Recommended Posts

    Μαμάδες, βοήθεια!

    Ο έφηβος γιος μου διαγνώστηκε με κιρσοκήλη 3ου βαθμού στον αριστερό όρχι. Ολοι οι γιατροί - παιδοουρολόγοι που τον είδαν συμφωνούν ότι πρέπει να εγχειριστεί. Έχω αποκλείσει τα δημόσια νοσοκομεία και ψάχνω για καλό γιατρό (χειρουργό παιδοουρολόγο) συνεργάτη ιδιωτικής κλινικής στην Αθήνα με εμπειρία στο συγκεκριμένο αντικείμενο.

    Μήπως κάποια μαμά έχει αντιμετωπίσει ήδη το θέμα και ξέρει καποιον να μου συστήσει?

    Ευχαριστώ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Την προηγουμενη εβδομαδα χειρουργηθηκε ο ανηψιος μου (13 ετων), αλλα οχι Αθηνα. Ειναι επεμβαση ρουτινας μη φοβασε. Χειρουργιο ημερας και μετα 3-4 μερες στο σπιτι. Εμεις δεν πηγαμε σε παιδοουρολογο (νομιζω δεν εχει Θεσ/νικη) αλλα σε ουρολογο.


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από annoulen,
        Καλημέρα σας, ερώτημα εκ μέρους φίλης μου, βασικά απευθύνομαι σε εκπαιδευτικούς, @Έσπερος  ή όποια άλλη φίλη έχει εμπειρία είτε ως εκπαιδευτικός είτε ως γονιός.  
        Τι γίνεται στα Δημόσια Γυμνάσια σε περίπτωση παιδιού με ΔΕΠΥ ? 
        Αυτή τη στιγμή το παιδάκι είναι στην Ε' Δημοτικού σε ιδιωτικό σχολείο (σε ολιγομελές τμήμα) αλλά δεν θα συνεχίσει ιδιωτικά στο Γυμνάσιο. 
        Το παιδί έχει γνωμάτευση, εάν ήταν σε Δημόσιο Σχολείο θα ήταν σε τμήμα ένταξης (της είπαν ότι δεν δικαιούται παράλληλη στήριξη, για το Δημοτικό πάντα μιλάμε).
         
        Τι προβλέψεις υπάρχουν, εάν υπάρχουν ? Και εκτός από αυτά (τις τυπικές προβλέψεις), πρακτικά τι γίνεται ? 
         
        Δεν έχω καθόλου εικόνα για το συγκεκριμένο θέμα και η μητέρα έχει αγχωθεί, θεωρεί ότι το παιδί θα "χαθεί" μέσα σε τμήμα 25 παιδιών και δεν θα μπορέσει να παρακολουθήσει. 
         
        Σας ευχαριστώ.
         
         
      • Από fokion,
        Τι κανουμε????
        Η δεσποινις ανοιγει τα φτερα της... λιγο "αγρια" ειναι η αληθεια...
        Επικρατει μια "εμπολεμη" κατασταση....
         
        Κραταμε σταθερες αξιες και οτι γινει... ( της κακομοιρας συνηθως... )
        Λασκαρουμε λιγο???
         
        Τι???
      • Από MartinEden,
        Καλημέρα σας
         
        Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.
         
        Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.
         
        Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!
         
        Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!
         
        Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 
         
        Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!
         
        Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.
         
        Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;
         
        Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 
         
        ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;
         
         
         
         
      • Από Nana.,
        Λοιπον θα ηθελα να κανω καποιες ερωτησεις οσο αναφορα την πρωτη επαφη , διοτι πιστευω πως ολοι πρεπει να ειμαστε καλα ενημερωμενοι πριν επιχειρησου,ε το οτιδηποτε απο τα προκαταρκτικα στην ολοκληρωση.Τι πρεπει να ξερω πριν το κανω ; Πως πρεπει να προετοιμαστώ; Ο συντροφος πως πρεπει να προετοιμαστει απ την μερια του; Θα βγει πολυ αιμα ; Πως καταλαβαινω οταν το προφυλακτικο σπαει ;
      • Από Βίκυ99,
        Γεια σας! Είμαι 21 και εχω μια σχέση εδώ και 5 χρονια περίπου με ένα παιδί που ειμαστε στην ίδια ηλικια. Ειμαστε παρα πολυ καλα μαζι έχω γνωρίσει τους δικους του και με συμπαθούν αρκετά. Αυτός γνώρισε τους δικους μου αλλά όπως πάντα η οικογένεια είναι το πρόβλημα. Τον πρώτο καιρό δεν του μιλούσαν καν όταν ερχόταν στο σπιτι μου και αυτό με έκανε να αισθάνομαι αβολα. Τους εξηγούσα πως φέρονταν και αυτοί δεν το καταλάβαιναν. Μετά από όλα αυτά περνάω για σπουδές σε άλλη πόλη οπότε νοίκιασα σπιτι (βασικά οι γονείς μου πλήρωναν το σπιτι) καπως  έπρεπε να βλεπομαι με τον φίλο μου. Ερχόταν  και έμενε σε μενα κρυφά και γω πήγαινα κρυφά στο δικό του σπιτι λέγοντας ψεματα. Ξέρω πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή δεν με άφηναν να περνάω χρόνο μαζί του ούτε στο σπιτι του να πηγαίνω. Τώρα λόγω καραντίνας γύρισα πάλι στο πατρικό μου και αναγκάστηκα να ξενοικιασω το σπιτι στο οποίο εμένα. Έκανα μια συζήτηση με την μητέρα μου και της εξήγησα ότι θέλω να περνάω χρόνο μαζί του και να βρισκόμαστε και να μένω σε αυτό κάποια βραδυα γιατί πλέον εκτός από το ότι είμαι ενήλικη έχουν περάσει και τόσα χρόνια που είμαι με τον ιδιο άνθρωπο και ακόμα μου αρνείται αυτή μου την πράξη λέγοντας μου πήγαινε σπιτι του κατσε όσες ώρες θες αλλά το βραδυ θα είσαι σπιτι μας δεν έχουμε δικαιολογία να πουμε στον πατέρα σου και θα είναι αρνητικός με αυτήν σου την πράξη, θα προκαλέσεις τσακωμούς και μεγάλα προβλήματα. Το εξηγώ όλο αυτό στο αγόρι μου με καταλαβαίνει και με στηρίζει αλλά τώρα λόγω καραντίνας δεν γινεται να μετάκινούμαστε για να βρεθούμε άρα κάποιος πρέπει να μείνει στο σπιτι κάποιου για να περάσουμε λιγο χρονο γιατί έχουμε και την χρονική απαγόρευση πλέον. Επιπλέον κάτι που ξέχασα αυτός δεν επιτρέπεται να έρθει να μείνει σπιτι μας γιατί εκτός από το ότι θα μας συζητάει το χωριό, δεν έχουμε υποτίθεται τον χώρο. Πως θα κάνω τους γονείς μου να καταλάβουν ότι αυτή μ η κίνηση είναι κάτι φυσικό και όχι κάτι "ανήθικο"? Είμαι πια απελπισμένη και κουράστηκα να λεω ψεματα για να τον βλέπω λίγες ώρες παραπάνω. Υ. Γ (συγγνώμη για την κειμενάρα μου) 
      • Από ΑΡΓΚ,
        Οι μαμάδες των κοριτσιών, από ποια ηλικία θα πηγαίνατε την κόρη σας σε ένα γυναικολόγο να συζητήσει ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ θέματα σεξουαλικής ζωής, αντισύλληψης, σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων κλπ;
        Η κόρη μου είναι 13, έχει κάνει ήδη επισκέψεις σε γυναικολόγο λόγω ορμονικών προβλημάτων, αλλά ήμουν πάντα εκεί. Μιλάμε για το σεξ, ξέρει τα βασικά, είμαι σίγουρη ότι δεν είναι κατι που το σκέφτεται τώρα, ούτε την ενδιαφέρει κάποιο αγόρι, αλλά δεν ξέρω πότε θα έρθει αυτή η ώρα και αν θα έπρεπε να έχει ήδη άνεση με ένα γυναικολόγο να μιλήσει μόνη της αν χρειαστεί.
        Μακάρι να χρειαστεί μετά τα 18, αλλά θα προτιμούσα να είναι προετοιμασμένη αν το αποφασίσει π.χ. στο Λύκειο, και να μην τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε εκ των υστέρων.
        Οσο και να μιλάμε και να είμαστε ανοιχτοί, δε νομίζω πολλά 16 χρονα να λένε "Μαμα μου αρέσει ο Δημήτρης και σκεφτόμαστε να προχωρήσουμε, τι λες;" Από την άλλη δε θέλω να την φέρω σε δύσκολη θέση πολύ πριν να είναι έτοιμη.
         
        Και οι μαμάδες των αγοριών, αν και έχω χρόνο ακόμη, η κόρη είναι η μεγάλη, εκεί τι κάνετε; Ποιος τους μαθαίνει τα βασικά περί προφύλαξης αφού εκεί δεν υπάρχει γυναικολόγος και με τους γονείς ποτέ δεν υπάρχει η ίδια άνεση;
      • Από Veronika,
        Καλησπέρα! Τι ανακούφιση που δεν είμαι η μόνη που έχω αγχωθεί με το θέμα της εγκυμοσύνης! Νόμιζα πως ήμουν σαν τον τελευταίο Μοϊκανό ένα πράμα! (μόνο το τσεκούρι μου έλειπε ) Κοίτα να δεις που εκτός από εμένα υπάρχουν κι άλλες επίδοξες μανούλες που βιώνουν αγωνίες πανομοιότυπες ή παραπλήσιες με τις δικές μου και έχουν το ίδιο ακριβώς άγχος που νιώθω κι εγώ στο τέλος κάθε μήνα: λες να είμαι; μήπως πάλι τζίφος; πόσες ημέρες ακόμη να περιμένω; μήπως δεν δοκίμασα τις σωστές ημέρες; Και να μη συζητήσω βέβαια για τις εναλλαγές στη διάθεση (τη μία μέρα: "είμαι σίγουρη ότι αυτός είναι ο μήνας μου! το νιώθω σου λέω! Έ ε έρχεται!" - την αμέσως επόμενη: "δε θα μου συμβεί ποτέ, με το μαράζι θα μείνω και θα γίνω και επίτιμος πελάτης της Clear Blue")
        Τώρα βέβαια που διαβάζω τα μηνύματά σας (Mariel-Toti-Naina-Dina27-Blu Blu-Rscuore κλπ) νιώθω σαν να ανακάλυψα εν έτει 2008 ότι η Γη δεν είναι επίπεδη!...
        Λοιπόν, επειδή νομίζω πως όλες εδώ έχουμε ανάγκη να νιώσουμε μία πνοή αισιοδοξίας στην προσπάθεια που κάνουμε, θα παρακαλέσω όσες προσπαθούσαν και δεν είχαν άμεσα αποτελέσματα να αναρτήσουν την ιστορία τους με το αίσιο τέλος... έτσι για να παίρνουμε θάρρος και οι υπόλοιπες και να μην το βάζουμε κάτω! Δώστε και σώστε γιατί οι υπόλοιπες που δεν έχουμε ακόμη αποτελέσματα έχουμε λαλήσει!
         
         
         
      • Από mperdemenos,
        Καλησπέρα και καλή αρχή αφού γράφω για πρώτη φορά στο forum

        Εν τάχη στα μέσα Ιουλίου αποφάσισα να επισκεφτώ ουρολόγο αφού το τελευταίο 3μηνο κάποιες φορές αντιμετώπιζα μια ενόχληση στους όρχεις το όποιο ψηλαφίζοντας τιναζόμουν.
        Έτσι έκλεισα ραντεβού με ουρολόγο τοθ ΙΚΑ και μ έστειλε χωρίς να με εξετάσει για υπέρηχο. Πήρα τα αποτελέσματα και εντοπίστηκε κιρσοκιλι άμφω, γνέφοντας ο γιατρός μου είπε ότι πιθανών να έχω πρόβλημα και στο σπέρμα μου βάση διάγνωσης κι έτσι συνέδεσα ότι προσπαθούσαμε με τη κοπέλα μου κάνα 7μηνο και δε γινόταν τίποτα.
        Φεύγω κάνω σπερμοδιάγραμμα αμέσως με αποχή τριών ημερών όπου εκεί έπαθα το πρώτο ψυχολογικό σοκ με αποτέλεσμα αζωοσπερμίας.
        Με ψυχολογία στο πάτωμα με ξαναστέλνει για triplex υπέρηχο και αιματολογικές πιο εξειδικευμένες που ήταν και μια ουσιαστική η FSH. Εκείνος υποστήριξε ότι με επέμβαση κιρσοκήλης θα αποκατασταθεί το πρόβλημα της αζωοσπερμιας .
        Πήγα να κάνω τις εξετάσεις πριν της γράψω για να μη χάσω χρόνο με τα ραντεβού με αποτέλεσμα να χάσω το πρώτο γιατρό λόγο διακοπών. Έτσι μου έκλεισαν ραντεβού στο ίδιο ΙΚΑ άλλο με συνάδελφο του πρώτου.
        Καταρχάς ήταν κάθετα αρνητικός με τη γνώμη του πρώτου και η κιρσοκήλη επηρεάζει την ζωτικότητα του σπέρματος, εδώ έχουμε να κάνουμε με αζωοσπερμια και να μη παραμυθιάζομαι λόγο δύσκολων καιρών που βιώνουμε.
        Εκείνος έβγαλε άλλο πόρισμα με βάση ιστορικού κρυψορχίας ότι ίσως έχει προκληθεί ζημιά στη γεννητική δίοδο που ξεκινά από την επιδιδυμίδα και ίσως έχει βουλώσει η καταστραφεί απ το χειρουργείο όταν ήμουν 5 χρονών, πρόταση του είναι ότι με φυσιολογική FSH να κάνουμε βιοψία με ολική νάρκωση και εφόσον πάρουμε θετικά αποτελέσματα απ τη μικροβιολόγο να προχωρήσουμε απ ευθείας σε επιδιμιδοαναστόμωση αν το λέω καλά.
        Για να είμαι ειλικρινής πλέον είμαι αρκετά αισιόδοξος αλλά προβληματισμένος με το γιατρό που θα πρέπει να αναλάβει από δω και πέρα. Ίσως να είναι κι αυτός αρκετά καλώς αλλά θα προτιμούσα να πάρω γνώμες και λύσεις από γιατρούς του αντικείμενου που δεν έχω προς το παρόν και ήθελα τη βοηθείας σας που ίσως είχατε και σεις παρόμοια συμπτώματα.

        Ευχαριστώ προκαταβολικά