Πως να φερθω και να μην καταληγω να φωναζω

[Niki81]

Ανοιγω αυτο το θεμα απλα γιατι δεν ειμαι καλα...περασα μια πολυ δυσκολη μερα με τον γιο μου και τη συμπεριφορα του και ειμαι χαλια.Ο μεγαλος μου γιος 3 ετων...ενα παιδι ζορικο απο την αρχη...πεισματαρης...ισχυρογνωμων και ολα οσα αυτα συνεπαγονται.Το θεμα ομως δεν ειναι αυτος...το θεμα ειμαι εγω.Το δικο μου ελλατωμα? Φωναζω....Να βρω δικαιολογιες...οκ εχω πολλες...δεν εχω βοηθεια...ειμαι ολημερα μονη με 2 παιδια...αυτος με δοκιμαζει συνεχως...εχω κουραστει...βγαινω off με τα πεισματα του...δικαιολογιες πολλες αλλα ειναι δικαιολογιες.Εχω γινει μια μαμα φωνακλου και φυσικα κι αυτος εχει γινει φωνακλας.Δε τον εχω χτυπησει ποτε...του μιλαω παντα ομορφα κι ευγενικα...αλλα ετσι και φτασω στα ορια μου φωναζω.Και θελω να το αλλαξω...θελω το πρωι να ξυπνησω και να μην υψωσω τη φωνη μου παλι ποτε...θελω να μαθω να εχω περισσοτερη υπομονη...αλλα δεν ξερω πως.και φοβαμαι γιατι αισθανομαι μια μαμα κακια σημερα.

 

Τις τελευταιες μερες το παιδι εχει αρχισει μια συμπεριφορα αρνησης και μια ατελειωτη μουρμουρα.ελα να φας...οχι...παμε για μπανιο οχι...παμε για υπνο...οχι.και δεν ειναι απλα οχι...ειναι μια μουρμουρα ατελειωτη...ασε με θελωνα παιξω, οποτε θελω να παιξω θυμασαι να κανουμε μπανιο η να φαμε...δε θελω να τρωω καθε μερα...κοιμηθηκα χθες δε θα κοιμηθω σημερα....μπλα, μπλα, μπλα...λεει λεει λεει για μιση ωρα μουρμουραει ακομα και αν γινειτο δικο του.περνατε εσεις τετοια φαση? Πως να το αντιμετωπισω? Εννοω να επιμεινω η να πω...οκ δε θες να φας...μη τρως?

[KonstantinaDimitris]

Τα παιδιά καθημερινά δοκιμάζουν τις αντοχές μας. Εχω κ γω εναν γιο 3 χρ κ μια μικρούλα 1,5 χρ. Ο γιος μου αν κ καλό κ ευαίσθητο παιδάκι, γίνεται πολύ κουραστικός. Δεν τρώει τίποτα, αντιδράει σε ολα. Στην αρχή λόγω κούρασης κ εξάντλησης, έφτανα στα όρια μου. Τον εκανα να κλαίει, χωρίς όμως φωνές ή ξυλο. Ήξερα τι τον ενοχλεί κ τον "χτυπαγα" εκεί. Αποτέλεσμα;;; Κανένα. Αυτό να χτυπιέται κ γω να νιώθω τύψεις.

Οπότε έδειξα αδιαφορία...σταμάτησα να τσιμπάω στα πείσματα του...εχω δει βελτίωση...δεν θες να φας; ΟΚ δεν πειράζει...

Δεν θες να κοιμηθείς; Εντάξει μωρό μου. Εγω πάω για νάνι..

[Niki81]

Σκεφτομαι να το δοκιμασω...ο ενδοιασμος μου ειναι μηπως ο μικρος θεωρησει οτι οκ μπορω να κανω οτι θελω και καταληξω σε χειροτερες καταστασεις.

[goody]

Νομιζω οι περισσοτερες περναμε απο τη φαση της φωνης, ειδικα τα 3 ειναι ζορικη ηλικια, πολυ πεισμα βρε παιδι μου!!

Λοιπον μια προταση ειναι να προσποιηθεις οτι ποναει πολυ ο λαιμος σου, ο πονος της αμυγδαλιτιδας που δεν τολμας να μιλησεις ουτε ενα τονο πιο δυνατα, το ειχα παθει την περιοδο που φωναζα συνεχεια και ετσι συνηλθα αφου αναγκαστικα καποιες μερες δεν μπορουσα ουτε να μιλησω καλα καλα και ως δια μαγειας ηρεμησε το παιδι, ηρεμησα κι εγω!

Κανε συμφωνιες μαζι του, ο κανονας ειναι οτι τωρα τρωμε και τωρα κοιμομαστε οποτε αν θελει να παιξει λες οκ αφου το θες τοσο πολυ θα σε αφησω να παιξεις 5 λεπτα ακομα ή να φας λιγο πιο μετα, δεν χρειαζεται κι εμεις να ειμαστε απο σιδερο, παιδακια ειναι, και τη βλακεια τους θα κανουν και την αταξιουλα τους και θελουν κι αυτα να κανουν το δικο τους που και που. Εξηγεις οτι για να σου κανω τα χατηρια θα πρεπει να μου κανεις κι εσυ τα δικα μου οποτε κανουμε συμφωνιες.

Η φωνη παντως ειναι δυσκολο στην αρχη να κοπει λογω συνηθειας αλλα φερνει μεγαλη ενταση και στους δυο σας οποτε θα δεις αμεσως τη διαφορα. Προσπαθησε να σκεφτεσαι οτι ειναι ενα μικρο παιδακι, δεν ξερω αν το κανεις εγω παντως οταν με εκνευριζει τον αντιμετωπιζω σαν μεγαλο δυστυχως, εχω μεγαλες απαιτησεις απο αυτον και πιεζω τον εαυτο μου να συνειδητοποιει οτι ειναι ενα τετραχρονο παιδακι και ναι θελει να μιλαει, να ζηταει, να τραγουδαει, να τρεχει κλπ κλπ

[lelaki1980]

τα παιδια σε αυτη την ηλικια ειναι παντα απροβλεπτα.το θεμα ειναι εμεις οι γονεις τι κανουμε.εγω εχω ενα κοριτσακι 3,5 χρονων αλλα ανεκαθεν ημουν και θα ειμαι οσο μπορω μια χαλαρη μαμα.εγω δεν αντεχω να φωναζω αλλα εχω υπομονη και δεν αγχωνομαι καθολου μα καθολου.στα τσαλιμια της μικρης μου δειχνω πληρη αδιαφορια παντα ομως με επιβλεψη γιατι οταν καταλαβαινει οτι δεν υποκυπτω με τις φωνες της μπορει για να μου τραβηξει την προσοχη να κανει κατι επικυνδυνο πχ χτες οταν της ειπα οτι δεν θα της δωσω σοκολατα (παντα με ηρεμο τονο) γυρναει και μου παιρνει ενα βραχιολακι δικο μου και το βαζει μεσα στο στομα της..τοτε εγω πολυ ηρεμα της λεω μωρο μου τι εκανες τωρα??ουφφφφφφ θα βγαλει σπυρακια η γλωσσα σου καλε!!(εγω πανικοβληθηκα βεβαια αλλα δεν το εδειξα)το εριξα στο αστειο δηλαδη.της λεω μετα ελα βγαλτο απο το στομα τωρα να συζητησουμε κατι σημαντικο(αυτη φανταστηκε οτι υπεκυψα και οτι το σημαντικο ηταν η σοκολατα αμμμμ δε ομως!!).....οσο αφορα την γκρινια κλεισε τα αυτια και με ωραιο και ηρεμο τονο θα μιλας με το παιδι!δεν θα του φωναζεις παρα μονο οταν θα φτασεις στο ΕΣΧΑΤΟ ΣΗΜΕΙΟ!δηλαδη δεν φωναζουμε επειδη δεν θελει να φαει γιατι πολυ απλα ας μην φαει(θα πεινασει και θα φαει)μπανιο τι πειραζει αν δεν κανει καθε μερα?μην τον κανεις!και αν εσυ δεν νιωθεις ανετα με αυτο την δευτερη μερα μπορει να του το πεταξεις παλι του στυλ μπλιαχ!!παλι δεν θα κανεις μπανιο??και πως θα παμε βολτα ή στις κουνιες αυριο!παιξε δηλαδη και λιγο με τον εγωισμο του...αλλα παντα πετυχαινει οταν ειμαστε πανω απο ολα και ολοι μεσα στο σπιτι οσο το δυνατοτερο ΧΑΛΑΡΟΙ και οχι με φωνες

[goody]

Α! τωρα που ειπε η lelaki μπανιο, εμενα οταν δεν θελει του λεω να παρει κι ενα καραβακι μαζι του και τρεχει αμεσως! Γενικα αντι για κοντρα και φωνες ειναι πιο ευκολο να το ενθουσιαζουμαι για αυτο που του προτεινουμε, να του δινουμε κινητρο. Πχ ''παμε για υπνο και εχω κι ενα τελειο παραμυθι να σου πω!'' ή κοιτα τον μπατμαν τον πηρε ο υπνος ελα να σκεπαστουμε ολοι μαζι....τετοια ''χαζα'' πιανουν πολυ σε εμας! Ασχετο ενα καινουργιο κολπο που εχω βρει στο φαγητο ειναι να του λεω ιστοριες για αυτο που τρωει, ειδικα για τα ψαρια..το ξεκινησα με τον σολωμο που του ειχα πριν καιρο και δεν ηθελε ουτε να δοκιμασει, αρχισα λοιπον να του λεω τι κανει ο σολωμος, πως παει κοντρα στο ρευμα κλπ και ταιζα ταυτοχρονα και τον τσακισε! Ομοιως και με αλλα ζωακια που τρωμε! (ποσο βαρβαρο ακουγεται ε?).

[Niki81]

Αυτά που λετε τα κανουμε όλα...και ιστοριες απίστευτες για να φαμε και επεξηγήσεις σε όλα και αδιαφορια και να βαλουμε τα παιχνίδια για υπνο πριν παμε εμεις και συζητηση ολη την ωρα.Και γενικως είναι συεννοησημος.Κι εγω χαλαρωτατη...δε με νοιαζει αν δε φαει..δε με νοιαζει αν λερωθεί...δε με νοιαζει αν δεν κανει μπανιο.Το πρόβλημα μου είναι που για όλα μα για όλα εχει μια μουρμουρα και ένα ετοιμο όχι...μα για όλα.Δεν ξερω τι εχει παθει.

 

lelaki αυτό που μου περιγραφεις εσυ δεν εχει καμια σχεση με αυτό που ζω εγω...χαχαχα.Μιας και ανεφερες τη σοκλατα.Προχθες παμε σουπερ μαρκετ...μου ζηταει να του αγορασω την αγαπημενη του σοκολατα...την παιρνει...την τρωει και γυριζουμε σπιτι.Ολα ωραια και καλα.Με το που μπαινουμε σπιτι αρχιζει ξαφνικα και ζηταει να του δωσω κι άλλη μια σοκολατα.Εξηγω ηρεμα πως δε γινεται να φαει άλλη γιατι μολις πριν ένα τεταρτο εφαγε.Οτι είναι ωρα για φαγητο.Οτι αν φαει πρωτα το φαγητο του μετα ας φαει άλλο ένα μικρο κομματι.Αρχιζει να οριεται και να κλαιει για μιση ωρα λεγοντας πως δεν αντεχει άλλο και να μη του ξαναφτιάξω φαγητο και μη μου το κανεις αυτό μαμα...εχει πεσει κατω και χτυπιέται για μιση ωρα.Προσπαθησα να τον ηρεμησω...του ειπα να του δωσω μονο λιγη μπα και σταματησει...τον πηρα αγκαλια...τον εβαλα να παιξουμε...τπτ.Δε μπορουσα να τον ηρεμησω με τπτ.Με εφτασε στο αμην...κοντευα να βαλω τα κλαμματα πραγματικα.Του ειπα παρε τη σοκολατα σου και αγαπη μου δε θα σου δωσω φαγητο...δεν πειραζει.Του εξηγησα πως ο λογος που θελω να τρωει είναι γιατι το φαγητουλι εχει βιταινες και τον βοηθαει να μεγαλωνει και να είναι δυνατος και μπλα μπλα μπλα...αλλα αφου δε θελει δεν πειραζει.Μονο σε παρακαλω του ειπα να μη κανεις ετσι άλλη φορα γιατι κι εγω μερικες φορες στεναχριεμαι.Εφαγε τη σοκολατα του ...εγω τον αγνοησα μετα συνεχισα ταισα τον αδερφο του...τον κοιμησα....δεν του ειπα καν να παει αυτος για υπνο γιατι ετσι κι αλλιως όχι θα μου ελεγε.μεχρι το απόγευμα δεν ειχε φαει τπτ...και ξαφνικα αρχιζει και μου ζηταει παλι σοκολατα και αρχιζει άλλος ενας γυρος με φωνες και κλαμματα που την ξεπεράσαμε λιγο πο ανωδυνα.

 

Ας μου πει μια άλλη μαμα τι θα εκανε στη θεση μου...να δω μια άλλη εναλλακτκη.

 

 

Η βασικη αιτια για ολη αυτή τη συμπεριφορα είναι το ότι δεν κοιματται το μεσημερι.Ξυπναει στις 7 κοιμαται στις 10-11 το βραδυ και αν δεν κοιμηθεί το μεσημερι κουράζεται και όλα του φταινε.Το συζητήσαμε ξανα και ξανα αλλα δεν κοιμαται.

 

Οσο για τις φωνες...αυτό είναι δικο μου θεμα...δεν αφορα τη συμπεριφορα του παιδιου.Και πρεπει να το λυσω το ξερω.

[χαρουλα#]

Νικη μου καλησπερα.

Δεν ειμαι και η πλεον καταλληλη να σου δωσω συμβουλες , αφου η μικρη μου ειναι μολις 10 μηνων.Και αφου κι εγω η ιδια φωναζω οταν καταλαβαινω οτι η μικρη κανει κατι επιτηδες για να με τσιγκλισει.Πχ αρνειται να φαει κλπ...

Αυτο που φοβαιμαι περισσοτερο ειναι μη την κανω νευρικη κ απαιτητικη με τις φωνες μου,γιατι φιλη μου τα παιδια ειναι ο καθρεφτης των γονιων τους.

Οταν εσυ αρνεισαι κατι που σου ζηταει λεγοντας: οχι τωρα, μην ,δεν ....κλπ ,το παιδι θα αντιδρασει σε κατι που δε θελει οπως ακριβως κ εσυ γιατι απο σενα μαθαινει πως να συμπεριφερεται.

Ισως να ειναι κ λιγο στο παιδι.Αναλογα με το χαρακτηρα,την ιδιοσυγκρασια κ την αντιληψη του καθε παιδιου.

Συμφωνω με τις φιλες που αντιμετωπιζουν το θεμα με χαλαροτητα κ χωρις φωνες κ υστεριες.Αλλα αυτο θελει δουλεια.Ο αυτοελεγχος δημιουργειται,χτιζεται.Με πολυ , πολυ κοπο αλλα ειναι θεμιτος στοχος.Μια καλη αρχη για την επιτευξη του ειναι το μετρημα.Οταν θες να φωναξεις , παρε βαθια ανασα κ μετρα αργα αργα αντιστροφα απο το ενα ως το 10.

 

Σ ευχαριστω που μου δινεις την ευκαιρια,γραφοντας σ εσενα,

να τα διαβασω πρωτα εγω ιδια κ με την εφαρμογη τους να γινω καλυτερη στον ιερο αυτο ρολο μου.

 

Υ.Γ.Για να μην σπευσουν καποιες να αναρωτηθουν,οχι δεν περιμενα να γινω καλυτερη μανα ΜΟΝΟ μεσω του φορουμ.

Απλα οταν δινουμε συμβουλες ειναι καλο να τις ακουμε πρωτα οι ιδιοι.

[miriki]

Νίκη βάλτον νωρίς στο κρεβάτι. 8 η ώρα 8.30 το πολύ. Και φρόντισε τα γεύματά του να είναι σε σταθερές ώρες. Κάνε το ίδιο πρόγραμμα και στον μικρό. Έτσι κοιμούνται όσο χρειάζονται, τρώνε όποτε χρειάζονται και δε μένει χρόνος για πολλή μανούρα.

 

Η γκρίνια και η μουρμούρα από έλλειψη ύπνου είναι δεδομένα σε όλους μικρούς μεγάλους.

Για τη σοκολάτα: δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω σοκολάτα πριν το φαγητό για κανένα λόγο. Αν πεινάει μέσα στο σούπερ δος του μπανάνα. Η σοκολάτα/ μπισκότα κλπ έχουν πολλή ζάχαρη το σάκχαρο στο αίμα τους ανεβαίνει κατακόρυφα και μετά από λίγη ώρα πέφτει απότομα, οπότε γίνονται τα νεύρα τους κρόσια. Αν είσαι τυχερή δε θα συμβεί στο ταμείο, ούτε στο αυτοκίνητο την ώρα που προσπαθείς να το δέσεις στο καρεκλάκι, αλλά στο σπίτι.

Συμφωνώ με αυτό που ανέφερε η φίλη πιο πάνω για τις συμφωνίες.

Επίσης δες μήπως μπορείς να διευκολύνεις την κατάστασή σου π.χ. παραγγέλνεις τα ψώνια σου να σου τα φέρνουν στο σπίτι (από ένα ποσό και πάνω κάποια σουπερ μάρκετ το κάνουν).

 

Επειδή φώναζα πολύ ως μαμά και ως δασκάλα κάποια φίλη μέσα στο φόρουμ είπε η δουλειά της μαμάς είναι να παρηγορεί όχι να τιμωρεί. Και μου άλλαξε τη ζωή. Άρα φάε τα μούτρα σου (μη φας φαγητο, δεν σου δίνω σοκολάτα, κάτσε άϋπνος, αλλά εγώ θα κάνω τα δικά μου και δε θα ασχοληθώ μαζί σου) κι εγώ θα σε πάρω αγκαλίτσα και στο τέλος θα κάνεις αυτό που πρέπει όταν λέω.

 

Τέλος για τη μουρμούρα, δε θα την ακούς. Θα λες αχ κάτι θέλεις τώρα και δεν καταλαβαίνω τι. Μίλα μου ξεκάθαρα να σε βοηθήσω, δε θέλω να σε βλέπω έτσι στεναχωρημένο....

 

Θα περάσει κι αυτό κάααααααποια στιγμή....

[may23]

Νίκη μου, εγώ σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί τα ίδια ζω με τη μεγάλη μου κόρη! Ήταν από μικρή ένα παιδί απαιτητικό κ δύσκολο και ενώ τώρα έχει μεγαλώσει και μιλαμε κ συνεννοούμαστε, είναι μονίμως αντιδραστική! Ότι και να της πεις, όπως και να της το πεις, οι απαντήσεις είναι "όχι", "δε θέλω", "μετά"... Ποτέ δεν εχει γίνει κατι στο σπίτι μας "ανώδυνα".. Σημειώνω οτι για καλή μου τύχη, είμαι τερας ψυχραιμίας και γιαυτό έχω γλιτώσει μέχρι στιγμής τις άπειρες εκρήξεις από την πλευρά μου.. Εκείνη εκρύγνυται... Έλα να πλύνεις χέρια, όχι τώρα.. Καλά να ξερεις οτι αν δεν τα πλύνεις δε θα δεις επεισόδιο.. Και κει βουρκώνουν τα μάτια και ξεκινάν οι τσιρίδες.. Θα μπορούσα να την αφήνω ώρες να τσιρίζει, δεν σπάνε τα νεύρα μου, όμως σπάνε του άντρα μου και έχουμε πλεον κ ένα μωρό στο σπίτι, οπότε τα πράγματα είναι αλλιώς.. Ξέρω ποια είναι η αιτία στο πρόβλημα μας, αλλά χρειάζεται η συνεργασία δύο γονέων για να αντιμετωπιστεί.. Απο μικρή μας κάνει οτι θέλει και τον άντρα μου τον "χειρίζεται" τέλεια, ούτε γκόμενά του να ήταν. Και όταν εγώ μιλήσω για τιμωρία, ο άντρας μου όλο λεει "αστην μωρέ"... Έτσι βέβαια δουλειά δέ γίνεται. Η κόρη μου κοντευει τα 3,5. Επίσης ξυπναει 9 το πρωί κ πριν τα μεσάνυχτα δεν κοιμάται...

Εν ολίγοις δεν ξερω τί να σε συμβουλεύσω περα από γερά νευρα!! Χαχαχα!!!

[goody]

Νίκη βάλτον νωρίς στο κρεβάτι. 8 η ώρα 8.30 το πολύ. Και φρόντισε τα γεύματά του να είναι σε σταθερές ώρες. Κάνε το ίδιο πρόγραμμα και στον μικρό. Έτσι κοιμούνται όσο χρειάζονται, τρώνε όποτε χρειάζονται και δε μένει χρόνος για πολλή μανούρα.

 

Η γκρίνια και η μουρμούρα από έλλειψη ύπνου είναι δεδομένα σε όλους μικρούς μεγάλους.

Για τη σοκολάτα: δεν υπήρχε περίπτωση να δώσω σοκολάτα πριν το φαγητό για κανένα λόγο.

 

Θα περάσει κι αυτό κάααααααποια στιγμή....

 

Συμφωνω με τα παραπανω! Ειδικα για τον υπνο στις 8 με 8.30, θα σε σωσει! Στην αρχη θα σε δυσκολεψει αλλα στη βδομαδα θα εχετε μπει σε ρυθμο, θα σου πω το κλισε...ρουτινα! Η δικη μας ειναι μπανιο, γαλα σε μπιμπερο και ξαπλωνουμε μαζι στο κρεβατι του και λεμε 1 παραμυθι, μετα σβηνουμε φωτα, αποκοιμιεται και φευγω. Αν παει 9 μπορει και να του παρει μια ωρα να αποκοιμηθει, αν τον βαλω στις 8.30 κοιμαται σε 10 λεπτακια,ειναι τρομερο! Βρειτε τη ρουτινα που σας βολευει και παλεψε το να κοιμαται νωρις.

Για το σκηνικο με την σοκολατα απλα θα τον αφηνα να χτυπιεται...γιατι φρικαρω οταν κανει ετσι και δεν θελω να καταλαβει οτι με αυτον τον τροπο παιρνει αυτο που θελει γιατι την βαψαμε! Δεν θα ηταν δηλαδη για τη σοκολατα το θεμα μου αλλα για τη συμπεριφορα και τον τροπο που το ζηταει και θα του εδινα να το καταλαβει αυτο. Οτι απλα δεν δεχομαι να ζηταει κατι ετσι, με φωνες και κοπανημα. Ξερει να μιλαει αρα ας μου ζητησει οτι θελει και αν μπορω θα το κανω, τετοια λεω στον δικο μου. Φυσικα ολα περνανε τη φαση αυτη, δεν ειναι μονο το δικο σου! Υπομονη!

[miriki]

Το πιο βασικό από όλα είναι το όχι να είναι όχι. πάντα. αλλιώς τη χάνεις τη μπάλα....

[Niki81]

Εχεις δικιο miriki σε αυτο και το κανω.προχθες ηταν η πρωτη φορα που υπεκυψα γιατι δεν αντεχα αλλο πραγματικα...με εβγαλε εκτος.Ηθελα να τον δοκιμασω κιολας...να δω ποια θα ειναι η αντιδραση του αν με εβλεπε να κανω πισω.Γιατι πολλες φορες ο αντρας μου για παραδειγμα μου λεει γιατι τον κανεις ετσι και δεν κανεις κι εσυ λιγο πισω να μην εκνευριζεται κι αυτος.Γι αυτο κιολας ρωτησα εσεις πως θα αντιδρουσατε...να δω και μια αλλη γνωμη.Οπως καταλαβαινετε τα temper tantrums ειναι κατι που τα εχουμε φαει με το κουταλι...τα οποια καταφερνουμε και τα αντιμετωπιζουμε καλα αγνοωντας τον στην ουσια μεχρι να ξεσπασει.Ο μικρος δυστυχως πριν εναμισι χρονο ειχε νοσηλευτει για καποιες επιληπτικες κρισεις πογ ειχε παθει...εκτοτε ακολουθουμε θεραπεια και δεν εχει ξαναεμφανισει κατι.Ομως ειναι κατι που το τρεμουμε...οταν λοιπον τον εχω να χτυπιεται για μιση ωρα και να ειναι κι αυτος ελεγχου απο το πεισμα του...μεσα μου τρεμω...τρεμω μη και απο τα νευρα τον πιασει παλι κατι...εκει λοιπον θελω απλα να ηρεμησει το παιδι.Ξαναλεω βεβαια πως αυτη δενειναι η συνηθης συμπεριφορα του παιδιου...ειναι απλα η δυσκολη η ωρα του.Δεν αντιδρα δλδ ετσι σε καθε οχι μου...συνηθως με την κουβεντα ακουει τι θα πω...αν ομως ειναι κουρασμενος η νυσταγμενος βγαινει ολο το πεισμα.

 

Για τον υπνο τωρα....το θεμα μου βασικα ειναι ο μεσημεριανος υπνος.Το βραδυ περιμενει πως και πως να ερθει ο μπαμπας του απο τη δουλεια και να κατσει μαζι του στον καναπε να παιξουν η να ξαπλωσουν μαζι.Δε θελω να του το χαλασω αυτο γιατι το περιμενει καθε μερα.Ανκοιμηθει μια ωριτσα το μεσημερι ειναι μια χαρα.

[goody]

Το μεσημερι δεν γινεται να κοιμαται? Ειναι στον παιδικο?

[Niki81]

Στο σπιτι ειναι...δεν παει παιδικο.Τον βαζω για υπνο αλλα δεν κοιμαται...προσπαθει αλλα δε...σηκωνεται και μου λεει θα κοιμηθω το βραδυ.Τις μισες μερες κοιμαται τις μισες οχι.

[ΜΑΡΙΑΛ]

νομίζω πάντω; ότι το παιδί δεν ξεκουράζεται καλά...

γιατί δεν το βάζεις νωρήτερα για ύπνο....

 

έχω και γω ένα τέτιο γκρινιάρικο, το τρίτο τριών χρόνων... δεν θέλει να κοιμηθεί (το λύσαμε αυτό θα σου πω πως)

θέλει όλα τα σπαθιά των πλέι μομπίλ και δε τα δίνει στους άλλους

θέλει να ντυθεί μόνος του

θέλει να κάνει μπάνιο μόνος του

θέλει να φάει ΟΛΗ τη μερέντα με το κουτάλι

θέλει να κάνει αλογάκι το μωρό

....

και φυσικά αν εγώ δεν θέλω κάτι από αυτό γκρινιάζει (όχι με ουρλιαχτά με μια διαρκή ενοχλητική γκρινοφασαρία)

 

για τον ύπνο τώρα...

πρώτον δεν κοιμόμαστε για μεσημέρι

δεύτερον στις 8:00 τρώμε βραδινό

στις 8:25 διαβάζουμε ιστορία

8:45 καλυνήχτα παιδάκια

 

ο μικρός (που μέχρι πριν δυο μήνες τον κοιμήζαμε) βγαίνει με δήθεν νευριασμένη φατσούλα και πετάει το αρκουδάκι του στο διάδρομο

- θέλω α κάτσω μαζί σας σαλόνι, βιβλίο α δαβάσω ήσυχα κάνω

- όχι τώρα πάμε για ύπνο

αρχίζει γκρίνια

- θες άυριο να σου πάρω ένα καινούργιο αμαξάκι;

- ναι

- πρέπει να κοιμηθείς όμως

(1 στις 2 έπιανε σταδιακά άρχισε να πιάνει συχνότερα, τώρα πιάνει πάντα και το δώρο πια είναι πιο απλό πχ μια καραμέλα ή να πάμε κούνιες)

 

αν έχεις άλλες συγγεκριμένες καταστάσεις που σε δυσκολεύουν πες να δώσουμε ιδέες

[goody]

Αν το βραδυ μολις ερχεται ο μπαμπας αντι να καθονται στον καναπε ή να παιζουν να τον βαζει ο μπαμπας για υπνο? Παλι θα περνανε χρονο μαζι δηλαδη, αγκαλιτσα στο κρεβατι με παραμυθι κλπ αλλα να κοιμαται κι ο μικρος λιγο νωριτερα? Υπαρχει ο κινδυνος να αποκοιμιεται κι ο μπαμπας βεβαια αφου θα ειναι καπακι απο τη δουλεια!

Αλλιως λιγο περισσοτερη πιεση και κολπα για τον μεσημεριανο υπνο που σιγουρα το κανεις ετσι κι αλλιως φανταζομαι...

[alexele]

Ο μικρός μου είναι έτσι πολύυυυυυυυ πείσμα! Οπότε προσπαθώντας κι' εγώ να μη φωνάζω, του δίνω εναλλακτικές ή θα ντυθείς να φύγουμε ή θα μείνεις μόνος σου? εκείνος εκεί στη γκρίνια του, όταν με δει όμως στη πόρτα έτοιμη να φύγω με το μεγάλο, αμέσως τρέχει να ετοιμαστεί!

Όταν τον πιάνουν τα νεύρα του, του λέω "επειδή μας ενοχλεί η γκρίνια στα αυτιά μας, εάν συνεχίσεις θα πας στο δωμάτιό σου μόνος σου".

Γενικά με το μικρό μου πρέπει να έχω τεράστια υπομονή αλλά όταν τον πιάνει η "τρέλα του" έχω καταλάβει ότι λειτουργεί το να του δίνω επιλογή με κάτι που δεν του αρέσει.

π.χ ή σταματάς ή θα πάμε στη γιατρό αν φας κι΄άλλη σοκολάτα.

[mkcm]

Φίλη μου, στο σπίτι σας δεν είμαι, ό,τι κατάλαβα από τις περιγραφές σου, οπότε θα κάνω μια προσπάθεια να σε βοηθήσω.

Καταρχήν, νομίζω ότι τα παιδιά αφουγκράζονται τα δικά μας συναισθήματα 100%. Π.χ. εγώ γενικά είμαι πολύ ήρεμη και χαλαρή σαν άνθρωπος και ακόμη περισσότερο με τη δίχρονη κόρη μου. Το Σάββατο ήταν για μένα μια κακή μέρα. Ξύπνησα στραβά και όλα μου έφταιγαν. Ε, η μικρή μου ήταν ανεξέλεγκτη....φασαρία, γκρίνια και κακό...οπότε περάσαμε ένα Σάββατο μαρτύριο όλο φωνές και μαλώματα (γενικά δεν της φωνάζω σχεδόν ποτέ). Άρα, καταρχήν πρέπει να ελέγξεις τα νεύρα σου....βαθιές ανάσες κατά τις οποίες θα σκέφτεσαι πόσο πολύ τον αγαπάς. Και βέβαια, να επιλέγεις τις μάχες σου. Δε μαλώνουμε και δεν απαγορεύουμε τα πάντα. Ορισμένα πράγματα ας πάνε στα κομμάτια, παιδάκια είναι... Επίσης, βοηθά να τονίζεις περισσότερο το τι επιτρέπεται αντί για αυτό που απαγορεύεται, έτσι δημιουργείται ένα θετικό περιβάλλον

Επίσης, θα συμφωνήσω με όσες είπαν για ρουτίνα. Είναι πάρα πολύ σημαντική. Δηλαδή, συγκεκριμένο ωράριο ύπνου (για τη δική μας οικογένεια το 8.00 είναι το ιδανικό, για εσάς ό,τι σας βολεύει, με γνώμονα όμως πάντα τις ανάγκες του παιδιού. Να συμπληρώνει δηλαδή συγκεκριμένες ώρες ύπνου μέσα στη μέρα), αλλά και ρουτίνα ύπνου (παραμύθι, μπάνιο, κλπ).

Συγκεκριμένο ωράριο φαγητού, κατά το οποίο καθόμαστε στο τραπέζι, τρώμε ό,τι φάμε και μετά πάλι την καθορισμένη ώρα. Αν π.χ. βάλετε 1μμ το μεσημεριανό (μισή ώρα θα καθίσετε, μετά σηκωνόμαστε από το τραπέζι) και δεν το φάει, στις 4 που είναι να ξαναφάει θα ξαναβάλεις το μεσημεριανό στο τραπέζι και πάει λέγοντας.

Όχι χαζολοΐδια αν δε φάει το φαγητό του. Να ξέρει ότι σοκολάτα, καραμέλα, κλπ. τρώγονται μετά το φαγητό, όποιος δε φάει φαΐ δεν τρώει επιδόρπιο. Και δε χρειάζεται και κάθε μέρα να τρώνε σαβούρα, ε; Η ζάχαρη γενικά δημιουργεί υπερδιέγερση.

Για το μεσημεριανό ύπνο. Εξήγησέ του ότι δεν είναι ανάγκη να κοιμηθεί αν δε θέλει, αλλά από την τάδε μέχρι την τάδε ώρα είμαστε όλοι στα κρεβάτια μας (επιβράβευση αν το τηρήσει, στέρηση αν όχι - π.χ. μια βόλτα, ένα παιχνίδι, κλπ.)

Γενικά, να φροντίζεις το παιδί να είναι σε φάση να πάει για ύπνο πριν την ώρα που νυστάξει γιατί μετά η υπερένταση δημιουργεί αντίθετα από τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Φρόντισε μέσα στη μέρα να ασχολήσε δημιουργικά μαζί του. Δεν ξέρω αν το κάνεις, μπορεί και να το κάνεις. Δηλαδή να μη συνυπάρχεται απλά στο χώρα, αλλά να αλληλεπιδράτε. Μαγειρεύεις, να είναι δίπλα σου να συμμετέχει, σκουπίζεις, να κρατά μαζί σου τη σκούπα. Να παίζετε κηνυγητό, επιτραπέζια, να ζωγραφίζετε, κλπ. και φυσικά οι βόλτες να είναι συχνές, κούνιες, κλπ.

Αυτά έχω εγώ να πω σε γενικές γραμμές. Ειδική δεν είμαι, αλλά σε μας λειτουργούν.

Α, ναι και για τα ξεσπάσματα. Παρατηρώ στη δικιά μου ότι το στάδιο του θυμού/ της απογοήτευσης κατά τη διάρκεια του ξεσπάσματός της δεν υπερβαίνει τα 2 - 4 λεπτά. Μετά κλαίει γιατί ζητά παρηγοριά. Οπότε την αγνοώ για 2 - 4 λεπτά και μετά της λέω: "Θες να σε κάνει η μανούλα μια αγκαλίτσα;" Έρχεται τρέχοντας και μετά είναι μέσα στην τρελή χαρά.

[mkcm]

Παρά το σεντόνι ξέχασα να γράψω, ότι το θέμα ρουτίνας δεν εδραιώνεται φυσικά από τη μια μέρα στην άλλη, αλλά θέλει μια επιμονή και ταυτόχρονα υπομονή......

[kitycat]

Καλημέρα,

Να προσπαθήσω κι εγώ να σου πω τη γνώμη μου μήπως και σε βοηθήσω….

Θεωρώ πολύ σημαντικό να πιστέψεις ότι ΔΕΝ είσαι μόνη σου… είμαστε πολλές μανούλες που αντιμετωπίζουμε ίδια ή παρόμοια προβλήματα με τα ζουζούνια μας. Είτε εργαζόμαστε και τα βλέπουμε λίγες ώρες τη μέρα είτε είναι μένουμε στο σπίτι μαζί τους, κάποια από τα προβλήματα είναι κοινά.

Σεβασμός!

Κατ’αρχήν ξεκινάμε με την παραδοχή ότι τα παιδιά είναι άνθρωποι και άρα ό,τι αρέσει/δεν αρέσει σ’εμάς ισχύει και για τα παιδιά. Εμείς θέλουμε να μας φέρονται οι φίλοι μας/γονείς/σύζυγος/συνάδελφοι με σεβασμό. Το ίδιο και τα παιδιά. Εάν κάνουμε ένα λάθος όταν οδηγούμε, εάν κατά λάθος πάρουμε τη σειρά κάποιου στο σούπερ μάρκετ, προτιμούμε να μας μιλήσει αυτός ευγενικά και να μας πει: Κυρία μου εδώ έχει στοπ ή ήμουν στην ουρά πριν από εσάς παρά να μας φωνάξει: «μα καλά δε βλέπεις κυρά μου το στοπ!» κ.ο.κ.

Άρα συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας με τον μέγιστο σεβασμό. Πολλές φορές νομίζουμε πως το κάνουμε αλλά αν πάρουμε μία βαθιά ανάσα και το ξανασκεφτούμε ίσως συνηδειτοποιήσουμε ότι η συμπεριφορά μας δεν δείχνει σεβασμό αλλά ότι ζητάμε συνεχώς από τα παιδιά μας να ακολουθήσουν τους κανόνες και τις προσταγές μας και δεν σεβόμαστε ότι το πιο δυνατό τους ένστικτο είναι αυτό του μιμητισμού προς εμάς και του απόλυτου θαυμασμού που τρέφουν στο πρόσωπο των γονιών τους. Εμείς είμαστε το καλύτερο παράδειγμα που έχουν και κατά συνέπεια θα μας ακολουθήσουν σε οποιοδήποτε δρόμο ακολουθούμε εμείς και τους δείξουμε με τη στάση μας και τη συμπεριφορά μας.

Επιλογή!

Κανείς δεν θέλει να του λένε όλη μέρα τι να κάνει και να μην κάνει. Όλοι θέλουμε να έχουμε την επιλογή (ή να νομίζουμε πως την έχουμε). Εάν έχεις 10 λεπτά μέσα στην ημέρα για να χαλαρώσεις, θα ήθελες από μόνη σου να αποφασίσεις εάν θα διαβάσεις βιβλίο ή θα πας μια βόλτα.

Δίνοντας στα παιδιά μας επιλογές (2 ή το πολύ 3) τα κάνουμε να γίνονται υπεύθυνα και να νομίζουν ότι έχουν τον έλεγχο. Για παράδειγμα: Φτιάξε μία λίστα με δουλειές που πρέπει να γίνουν μέσα στη μέρα. Π.χ. ξεσκόνισμα, στρώσιμο κρεβατιού, σκούπισμα του τραπεζιού που τρώμε, τα άπλυτα στο καλάθι, άπλωμα ρούχων. ΑΛΛΑ άσε τον γιο σου μόνο του να αποφασίσει πότε θα κάνει την κάθε δουλειά και πόση ώρα θα του πάρει για να την τελειώσει.

Βάλε μέσα στο ψυγείο/ή στο τραπέζι ένα καλαθάκι με πράγματα τα οποία μπορεί να τρώει όταν θελήσει ο ίδιος (π.χ. φρούτα ή αποξηραμένα φρούτα, ρυζογκοφρέτες, αμύγδαλα κτλ) και δώσε του το ελεύθερο όποτε θελήσει να πάει εκεί, να πάρει ένα πιατάκι και να φάει αυτό που επέλεξε αυτός.

Ενδιαφέρον!

Προφανώς και όλοι κάνουμε κάτι πιο συγκεντρωμένα, πιο ευχάριστα και εν τέλει πιο σωστά εάν αυτό είναι κάτι που μας κεντρίζει το ενδιαφέρον.

Βρες τι είναι αυτό που του αρέσει και δούλεψέ το. Εάν η ημέρα του είναι γεμάτη με πράγματα που του κεντρίζουν το ενδιαφέρον, τότε δεν θα έχει «ανάγκη» να γκρινιάζει.

Π.χ. Εάν του αρέσουν τα πυροσβεστικά, σχεδιάστε κάρτες με τα εξαρτήματα της πυροσβεστικής, πάρτε ένα βιβλίο για τους πυροσβέστες, σχεδιάστε μία επίσκεψη στο μουσείο της πυροσβεστικής, ζωγραφίστε ένα πυροσβεστικό, μάθετε τις σχετικές λέξεις (μάνικα, κρουνός, αντιπυρική προστασία κτλ κτλ)

Μίμηση!

Τα παιδιά μιμούνται… συμπεριφορές, εκφράσεις, λόγια…. Έχετε στο νου σου σε ό,τι κάνεις! Εάν του φωνάζεις, θα σου φωνάζει κι αυτός, εάν θυμώνεις, κι αυτός θα θυμώσει. Δείξτου πρώτη τον τρόπο να κάνει κάποιες δουλειές ή πως παίζονται κάποια παιχνίδια και μετά άστον να σου αποδείξει πόσο μεγάλο και έξυπνο αγόρι είναι με το να τα καταφέρει μόνος του!

Πλαίσιο!

Μαθαίνουμε καλύτερα όταν βάζουμε τα πράγματα σ’ένα πλαίσιο…. Π.χ. θα μάθουμε καλύτερα για τα φυτά εάν πάρουμε ένα γλαστράκι και φυτέψουμε δύο σποράκια. Θα περάσουμε καλύτερα στο σούπερ μάρκετ, εάν μας έχει βοηθήσει ο μικρός να φτιάξουμε τη λίστα . π.χ. «αγάπη μου, άνοιξε το ψυγείο και δες εάν έχουμε αγγουράκια. Αααα δεν έχουμε, έλα να το γράψουμε στη λίστα μας» και αργότερα στο σούπερ μάρκετ: « για πήγαινε να βάλεις στη σακούλα τρία μακρουλά αγγουράκια και 4 ολοστρόγγυλες ντοματούλες» (μαθαίνει και τα νούμερα και τα σχήματα και τα χρώματα)

Σκέψου ότι δουλεύεις σ’ένα εργοστάσιο και την πρώτη μέρα σου δείχνουν τι πρέπει να κάνεις: να βάζεις μία βίδα σ’ένα σιδερένιο πλαίσιο και περνούν οι μέρες και δεν ξέρεις γιατί το κάνεις αυτό. Πόσο πιο ενδιαφέρον θα ήταν να σου εξηγήσουν ότι εδώ φτιάχνουμε ένα αεροπλάνο και αυτή η βίδα είναι σημαντική γιατί κρατάει το φτερό ενωμένο, και το αεροπλάνο αυτό θα είναι το μεγαλύτερο που έχει φτιαχτεί ποτέ. Δεν θα πήγαινες στη δουλειά με μεγαλύτερη αίσθηση ευθύνης γι’αυτό που κάνεις και με μεγαλύτερη υπερηφάνεια για αυτό που καταφέρνεις;;

Συμμετοχή!

Το σπιτικό σας, η οικογένειά σας έχει 4 μέλη! Ο μικρός είναι ένα μέλος του συνόλου αυτού και σαν μέλος πρέπει να συμμετέχει σε μερικές αποφάσεις αλλά και στο σχεδιασμό. Π.χ. «σκέφτομαι ότι θα πρέπει να αγοράσουμε μερικές γλάστρες για το μπαλκόνι. Τι λές? Να πάρουμε πήλινες ή πλαστικές? Για τρέξε στο σπίτι να βρούμε κάτι πήλινο και κάτι πλαστικό για να συγκρίνουμε τα υλικά και να αποφασίσουμε πιο είναι καλύτερο για εμάς» «Σκέφτομαι την Κυριακή να έρθει η θεία και ο θείος για φαγητό. Τι θα χρειαστεί να προ-ετοιμάσουμε? Για σκέψου κι εσύ μαζί μου…Να ψωνίσουμε τα τρόφιμα, να στρώσουμε το τραπέζι, να μαγειρέψουμε, να βάλουμε μουσική στο cd, να μαζέψουμε το τραπέζι, να πλύνουμε τα πιάτα.» και του αναθέτεις να κάνει κάτι σε κάθε ένα στάδιο. Είναι μέλος της οικογένειας και θα πρέπει σε μερικά θέματα να ζητείτε η γνώμη του και η συνεισφορά του. Θα νοιώσει χρήσιμος και σημαντικός, θα καταλάβει ότι έχει μεγαλύτερα και καλύτερα και πιο σημαντικά πράγματα να κάνει από το να γκρινιάζει.

Όρια και πρόγραμμα!

Τα κορίτσια παραπάνω τα γράψαν τόσο ωραία που δεν θα επεκταθώJJJ

Καλή σου μέρα! και να ξέρεις ότι όλες είμαστε εδώ για να βοηθήσουμε.

[love4]

καλημερα και απο μενα...εγω απλως θα προσθεσω οτι το βρισκω ΑΔΥΝΑΤΟΝ να μη φωναξω...η προσπαθεια εγκειται στο να μη φωναζω ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΟΛΗ ΤΗΝ ΩΡΑ...!!!

Θα συμφωνησω ομως και εγω πως ολα εξαρτωνται απο τη δικη μας διαθεση...αυτο που εγω κανω δεν ειναι η ρουτινα αλλα οι βολτες...βολτες, βολτες , βολτες, πρωτα απο ολα νιωθω εγω ομορφα και κατα συνεπεια και τα παιδια μου...!

[Macorina]

Καλημέρα,

Γενικά σιχαίνομαι τις φωνές και δεν μ'αρέσει ούτε να φωνάζω, ούτε να μου φωνάζουν. Όμως μερικές φορές, δεν αντέχω και ξεσπάω. Δεν είναι κακό, άνθρωπος είμαι, κι αυτό είναι μέσα στη ζωή. Αρκεί να μη γίνεται συνεχώς και για τα πάντα.

Συμφωνώ απόλυτα με την Kitykat, αλλά και με τα κορίτσια παραπάνω. Ναι, στη ρουτίνα, ναι στις συμφωνίες, ναι στην δραστηριότητα, ναι στην αδιαφορία σε πολλές στιγμές.

Τώρα ένα κολπάκι που κάνω εγώ όταν τα νεύρα μου χτυπάνε κόκκινο και θέλω να ουρλιάξω, είναι να απομακρύνομαι για λίγο σε άλλο δωμάτιο και να μετράω μέσα μου αργά μέχρι το 20 παίρνοντας βαθειές ανάσες και χωρίς να σκέφτομαι τίποτα εκτός από την αναπνοή μου. Μετά γυρίζω λίγο πιο ήρεμη και αντιμετωπίζω την κατάσταση με μεγαλύτερη νηφαλιότητα.

[Niki81]

Ευχαριστω για τις συμβουλες...καποιες αρχισαμε ηδη να τις χρησιμοποιούμε. Καναμε και μια μεγαλη κουβεντα και τις τελευταιες μερες κοιμαται χωρις γκρινια το μεσημερι και ειμαστε πολύ καλυτερα και οι 2 ετσι.

 

Νομιζω ένα λαθος που κανω είναι ότι ασχολουμαι πολύ με τη γκρινια του...δλδ αυτος μουρμουράει κι εγω απανταω προσπαθώντας να τον κανω να σταματησει...ενώ τελικα η αδιαφορια εχει πιο γρηγορα αποτελέσματα.

 

Επισης τον τελευταιο μηνα επειδή εχω κανει μια επεμβαση στο αδερφο του μας εχει απαγορεψει ο γιατρος να πηγαίνουμε για λιγο καιρο κουνιες,παιδοτοπους κλπ.Κλειστηκε και ο μεγαλος ετσι ενώ ηταν μαθημένος στις βολτες...ισως να φταιει κι αυτό λιγο για την αλλαγη συμπεριφορας.