4 ετών - φταίνε πάντα οι άλλοι

[naya23]

Καλημέρα!!

 

Μήπως καμιά μαμά μπορεί να μου δώσει ιδέες για το πως να φερθώ/μιλήσω στη μεγάλη μου που έχει αναπτύξει τελευταία πολύ έντονα την παρακάτω συμπεριφορά;

ΔΕ ΦΤΑΙΕΙ ΠΟΤΕ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΜΙΚΡΟ!

Λογικό για παιδάκια αυτής της ηλικίας (νομίζω) αλλά εμείς το έχουμε στην υπερβολή.

Αν πέσει/ χτυπήσει φταίει: το τραπέζι που ήταν εκει και να το βάλουμε αλλου, οποιος έβαλε την καρέκλα σε εκείνο το σημείο, ο σκύλος που ήταν δίπλα της και δεν τον είδε κτλ κτλ

Αν της πέσει κάτι απο τα χέρια: φταίω εγώ που δεν σκέφτηκα να της δώσω μικρότερο ποτήρι/πηρούνι/παιχνίδι, ο μπαμπάς που δεν ήταν δίπλα να το πιάσει, ο αδελφός της που (2 μέτρα μακριά δεμένος στο καρεκλάκι του) την σκούντησε κτλ κτλ

Και όλα αυτά με φωνές και κλάματα και τσιρίδες....

 

Της μιλαώ σχεδόν κάθε φορά που γίνεται τέτοιο σκηνικό και προσπαθώ να της εξηγήσω ότι δεν είναι κακό να "φταίει" για κάτι (συνήθως δεν χρησιμοποιώ αυτή τη λέξη) και ότι το κακό είναι να αντιδράει με αυτό τον τρόπο. Προσπαθώ επίσης να αντιδρώ ανάλογα, δλδ στο πέσιμο που συνοδεύεται από την τσιρίδα "ποιος το αφησε αυτο εδω" θα της πω αστο αυτό και πες μου αν χτύπησες, που πονας κτλ. Στο νερό που θα χυθεί καταλάθος θα παραβλέψω το ξέσπασμά της και θα της πω έλα να τα μαζέψουμε, αλλάξουμε κτλ

 

Φυσικά όταν αρχίσει τους παραλογισμους θα της πω και "αυτό που λες δεν είναι δυνατό", ειδικά όταν κατηγορεί τον αδελφό της ο οποίος πλέον καταλαβαίνει τα πάντα και δε θέλω να είμαι άδικη μαζί του.

 

Είναι 2-3 μήνες που κλιμακώνεται αυτή η συμπεριφορά και πραγματικά όσο και να της μιλάω δε βλέπω την παραμικρή αλλαγή... Είναι μια μόνιμη πηγή φασαρίας και νεύρων μέσα στο σπίτι...

 

Ευχαριστώ για τις προτάσεις σας!

[Elpidaz]

anyone anything? έχω ακριβώς το ίδιο θέμα με επιπλέον την απαίτηση να κάνω διάφορα για εκείνην μπορώ δεν μπορώ είναι δεν είναι μπροστά στα μάτια της.

[mmdad]

Τωρα αμα πω οτι η πρωτη εφηβια ειναι στα 4 θα με κραξουν καποιοι...

Υπομονη κοριτσια. Μηπως οντως το θεμα ξεκιναει οτι καπου εκει σε αυτητην ηλικια αρχιζουμε να εχουμε περισσοτερες απαιτησεις και να αναλαμβανουν την ευθυνη καποιων πραξεων τους?

Να σας πω και εγω παραδειγμα απο περισι με τον μεγαλο μου γιο. Ειμασταν στην εκκλησια, ο μικρος ηταν ατακτος οποτε αποφασισα να φυγουμε. Ηθελε να μεινει με την γιαγια του οποτε τον αφησα. Σκαρφαλωσε σε μια κατασκευη επεσε και χτυπησε. Εγω φταιω γιατι τον αφησα με την γιαγια του...

[Elpidaz]

ωχ παναγία μου!!!! και πώς μαζεύεται αυτό?

[mmdad]

καποιοι ανθρωποι δεν το ξεπερνανε ποτε. ετσι δεν ειναι? με επιβραβαιβση της θετικης συμπεριφορας, και ενταξυ δεν ειναι απαραιτητιο να τους κανουμε ολα τα καπριτσια.

[ΜΑΡΙΑΛ]

μήπως όταν έκανε κάποια αταξία ή κάπια ζημιά της λέγατε , για να την παρηγορήσετε "μη στεναχωριέσαι δεν φταις εσύ" ;

 

πάντως νομίζω ότι μπορείς να της πεις ότι ένα μεγάλο κορίτσι (ή έξυπνο, ή καλό, ή τέλειο, ή τέλος πάαντων ότι χρησιμοποιήται στην οικογένεια σας ως "στόχο" ) , παραδέχεται τα λάθη του...

 

να της πείτε ότι δεν είναι κακό να κάνει κανείς λάθη, όλοι κάνουμε (δίνουμε μερικά παραδείγματα από δικά μας λάθη)... κακό είναι να μην τα παραδεχόμαστε και να μην ζητάμε συγγνώμη για αυτά...

 

επείσης συστήνω τέτοιες συζητήσεις να μη γίνονται την ώρα του κλαθμού και του οδυρμού αλλά σε μια άλλη άσχετη και ήρεμη στιγμή

[mkcm]

Πέρα από τα προαναφερόμενα, θα μπορούσατε να της δείξετε έμπρακτα ότι όλοι μας κάποτε κάνουμε λάθος/ ζημιά, κλπ. και δεν πειράζει όταν γίνεται, αρκεί να μη γίνεται επιτήδες.

Δηλ. όταν χύσεις νερό, ή σου πέσει κάτι να λές: "ωχ, είδες τώρα έκανα ζημιά, αλλά δεν πειράζει, δεν το έκανα επίτηδες. Άντε τώρα να μαζέψουμε τη ζημιά".

Ή αν σκοντάψεις: "ωχ, δεν ήμουν καθόλου προσεκτική και δεν είδα το τουβλάκι, αυτοκινητάκι, κλπ. και έπεσα. Δεν πειράζει, την επόμενη φορά θα είμαι πιο προσεκτική".

Ίσως με αυτό τον τρόπο καταλάβει, ότι δεν πειράζει να "φταίμε" για κάτι και να παραδεχόμαστε την απροσεξία μας.

(Φυσικά, μπορείς, αν δεν είσαι goofy σαν κι εμένα, να σκηνοθετήσεις τέτοια σκηνικά).

[naya23]

μήπως όταν έκανε κάποια αταξία ή κάπια ζημιά της λέγατε , για να την παρηγορήσετε "μη στεναχωριέσαι δεν φταις εσύ" ;

 

Αυτο το "δε φταις εσυ και ντα το τραπεζι" έπαιξε κανα δυο φορές από γιαγιαδες αλλά όταν ήταν πιο μικρή και τους το κόψαμε μαχαίρι, δε νομίζω να το θυμάται καν. Θα το προσέξω όμως γιατί δεν το είχα σκεφτεί και κάποια πράγματα τα κάνουμε/λέμε ασυναίσθητα.

 

Πέρα από τα προαναφερόμενα, θα μπορούσατε να της δείξετε έμπρακτα ότι όλοι μας κάποτε κάνουμε λάθος/ ζημιά, κλπ. και δεν πειράζει όταν γίνεται, αρκεί να μη γίνεται επιτήδες.

 

Αυτό το κάνω, ή μάλλον το έκανα αλλά τώρα το ξανασκέφτομαι γιατί καταλήξαμε εκτός από το "φταίς" να ακούω και το "έκανες λάθος μαμά" με άκρως επικριτκό τόνο... Αφού ψάχνομαι να δω που/ποτε τα έχει ακούσει όλα αυτά και από ποιον...

 

Τις άλλες προτάσεις για το μπλαμπλα τις εφαρμόζω ήδη και μάλλον πρέπει να οπλιστώ με υπομονή και να συνεχίσω το μπλαμπλα. Μου πρότινε μια φίλη να επιστρατεύσω και πιο δυναμικά τον μπαμπα στον οποιο έχει τρελή αδυναμία, θα το δοκιμάσουμε και αυτό.

 

mmdad αυτό με την εφηβεία με τρομάζει λίγο... το είχα στο μαυλό μου κάπου στο μακρινό μέλλον...

 

Elpidaz καλά μας κουράγια, αν βρεις κάτι που θα δουλέψει για σας, πες το μας να το δοκιμάσουμε

 

Καλημέρα!

[Laoudani]

Ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχω με την κόρη μου, κοντεύει τα 4,5.

Μάλιστα θεωρώ ότι το ΠΙΣΤΕΎΕΙ ότι φταίνε οι άλλοι, δηλαδή δεν το χρησιμοποιεί σαν άμυνα..

Για παράδειγμα, χθες είμασταν στη γιαγιά της, έκανε κωλοτούμπα στον καναπέ και χτύπησε το κεφάλι της στο τραπεζάκι του σαλουνιού, με αποτέλεσμα να αποκτήσει ένα ωραιότατο ... καρούμπαλο. Πόνεσε πολύ και πάνω στο κλάμα της έλεγε: «Δεν έπρεπε να βάλετε εκεί το τραπεζάκι».

Το οποίο , παρεπιπτόντως βρίσκεται στην ίδια θέση εδώ και κάποιες δεκαετίες.

[mkcm]

Πάντως, εκεί όπου σου λέει με επικριτικό ύφος - αποδοκιμαστικά δηλαδή επί της ουσίας - ότι κάνεις λάθος, μπορείς κάλλιστα να το γυρίσεις σε κάτι θετικό, λέγοντας της ότι δεν είναι κακό κάποιος να κάνει και κανένα λάθος, ότι τα λάθη είναι μέσα στη ζωή και ότι επειδή κανένας μας δεν έχει γεννηθεί παντογνώστης, αλλά κάθε μέρα ανακαλύπτει νέες αδυναμίες, ικανότητες και δυνατότητες τα λάθη συμβάλλουν, ώστε να γινόμαστε όλο και καλύτεροι.

Ίσως έχεις ένα παιδάκι που είναι ως προσωπικότητα τελειομανές, θέλει δηλαδή να διαπρέπει στα πάντα. Καλό πράγμα, φυσικά, όμως επειδή η ζωή είναι γεμάτη κωλοτούμπες και καρούμπαλα, ίσως τη βοηθήσεις με αυτό τον τρόπο να αποδέχεται και τα λάθη των άλλων και τα δικά της.

Βέβαια, παίζει έντονα και το θέμα της "εφηβείας", οπότε καλό κουράγιο και υπομονή.

Όπως και να 'χει, φαίνεται ότι το κοριτσάκι σου έχει τρομερή προσωπικότητα και δυναμική. Να σου ζήσει και να είναι πάντα ευτυχισμένο.

[G.Geo]

Το πρωί κοιτάει ο μεγάλος μου (6 χρονών) την τσάντα του και λείπει το μπουκάλι του νερού του και μου λέει "που είναι?".

Εσύ δεν μου είχες πει ότι ήταν μέσα στην τσάντα σου?" εγώ

Ναι, το έβγαλες εσύ? Απ.

Όχι βέβαια, μήπως το έβγαλες εσύ να πιεις νερό και δεν το ξαναέβαλες?

Με κατηγορούσε για 10 λεπτά, ότι του το έβγαλ, μέχρι που του είπα.

"Εγώ δεν είχα κανένα λόγο να το βγάλω από την τσάντα σου, αλλά αν δεν με εμπυστεύεσαι και δεν στην φτιάχνω καλά την τσάντα σου, από εδώ και στο εξής, θα την φτιάχνεις μόνο σου κάθε μέρα."

"Όχι μου λέει, να μου την φτιάχνεις."

"Όχι του λεω, γιατί με κατηγορείς για κάτι που δεν έκανα και δεν με πιστεύεις!!"

Κι εμένα είναι πολύ συχνό να μην παραδέχεται τα λάθη του και προσπαθώ να του περάσω το μήνυμα ότι είναι λογικό να κάνουμε λάθη και δεν έγινε τίποτα. Επίσης του εξηγώ πως είναι πολύ χειρότερο να μην παραδεχόμαστε και να κατηφορούμε αλλους. Το κακό είναι να γίνεται κάτι "κακό" επίτηδες, το "κατά λαθος" δεν πειράζει. Αλλα επίσης του εξηγώ ότι στα λάθη και τις ζημιές προσπαθούμε να επανορθώσουμε.

Δηλ. έκανες βλακία και έριξες το νερό κάτω, πάρε ένα χαρτάκι και μάζεψε το και δεν θα ασχοληθώ καν, όλοι κάνουμε λάθη και ζημιές!

Εγώ τις προάλλες έσπασα το τζάμι του τραπεζιού της κουζίνας, και εννοείτε, πηγα και αγόρασα άλλο. Αυτό το επισημάναμε και το συζητήσαμε, να καταλάβει πως αυτός που κάνει την βλακία, αυτός την διορθώνει!!

[moon child]

αχ μια ανακούφιση την νιώθω...

 

5 και κάτι, και παίζει πολύ το εσύ φταις- είσαι κακιά- και σε μισώ.

 

χθες τα άκουσα όλα μαζί γιατί ενώ ήταν να κάνουμε γρήγορο ντους για το πιπί, είπαμε τελικά να κάνουμε και το μαλλί, αυτή νόμισε κανονικό στον μεγάλο μαλακό κουβά που μπαίνει μέσα και τον γεμίζει, εγώ της είπα δεν έχει τόσο νερό, στο σκαμνάκι, και ξεκίνησε μια πρωτόγνωρη για μένα κατάσταση - καυγάς κανονικός, με σκληρό αντίλογο.

Τώρα εγώ κρυώνω (μούφα) και θα αρρωστήσω, και θα φταις εσύ, που δεν με λυπάσαι, και θα πάμε στην Πόλυ (παιδίατρο) και θα μου κάνει ενέσεις και θα πάρω φάρμακα με απαίσια γεύση εξαιτίας σου

-δεν κράτησες τον λόγο σου, όταν λέμε μπάνιο είναι στον κουβά, είπες ψέματα και είσαι κακιά γιατί θέλεις να αρρωστήσω

-σε μισώ, δεν ακούς τι σου λέω, κάνεις μόνο αυτό που θέλεις εσύ και δεν με λυπάσαι (που θα αρρωστήσω)

-και εγώ όταν θα μεγαλώσω θα σου κάνω μπάνιο να κρυώνεις και εσύ, που δεν ακούς τι λένε οι άλλοι, και τους κάνεις ότι θέλεις εσύ

Φυσικά όλα αυτά με κλάματα και φωνές, φυσικά δεν άκουγε, μέσα στο μπάνιο δυο τρελές να φωνάζουν, η μία να παλεύει να πάρει πάσα και η άλλη σε έξαλλη κατάσταση που τάχα μου τάχα μου κρυώνει και θα αρρωστήσει.

Σημειωτέον ο κουβάς (πολύ πρακτικό πράγμα για τον μικρό μου γιο– από αυτούς τους μαλακούς που σχεδόν διπλώνουν) ξεκίνησε πριν λίγους μήνες, μέχρι τώρα η μεγάλη έκανε μπάνιο καθιστή στο σκαμνάκι της…

Και γενικά νιώθω μια ανατριχίλα, είχα καιρό να μπω, και μπήκα με αυτά στο μυαλό μου – συμβαίνει και σε άλλες παράλογες καταστάσεις εδώ και λίγο καιρό, και πέτυχα και το θέμα έτοιμο… συγχρονικότητα…

Και περιττό να πω πόσες φορές την μέρα «φταίει» ο δίχρονος αδερφός ε, για να μην ξεχνιόμαστε, μεγάλος φταίχτης!

[G.Geo]

Εννοείται ότι ο μικρός του αδερφός, φταίει ΚΑΤΑ ΒΑΣΗ, μην σου πω για όλα! Είναι ζωηρός ο μικρός, αλλά αυτό νομίζω πως το "χρησιμοποιεί" ο μεγάλος παραπάνω του κανονικού για να τον κατηγορήσει. Αλλά ξέρεις τι?... αυτό, άντε πες είναι φυσιολογικό και λόγω ζήλιας...., αλλά το να φταίει η μαμά για κουλά πράγματα, αυτό δεν μπορώ να δεχτώ! Δηλαδή, σου γυρίζουν την πραγματικότητα τούμπα!!! Εϊναι μπροστά στα μάτια σου και κάνει μια ζημιά και λέει, δεν το έκανα εγώ, ο μικρός το έκανε, ή δεν ξέρω ποιος το έκανε. Μα του λες, σε είδα, ήμουν μπροστά, μην λες ψέματα, δεν είναι ωραίο..."όχι δεν είδες καλά!!!" Και στραβή και κουφή και φταίχτρα!

[goody]

Κι αν τους πειτε οτι φταινε πως θα αντιδρασουν? Πχ κανει τουμπα χτυπαει στο τραπεζι και κατηγορει το τραπεζι αν της πειτε οτι το τραπεζι παντα εκει ειναι,δεν φταιει αυτο που επεσες εσυ πανω του. Γελαστα και ευθυμα βεβαια, οχι για να την κατηγορησετε. Εγω μαλλον ετσι θα αντιδρουσα συν αυτα που ηδη κανετε , να εξηγω δηλαδη οτι ολοι κανουμε λαθη και δεν πειραζει κλπ.

Εμενα ευτυχως δεν το κανει αλλα μια φορα μου ειπε ψεμματα για ενα συμβαν στο σχολειο που ηταν θυτης και με ειχαν ενημερωσει οι δασκαλες και χωρις να του το αναφερω καν αρχισε να μου εξιστορει το συμβαν αλλα απο την πλευρα του θυματος, οτι δηλαδη του εκαναν αυτα που εκανε. Του τονισα λοιπον πως οτι και να γινει εγω θα τον αγαπαω παντα, ακομα και οταν κανει αταξιες και τον μαλωνω κλπ παντα τον αγαπαω αλλα δεν θελω να μου λεει ψεμματα. Απο τοτε του εχει μεινει και αν κανει καμια κουτσουκελα ερχεται και μου λεει μη θυμωσεις εκανα αυτο, αλλα εσυ παντα με αγαπας ε?

[moon child]

με αυτά που γράφεις για το τραπέζι, συνειδητοποιώ οτι η δική μου δεν κάνει τίποτε τέτοιο _ εστιάζει σε συμπεριφορές των άλλων μόνο, και όταν δεν της γίνονται οι χάρες... και δεν είναι εντελώς φανερό οτι είναι αδύνατο να της γίνουν... )πχ δεν φταίω όταν βρέχει και δεν μπορούμε να πάμε στον κήπο...

[naya23]

mkcm ευχαριστώ πολύ για τις ευχές σου! Τελειομανής δεν ξέρω αν είναι (ελπίζω όχι ) αλλά είναι παιδί των κανόνων, της συννενόησης και της λογικής οπόοτε αυτή η νέα συμπεριφορά είναι κάτι ασυνηθίστο για μας...

 

Αρχίζω να πιστεύω στη θεωρία της πρώτης εφηβείας γιατί χθες μου πέταξε και ένα "δε σου μιλάω, να μη μου μιλάς ούτε κι εσύ" πραγματικά χωρίς λόγο (τη ρώτησα αν θέλει ομελέτα για απογευματινό...).

Λέω να δοκιμάσω να την αφήσω στην ησυχία της για μερικές μέρες (λιγότερο μπλαμπλα, περισσότερη αδιαφορία για τα ξεσπάσματα και περισσότερο έξω να ξεχνιέται) και αν ηρεμήσει να της μιλήσω μετά σε φάση που θα είναι ήδη 1-2 μέρες ήρεμη.

 

goody εγώ τα εξώφθαλμα της τα λέω (π.χ. έβγαλε το τραπέζι χέρια και σε χτύπησε?) και συνήθως συνεχίζει την τσιρίδα "το τραπέζι φταίει σου λέω" αν και κάποιες φορές με ένα κρυφό γελάκι. Ίσως δεν της το έχω τονίσει αρκετά αυτό που λες ότι η αγάπη μας δεν εξαρτάται από τη συμπεριφορά της και τα τυχόν λάθη της, θα το γυρίσω προς τα εκεί την επόμενη φορά.

 

Καλή υπόμονη στις συμπαθούσες Έχετε όλοι ωραίες ιδέες και θα τις εφαρμόσουμε, μπορεί κάτι να πιάσει...

[Elpidaz]

Η θωρία της εφηβείας παίζει! Στον παιδικό συνάντηση με την ψυχολόγο είχε θέμα "τα threes και τα thirteens". εκεί κάπου ανάμεσα στα 3-4 γίνεται ένα μπραφ και είναι και ηλικία που ξεκινάει προσπάθεια νέας οριοθέτησης. όσο για το φλέγον θέμα μας , το συζητούσα μ' έναν συνάδελφο χθες που έχει μεγαλύτερο παιδί και μου είπε εν ολίγοις οτι ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης είναι κάθε φορά χωρίς να το κάνουμε θέμα να εξηγούμε τον λόγο που χτύπησε, τον λόγο που έπεσε κάτι κάτω, τον λόγο που έσπασε κάτι και να το κλείνουμε εκεί. Ανάλογα τον χαρακτήρα του παιδιού και τις συμβουλές των γονιών θα χρειαστεί και ο ανάλογος χρόνος να ξεπεράσει αυτήν την φάση .... κάποιοι δεν το ξεπερνούν ποτέ

[miriki]

Μια πολύ ωραία τεχνική είναι το καθρέπτισμα. Εκείνη δηλαδή τη στιγμή λες "είσαι πολύ θυμωμένος που χτύπησες, θέλεις να το συζζ

ητήσουμε;" 9 στις 10 αυτό που τους νευριάζει είναι η δική τους αποτυχία. Στην πορεία της συζήτησης το "βγάζονυ" οπότε μετά αφού το έχουν αναγνωρίσει μπορούν και να μάθουν να το διαχειρίζονται....

 

Δοκιμάστε το....

[moon child]

mirikaki, χθες το απόγευμα, που πάλι έφταιξα γιατί τους χάλασα την διασκέδαση στο μπαλκόνι - ήθελαν να παίζουν νυχτιάτικα χωρίς ζακέτες και επίβλεψη (ναι, και τα δικά μου παιδιά φοράνε ζακέτα όταν κρυώνω εγώ)- και προσπάθησα να κάνω αυτό που λες, απλά μου είπε πως ενώ φταίω, θέλω και κουβέντες από πάνω?- που δεν της αξίζω κιόλας, γιατί φταίω που είμαι κακιά και χάλασα ένα τόσο ωραίο παιχνιδι

βέβαια, από μια άλλη οπτική γωνία, φταίω όντως, που δεν έβαλα εγώ την ζακέτα μου, που δεν άναψα όλα τα εξωτερικά φώτα, να βγω και να κάτσω έξω μέσα στον αέρα και στην ερημιά μας εκεί που μένουμε, να τους προσέχω ενώ κυνηγιόταν με τα ποδήλατα… για το 5χρονο αυτό θα ήταν το φυσιολογικό.

γενικά το δικό μου πρόβλημα, έτσι όπως το περιγράφεις εσύ, έχει να κάνει με την αποτυχία της να περάσει το δικό της στις αντιπαραθέσεις μας.

το βράδυ βέβαια, αντέδρασε αλλιώς…

έβλεπαν ταινία πριν τον ύπνο, καθίσανε για λίγο μαζί σε μια πολυθρόνα και σκεπαστήκανε με ένα χαλάκι δραστηριοτήτων που μας ξέμεινε. Ο μικρός που δεν παρακολουθεί ταινίες κάποια στιγμή το πήρε και έφυγε, και αυτή του το πήρε πίσω και το πέταξε πίσω από τον καναπέ σε ένα σημείο που αυτός δεν θα μπορούσε να το φτάσει, ενώ εκείνη ναι. Και γύρισε να συνεχίσει την ταινία της. Της έκλεισα επιτόπου την ταινία, της είπα πόσο εγωιστικό είναι αυτό, να του πάρει από τα χέρια ένα παιχνίδι, με το οποίο μάλιστα δεν θα έπαιζε ούτε και η ίδια, και ξεκίνησε για 10 λεπτά το εσύ φταις. Χωρίς όμως να ζητήσει να ξαναβάλει την ταινία – δλδ γνωρίζοντας ότι έχει την φωλιά της λερωμένη. Μετά από μισή ώρα, και αφού παίζανε ήσυχα, τον φίλησε, του ζήτησε συγνώμη και τον σκέπασε με το χαλάκι, και την φίλησα και γω να της πω μπράβο που ζήτησε συγνώμη που κατάλαβε και διόρθωσε το λάθος της.

Συμπέρασμα, δικό μου, η αντίδραση αυτή έχει να κάνει με τον παιδικό εγωισμό, ή ίσως να είναι για πάντα εγωίστρια, δεν ξέρω, ότι δεν μπορεί να διαχωρίσει ακόμη τις λεπτές γραμμές της σωστής συμπεριφοράς απέναντι στους άλλους, και προσπαθεί να τις ξεπεράσει. Δλδ πρέπει πρώτα το παιδί να μάθει να σέβεται τα δικαιώματα των άλλων, και να αποδεχτεί και τις δικές της υποχρεώσεις. Και αυτό δυστυχώς δεν συμβαίνει στα 5 μας, πρέπει να περιμένουμε. Και μέχρι τότε, τι άλλο μπορούμε να κάνουμε να δουλέψουμε λίγο την αντίδραση?

Κανένα παραμύθι που μας ξελασπώνει στο θέμα υπάρχει? Ένα που να το λένε «Εσύ φταις!»?

[miriki]

"Είσαι πολύ θυμωμένη. Θέλεις να το συζητήσουμε;"

"ΕΙΣΑΙ Η ΧΕΙΡΟΤΕΡΟΤΕΡΗ ΠΟΥ ΔΕ ΜΕ ΑΦΗΝΕΙΣ ΠΑΛΙΟΜΗΔΕΙΑ!!!!"

"Ποπ. Καταλαβαίνω ότι είσαι θυμωμένη (ποπ) αλλά δεν έχεις δικαίωμα να μου φωνάζεις έτσι (ποπ) Άσε που δεν καταλαβαίνω και τι λες (ποπ).

 

"Σου λέω ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ ΚΑΚΟΥΡΓΑ! ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΙΞΩ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙΙΙΙΙ." (εντάξει το προσπάθησε)

"(ποπ κλείνεις μπαλκονόπορτα, ποπ) μόλις ηρεμίσεις πες μου τι θέλεις να κάνεις για να μπορέσεις να λύσεις το πρόβλημα, μήπως μπορώ να βοηθήσω, μήπως θα ήθελες μια ζακέτα; (ποπ)

 

Ναιαιαιαια! Να βάλω ζακετα!

Ωραία, αλλά μόλις τελειώσει η κλεψύδρα/ χτυπήσει το χρονόμετρο/ λαλήσει τρις ο πετεινός μπαίνουμε μέσα να μην ψοφολογήσουμε και χάσουμε αύριο τη βόλτα.

 

ή ΌΧΙΙΙΙΙΙ ΔΕ ΒΆΖΩ ΖΑΚΕΤΑ, ΠΑΛΙΟΜΑΜΑΑΑΑΑ

(ΠΟΠ κλειδώνεις μπαλκόνι) Όταν ηρεμήσεις και θέλεις να το συζητήσουμε έλα να με βρεις στην κουζίνα που θα καθαρίζω (για τρισεκατομμυριοστή φορά σήμερα τα νεύρα μου ποπ ποπ ποπ ) τον νεροχύτη.

 

*Σημ. Τα ποπ αναφέρονται στις στιγμές που παίρνεις ένα λεξοτανιλάκι ίσα για να μπορείς να στέκεσαι στα πόδια σου και να μην πετάς από πάνω της σα δράκος. Εναλακτικά μπορείς να διαβάζεις πσσσσσ όπου θα ψεκάζεσαι με το κατάλληλο ανθοϊαμα για ιτς πιο εναλλακτικές.

 

** Το δουλεύω τρεις μήνες τώρα για όλες τις συγκρούσεις και πάει πολύ καλά. Α και με τους ενήλικες

[miriki]

με το καθρέπτισμα φεύγη η έμφαση από την ευθύνη και πηγαίνει αφενός στο συναίσθημα και τη διαχείρισή του, αφετέρου στην εξεύρεση μια λύσης, οπότε όσο και να φταίει το τραπεζάκι δε μας νοιάζει, γιατί το ζητούμενο δεν είναι ποιος φταίει, αλλά πώς θα λύσουμε το πρόβλημα . Στην τελική ψυχή έχει κι αυτό το τραπεζάκι να μην κάνει ένα λάθος;....

 

Έχεις δίκιο γιαυτό που λες για το σεβασμό είναι ακριβώς έτσι. Τώρα σπέρνουμε θα θερίσουμε κατά τα 8 στην καλύτερη.

[moon child]

ααχχ γελώ ακόμη!

 

το πρόβλημα μου τελικά είναι οτι δεν μπορώ να πάρω ηρεμηστικά, τα απλά υπόθετα για τον εμετό με στέλνουν σε κώμα

 

θα προσπαθήσω το ανθοίαμα

 

και θα περμένω τα 8!