Recommended Posts

    Καταρχας να ξακεθαρισω ότι ο άντρας μου ειναι απο τους καλυτερους πατερες που πιστευω ότι υπαρχουν. Ασχολειται αρκετα με τον μικρο μας, παιζουνε, τον προσεχει κι ο μικρός του εχει τρελη αδυναμια. Τον θεωρω ιδανικό πατερα. Απλά κάποιες φορες δεν συγκρατεί ευκολα τα νευρα του. Το σχεσινο συμβάν πραγματικά με εξοργισε.

    Εχτες λοιπον, ο μικρός δεν τον ακουγε και του ανακάτευε το γραφείο. Τον εβαλε τιμωρία αλλα ο μικρός εφυγε απο την θεση του και πηρε το αυτοκινητακι στα χερια του. Ο άντρας μου του το πηρε το πεταξε κατω και το εσπασε(δεν εσπασε τυχαια, ηθελε να το σπασει, για να καταλαβει λεει ότι αυτα που κανει ο μικρός εχουνε και συνεπειες) . ο μικρός αρχισε να φωναζει και να τσιριζει με τα δακρυα ποταμι " Ο μπαμπας εσπασε το παιχνιδι μου", εμενα να με πιανουν τα κλαματα που βλεπω το παιδι μου σε αυτην την κατασταση και να φευγω για αλλο δωματιο να μην με δει ο μικρος. Δεν τα καταφερα όμως. με ειδε. Και να φωναζει ο μικρός " Παει το αυτοκινητακι μου, μην κλαις μανουλα μου". Παιδια το λεω και ακομα κλαιω. Ο άντρας μου απλά αλλαξε ρουχα και εφυγε για να μην παθει κανα εμφραγμα λεει... και εμεινα εγω πισω να πρεπει να υποστηριξω μια κατασταση στην οποια δεν συμφωνω με τα δακρυα κορομηλο. Για να ηρεμισω τον μικρο περασε πανω απο μια ωρα.

    Δεν ξερω γιατί το πηρα τοσο βαρια. θεωρησα ότι τον προσβαλε παρα πολυ, και ότι δεν ειχε δικαιωμα να σπασει το αγαπημενο παιχνιδι του παιδιου μου.

    Σημερα νοιωθω πολυ ασχημα. συνεχεια ειμαι με δακρυα στα ματια. Όχι για το σπασιμο του αμαξιου αλλα για το ότι ειδα το παιδι μου σε αυτην την κατασταση. Ειδα το παιδι μου να ειναι τοσο τρομαγμενο, και να φωναζει τοσο δυνατα που του κοβοταν η φωνουλα του. Το ξερω ότι το λογικό ητανε να υποστηριξω τον αντρα μου για να μην διχαστει το παιδι και ετσι εκανα.Αλλα το εκανα επειδη επρεπε, χωρίς να το νοιωθω. Πως γινεται να με υποβαλλει σε μια τετοια κατασταση ο αντρας μου ενω ξερει ότι θελω ηρεμια για το παιδι μου και να σηκωνεται μετα να φευγει? Ενω ηξερα ότι εκανε λαθος, δεν βοηθησα το παιδι μου.

    Με τον αντρα μου σημερα μαλωσαμε αγρια. του είπα ότι τετοιες συμπεριφορες που θα καταντησουν το παιδι μου υστερικό και τρομαγμενο δεν θα ανεχτω ξανα και το εννοω. Και η απαντηση που πηρα ητανε ότι αν θελω το παιδι να με γραφει στα α@@@@@α του να συνεχισω να συζητάω με το 3χρονο, αλλα αυτος δεν θα το ανεχτει αλλο. Θεωρω ότι ενα παιδι για να μεγαλωσει σωστα θελει ηρεμια,αγαπη, συζητηση και πολυ υπομονη. Ο δικος μου ειναι μόλις 3 χρονων, αρκετα ζωηρος, αλλα με τετοια συμπεριφορα δεν θα βγει τιποτα καλο. Δεν γινεται ενα 3χρονο παιδι να ειναι ρομποτακι. εννοειται ότι δεν θα υπακουει!!!! (μεσα σε λογικα πλαισια παντα)

    Η γνωμη σας? ειμαι υπερβολικη? εκανα καλα ή επρεπε να πραξω αλλιως?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καταρχας να ξακεθαρισω ότι ο άντρας μου ειναι απο τους καλυτερους πατερες που πιστευω ότι υπαρχουν. Ασχολειται αρκετα με τον μικρο μας, παιζουνε, τον προσεχει κι ο μικρός του εχει τρελη αδυναμια. Τον θεωρω ιδανικό πατερα. Απλά κάποιες φορες δεν συγκρατεί ευκολα τα νευρα του. Το σχεσινο συμβάν πραγματικά με εξοργισε.

    Εχτες λοιπον, ο μικρός δεν τον ακουγε και του ανακάτευε το γραφείο. Τον εβαλε τιμωρία αλλα ο μικρός εφυγε απο την θεση του και πηρε το αυτοκινητακι στα χερια του. Ο άντρας μου του το πηρε το πεταξε κατω και το εσπασε(δεν εσπασε τυχαια, ηθελε να το σπασει, για να καταλαβει λεει ότι αυτα που κανει ο μικρός εχουνε και συνεπειες) . ο μικρός αρχισε να φωναζει και να τσιριζει με τα δακρυα ποταμι " Ο μπαμπας εσπασε το παιχνιδι μου", εμενα να με πιανουν τα κλαματα που βλεπω το παιδι μου σε αυτην την κατασταση και να φευγω για αλλο δωματιο να μην με δει ο μικρος. Δεν τα καταφερα όμως. με ειδε. Και να φωναζει ο μικρός " Παει το αυτοκινητακι μου, μην κλαις μανουλα μου". Παιδια το λεω και ακομα κλαιω. Ο άντρας μου απλά αλλαξε ρουχα και εφυγε για να μην παθει κανα εμφραγμα λεει... και εμεινα εγω πισω να πρεπει να υποστηριξω μια κατασταση στην οποια δεν συμφωνω με τα δακρυα κορομηλο. Για να ηρεμισω τον μικρο περασε πανω απο μια ωρα.

    Δεν ξερω γιατί το πηρα τοσο βαρια. θεωρησα ότι τον προσβαλε παρα πολυ, και ότι δεν ειχε δικαιωμα να σπασει το αγαπημενο παιχνιδι του παιδιου μου.

    Σημερα νοιωθω πολυ ασχημα. συνεχεια ειμαι με δακρυα στα ματια. Όχι για το σπασιμο του αμαξιου αλλα για το ότι ειδα το παιδι μου σε αυτην την κατασταση. Ειδα το παιδι μου να ειναι τοσο τρομαγμενο, και να φωναζει τοσο δυνατα που του κοβοταν η φωνουλα του. Το ξερω ότι το λογικό ητανε να υποστηριξω τον αντρα μου για να μην διχαστει το παιδι και ετσι εκανα.Αλλα το εκανα επειδη επρεπε, χωρίς να το νοιωθω. Πως γινεται να με υποβαλλει σε μια τετοια κατασταση ο αντρας μου ενω ξερει ότι θελω ηρεμια για το παιδι μου και να σηκωνεται μετα να φευγει? Ενω ηξερα ότι εκανε λαθος, δεν βοηθησα το παιδι μου.

    Με τον αντρα μου σημερα μαλωσαμε αγρια. του είπα ότι τετοιες συμπεριφορες που θα καταντησουν το παιδι μου υστερικό και τρομαγμενο δεν θα ανεχτω ξανα και το εννοω. Και η απαντηση που πηρα ητανε ότι αν θελω το παιδι να με γραφει στα α@@@@@α του να συνεχισω να συζητάω με το 3χρονο, αλλα αυτος δεν θα το ανεχτει αλλο. Θεωρω ότι ενα παιδι για να μεγαλωσει σωστα θελει ηρεμια,αγαπη, συζητηση και πολυ υπομονη. Ο δικος μου ειναι μόλις 3 χρονων, αρκετα ζωηρος, αλλα με τετοια συμπεριφορα δεν θα βγει τιποτα καλο. Δεν γινεται ενα 3χρονο παιδι να ειναι ρομποτακι. εννοειται ότι δεν θα υπακουει!!!! (μεσα σε λογικα πλαισια παντα)

    Η γνωμη σας? ειμαι υπερβολικη? εκανα καλα ή επρεπε να πραξω αλλιως?

     

    Μην στενοχωριέσαι !!! λίγο πολύ το έχουμε ζήσει αρκτες αυτο το σκηνικό. Προσπαθησε να εξηγήσεις στον άντρα σου οτι δεν θα το επιτρέψεις αυτο να γινει αλλη φορα και όταν είναι έτοιμος να ξεφύγει απο τα όρια του να επέμβεις εσύ χωρίς να καταλάβει το παιδί ότι τον παρακάμπτεις έτσι ώστε να μην νομίζει και ο μικρός ότι την μαμά την καταφέρνει. Μαζι μετά να τον βάλετε τιμωρία. Ειναι πολύ δύσκολη ηλικία το ξέρω πολύ καλά, η κούραση των μεγάλων είναι εξίσου φορτική, τα νεύρα εύκολα σπάνε και η κατάσταση μπορεί να ξεφύγει. Δεν έχει να κάνει αν ο μπαμπάς ειναι καλός ή αν αγαπάει το παιδί του. Αυτά είναι δεδομένα (πλην κακών εξαιρέσεων), απλά πρέπει να καταλάβει και ο άντρας σου οτι με αυτό που έκανε στο παιχνίδι του παιδιού δεν κέρδισε ούτε τον σεβασμό του πατέρα (στο λέω γιατί είπε ότι μεγαλώνοντας θα σας ''γράφει '') ούτε κατάλαβε και το λάθος του. Το μόνο που κατάφερε είναι να εξαγριωθεί περισσότερο και να συγχιστείτε όλοι χωρίς το παιδί να πάρει το σωστό του μάθημα.


    DOXip3.png

    DtXgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η γνωμη σας? ειμαι υπερβολικη? εκανα καλα ή επρεπε να πραξω αλλιως?

    Οχι δεν είσαι υπερβολική.

    Απλώς αυτή η καραμέλα "πρέπει να κρατάμε κοινή στάση" που μας έχουν δώσει κάποιοι παιδοψυχολόγοι μόνο προβλήματα δημιουργεί.

     

    Εμείς το προσπαθήσαμε και το μόνο που καταφέραμε ήταν σε στιγμές έντασης να τσακωνόμαστε με τον άντρα μου. Ειμαστε διαφορετικοί. Εχουμε διαφορετικές απόψεις. Δεν μας ενοχλούν τα ίδια. Δεν χρειάζεται να κάνουμε κοινό μέτωπο απέναντι στο παιδί.

     

     

    Οταν προκύπτει κάτι μεταξύ μας ομως που δημιουργεί πρόβλημα, το συζητάμε και βρίσκουμε μια λύση που να ικανοποιεί όσο το δυνατόν όλους μας.

     

    Ναι ήταν πολύ κακό που έσπασε το αυτοκινητάκι. Ηταν απλώς εκδικητικό. Το παιδί δεν έμαθε έτσι οτι ενοχλεί, ή οτι πρέπει να κάνει κάτι άλλο εκείνη τη στιγμή. Ισως εμαθε να φοβάται. Ισως έμαθε οτι κι εκείνο ετσι πρεπει να κάνει εάν κάποιος το θυμώσε/ενοχλήσει. Θα του καταστρέψει κάτι αγαπημένο.

    Η δε τιμωρία που του επέβαλε από πριν απλώς επιδείνωσε την κατάσταση.

     

    Δεν ειναι αργά για να το συζητήσετε και οι τρεις σας. Εξάλλου και στους 3 σας δημιουργήθηκε πρόβλημα.

    Μπορείς να πεις κι εσύ την άποψη σου ενώπιον του μικρού, χωρίς να απορίψεις το μπαμπά, αλλά τη στάση του μπαμπά. Να πεις και οτι στεναχωρήθηκες και οτι καταλαβαίνεις. Να πει κι ο μπαμπάς οτι οταν του ανακατεύουν το γραφείο, ενοχλείται και θυμώνει κτλ... Προτείνετε λύσεις...

    Και οδηγήστε και το μικρό να εκφραστεί με δικά του λόγια....


    9XkKp3.png

    HArNp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Για να μην παρεξηγηθω, δεν κανω ετσι για το αυτοκινητακι αυτο καθε αυτο, αλλα για την πραξη, εννοειται...

    Σε αυτο που λες εχεις δικιο. Συνηθως εχουμε διαφορετικές αποψεις στο μεγαλωμα του παιδιου. όταν κι εγω ξεφευγα απο τον ελεγχο και του φωναζα το παιδι φωναζε και αυτο και χτυπαγε. Απο τοτε που καταλαβα ότι αυτος ο τρόπος ειναι λαθος, και του συμπεριφερομουνα πιο σωστα δλδ του μιλουσα και του εξηγουσα, τον αποσπουσα όταν ξεφευγαν τα πραγματα το παιδι αρχισε να επικοινωνει καλυτερα και να ειναι πολυ πιο ηρεμο. Αλλα ποτε το πραγμα δεν ειχε ξεφυγει, και ο καθενας ακολουθουσε τον αλλον. Αυτο το χθεσινο που αν το καλοσκεφτεις, δεν εγινε κατι τοσο πολυ τρομερο, εμενα με ταραξε απιστευτα πολυ. Και δεν μπορω να καταλαβω γιατί τοσο πολυ. Νοιωθω πολυ απογοητευμενη σαν κατι να μου ραγισε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Για να μην παρεξηγηθω, δεν κανω ετσι για το αυτοκινητακι αυτο καθε αυτο, αλλα για την πραξη, εννοειται...

    Ναι βρε το κατάλαβα!:D Και ο μικρός ισως το ίδιο ακριβώς νιώθει...

    Δεν θα κάνετε δικαστήριο με το μπαμπά κατηγορούμενο. Εξάλλου κι εκείνος έχει τα δίκια του και πήγε να πάθει έμφραγμα ο άνθρωπος....

    Ολοι γινόμαστε έτσι μερικές φορές. Γίνατε χάλια και οι τρεις οπότε βρείτε μια λύση από κοινού για να μην επαναληφθούν ανάλογα περιστατικά. Συζητήστε το ως οικογένεια.

    Εδω βρήκα κάτι για την τιμωρία.


    9XkKp3.png

    HArNp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    [Εδω βρήκα κάτι για την τιμωρία.

    Σωστο!!! αυτο προσπαθω να κανω, δεν πιανει παντα, αλλα σιγουρα πολυ καλυτερα απο την τιμωρια την κλασικη.

    να σαι καλα!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δειτε το ως ενα ατυχες περιστατικο που θα προσπαθησετε νη μην επαναληφθει;)

    Για μενα ειναι καλυτερα να το προσπερασετε παρα να το συζητατε οι 3 σας...εγω θα συζητουσα με τον αντρα μου μονο γιατι δε θα εβρισκα νοημα να το ξαναθυμιζω στο παιδακι μας...3 χρονων μικρουλι ειναι:)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    εγω θα συζητουσα με τον αντρα μου μονο γιατι δε θα εβρισκα νοημα να το ξαναθυμιζω στο παιδακι μας...3 χρονων μικρουλι ειναι:)

    Να το ξαναθυμήσεις εννοεις οτι το ξέχασε. Στα 3 έχουν πολύ καλή μνήμη όμως.

    Η κόρη μου λέει πράγματα που θυμάται από πέρυσι.

    Εγω πάλι θυμάμαι με λεπτομερειες τη γέννηση του αδελφού μου οταν ήμουν 2 ετων.

    Επίσης υπάρχουν διάφορες επιστημονικές έρευνες κτλ που τεκμηριώνουν το θέμα της μνήμης.

    Και πιο πολύ αποτυπώνεται οχι το γεγονός καθεαυτο, αλλά το συναίσθημα που αποκομίζουμε και μας ακολουθεί μια ζωή....


    9XkKp3.png

    HArNp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτο ακριβως εννοω, να μην ξαναφερουμε στην επιφανεια εκεινο το συναισθημα που προεκυψε απο το συμβαν...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σιγουρα το θυμαται. εδω το βραδυ μου κατουρηθηκε!!! ητανε τοσο στρεσαρισμενος που ενω εχει να κατουρηθει πανω του πανω απο μηνα, χτες ολα τρεξανε... (την πανα την κοψαμε πριν κανα 2μηνο). θα το συζητησω πρωτα με τον αντρα μου το βραδυ που θα εχουμε ηρεμησει και οι 2 λιγο ακομα και για το παιδι θα δω τι θα κανω...

    Σας ευχαριστω πολυ για το ενδιαφερον...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτο ακριβως εννοω, να μην ξαναφερουμε στην επιφανεια εκεινο το συναισθημα που προεκυψε απο το συμβαν...

    Κάθε άλλο....Να το ξαναφέρουμε στην επιφάνεια και να το δουλέψουμε, για να μην "πάει κάτω αμάσητο".

    Πολλά από τα σοβαρά προβλήματα που εκδηλώνονται στην ενήλικη ζωη πχ κατάθλιψη, έχουν τελικά τις ρίζες τους σε τετοια συναισθήματα και "ασήμαντα" περιστατικά κατα την τοσο βασική ηλικια μέχρι τα 6 χρόνια.


    9XkKp3.png

    HArNp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγω σε βρισκω λιγο υπερβολικη αλλα σε καταλαβαινω γιατι και εγω τα ιδια 'χαλια' ειμαι.....Καταρχην και εγω 'το παιδι μου' λεω σε ολους αλλα δεν ειναι μονο δικα μας...ειναι και των πατεραδων...:rolleyes:.Επισης εγω επιτρεπεται να βαζω ταξη στο σπιτι αλλα αν εκεινος φωναξει εχω ετοιμο το τηλεφωνο του δικηγορου για το διαζυγιο...:cool:....

    Δεν εγινε και κατι τραγικο.....Δηλαδη οκ, αν το εκανε ο αντρας μου θα νευριαζα αλλα αν μου εσπαγε τα νευρα ισως και εγω το εξαφανιζα το παιχνιδακι .

    Φοβαμαι οτι τα παιδια μας, ετσι που σκεφτομαστε, θα τα κανουμε πολυ κακομαθημενα.....Στα λεω εσενα για να τα ακουω εγω.

    Στη θεση σου θα εβαζα τον μπαμπα (με καλο τροπο) να αγκαλιασει και να φιλησει το παιδακι του ωστε να αποκατασταθουν οι σχεσεις, να υποσχεθει ο μικρος οτι θα ακουει και ο μεγαλος να του παρει ενα αλλο αυτοκινητακι ως ενδειξη συμφιλιωσης.:)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγω συμφωνω πανω κατω με τη λαιδα και την Δαφνη,,,,εν μερη,,,το κοινη σταση δεν αποδιδει τελικα και σε εμας γιατι εχουμε διαφορετικους χαρακτηρες,,,οκ εχουμε καποια θεματα που αντιμετωπιζουμε το ιδιο αλλα μεχρι εκει,,το πιο πιθανο αυτο που εκανε ο αντρας σου να το εκανε και ο δικος μου,,,και εγω η απαθεστατη μαλλον πια δε θα εμπαινα αναμεσα και απλα θα περιμενα να τα βρουνε μεταξυ τους,,,,γιατι εχω σταματησει να γινομαι σωτηρας και να προσπαθω να μπω αναμεσα στις κορες μου και στο μπαμπα τους , και ουτε θελω να δικαιολογω ουτε το μπαμπα ουτε τα παιδια,,,διαιτητη δε κανω,,,,,τσακωνονται μεταξυ τους τα βρισκουνε μεταξυ τους,,,απλα μετα αφου τα βρουνε κλπ μπορει να το συζητησω και εγω αν χρειαζεται,,,και ναι θεωρω οτι εισαι λιγο υπερβολικη ;) αλλα οκ ,,,γραφεις'' Θεωρω ότι ενα παιδι για να μεγαλωσει σωστα θελει ηρεμια,αγαπη, συζητηση και πολυ υπομονη.'' δυστυχως αυτο ειναι το ιδανικο μεν αλλα ουτοπικο δε,,,οκ δε φωναζουμε στα παιδια δε εχουμε στο σπιτι φασαριες κλπ αλλα καποια στιγμη πρεπει να μπει και μια φωνη δεν μπορει ενα ατομονα ειναι παντα σε κατασταση ζεν εκτος αν πινει εκατο βαλεριανες την ημερα,,,,,,ειδικα οταν ειναι παραπανω απο ενα,,,,και ναι ανθρωποι ειμαστε εμεις οι γονεις ορια εχουμε καποια στιγμη χωρις να το θελουνε μας κανουνε τα ιδια τα παιδια και τα ξεπερναμε,,,και εσυ λογικα θα εχεις φτασει σε σημειονα πεις θα του βαλω τις φωνες,,,δε γινεται,,,,απλα εμεις οι γυναικες εχουμε περισσοτερη υπομονη,,,


    μαιμουδακι 08/05/07

    αγριοκατσικο 01/12/09

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αν και αντρας θα συμφωνησω πως η αντιδραση του πατερα ηταν υπερβολικη.Και εμενα με εκνευριζει καμια φορα κυριως ο γιος μου αλλα τον βουταω αμεσως και "παιζουμε ξυλο" και το προσπερναμε. Απλα θα ηθελα να πω - και για αυτο γραφω βασικα - κατι που μου χτυπησε εντονα. Το παιδι μου. Ε λοιπον ειναι το παιδι σας.Αυτο γενικα οταν το ακουω εκνευριζομαι αρκετα.Το παιδι ειναι και τον 2. Οπως σωστα εγραψε καποιος λιγο παραπανω. Διαβαζοντας το οπως ειναι γραμμενο στο κειμενο φαινεται λες και ο πατερας ειναι πατριος η τιποτα αλλο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Το παιδι μου. Ε λοιπον ειναι το παιδι σας.Αυτο γενικα οταν το ακουω εκνευριζομαι αρκετα.Το παιδι ειναι και τον 2. .

    Καρασυμφωνώ!


    9XkKp3.png

    HArNp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    συμφωνώ με Λαιδα και yasemi.

    Χθες είχε μια έκρηξη ο άντρας μου με την γκρίνια του γιου μου η οποία με ενόχλησε και σήμερα είχα εγώ μια χειρότερη....

    Και οι δυό ξέρουμε ότι αντιδράσαμε λάθος γιατί μας έβγαλε εκτος ορίων.

    Τι να γίνει συμβαίνει αυτό.

    Και στις 2 φορές μετά του είπαμε, ότι ήταν λάθος αυτό που κάναμε αλλά βγήκαμε εκτός ορίων γιατί αυτή και αυτή η συμπεριφορά μας τρελλαίνει!

    Και ύστερα κάθομαι και σκέφτομαι τι παράδειγμα του δώσαμε...

    Τούλαχιστον ήμασταν ειλικρινείς ....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η γνωμη σας? ειμαι υπερβολικη? εκανα καλα ή επρεπε να πραξω αλλιως?

     

    Kατά τη γνώμη μου , η συμπεριφορά σου ήταν υποδειγματική. Πρέπει απόλυτα να αποστασιοποιείσαι από οποιεσδήποτε συμπεριφορές που εμπεριέχουν στοιχεία βίας προς το παιδί ( ναι , φυσικά, ακόμα και αν προέρχονται από τον ίδιο του τον πατέρα...).

     

    Θα ήταν εξαιρετικά παρήγορο για το μικρό σου που τουλάχιστον είχε εσένα συμπαραστάτη σε αυτήν την έκρηξη του πατέρα του ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κι εγω σε βρισκω καπως υπερβολικη...δλδ οκ να ενοχληθεις...αλλα να καθεσαι να κλαις μια μερα για μια ατυχη στιγμη του μπαμπα....το βρισκω υπερβολικο.

    Σε αντιστοιχη περιπτωση εγω επιασα το παιδι μπροστα στο μπαμπα...επιτοπου....το ηρεμησα εξηγωντας του οτι εχω αλλο παιχνιδι ιδιο να του δωσω.οταν ηρεμησε του ειπα...πηγαινε πες στομπαμπα οτι δεν ηταν ωραιο που σου εσπασε τοπαιχνιδι...γιατι ν αυτος σου χαλαει τα παιχνιδια σου κι εσυ θα αρχισεις α σπας τα δικα του πραγματα οταν νευριαζεις.Φυσικα οπως καταλαβαινις το ειπα για να το ακουσει ο μπαμπας μας και να καταλαβει που οδηγει μια τετοια συμπεριφορα.Λιγο αργοτερ που ο μπαμπαςς ηρεμησε τον πηρε αγκαλια του εξηγησε οτι δεν ηθελε να το σπασει κι οτι θα του παρει καινουριο.την επομνη μερα γυρισε με μια σακουλα με δωο για το παιδι.

     

    Με το βαβαλεις εσυ τα κλαμματα και να σε βλεπει ετσι το παιι απλα μεγαλοποιησες και τραγικοποιησες τα ματια του το ολο συμβαν.ειμαστε ολοι γονεις μαμαδες και μπαμπαδες...με ατυχες στιγμες...και πρεπινα βοηθαμε ο ενας τον αλλον.Κανουμε ολοι λαθη και αυτο πρεπει το παιδι να το γνωριζει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Kατά τη γνώμη μου , η συμπεριφορά σου ήταν υποδειγματική...

     

     

    Για να μην υπάρχουν παρανοήσεις σχετικά με το "υποδειγματική" ,αναφέρομαι στο γεγονός ότι αποστασιοποιήθηκες από τη στάση του συζύγου σου, πολύ σωστά, κατά τη γνώμη μου, εστίασες στο σωστό σημείο, ότι ήταν μια πράξη που προσέβαλε την προσωπικότητα του παιδιού σου και ανέφερες με σαφήνεια στο σύζυγό σου ότι δεν πρόκειται να ανεχθείς ξανα.

     

    Τώρα, ως προς το κλάμα , θα προτιμούσα να κρατούσες την ψυχραιμία σου, γιατί έτσι θα ηρεμούσες και καλύτερα το παιδί σου και θα χειριζόσουν καλύτερα το διάλογο με το σύζυγό σου, αλλά καταλαβαίνω ότι πρόκειται για μία αντανακλαστική αντίδραση που θα προτιμούσες και εσύ η ίδια να είχες αποφύγει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν!