, μαμά, παιδί(α) και επέλεξα να την κάνω μαζί σου για αυτό κι αυτό το λόγο. Αυτή τη στιγμή νιώθω ότι περπατάμε σε αντίθετα μονοπάτια, ότι έχουμε χωρίσει στρατόπεδα από τη μια εσύ και από την άλλη εγώ με το παιδί, ενώ θα έπρεπε να είμαστε όλοι μαζί σε μια πλευρά. Εκτιμώ το γεγονός, ότι έχω τη δυνατότητα να κάτσω σπίτι να μεγαλώσω το παιδί μου, αλλά εκτός από μάνα είμαι και γυναίκα, είμαι ή μάλλον έχω ανάγκη να είμαι και ερωμένη.... Εσύ τι ανάγκες έχεις από την οικογένειά μας.... κλπ., κλπ.

Αν σε κατηγορήσει ότι γκρινιάζεις, εξήγησέ του ότι εκείνος είναι ο κοντινότερος σε σένα άνθρωπος και αν δεν τα πεις σε αυτόν, σε ποιον θα τα πεις...

Κάντε μια τέτοια συζήτηση, δείξτου ότι με τη συμπεριφορά του σε υποτιμά σαν άνθρωπο, σε υπονομεύει σα μάνα (γιατί σε καθιστά δυστυχισμένη), έχει βάλει πλώρη να καταστρέψει την οικογένειά σας αν όχι τυπικά (διαζύγιο) σίγουρα ουσιαστικά (συντροφικότητα).

Από κει και πέρα θα δεις τι έχει να σου πει και κυρίως τι προτίθεται να κάνει... και φυσικά τι θα κάνει στην πράξη, προκειμένου να αλλάξει η κατάσταση...

[Mandr]

Δεν θέλω να σου βάζω ιδέες, αλλά δυστυχως όλα μεσα στην ζωή είναι.

Μήπως ο συζυγος έχει παράλληλη σχέση;

Η συμπεριφορά του ειναι τελείως περίεργη. Δεν θελει να κουβεντιάσει, σε θεωρεί αχάριστη, γκρινιάρα, δεν συμμετέχει στα του σπιτιού.

Δεν θέλω να σε πληγώσω, αλλά μην κλείνεις τα μάτια.δεν αξίζεις αυτό που περνάς. Κ μια συμβουλή από παθούσα. Αν συνεχίζεται αυτή η κατάσταση, μΗΝ κανεις δεύτερο παιδάκι.

[G.Geo]

Οκ, είχα κι εγώ τέτοια προβλήματα, είχα και έχω κι εγώ έναν άντρα που δουλεύει πολύ και όταν έκανα το πρώτο παιδί, έλειπε όλη μέρα. θα σου πω για να καταλάβεις αντιστοιχίες, ότι άλλαξε πρώτη φορά το παιδί περίπου 6 μηνών, δεν ξενυχτησε ποτέ γιατί θήλαζα, αλλά και όταν δεν θήλασα επίσης. Κατά καιρούς έχω ακούσει πολλές ατάκες του στυλ "οι άλλες πως τα καταφέρνουν" ή όταν παραπονιόμουν πως τα κάνω όλα εγώ, μου έλεγε "αυτά είναι γυναικίες δουλειές". Εγω γινόμουν έξαλλη. Εχω ρίξει ομηρικούς καυγάδες (δεν σου λέω να κάνεις το ίδιο), έχει μαλλιάσει η γλώσσα μου να διεκδικώ και ειδικά για τα παιδιά, γιατί θεωρώ ότι είμαστε οικογένεια και δεν τα έχω κάνει μόνη μου. Ειδικά για τα παιδιά του έχω πει πολλές φορές ότι αν ήταν να τα μεγαλώσω μόνη μου, δεν θα παντρευόμουν, παντρεύτηκα για να "μοιραστώ τον ζυγό" (εξού και σύζυγοι)!!!!

Αυτά στα λέω, απλά για να μην παραιτείσαι, εμένα ο άντρας μου δεν είχε γκόμενα, απλά του πήρε ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ να συνηδειτοποιήσει ότι παιδιά=αλλάγές=υποχρεώσεις. Κι ας ήθελε πάντα να κάνει παιδιά, ειδικά για το πρώτο εκείνος ήθελε πολύ και με παρακάλαγε!

Ο μεγάλος μου είναι σχεδόν 6 τώρα και πολλά πράγματα έχουν αλλάξει. Ακόμη δεν έχει γίνει όπως άλλοι μπαμπάδες που ξέρω και θεωρούν αυτονόητο ότι γυρνόντας από την δουλειά θα ασχοληθούν με τα παιδιά τους. Τόσα χρόνια ζήτημα να έχει πάρει το ένα ή το άλλο -ποτέ μαζί- 5 φορές να πάνε κάπου!!!! Ακόμη κι έτσι όμως, του αναγνωρίζω πως έχει αλλάξει πολύ, προς το καλύτερο φυσικά. Τώρα που ειναι 6 και 3 σχεδόν, μπορώ να τα αφήσω ένα απόγευμα να πάω supermarket ή αν έχω κάποια άλλη δουλειά. Του αφήνω το μικρό για να πάω τον μεγάλο χορό τα Σάββατα. Μπορεί να τα κρατήσει, όχι βέβαια για να πάω για καφέ....αλλά οκ,!!! Κάποιες φορές κάθετε με τον μεγάλο και διαβάζουν, γράφουν, ή μπορεί να κάτσει να παίξει μαζί τους μία στο τόσο στο δωμάτιο τους. Μπορεί να τους βάλει να φάνε αν εγώ έχω δουλειά ή να αλλάξει τον μικρό, ή να με βοηθήσει στο μπάνιο τους, να τους κάνει το γάλα τους. Για μένα, η άποψη μου είναι μην τα παρατάς! Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά ΓΙΑΤΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΧΟΥΝ ΑΝΑΓΚΗ ΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ μεγαλώνοντας, να είναι ενεργά στη ζωή τους, να είναι στις αναμνήσεις τους, (όπως λέει και μία φίλη εδώ), να είναι μέρος του παιχνιδιού τους!! Θα είναι πιο ισορροπημένα έτσι, αλλιώς θα έχετε θέματα, όχι μόνο κούρασης αλλά και άλλα. ΚΟΥΡΑΓΙΟ και ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ, ο γάμος και ειδικά τα ΠΑΙΔΙΑ αλλάζουν ΑΡΔΙΝ τις ισορροπίες του ζευγαριού.....

Φιλικά

[free dom]

Καλημερα κι απο μενα! Τα κοριτσια εχουν δικιο σε οσα λενε.. Οι αντρες αργουν να κατανοησουν και να νιωσουν την πατροτητα κι επισης επαναπαυονται λιγακι. Γυναικα και παιδι στο σπιτι υπο ελεγχο, οποτε μπορουμε να το παιξουμε και λιγο ανετοι.. Το μονο που εχω να προσθεσω εγω απο την εμπειρια μου ειναι οτι οι αντρες καταλαβαινουν περισσοτερο απο πραξεις παρα απο λογια.. Βγες λιγο εξω οπως ηδη σου προτειναν, ξαναβρες την επαφη με τους δικους σου και τους φιλους σου (κανεις δεν εχει δικαιωμα να σε απομακρυνει απ αυτους και πιστεψε με η βοηθεια τους θα σου φανει πολυτιμη), προτεινε του να βγαινετε για καφε ολοι μαζι (θα καμαρωνει και το παιδακι του και θα δενεται μαζι του) και δειξε οτι απολαμβανεις τη μητροτητα και την οικογενειακη ζωη ωστε να τη βρει κι αυτος ελκυστικη. Ελπιζω κατι απ αυτα να σε βοηθησει και ευχομαι ολοψυχα να βρειτε τις ισορροπιες σας ωστε να χαιρεστε το παιδακι σας και την οικογενεια σας!

[Anthony2010]

Καποιες φορες που έμενε μεσα τα βραδια πήγαινα κοντα του και με εδιωχνε να παω κοντα στο μωρο. .

 

Δεν θελω να φερνω κακες ειδησεις,αλλα αν συμβαινει κατι τετοιο τοτε μαλλον εχεις παψει να εισαι η μοναδικη γυναικα στην ζωη του

 

Αυτο με καθε επιφυλαξη γιατι διαβαζοντας ενα post σιγουρα δεν μπορεις να εχεις πληρη εικονα για το τι συμβαινει και τι οχι σε μια οικογενεια

[elenip]

Σας ευχαριστω για τις πολύτιμες συμβουλές σας!

Αντα η ζωη μου άλλαξε μετα το μωρο ηδικη του οχι. Κι εγω πιστεύω πως λύνονται ολα με τη συζήτηση. Καποια στιγμη κοιμομουν μιάμιση ωρα όλο το βράδυ. Αυτο εγινε τρεις μερες συνεχόμενα.. Οταν του ανέφερα πωστο μωρο δεν κοιμάται τρεις μερες τωρα η απαντηση του ηταν πω δεν πειράζει κοιμάμαι τριάντα χρονια ας ξενυχτησω και λιγο. Το ξενυχτι μου εχει διαρκεια επτά μιση μηνες. Νομίζει πως όσο πιο κουρασμένη ειμαι ειμαι και καλύτερη μαμα. Εχει αποκτήσει κατι ανατολιτικες απόψεις που με σοκάρουν. Οταν παίρνεις τέτοιες απαντήσεις τι κουβέντα να κανεις; Οταν του λέω πως εχω ανάγκη απο μιση ωρα ύπνου και μου λεει πως ολες οι μάνες ειναι κουρασμενες; Οταν του λέω πως εχω ανάγκη να πάρω αέρα και μου λεει να με παει σε μια παιδική χαρα και να πίνει αυτός απέναντι καφε; Πολλα πολλα αλλα...με πόση διαθεση να ξεκινήσεις κουβέντα, τι να του πω;μια φορα του ειπα πωσ οι προτεραιοτητεσ του ειναι δουλεια, διασκεδαση, μωρο,συζυγοσ και μου ειπε πωσ τοβ πληγωσα τον αδικησα κααι χρειαζεται χρονο να με συγχωρεσει. πλέον οι κουβέντες μας περιορίζονται στο φαγητο. Με το σπίτι τα καταφερνω και ειναι και ένας τρόπος να ξεσπαω!

 

Όταν έρχεται ένα μωρό όλα αλλάζουν... θα συμφωνήσω λίγο σε όλα με όσα σου έχουν γράψει.. από την πλευρά μου θα σε συμβούλευα το εξής:

α) δώσε χρόνο στον ευατό σου.... βγες βόλτες για καφεδάκια με φίλες σου και ας εχεις και το μωρό μαζί.

β) ξεκίνα επαφές με τους δικούς σου.. να σε βοηθάνε με το παιδί... να το κρατήσουν π.χ. για να πας μια βόλτα με μία φίλη σου

γ) συζήτησε με τον άντρα σου όσα σε απασχολούν... ακόμη και μία σύγκρουση είναι πιο εποικοδομητική από την απραξία

δ) έχεις μπει σε μία διαδικασία άμυνας... δεν φταις για τίποτε.. η καλύτερη άμυνα είναι η επίθεση

ε) ζήτα από τον άντρα σου να βγείτε μαζί για το καφεδάκι που πάει αυτός.. οκ να πάει και μόνος του άμα θέλει αλλά να πάτε και μαζί...

στ) διεκδίκησε πράγματα για τη σχέση σας...

μια ζωή θα περάσετε μαζί... για κάποια πράγματα δυστυχώς θα πρέπει να συγκρουστείς... αλλιώς θα τα βάζεις μέσα σου και θα πνίγεσαι... μην προσπαθείς να το παίξεις σούπερ μαμά / σύζυγος / νοικοκυρά κλπ... έχεις τις αδυναμίες σου και αυτός τις δικές του... το καλύτερο είναι να πάτε οι δύο σας κάπου για καφέ χωρίς το μωρό και να κάτσετε να συζητήσετε όσα σε απασχολούν... αυτός από την πλευρά του μπορεί να τα βλέπει αλλιώς.. π.χ. ότι δουλεύει όλη μέρα να μην σας λείψει τίποτε / άμα κάτσει καμία στραβή με τη δουλειά πως θα ζήσετε κλπ.... πρέπει ο ένας να ακούσει τον άλλον.... δεν είναι εύκολη η συμβίωση... καλώς ή κακώς όμως αναλόγως και του χαρακτήρα μας θα πρέπει να προσπαθούμε να παρέχουμε στο παιδί μας μία σταθερή οικογένεια.. παρεπιπτόντως εγώ με τον σύζυγό μου ακόμη τσακωνόμαστε για ένα σωρό θέματα και ο μικρός είναι 4 χρονών!!!