Γκρινιάζει και θέλει συνεχεια εμένα!

[sindnyeva1]

Ο μικρός μου είναι 1 έτους. Σε γενικές γραμμες είναι ήσυχο κ γλυκό μωράκι. Οι Φίλοι και οι συγγενείς μου λένε συνέχεια οτι έχω ένα μωρό αρνάκι. Μόνο που μέσα στο σπίτι η ιστορία αλλάζει. Κρέμεται μονίμως απο πάνω μου, δεν ασχολείτε με τα παιχνίδια τοπυ παρά ελάχιστες φορές και ααυτό που τον ικανοποιεί είναι να είναι στον καναπέ μαζί μου κ ή να βλέπει τηλεόραση η να σκαλίζει διάφορα (χωρίς να κανει ζημιές ποτέ), πάντα όμως γύρω μου! Με έχει κουράσει τρομερά η συνεχόμενη γκρίνια!Δεν εργάζομαι οπότε περνάω απειρες ώρες μαζί του. Αλλά κάποιες στιγμές θέλεις να κάνεις και καμιά δουλειά ή να χαλαρώσεις λίγο!Νιώθω οτι έχω μια ουρά κολημένη πάνω μου. Μια πολύ γκρινιάρα ουρα!κ με το που θα κάτσω μαζί του ξαφνικά τα ξεχνάει όλα. Δεν ξέρω τι να κάνω για να σταματησει την τοση γκρίνια, κ να ξεκολήσει λίγο απο πάνω μου!

[BabyCute]

Αχου ρε σε αν και σε καταλαβαίνω, ευχαριστήσου αυτές τις στιγμές θα περάσουν και θα τις αναζητάς!

Ο δικός μου 2 σχεδόν και αυτός κολλημένος οταν είμαστε σπίτι αλλιώς γκρίνια.. Αλλα το ευχαριστιέμαι γιατι τωρα μας κοιτάνε στα ματια αλλα οταν θα μεγαλώσουν δεν θα θέλουν ούτε να μας βλέπουνε!

Φαση ειναι και θα περάσει.. Μοναδικές στιγμές!!

[Alexia1985]

Τα ίδια κι εμεις!! 1 έτους και τρομερή προσκολληση!! Διαβασα οτι ειναι φάση και μαλιστα φυσιολογικότατη!! Αρχίζουν να ΑΓΑΠΑΝΕ και το δείχνουν με αυτον τον τροπο...συμενει οτι εχει υγιείς σχέση με τους γονείς και μαλιστα αν παρουσιάσει μια φοβία προς τους τρίτους ειναι επισης φυσιολογικό και θετικό!! Ειναι φάση να ξέρεις και σύντομα θα την νοσταλγούμε...απόλαυσε το οσο μπορεις!!!

[Μπεμπούλα10]

sindnyeva1, πώς νόμιζες ότι θα ήταν ένα μωρό 1 έτους;;;

 

Το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι απαιτητική δουλειά. Δυστυχώς το να είσαι μητέρα μικρού παιδιού είναι ασταμάτητη δουλειά 24 ώρες το 24ωρο, 365 μέρες το χρόνο. Δεν προλαβαίνεις να πάρεις ανάσα. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Όταν νιώθεις ότι σε πιάνουν τα κλάμματα από τα νεύρα, πάρε μερικές βαθιές ανάσες και λέγε στον εαυτό σου "Και αυτό θα περάσει". Και θα περάσει. Μαζί με τις όμορφες στιγμές όμως.

 

Η συμπεριφορά του παιδιού σου είναι φυσιολογικότατη και αναμενόμενη. Θα έλεγα ότι είσαι και τυχερή γιατί υπάρχουν και πολύ δύσκολα και δύστροπα μωρά.

[χαρουλα#]

Κ εμενα τα ιδια κοριτσια!!!

Γκρινια κ μαμα κ στηθος!Τιποτα αλλο!

Το κακο της υποθεσης ειναι οτι δεν μπορω ουτε κ εγω να ξεκολλησω απο πανω της!Καλα αυτη που ειναι βρεφος,αλλα εγω ολοκληρη γαϊδουρα;Ουτε μια ωρα να μην μπορω να την αφησω;;;;

[BabyCute]

Χαρουλα καλο!!! Και εγω τα ίδια! Αυτο δεν γιατρευεται αστο

 

Μπεμπουλα και οι μαμάδες άνθρωποι ειναι και έχουν δικαίωμα να παραπονούνται

[kaith3]

παντως νομιζω οτι μεχρι καποια ηλικια ειναι καλο να τα εχουμε συνεχεια πανω μας παντου..

[kaith3]

σκεφτειτε οτι οι αφρικανες μαμαδες στις φυλες κανανε δουλειες στα χωραφια και ειχαν το μωρο κολλημενο στο στηθος τους συνεχεια..οι αναπτυξιακοι ψυχολογοι θεωρουν οτι τα παιδια που μεχρι νομιζω και εναμιση χρονων ηταν παντου με τη μητερα και ειχαν το στηθος κοντα τους συνεχως βγαινουν πιο υγιη ψυχολογικα από ότι αλλα που δε θηλαζουν η δεν ηταν τοσο κοντα στην μητερα

[Deena]

Επαναφέρω το θέμα να πω τον πόνο μου...

 

Ο γιος μου δεν ήταν ποτέ σαν τις περιπτώσεις παιδιών που περιγράφονται εδώ. Αντιθέτως, ποτέ δεν είχαμε θέμα να τον αφήσουμε με άλλον άνθρωπο, είτε νταντά, είτε γιαγιάδες, θείους κ.λπ. Εξακολουθεί φυσικά να είναι έτσι.

 

Από την άλλη η κόρη μου είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι πια 22 μηνών, έλεγα ότι σιγά-σιγά θα αλλάξει, αλλά η κατάσταση επιμένει. Είναι συνεχώς με ένα "μαμά μου θέλω" στο στόμα και με έτοιμο το κλάμα αν δεν με βλέπει. Εξαίρεση ήταν όταν έμενε με την νταντά της όσο δούλευα (την είχε συνηθίσει, την είχαμε μαζί μας από την πρώτη μέρα και μέχρι πρότινος) και ευτυχώς στον σταθμό εδώ και έναν μήνα πάει και μένει χωρίς πρόβλημα. Από την στιγμή που επιστρέφει όμως, δεν μπορώ να χαθώ από το οπτικό της πεδίο ούτε για 10'.

 

Παραδείγματα :

 

• Έτυχε μια μέρα να αργήσω να γυρίσω από το γραφείο μισή ώρα και την παρέλαβε από το σχολικό η μαμά μου (μένουμε δίπλα)...έκλαιγε μέχρι να γυρίσω.
   
  
• Έχουν έρθει τα πεθερικά μου επίσκεψη και βγαίνω σε μια εξωτερική δουλειά για 40', χαμός σπίτι...μέχρι ο μεγάλος έκλαιγε όταν γύρισα και μου είπε "Πού ήσουν μαμά, η ........... σε ζητούσε συνέχεια και με ξεκούφανε":rolleyes:
   
  
• Αν την πάω στην μαμά μου μαζί με τον μεγάλο (ο τελευταίος ζητάει να πάει στην γιαγιά του), στα 10' μου την φέρνει πίσω κλαμένη και σε υστερία.
  

 

Προσπαθώ να μην την αφήνω καθόλου, γιατί κυρίως λυπάμαι τους δύστυχους ανθρώπους που μένουν πίσω μαζί της, αλλά το θέμα μου είναι ότι την άλλη εβδομάδα αρχίζω μια επαγγελματική απασχόληση για 2 απογεύματα την εβδομάδα και θα πρέπει να την αφήνω για 2 τρίωρα εναλλάξ στις 2 γιαγιάδες. Ο μπαμπάς της την καταφέρνει (ευτυχώς!!!) αλλά γυρίζει αργά, λίγο πριν κοιμηθεί για βράδυ.

 

Όσες είχατε αντίστοιχο θέμα, πόσο διήρκησε? Καμιά συμβουλή?

[selini84]

Επαναφέρω το θέμα να πω τον πόνο μου...

 

Ο γιος μου δεν ήταν ποτέ σαν τις περιπτώσεις παιδιών που περιγράφονται εδώ. Αντιθέτως, ποτέ δεν είχαμε θέμα να τον αφήσουμε με άλλον άνθρωπο, είτε νταντά, είτε γιαγιάδες, θείους κ.λπ. Εξακολουθεί φυσικά να είναι έτσι.

 

Από την άλλη η κόρη μου είναι το ακριβώς αντίθετο. Είναι πια 22 μηνών, έλεγα ότι σιγά-σιγά θα αλλάξει, αλλά η κατάσταση επιμένει. Είναι συνεχώς με ένα "μαμά μου θέλω" στο στόμα και με έτοιμο το κλάμα αν δεν με βλέπει. Εξαίρεση ήταν όταν έμενε με την νταντά της όσο δούλευα (την είχε συνηθίσει, την είχαμε μαζί μας από την πρώτη μέρα και μέχρι πρότινος) και ευτυχώς στον σταθμό εδώ και έναν μήνα πάει και μένει χωρίς πρόβλημα. Από την στιγμή που επιστρέφει όμως, δεν μπορώ να χαθώ από το οπτικό της πεδίο ούτε για 10'.

 

Παραδείγματα :

 

• Έτυχε μια μέρα να αργήσω να γυρίσω από το γραφείο μισή ώρα και την παρέλαβε από το σχολικό η μαμά μου (μένουμε δίπλα)...έκλαιγε μέχρι να γυρίσω.
   
  
• Έχουν έρθει τα πεθερικά μου επίσκεψη και βγαίνω σε μια εξωτερική δουλειά για 40', χαμός σπίτι...μέχρι ο μεγάλος έκλαιγε όταν γύρισα και μου είπε "Πού ήσουν μαμά, η ........... σε ζητούσε συνέχεια και με ξεκούφανε":rolleyes:
   
  
• Αν την πάω στην μαμά μου μαζί με τον μεγάλο (ο τελευταίος ζητάει να πάει στην γιαγιά του), στα 10' μου την φέρνει πίσω κλαμένη και σε υστερία.
  

 

Προσπαθώ να μην την αφήνω καθόλου, γιατί κυρίως λυπάμαι τους δύστυχους ανθρώπους που μένουν πίσω μαζί της, αλλά το θέμα μου είναι ότι την άλλη εβδομάδα αρχίζω μια επαγγελματική απασχόληση για 2 απογεύματα την εβδομάδα και θα πρέπει να την αφήνω για 2 τρίωρα εναλλάξ στις 2 γιαγιάδες. Ο μπαμπάς της την καταφέρνει (ευτυχώς!!!) αλλά γυρίζει αργά, λίγο πριν κοιμηθεί για βράδυ.

 

Όσες είχατε αντίστοιχο θέμα, πόσο διήρκησε? Καμιά συμβουλή?

 

Ειχα το ιδιο θεμα με την κορη μου..μονο και για ολα η μαμα..γυρω στα δυο χαλαρωσε αρκετα αλλα δεν σταματησε τελειως..τωρα ειναι 3 και μενει ανετα με τους παπουδες..μονο οταν νυσταζει η εχει εκνευρισμο θελει μονο εμενα..αυτο που καταλαβα ειναι οτι δεν θελει πιεση και με το ζορυ γιατι εχουν ευαισθητη ψυχολογια..εγω οταν ηθελα να την αφησω στους παππουδες, κανονιζαμε απο πριν και της ελεγαν οτι θα κανουν κατι που της αρεσει η θα πανε στις κουνιες και ηθελε απο μονη της να παει..