Recommended Posts

    Θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας την εμπειρια μου και να ακουσω δικες σας περιπτωσεις που πηρατε καποιου τετοιου ειδους αγωγη κατά την εγκυμοσυνη σας.

    Το 2007 σε ηλικια 26,5 επαθα καταθλιψη και ιδεοληπτικη διαταρραχη και εκανα αγωγη με entact 20 mg.H καταθλιψη περασε γρηγορα και τελειως, όμως η ιδεοληπτικη διαταρραχη θεραπευτηκε σε ένα μονο βαθμο.Καθε αποπειρα να το μειωσω , κατεληγε αποτυχημενη.

    Αρχες του 2011 η αγωγη αλλαχθηκε σε seroxat 20-που είναι πιο εξειδικευμενο για ιδεοληψιες και ενιωσα αμεσως καλα! !11 μηνες μετα αρχισα σταδιακες μειωσεις –πολύ σταδιακες- 17,5 mg για 3 εβδομαδες , 15 mg για άλλες 3 εβδομαδες κτλ – καθως συντομα θα ξεκινουσαμε με τον αντρα μου προσπαθειες για μωρο.Εμεινα εγκυος το Μαιο 2012 οποτε και το εκοψα τελειως για 8,5 μηνες. Με στηριξη ψυχολογου σε ολη την εγκυμοσυνη δε πηρα καθολου χαπια κ ημουν σχετικα καλα. Κρατιομουν για το μωρο. Όλα καλα, μωρο υγιες! Ακουλοθησε εντονη ιδεοληπτικη διαταρραχη 4 μερες μετα τη γεννα και ξαναρχισα αγωγη seroxat 20 το οποιο λιγους μηνες μετα εγινε seroxat 30.Πριν λιγο καιρο εχασα την αδερφη μου 28 ετων σε τροχαιο και από τοτε πιστευω ότι δε μπορω να σταματησω ποτε ξανα αυτό το χαπι. Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.

    Ευχαριστω πολυ

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας την εμπειρια μου και να ακουσω δικες σας περιπτωσεις που πηρατε καποιου τετοιου ειδους αγωγη κατά την εγκυμοσυνη σας.

    Το 2007 σε ηλικια 26,5 επαθα καταθλιψη και ιδεοληπτικη διαταρραχη και εκανα αγωγη με entact 20 mg.H καταθλιψη περασε γρηγορα και τελειως, όμως η ιδεοληπτικη διαταρραχη θεραπευτηκε σε ένα μονο βαθμο.Καθε αποπειρα να το μειωσω , κατεληγε αποτυχημενη.

    Αρχες του 2011 η αγωγη αλλαχθηκε σε seroxat 20-που είναι πιο εξειδικευμενο για ιδεοληψιες και ενιωσα αμεσως καλα! !11 μηνες μετα αρχισα σταδιακες μειωσεις –πολύ σταδιακες- 17,5 mg για 3 εβδομαδες , 15 mg για άλλες 3 εβδομαδες κτλ – καθως συντομα θα ξεκινουσαμε με τον αντρα μου προσπαθειες για μωρο.Εμεινα εγκυος το Μαιο 2012 οποτε και το εκοψα τελειως για 8,5 μηνες. Με στηριξη ψυχολογου σε ολη την εγκυμοσυνη δε πηρα καθολου χαπια κ ημουν σχετικα καλα. Κρατιομουν για το μωρο. Όλα καλα, μωρο υγιες! Ακουλοθησε εντονη ιδεοληπτικη διαταρραχη 4 μερες μετα τη γεννα και ξαναρχισα αγωγη seroxat 20 το οποιο λιγους μηνες μετα εγινε seroxat 30.Πριν λιγο καιρο εχασα την αδερφη μου 28 ετων σε τροχαιο και από τοτε πιστευω ότι δε μπορω να σταματησω ποτε ξανα αυτό το χαπι. Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.

    Ευχαριστω πολυ

     

    Ποσο στενοχωριεμαι για ολα αυτα που διαβασα......!!!!!!! δεν ξερω ειλικρινα τι να σου πρωτοσχολιασω..... για αρχη να χαιρεσαι το πλασματακι σου .... κατα δεύτερον θα ηθελα να σε ρωτησω τι ειναι η ιδελεοπτικη διαταραχη και πως την απεκτησες .. σιγουρα υπηρξε μια αιτια και φανταζομαι ενα ευαισθητο ατομο ειναι ακομα πιο επιρρεπες σε τετοιους ειδους ψυχολογικα προβληματα.


    DOXip3.png

    DtXgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ποσο στενοχωριεμαι για ολα αυτα που διαβασα......!!!!!!! δεν ξερω ειλικρινα τι να σου πρωτοσχολιασω..... για αρχη να χαιρεσαι το πλασματακι σου .... κατα δεύτερον θα ηθελα να σε ρωτησω τι ειναι η ιδελεοπτικη διαταραχη και πως την απεκτησες .. σιγουρα υπηρξε μια αιτια και φανταζομαι ενα ευαισθητο ατομο ειναι ακομα πιο επιρρεπες σε τετοιους ειδους ψυχολογικα προβληματα.

     

    Iδεοληπτικη διαταρ ειναι ιδεες που σου "κολανε" στο μυαλο, ξενες προς εσενα και σε βασανιζουν.Πχ εγω αναρωτιομουν συχνα γιατι ζουμε? δεν εμπιστευομουν τον ευατο μου οταν ημουν κοντα σε μπαλκονια ή μαχαιρα.Φοβομουν μην κανω κανο στον εαυτο μου -χωρις να το θελω ομως.Μετα τη γεννα φοβομουν μη κανω κακο στο παιδι αθελα μου. Ειναι αγχωδης διαταρραχη κ το συμπερασμα του ψυχολογου ειναι οτι προηλθε απο παρατεταμενη αγχωδη περιοδο στη νεανικη ηλικια- οικογενειακα προβληματα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μακρινή γνωστή γέννησε δίδυμα μετά από έξωσωματική και λάμβανε αντί καταθλιπτική αγωγή υπο την παρακολούθηση ψυχιατρου στο Αιγηνητειο Νοσοκομείο. Τα δίδυμα έμειναν λίγο στη ΜΕΝΝ λόγω προωροτητας και σήμερα είναι μια χαρά, ηλικίας επτά μηνών. Οι περισσότεροι ψυχιατροι είναι κατα των φαρμάκων στη διάρκεια της κύησης κυρίως επειδή δεν έχουν αντίστοιχη εμπειρία και τιθεμενοι πάντα υπέρ της ασφαλείας. Αν πάσχεις από κάποια ελαφρά μορφής διαταραχή σίγουρα θα μπορέσουν στο Αιγηνητειο να σε βοηθήσουν.

    Πάντως μπράβο για τον αγώνα σου, μπράβο που προχωρας τη ζωή σου, μπράβο που παλεύεις για το μέλλον το δικό σου και της οικογένειας σου παρά τις αντίξοες συνθήκες!!!!! Είσαι αξιοθαυμαυμαστη. Σου εύχομαι κάθε καλό!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    XRONIA POLLA KE KALH XRONIA SE OLOUS!!!!!Μήπως εχει κάποια κοπέλα MENOPURπου δεν τα χρειάζεται??μια σκονη,διο οσο εχειτε,,

     

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων............. EINAI POLLH ANAGH!!6971843391

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Ποσο στενοχωριεμαι για ολα αυτα που διαβασα......!!!!!!! δεν ξερω ειλικρινα τι να σου πρωτοσχολιασω..... για αρχη να χαιρεσαι το πλασματακι σου .... κατα δεύτερον θα ηθελα να σε ρωτησω τι ειναι η ιδελεοπτικη διαταραχη και πως την απεκτησες .. σιγουρα υπηρξε μια αιτια και φανταζομαι ενα ευαισθητο ατομο ειναι ακομα πιο επιρρεπες σε τετοιους ειδους ψυχολογικα προβληματα.

     

    Σωτηρια μου σε ευχαριστω που διαβασες το μηνυμα μου παροτι απ οτι βλεπω δε σε αφορα αμεσα το θεμα αλλα εισαι συμπονετικη κ καθολου αυστηρη γιατι εχουν ακουστει πολλα για ατομα που για καποια περιοδο της ζωης τους χρειαστηκαν τετοιο φαρμακο.Αιτια ηταν παρατεταμενη περιοδος αγχους στα νεανικα μου χρονια (οικογενειακες ασχημες καταστασεις).Ενα κομματι σε τετοια θεματα μπορει να ειναι κληρονομικο αλλα το μεγαλυτερο αποκτατια απο τον τροπο κ το περιβαλλον που μεγαλωνουμε.Ευκαιρια να δωσουμε ενα μηνυμα σε ολους τους γονεις....τα παιδια σας ειναι παιδια σας, σε οτι ηλικια και να φτασουν δε πρεπει ποτε να μαθουν πραγματα για εσας που μαθαινει ενας φιλος.Ποτε μη τσακωνεστε για μεγαλες χρονικες περιοδους μπροστα τους,ποτε μη τα ανακατευετε σε θεματα που αφορουν εσας και το αλλον γονιο τους.Φροντιστε να εχουν ευχαριστη καθημερινοτητα, γινεται προτυπο αισιοδοξιας και καλοσυνης.Ετσι θα ειναι για παντα υγιη.Και αν δε μπορειτε καποιες περιοδους να ανταποκριθειτε στα παραπανω, υπαρχουν φιλοι και αν δεν εχετε υπαρχουν οικογενειακοι συμβουλοι, ψυχολογοι,ψυχιατροι-παρτε τη συμβουλη τους κ καντε τη ζωη σας καλυτερη και των παιδιων σας ακομη καλυτερη!

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μακρινή γνωστή γέννησε δίδυμα μετά από έξωσωματική και λάμβανε αντί καταθλιπτική αγωγή υπο την παρακολούθηση ψυχιατρου στο Αιγηνητειο Νοσοκομείο. Τα δίδυμα έμειναν λίγο στη ΜΕΝΝ λόγω προωροτητας και σήμερα είναι μια χαρά, ηλικίας επτά μηνών. Οι περισσότεροι ψυχιατροι είναι κατα των φαρμάκων στη διάρκεια της κύησης κυρίως επειδή δεν έχουν αντίστοιχη εμπειρία και τιθεμενοι πάντα υπέρ της ασφαλείας. Αν πάσχεις από κάποια ελαφρά μορφής διαταραχή σίγουρα θα μπορέσουν στο Αιγηνητειο να σε βοηθήσουν.

    Πάντως μπράβο για τον αγώνα σου, μπράβο που προχωρας τη ζωή σου, μπράβο που παλεύεις για το μέλλον το δικό σου και της οικογένειας σου παρά τις αντίξοες συνθήκες!!!!! Είσαι αξιοθαυμαυμαστη. Σου εύχομαι κάθε καλό!!

     

    Miria σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση και κυριως για τα "μπραβο" σου.Απο μικρη ηθελα οικογενεια και ο,τι και να συνεβαινε θα την εκανα μολις εβρισκα τον καταλληλο.Ναι εκανα καποιον αγωνα κατα περιοδους ομως πλεον ολα τα εχω σε ταξη μεσα μου και στη ζωη μου και μπορω να χαιρομαι καθε στιγμη μου αβιαστα χωρις προσπαθειες!Ο θανατος ομως της αδελφης μου κ η θλιψη των γονιων μου με εχουν κανει να σκεφτομαι πολυ και ολο αυτο δε βοηθαει στη ηδη ευαισθητη ψυχολογια μου.Οστοσο μολις στρωσουν τα οικονομικα μας θα ξαναρχισω να επισκεφτομαι τον ψυχολογο μου(απιστευτες συμβουλες!) κ ισως παλι να καταφερω μια εγκυμοσυνη χωρις το φαρμακο.Απλα ηθελα στο πισω μερος του μυαλου μου να ξερω οτι δε θα ναι τραγικο-αν τελικα χρειαστει να το παρω.Χαιρομαι για τη γνωστη κ τα διδυμακια της.Σιγουρα για εκεινη θα ηταν ακομη πιο δυσκολο που τα ειχε στη μοναδα αλλα ειμαι σιγουρη πως ολα θα τα ξεχασει σιγα σιγα.Ευχομαι και σε σενα κάθε καλο!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    christinaki!!

     

    Η απώλειά σου είναι μεγάλη και επόμενο να σε κλονίσει, όπως θα κλόνιζε και έναν άνθρωπο χωρίς το δικό σου ιστορικό, πόσο μάλλον εσένα που είσαι πιο ευαίσθητη από το μέσο όρο των ανθρώπων.

    Οι γονείς δύσκολα επανέρχονται μετά από τέτοια γεγονότα και νομίζω ότι, όσο σκληρό και αν ακούγεται, πρέπει να επικεντρωθείς στη δική σου ζωή, αφού πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να τους βοηθήσεις και να έχουν άμεση βελτίωση χωρίς επαγγελματική βοήθεια. Η επαφή με το εγγόνι τους είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να τους προσφέρεις, αφού τα παιδιά είναι η χαρά της ζωής και με το πέρασμα του χρόνου θα υπάρξουν βελτιώσεις για όλους σας. Υπομονή!

    Εσύ, όμως, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις και θα επανέλθεις πολύ γρήγορα. Είναι πολύ σημαντικό που έχεις βρει έναν καλό ψυχολόγο και τον έχεις τεστάρει ότι είναι αποτελεσματικός.

    Η γνωστή μας αναγκάστηκε και αυτή να αυξήσει τις δόσεις των φαρμάκων μετά τη γέννα και έτσι δε θήλασε αλλά ξέρω ότι δεν έχει βρει κάποιον ψυχολόγο που να μπόρεσε να τη βοηθήσει αποτελεσματικά αν και έχει κάνει αρκετές αλλαγές. Θα το εκτιμούσα πολύ αν μου έλεγες το όνομά του, παρόλο που δεν ξέρω ακριβώς την πάθησή της, νομίζω σχετίζεται και με κρίσεις πανικού, χωρίς να είμαι σίγουρη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    christinaki!!

     

    Η απώλειά σου είναι μεγάλη και επόμενο να σε κλονίσει, όπως θα κλόνιζε και έναν άνθρωπο χωρίς το δικό σου ιστορικό, πόσο μάλλον εσένα που είσαι πιο ευαίσθητη από το μέσο όρο των ανθρώπων.

    Οι γονείς δύσκολα επανέρχονται μετά από τέτοια γεγονότα και νομίζω ότι, όσο σκληρό και αν ακούγεται, πρέπει να επικεντρωθείς στη δική σου ζωή, αφού πραγματικά είναι πολύ δύσκολο να τους βοηθήσεις και να έχουν άμεση βελτίωση χωρίς επαγγελματική βοήθεια. Η επαφή με το εγγόνι τους είναι το καλύτερο πράγμα που μπορείς να τους προσφέρεις, αφού τα παιδιά είναι η χαρά της ζωής και με το πέρασμα του χρόνου θα υπάρξουν βελτιώσεις για όλους σας. Υπομονή!

    Εσύ, όμως, είμαι σίγουρη ότι θα τα καταφέρεις και θα επανέλθεις πολύ γρήγορα. Είναι πολύ σημαντικό που έχεις βρει έναν καλό ψυχολόγο και τον έχεις τεστάρει ότι είναι αποτελεσματικός.

    Η γνωστή μας αναγκάστηκε και αυτή να αυξήσει τις δόσεις των φαρμάκων μετά τη γέννα και έτσι δε θήλασε αλλά ξέρω ότι δεν έχει βρει κάποιον ψυχολόγο που να μπόρεσε να τη βοηθήσει αποτελεσματικά αν και έχει κάνει αρκετές αλλαγές. Θα το εκτιμούσα πολύ αν μου έλεγες το όνομά του, παρόλο που δεν ξέρω ακριβώς την πάθησή της, νομίζω σχετίζεται και με κρίσεις πανικού, χωρίς να είμαι σίγουρη.

     

    Σου εστειλα προσωπικο μηνυμα με τα στοιχεια του ψυχολογου

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Σου εστειλα προσωπικο μηνυμα με τα στοιχεια του ψυχολογου

     

    Δυστυχώς δεν το έλαβα. Θα μπορούσες σε παρακαλώ να το ξαναστείλεις?

    Σε ευχαριστώ!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.

     

    Βρε μανουλες:P , καμια δε χρειαστηκε τετοιου ειδους βοηθεια στην εγκυμοσυνη?Μονο εγω το εχω στο νου μου?Ανησυχω.....:confused:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χριστινακι εγω πηρα στο τριτο τριμηνο xanax, πολυ μικρη δοση ομως, γυρω στο μισο των 0,25mg την ημερα...η εγκυμοσυνη δεν επηρεαστηκε καθολου, ηταν βεβαια τριτο τριμηνο. Το πρωτο τριμηνο ειναι σαφως πιο επικινδυνο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.

     

    Βρε μανουλες:P , καμια δε χρειαστηκε τετοιου ειδους βοηθεια στην εγκυμοσυνη?Μονο εγω το εχω στο νου μου?Ανησυχω.....:confused:

    Christinaki81 είμαι και γω παθούσα και μάλιστα τα προβλήματα μου ξεκίνησαν το 2007. Εγώ πάσχω από διαταραχή πανικού και παίρνω από τότε το cipralex. Η δοσολογία ποικίλει απο 0,25mg έως 20mg (maximum). Το σταμάτησα για 1 χρόνο μόνο όλα αυτά τα χρόνια. Και γω έμεινα έγκυος το 2012 τον Μάρτη και το άγχος μου ήταν το φάρμακο...φοβόμουν να το σταματήσω....και δεν το σταμάτησα. Καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έπαιρνα το εικοσάρι και μόνο τον τελευταίο μήνα το μείωσα στα 10mg. Το αγόρι μου γεννήθηκε φυσιολογικά, 3.350 και 51 πόντους υγιέστατο. Δεν με άφησε ο παιδίατρος να θηλάσω όμως γιατί έπαιρνα το φάρμακο. Ο γυναικολόγος μου με διαβεβαίωνε ότι είναι ελάχιστη η πιθανότητα να πάθει κάτι το παιδί (και πράγματι), ο παιδίατρος όμως του νοσοκομείου μόνο που δεν με έδειρε..τέλος πάντων...όλα καλά. Και μένα το άγχος μου είναι τώρα αν ξανά μείνω έγκυος τι θα κάνω με το φάρμακο. Έχω κάνει πολλές προσπάθειες μείωσης - διακοπής μα πάντα κάτι γίνεται μετά από λίγο καιρό, αυξάνεται το άγχος, φοβάμαι μην πάθω τα ίδια και αυξάνεται η δόση πάλι (πάντα σε συνεννόηση με την ψυχίατρο). Θα δούμε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Christinaki81 είμαι και γω παθούσα και μάλιστα τα προβλήματα μου ξεκίνησαν το 2007. Εγώ πάσχω από διαταραχή πανικού και παίρνω από τότε το cipralex. Η δοσολογία ποικίλει απο 0,25mg έως 20mg (maximum). Το σταμάτησα για 1 χρόνο μόνο όλα αυτά τα χρόνια. Και γω έμεινα έγκυος το 2012 τον Μάρτη και το άγχος μου ήταν το φάρμακο...φοβόμουν να το σταματήσω....και δεν το σταμάτησα. Καθόλη τη διάρκεια της εγκυμοσύνης έπαιρνα το εικοσάρι και μόνο τον τελευταίο μήνα το μείωσα στα 10mg. Το αγόρι μου γεννήθηκε φυσιολογικά, 3.350 και 51 πόντους υγιέστατο. Δεν με άφησε ο παιδίατρος να θηλάσω όμως γιατί έπαιρνα το φάρμακο. Ο γυναικολόγος μου με διαβεβαίωνε ότι είναι ελάχιστη η πιθανότητα να πάθει κάτι το παιδί (και πράγματι), ο παιδίατρος όμως του νοσοκομείου μόνο που δεν με έδειρε..τέλος πάντων...όλα καλά. Και μένα το άγχος μου είναι τώρα αν ξανά μείνω έγκυος τι θα κάνω με το φάρμακο. Έχω κάνει πολλές προσπάθειες μείωσης - διακοπής μα πάντα κάτι γίνεται μετά από λίγο καιρό, αυξάνεται το άγχος, φοβάμαι μην πάθω τα ίδια και αυξάνεται η δόση πάλι (πάντα σε συνεννόηση με την ψυχίατρο). Θα δούμε...

     

    Αχ αυτός ο πανικός! Αξεπέραστος!:confused:

    Εγώ παίρνω τον entact το οποίο βοηθάει πάάάάρα πολύ και μιας και είμαι στην 2η εξωσωματική προσπαθώ να το κόψω. Ο φόβος όμως παραμένει!

    Ο νευρολόγος μου μου είχε πει ότι σε περίπτωση εγκυμοσύνης να το σταματήσω καλύτερα για να είμαστε σίγουροι.

    Έχω κάνει κι εγώ προσπάθειες πολλές αλλά πάντα στο χάπι καταλήγω.

    Τι να πω ρε κορίτσια, μόνο όποιος το ζει μπορεί να καταλάβει πόσο άσχημο είναι.


    9LS4p3.pngJWdVp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    .Ευκαιρια να δωσουμε ενα μηνυμα σε ολους τους γονεις....τα παιδια σας ειναι παιδια σας, σε οτι ηλικια και να φτασουν δε πρεπει ποτε να μαθουν πραγματα για εσας που μαθαινει ενας φιλος.Ποτε μη τσακωνεστε για μεγαλες χρονικες περιοδους μπροστα τους,ποτε μη τα ανακατευετε σε θεματα που αφορουν εσας και το αλλον γονιο τους.Φροντιστε να εχουν ευχαριστη καθημερινοτητα, γινεται προτυπο αισιοδοξιας και καλοσυνης.Ετσι θα ειναι για παντα υγιη.Και αν δε μπορειτε καποιες περιοδους να ανταποκριθειτε στα παραπανω, υπαρχουν φιλοι και αν δεν εχετε υπαρχουν οικογενειακοι συμβουλοι, ψυχολογοι,ψυχιατροι-παρτε τη συμβουλη τους κ καντε τη ζωη σας καλυτερη και των παιδιων σας ακομη καλυτερη!

     

    Ποσο απλο και ποσο σοβαρο αυτο που γραφεις. Η πιο χρησιμη συμβουλη..

     

    Σου ευχομαι δυναμη και σε ολες τις κοπελες που ζουν αυτο το Γολγοθα.

     

    Μια συμβουλη και απο εμενα.

    Βαλτε τη γυμναστικη κυριως την αρεοβικη στη ζωη σας και την μουσικη.

     

    Eπισης και η προσευχη βοηθαει πολυ.

    Απο εμπειρια φιλης με πολλα οικογενειακα προβληματα σε ολη της τη ζωη, την βοηθησε να απεξαρτητοποιηθει τελειως απο τα ψυχιατρικα φαρμακα η στροφη της στην εκκλησια και η πολλη προσευχη. Εχει χρονια να παρει και σε καθε δυσκλολια αντλει δυναμη απο την προσευχη και την πιστη της.

     

    Σας ευχομαι δυναμη και να χαιρεστε τα παιδακια σας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ποσο απλο και ποσο σοβαρο αυτο που γραφεις. Η πιο χρησιμη συμβουλη..

     

    Σου ευχομαι δυναμη και σε ολες τις κοπελες που ζουν αυτο το Γολγοθα.

     

    Μια συμβουλη και απο εμενα.

    Βαλτε τη γυμναστικη κυριως την αρεοβικη στη ζωη σας και την μουσικη.

     

    Eπισης και η προσευχη βοηθαει πολυ.

    Απο εμπειρια φιλης με πολλα οικογενειακα προβληματα σε ολη της τη ζωη, την βοηθησε να απεξαρτητοποιηθει τελειως απο τα ψυχιατρικα φαρμακα η στροφη της στην εκκλησια και η πολλη προσευχη. Εχει χρονια να παρει και σε καθε δυσκλολια αντλει δυναμη απο την προσευχη και την πιστη της.

     

    Σας ευχομαι δυναμη και να χαιρεστε τα παιδακια σας.

     

    Η γυμναστική και η μουσική εμένα προσωπικά με βοηθάνε.

    Όσο για την στροφή στην εκκλησία, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είμαι θρήσκα, δεν το 'χω.

    Να είμαστε όλοι και όλες καλά!!Κάθε συμβουλή πάντα χρήσιμη, σ'ευχαριστούμε!


    9LS4p3.pngJWdVp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και εγω δεν ειμαι πολυ της εκκλησιας, ουτε και η φιλη μου ηταν.

     

    Τις ελαχιστες φορες ομως που προσευχομαι παιρνω δυναμη. Εγραψα ενα παραδειγμα που ισως θα μπορουσε να βοηθουσε καποιες κοπελες.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εχασα ενα μωρο (37η βδομαδα αποκολληση κεντρικου πλακουντα) μετα απο μια πολυ ασχημη εγκυμοσυνη. Μια βδομαδα μετα την μερα που θα γεννουσα επαθα κριση πανικου και νευρικο κλονισμο μαζι. Εκανα θεραπεια με xanax, minitran και serolux. Τωρα περνω μοναχα ενα χαναξ και ενα μινιτραν το βραδυ. Εχω ακομη καιρο να κανω προσπαθεια για μωρο καθως πρεπει να περιμενω 1,5 χρονο ακομη για να ειναι ασφαλης η κυηση. Δεν ξερω αν θα μπορεσω να ανταπεξελθω χωρις χαπια κοριτσια. Η ψυχη μου ειναι κουρασμενη και κλαιω ακομη το μωρο μου.


    Ηρθε στην ζωη μας ενα μικρο θαυμα 27-8-2010

    Με τον αντρούλη μου είμαστε μαζί από 26-3-2008

    8cb77eec73ea8ded8efbb8757f6cb8c0.jpg

     

    14/9/2014... δεν ξεχνω

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κοριτσια τι να σας πω.... Δενεχω παρομοια εμπειρια με εσας ετσι απλα ηθελα να σας γραψω... Σας καταλαβαινω παρα πολυ γιατι η αδερφη μ εχει παρομοια ψυχολογικα προβληματα με εσας...εχει νοσηλευτει κιολας για λιγο(δεν ειναι τρελ) απλα εχει κατι ιδεες οτι θα κανει κακο κ γενικα τετοια. Περνει τα φαρνακα τγς τι ακριβως δεν ξερω....

    Απλα σας εγραψα για να σας πω πως σας καταλαβαινω!

    Θελω κοριτσακια μου να προσπαθητε να εχετε παρεες...να μιλατε...να βγαινετε οταν μπορειτε... Και να χαμογελατε!

    Μπραβο για οτι καταφερει στην ζωη σας.... Η αδερφη μ ειναι ανυπαντρη κ δεν νομιζω να παντρευτει ποτε...35 χρονων ειναι...αν καθισεις μαζι της δεν καταλαβαινει κανεις οτι υπαρχει καποιο προβλημα! Ειναι ενας φυσιολογικοτατος ανθρωπος. Ελπιζω ο Θεος να σας βοηθεισει ολλες και να κανετε στην ζωη σας οτι αγαπατε κ οτι σας κανει χαρουμενες.

    Συχγωμη που μπηκα ετσι στο θεμα σας χωρις να εχω σαφη απαντηση να σας δωσω..

    Σας φιλω γλυκα!

    Να χαμογελατε!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπερα και απο εμενα... θα ηθελα και εγω να σας παραθεσω τη δικη μου εμπειρια. Πριν απο εννεα μηνες εφερα στο κοσμο τον γιο μου και μετα απο 2 μηνες διαγνωστηκα με επιλοχειο καταθλιψη. Η φαρμακευτικη αγωγη π ακολουθησα ηταν αρχικα το serolux k to xanax..στην πορεια ομως μαζι με τον ψυχιατρο μ ανακαλυψαμε οτι προυπηρχε και μια ιδεοψυχαναγκαστικη διαταραχη η οποια σε συνδυασμό με την καταθλιψη ηταν λιγο πιο περιπλοκη ετσι στη συνεχεια στη θεραπεια μ προστεθηκε κ το minitran με το οποιο ενιωσα αμεσως καλα...ακολουθησα βεβαια και ψυχοθεραπεια την οποια ακομα λαμβανω και αμεσως ενιωσα πολυ καλυτερα...ξεκινησα λοιπον να μειωνω το minitran ομως παρατηρω οτι παθαινω καποια επεισοδια απο τοτε και εχω αρχισει να αγχωνομαι καθως συνηθως επικεντρωνονται προς το παιδι.. αυτο που θελω να πω σε ολες τις γυναικες π αντιμετωπισαν και αντιμετωπιζουν παρομοια προβληματα να μην το βαζουν κατω και κυριως να μη ντρεπονται γι αυτο! Επισης, σε καθε περιπτωση ο ψυχιατρος ειναι ο πλεον κατάλληλος να μας βοηθησει σε μια ενδεχομενη νεα εγκυμοσυνη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    κοριτσια εγω τα τελευταια χρονια περνω τα ladose σε δοσολογια απο μισο εως 1,5 χαπι την ημερα...υπηρχανε κ μερες που δεν την παλευα με τις κρισεις πανικου κ τις αυπνοιες οποτε επερνα κ λεξοτανιλ σπανια....

    εμεινα εγκυος με εξωσωματικη ... συμβουλευτηκα τους γιατρους μου κ ολοι συμφωνησανε να συνεχισω το ladose....ετσι κ εκανα!ειμαι στον 8ο μηνα της εγκυμοσυνης μου κ ολα ειναι καλα! το εψαξα πολυ κοριτσια κ δεν εχουνε σημειωθει παρενεργειες απο τα συγκεκριμενα φαρμακα...

    επισης βρηκα κοπελα σε αλλο φορουμ που εκανε ιδια θεραπεια με μενα κατα την διαρκεια της εγκυμοσυνης της κ εχει ενα υγιεστατο υπεροχο κοριτσακι 5 ετων!!!!

    μακαρι κανενας ανθρωπος να μην χρειαζοτανε να κανει θεραπεια...μακαρι ολοι μας να ειμασταν υγιεστατοι....αλλα απο την στιγμη που μας ετυχε κατι τετοιο μαθαινουμε να ζουμε με αυτο τα παντα!ακομα κ την ευλογια της εγκυμοσυνης!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σας κορίτσια.

     

    Πόσο μα πόσο σας καταλαβαίνω...

     

    Παίρνω 9 μήνες το cipralex (10mg τη μέρα) λόγω Γενικευμένης Αγχώδους Διαταραχής. Εδώ και μια εβδομάδα είμαι σε φάση σταδιακής μείωσης γιατί θέλουμε να ξεκινήσουμε προσπάθειες για 2ο παιδάκι. Ελπίζω όλα να πάνε καλά και να μη χρειαστεί να ψάχνομαι για το αν πρέπει να τα πάρω ή όχι στην κύηση.

     

    Υπάρχει στο μεταξύ κάποια άλλη κοπέλα που τα πήρε στην εγκυμοσύνη και όλα πήγαν καλά;


    UmJ2p11.png

     

    4/12/2009: Τhe first day of the rest of my life.

     

    aMUmp10.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα!Θα ήθελα να μοιραστώ κι εγώ την ιστορία μου.. Το 2008 σε ηλικία 18 ετών και πρώτο έτος στο πανεπιστήμιο έπαθα την πρώτη κρίση πανικού από παρατεταμένο άγχος λόγω εξεταστικής.Το περιβάλλον που μεγάλωσα αρκετά στρεσογονο,αυξημένες προσδοκίες από μπαμπά,αρκετά ενοχική και φοβική..Το περιστατικό το αντιμετώπισα γρήγορα και με μικρή δόση ηρεμιστικού για 3 μήνες και το σπροξαμε κάτω απ το χαλί που λέμε..

    Το 2012 και σε ηλικία 23 ετών γνωρίζω τον άντρα μου και ένα χρόνο μετά μένω εγγυος και ακολουθεί ο γάμος μας!οι καλύτεροι 9 μήνες ολόκληρης της ζωής μου..γελια,χαρες ετοιμασίες..ανυπομονησία για το μωρο!Γεννάμε ένα υγιέστατο κοριτσάκι με καισαρική τομή..Και από τότε ξεκινά το μαρτύριο.Επειδή ειμαι πολύ ευαίσθητο , συναισθηματικο και πολύ υπεύθυνο άτομο αρχίζω να κυριεύομαι από άγχος..απο την κλινική ακόμα...κλαμα και κακό συν τον πόνο από την τομή..Μουδιασμα..Επιστρεφουμε σπίτι και όλα καλά για καμια βδομάδα..Μεχρι που άρχισαν τα ζόρια..Κλαμα συνέχεια,κυρίως όμως το πρωί και το απόγευμα..να μη μπορώ να μείνω λεπτό μόνη με το μωρο,φόβος,αίσθημα αναξιότητας,φόβος ότι το μωρο έχει κάτι κακό,ότι εγω θα του κάνω κάτι κλπ.Συμπτωματα ΙΨΔ..Στην αρχή προσπάθησα να το παλέψω γιατί ήξερα πάνω κάτω από την πρώτη εμπειρία..Ομως μετά τη δεύτερη βδομάδα τα πράγματα μαύρισαν εντελώς...Σταματησα να τρώω,δε μπορούσα να φροντισω το μωρο,εμένα ,τον σύζυγο..ενοχες,καμια ικανοποίηση από πουθενά..αστατος ύπνος,μούδιασμα και απαισιόδοξα σενάρια..

    Το 2014 τον φεβρουριο,τρεις μήνες μετά τη γεννηση της μπεμπας ,διαγνωσθηκα με μείζον καταθλιπτική διαταραχή με επιλόχεια έναρξη και ιδεοψυχαναγκαστικα στοιχεία..

    Κατάφερα να θυλασω τη μπουμπού μόνο ένα μήνα και ξεκίνησα αγωγή..Remeron 45 mg,entact 20mg και λίγο tavor..Μετα λίγους μήνες άρχισα να ανακτω δυνάμεις..δε μπορώ να πω όμως ότι πετουσα από χαρά...Γυρω στο χρόνο είχα βγάλει το ρεμερον και το ταβορ και από πέρυσι είχα ξεκινήσει να μειώνω και το εντακτ...Οποτε φέτος έπαθα πάλι ένα επεισόδιο πανικού και τα έβαλα σε μικρότερες δόσεις.Ολα αυτά με καθοδήγηση γιατρού..Αρχισα πάλι μειωμένο ενδιαφέρον για το μωρο ,για μένα,για τον σύζυγο..η καθημερινότητα πολύ δύσκολη,καμια χαρά πουθενά,ολα να μ ενοχλούν,απομόνωση και πολλά άλλα...

    Πολύ συνοπτικά ,αυτά..

    Για δεύτερο παιδάκι δε ξέρω ποτε και αν και πως..φοβαμαι πολύ όμως γιατί δε κατάφερα να ζήσω την βρεφική ηλικία της μπουμπουκας μου.

    Αν έχει κάποια μανούλα παρόμοια ιστορία θα θελα κ εγω να ακούσω!

    Ευχαριστώ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Γεωργίαj,
        Γεια σας κορίτσι θέλω μια συμβουλή, έχω μια μικρή 12 μηνών ( γίνετε σε λίγες μέρες) θηλάζει και από χθες νοσηλευομαι για πρόβλημα υγείας, της δίνουμε γάλα το νοβαλακ βιο 2 και δεν πίνει καθόλου... Η πεθερά μου την έδωσε και φρέσκο γάλα και αυτό το ήπιε αλλά με το κουτάλι, το άλλο με τίποτα... Δεν ξέρω τι να κάνω , εγώ παίρνω φάρμακα βαριά και δεν κανει να βγάλω γαλα για να το δώσω....
         
      • Από pink angel,
        καλησπέρα σε όλους σας!!! είμαι 36 , άγαμη και χωρίς παιδιά . εδώ και πολλά χρόνια έχω ένα ινομύωμα μέσα στην μήτρα που πλέον έχει μεγαλώσει και έχει φτάσει στα 8 εκατοστά. Δυστυχώς δεν διαθέτω αυτή την στιγμή γύρω στα 4 χιλιάδες ευρώ που μου ζήτησαν τα περισσότερα ιδιωτικά κέντρα στην αθήνα για την λαπαρασκοπική αφαίρεση του ινομυώματος .έτσι θα πάω να χειρουργήσω το ινωμύωμα με ανοιχτή επέμβαση σε ενα δημόσιο νοσοκομείο στην αθήνα μόλις έρθει η σειρά μου στην λίστα ( σε περίπου 2 μήνες ενώ για λαπαρασκοπικά μου είπαν οτι πρεπει να περιμένω πάνω απο 7 μήνες και εαν μπορεί να γίνει λαπαρασκοπικά για την δική μου περίπτωση λόγω μεγέθους). Πρέπει επίσης να αναφέρω ότι πριν κάποια χρόνια αφαίρεσα μία κύστη(καλοήθη) .Θα ήθελα να ρωτήσω τα εξής ..πονάει πολύ μία τέτοια επέμβαση ..και πόσο περίπου πρέπει να μείνεις στο νοσοκομείο μετά από μία τέτοια επέμβαση ...να απέχεις από τις δραστηριοτητές σου ...μετά από πόσο διάστημα μπορείς να προσπαθήσεις για παιδί και μετά από την επέμβαση τι φάρμακα μπορεί να σου χορηγηθούν ώστε να μειώσεις τον πόνο ? Σας ευχαριστώ πολύ εκ των προτέρων για τον χρόνο σας !!! είμαι λίγο στεναχωρημένη  αλλα και προβληματισμένη 
      • Από ΣαλονικιάΤσ.,
        Καλησπέρα,
        βρίσκομαι στην 25 εβδομάδα κύησης και θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας σχετικά την έκθεση σε τοξικά και γενικά διάφορα χημικά. Γενικά σεν εκτίθεμαι καθημερινά σε βλαβερές ουσίες, μόνο κάποιες φορές έτυχε να χρησιμοποιήσω χλωρίνη. Το πρόβλημά μου είναι πως κάποια στιγμή χρησιμοποίησα μια κόλλα στιγμής η οποία έβγαλε αναθυμιασεις (πρώτη φορά τόσο πολύ!!!) και σήμερα ψέκασα μια τριανταφυλλιά με ένα φάρμακο για το ωίδιο χωρίς χρήση γαντιών και τώρα ανησυχώ μήπως δεν προσέχω όσο θα έπρεπε!!! Ξέρω οτι ακούγομαι αστεία και ίσως υπερβολική αλλά μου μπήκε αυτή η σκέψη στο μυαλό και έχω αγχωθεί!!!  Αν γνωρίζει κάποια κάτι ας μου πει...
         
        Ευχαριστώ
      • Από liliana,
        Καλησπερα. Πριν 4 μηνες γεννησα το δευτερο παιδακι μου κ εχω ηδη ενα 2χρονων. Δυστυχως δεν ειμαι καλα, εχω εκρηξεις θυμου πολυ εντονεε πλεον, νιωθω χαλια ολη μερα, παραμιλλαω οτι δεν αντεχω αλλο, βαρεθηκα κ αλλα τετοια. Τα μαλλια μου πεφτουν υπερβολικα κ δεν μπορω να πεΙθαρχισω για να χασω κιλα. Το προβλημα ειναι αυτος ο θυμος που νιωθω, πολυ δυνατος. Συνεχεια ειμαι θυμωμενη. Δεν εχω ορεξη να παιξω με το παιδι μου κ οταν το κανω σταματαω γρηγορα. Αυτες τις μερες το μωρο ηταν στο νοσοκειο λογω Γοπ. Ειμαι αυπνη, υπερβολικα αγχωμενη κ κουρασμενη!!!!! Δεν εχω υποστηριξη κ κατανοηση απο πουθενα. Θελω να επισκεφτω καποιον ειδικο.... Που να παω? Ιλιον, περιστερι, πετρουπολη. Καπου να μιλησω....
      • Από sogni d'oro,
        Γνωρίζετε εάν βοηθάει η ψυχοθεραπεία έναν ευέξαπτο άνθρωπο στην διαχείριση του θυμού, στην μείωση του άγχους?
        Η εμπειρία μου μέχρι τώρα είναι από φίλη μου, που κάνει ψυχανάλυση πάνω από χρόνο και δεν βλέπω αλλαγή ... έχει ερμηνεύσει συμπεριφορές και χαρακτηριστικά της, συνειδητοποιεί τα λάθη της αλλά συνεχίζει και κατηγορεί .... τους άλλους. πχ. δεν έκανε παιδιά γιατί πρόσεχε κάποια βράδια τα παιδιά του αδελφού της, δεν έχει αυτοκίνητο και φταίει η μαμά της, δεν ακολουθεί σωστά την δίαιτα και φταίει ο τάδε κτλ ... ως προς την σχέση μας, ότι και να της πω (κανένα παράπονο...) θα βρει να με κατηγορήσει. Βελτίωση δεν βλέπω...αντίθετα αρχίζει και διεκδικεί πράγματα και βγάζει πιο κακό εαυτό.
        Έχετε προσωπικές εμπειρίες απο ψυχανάλυση και ψυχοθεραπεία?
      • Από thlimeni,
        Καθομαι τοση ωρα μπροστα απο τον υπολογιστη και κοιταζω την οθονη...δεν ξερω τι να πρωτογραψω...Ντρεπομαι για αυτα που νιωθω...Γεννησα περιπου πριν απο ενα μηνα αλλα δεν νιωθω καθολου χαρουμενη...Τις πρωτες μερες στο μαιευτηριο ολα ηταν μια χαρα...Ημουν ευτυχισμενη που γεννησα και ειχα το μωρακι μου...Οταν γυρισαμε σπιτι και μετα απο μερικες μερες ολα αλλαξαν...Δεν καταφερα να θηλασω και αυτο μου στοιχισε τρομερα...Και απο εκει ξεκινησαν ολα...Κλαιω καθε μερα...Νιωθω να πνιγομαι...Νιωθω οτι εγω ειμαι ανικανη για μανα...Νιωθω οτι θελω πισω την παλια μου ζωη...Ο αντρας μου με στηριζει απολυτα αλλα εγω νιωθω οτι σε λιγο καιρο θα κουραστει απο τα κλαματα μου και θα με αφισει και εμενα και το μωρο...Πως να το πω αυτο... δεν νιωθω δεσιμο με το παιδι...δεν ειναι οτι δεν το θελω αλλα δεν νιωθω οτι το λατρευω και ολας...Δεν θελω να περασω ετσι την υπολοιπη ζωη μου με ενα μωρο να κλαιει συνεχως και εγω να ειμαι κομματια απο την κουραση...Ειμαι συνεχως κλεισμενη σε ενα σπιτι και με το μωρο δεν μπορω να παω πουθενα μιας κ οταν δεν κοιμαται ολο κλαιει...Δεν την θελω τετοια ζωη....Εχει νιωσει και καμμια αλλη κοπελα ετσι???Σιγουρα περναω επιλοχειο αλλα πως θα μου φυγει αυτο το πραμα???Νιωθω συνεχως χαλια...
         
        Ντρεπομαι για αυτα που ειπα αλλα ηθελα να τα μοιραστω με καποιον που ισως εχει νιωσει τα ιδια με μενα και τουλαχιστον αυτος με καταλαβει...