Recommended Posts

    Καλησπέρα

     

    η μικρούλα μου είναι 18 μηνών και ακόμα δεν μιλάει.λέει που και που μαμα , μπαμπα κλπ.

    το προβλημα μου είναι ότι σχεδόν συνέχεια γκρινιάζει λες και θέλει κάτι (που δεν καταλαβαίνουμε όσο παράλογο και αν είναι πχ γιατί είναι μπλε ο ουρανός).

    και όταν πας να την μιλήσεις σωριάζεται στο πάτωμα και φωνάζει , κλαίει , ουρλιάζει ΚΑΙ κλπ.

    με λίγα λόγια όταν δεν κάνουμε το δικό της γκρινιάζει .

    και αυτό γίνεται σχεδόν όλη την μέρα.

    μετά πάλι υπάρχουν μέρες που είναι τόσο χαρούμενη και καλή που νομίζω ότι είναι άλλο παιδί.

     

    σας παρακαλώ πείτε πως να χειρίζομαι αυτές τις κρίσεις θυμού , γκρίνιας ή οτιδήποτε.

     

    ευχαριστώ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Υπομονή μέχρι να μιλήσει.

    Κι εμένα ο δικός μου επειδή δεν καταλαβαίνω τι θέλει να μου πει/δείξει ή επειδή δεν πρέπει να του δώσω το μαχαίρι πχ θυμώνει.

    Λογικό.

    Εγώ αυτό που κάνω είναι να του εξηγώ πχ "Γλυκέ μου, δεν μπορώ να καταλάβω τι θες να μου πεις" ή "δεν μπορώ να σου δώσω το μαχαίρι γιατί θα κοπείς και θα πονάς" και μετά να μην του καμία σημασία όση ώρα γκρινιάζει. Σαν να μην ακούω.

    Ετσι και κάνω το λάθος και τον καλοπιάσω/χαιδέψω κλπ, ο θυμός γιγαντώνεται.

    Πλέον ξέρει πως αν αρχίσει την γκρίνια δεν θα κερδίσει ούτε την προσοχή μου ούτε τίποτα άλλο.

    Εννοείται πως ακόμη γκρινιάζει αλλά αισθητά μειωμένα και όποτε του πω "όχι", ξέρει πως είναι όχι γιατί δεν έχω υποχωρήσει ποτέ.

    Δεν έχει σημασία που είναι τόσο μικρούλια, καταλαβαίνουν πάρα πολύ καλά από όρια.

     

    Γνώμη μου είναι να αγκαλιάζεις το παιδί σου τις ήρεμες του στιγμές. Να μάθει πως η αγκαλιά σου είναι για να γαληνέψει, να κουρνιάσει και όχι για να ξεσπάσει τα νεύρα του.


    Nothing you would take... Everything you gave...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επαναφέρω αυτό το θέμα γιατί αντιμετωπίζω το ίδιο πρόβλημα. Το κοριτσάκι μου είναι 18 μηνών και πολύ γελαστό και ήσυχο σχετικά. Κάποιες φορές όμως θυμώνει και φωνάζει, κλαίει, πέφτει κάτω και χτυπιέται κλπ.

    Τα περισσότερα τα κάνει την ώρα που επιστρέφω από τη δουλειά και μπαίνουμε σπίτι ή όταν είναι η ώρα για ύπνο και ενώ νυστάζει προσπαθεί να κρατηθεί ξύπνια και να παίξει.

     

    Δεν θα ήταν άξιο λόγου, γιατί το κάνει σπάνια, αλλά εχθές φθάσαμε από τις 10 ως τις 12:30 τη νύχτα να κλαίει γοερά, να ουρλιάζει και να κλείνουν τα μάτια της και να μας χτυπάει και δεν ηρεμούσε με τίποτα. Στην αρχή είπαμε να την αγνοήσουμε αλλά 1 ώρα μετά το παιδί δεν σταματούσε. Ηταν πολύ χειρότερα, έκανε εμετό απ' το κλάμα και 1,5 ώρα το είχαμε αγκαλιά να ηρεμήσει και έκανε σαν τρελό. Ως ντεπόν του έδωσα γιατί φοβήθηκα μήπως πονάει κάπου.

     

    Στο τέλος κι αφού πια κοιμήθηκε εξαντλημένο έκλαιγα γιατί δεν μπορώ να το βλέπω να υποφέρει και ανέτρεξα σε ένα βιβλίο να δω τι μπορεί να ήταν αυτό που την ενόχλησε και διάβασα πως αυτά συνήθως τα κάνουν γιατί τους λείπουν οι γονείς και όταν έρχονται δεν θέλουν να πάνε για ύπνο για να τους χαρούν λίγο ακόμη.... Πράγματι εχθές ίσα που μας είδε και δεν παίξαμε μαζί της, κάναμε μία μικρή τακτοποίηση στην αποθήκη.

    Εκεί ήταν που ένιωσα τις ατέλειωτες τύψεις... :-( Ως το πρωί το σκεφτόμουν, έκλαιγα και το πρωί..

     

    Σας έχει τύχει τόσος εκνευρισμός; αν ναι, πως το αντιμετωπίσατε;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και εγώ έχω το ίδιο πρόβλημα με την μικρή μου 14 μηνών μόνο που σε μένα δεν ισχύει το ότι της λείπω, γιατί όλη μέρα είμαστε μαζί.

    Η παιδίατρος μου είπε ότι είναι η προσωπικότητα του παιδιού και να κάνω απλά υπομονή....

    Ας μας πούνε άλλες μανούλες πώς αντιμετώπισαν αυτό το θέμα γιατί είναι πολύ κουραστικό και εξαντλητικό...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Υπομονή να κάνουμε, αλλά τι αντιμετώπιση προς το παιδί πρέπει να έχουμε, αυτά που λένε πάντως, να αγνοείς το κλάμα του, δεν το ξανακάνω. Δεν το αντέχω και δεν δουλεύει στο δικό μου παιδί. Το έκανε χειρότερα και νιώθω πολύ άσχημα.

    Τα υπόλοιπα ξεσπάσματα τα αντιμετωπίζω πες με αντιπερισπασμό και ηρεμία. Εχθές όμως... νιώθω σαν να το πρόδωσα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    ο γιος μου τωρα θα κλεισει τα 2,ειναι η προσωποποιηση της γκρινιας και της τσιριδας,εχει τοσα ντεσιμπελ η φωνη του που μπορει να σπασουν τα τζαμια...και αυτο υφισταται απο τοτε που γεννηθηκε!!!ειναι ανησυχος και θελει να ειναι αυτονομος και οσο δεν μπορουσε καν να περπατησει ουρλιαζε,μετα ουρλιαζε γιατι δεν τον καταλαβαιναμε,τωρα που συννενοουμαστε ουρλιαζει γιατι δεν του κανουμε ολα χατηρια,ακολουθουμε τη μεθοδο της αδιαφοριας και πιανει,αν τον καλοπιασεις εφοσον εχει εκνευριστει γινεται χειροτερος.απο χθες ακολουθω αλλη τακτικη,καθε φορα που θελει κατι απαγορευμενο του αντιπροτεινω κατι αλλο και ξεχνιεται.η γκρινια μας παντως εχει αμεση σχεση και με την οδοντοφυια ,ιδρωσαμε να βγαλουμε δοντια,τελευταια που ειναι λιγο παραπανω κλαψιαρης καταλαβα οτι ειναι παλι δοντια ,βγαζει τους πισω τελευταιους τραπεζιτες...επισης του εκοψα τελειως τηλεορασεις κλπ του αρεσει ο μικρος νικολας κανει σαν τρελος,αλλα δεν αφηνω καθολου γιατι αποβλακωνεται και μετα ξεσπαει.ουτε ενα λεπτο.υπομονη θελει αλλα και οι μαμαδες που να την βρουν παντα...να σκεφτομαστε οτι ο χρονος περναει πολυ γρηγορα και πριν το καταλαβουμε θα μεγαλωσουν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    stella261011 και εμείσ τα ίδια περνάμε.Γκρίνια, γκρίνια και πάλι γκρίνια. Το αστείο είναι οι συγγενείς λένε '' έλα μωρέ παιδί είναι'' αλλα μόλισ τουσ το πάς ...τον φέρνουν πίσω στο τέταρτο με την απορία πώς το αντέχεις. Πέρα απο τη γκρίνια έχουμε και την αντίδραση. ''Μη το κάνεις αυτό αγάπη μου'' σημαίνει κάντο.Να σκεφτήτε οτι εχτέσ ούρλιαζε επί ώρες. Αφού τον είχα παρακαλέσει, βάλει τιμωρία και ομολογώ δείρει στο κ....ο και δε σταματούσε με τίποτα , το γύρισα και εγώ και του είπα ' καλέ τη ωραία που ουρλίαζεις,όυρλιαξε λίγο ακόμα να σε ακούσω...Αυτό ήταν, το σταμάτησε. Πόσο υπομονή άραγε !!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Στο τέλος κι αφού πια κοιμήθηκε εξαντλημένο έκλαιγα γιατί δεν μπορώ να το βλέπω να υποφέρει και ανέτρεξα σε ένα βιβλίο να δω τι μπορεί να ήταν αυτό που την ενόχλησε και διάβασα πως αυτά συνήθως τα κάνουν γιατί τους λείπουν οι γονείς και όταν έρχονται δεν θέλουν να πάνε για ύπνο για να τους χαρούν λίγο ακόμη.... Πράγματι εχθές ίσα που μας είδε και δεν παίξαμε μαζί της, κάναμε μία μικρή τακτοποίηση στην αποθήκη.

     

    Εχω διαβασει το ιδιο, λες να προκειται για το ιδιο βιβλιο;;)


    Γεννησαμε! 28-06-2012 :P

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    οτι και να λενε οι αλλοι η γκρινια δεν αντεχεται.καθε μερα τετοια ωρα που σας γραφω και αφου εχω περασει μονη μου ολο τον γολγοθα μεσα στο σπιτι ,εχοντας και ενα μωρο 2 μηνων ,αφου ο αντρας μου ειναι αφαντος γιατι δουλευει...μου ρχεται το λιγοτερο να τσιριξω σαν τρελη με ολη μου τη δυναμη...πιστεψτε με πιο πολυ ο μεγαλος με τρελενει ,το μικρο ειναι αγγελουδι μπροστα του.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μπουρμπουρ στης Αλεξάνδρας Καπάτου το βιβλίο το διάβασα, δεν είναι και πολύ καλό νομίζω, έχω και ένα άλλο καταπληκτικό που μου έδωσαν και δεν το έχω διαβάσει ακόμη.

    Το καλό όμως στης Καπάτου είναι που έχει περιεχόμενα με προβλήματα οπότε είναι εύκολο να ανατρέξεις σε ότι μπορεί να σε απασχολεί.

     

    Θεωρείτε δλδ κορίτσια ότι μερικά παιδιά είναι "γκρινιάρικα";; δεν μπορεί... κάτι φταίει.

    Εμείς είχαμε ξεκινήσει φοβερές γκρίνιες 13 -14 μηνών όπου ήθελε να βάλει τα χέρια της παντού, πείραζε τα πάντα και άκουγες μες το σπίτι "ΟΧΙ" 100 φορές την ώρα. Χτυπιόταν όλη μέρα και τσίριζε σαν τρελό.

    Διάβασα και πάλι εδώ ένα άρθρο και έκανα ότι έλεγε, ασφάλισα τα πάντα και σταμάτησα τα ΟΧΙ. Μόνο σε 2-3 σημεία που πρόσεχα. Αυτό ήταν, το παιδί ξαναβρήκε την ηρεμία του.

    Γιατί λέει δεν μπορεί να βλέπει ότι εμείς έχουμε πρόσβαση παντού κι εκείνο όχι, δεν καταλαβαίνει το λόγο και εκνευρίζεται. Πρέπει να θεωρείται ισότιμο μέλος κι αυτό. Τελος παντων, είχε δουλέψει αυτό το σύστημα - αν βοηθάει πουθενά..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ημουν ετοιμη να ανοιξω παρομοιο θεμα!

    Ο μικρος μου 1,5 ετους τσιριζει οταν δεν του κανουμε τα χατηρια..θελει συνεχεια την προσοχη μου (οχι ιδιαιτερως του πατερα του) αν και με εχει ολη τη μερα σπιτι..μιλαμε για φωνη καμπανα οπως λεει και η stella261011..

    Του μιλαω με το καλο, με ηπιους τονους του εξηγω οτι δεν κανει να φωναζουμε, καμμια φορα τον αγριευω αλλες κανω πως δεν ακουω αλλα τιποτα...

    Το πιο ακραιο ειναι οταν τσιριζει οταν τον εχω αγκαλια μεσα στο αυτι μου...ειναι σιγουρο οτι σε μερικα χρονια θα κουφαθω....lol και το αντιφατικο...σε γενικες γραμμες ειναι ηρεμο παιδι εξω, πολυ πιο ησυχος απο αλλα που θελουν συνεχεια να κανουν σκανταλιες...

    Περναει αραγε ποτε αυτη η φαση; εννοω σχετικα συντομα αλλιως να αρχισω να μαθαινω τη νοηματικη γιατι ειναι σιγουρο οτι θα την χασω την ακοη μου..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλησπερα σας μανουλες...εχω μια κορη που τωρα σε 2 μηνες θα κλεισει τα 4...στην ηλικια περιπου που αναφερετε, εκει γυρω στους 16-18 μηνες, ηταν η προσωποποιηση της γκρινιας...τσιριδες, ουρλιαχτα, μαλιστα ενα βραδυ δεν κοιμηθηκε σχεδον καθολου απο το κλαμα κ την τσιριδα, χωρις να ξερουμε το γιατι...το μονο που καναμε εκεινο το βραδυ ηταν να την αγνοησουμε για 1 ωρα περιπου κ τοτε εξαγριωθηκε τοσο πολυ κ επαθε τετοια υπερενταση που σας λεω ολο το βραδυ το βγαλαμε ορθιοι να την κραταμε κ εκεινη να κλαιει...νομιζω παντως οτι δεν πιανει σε ολα τα παιδια η αδιαφορια κ εμεις δεν το επαναλαβαμε παντως μετα απο αυτο το χουνερι...βεβαια απο ο,τι καταλαβαινω ειναι της ηλικιας...εννοειται οτι ολα αυτα περασαν ανεπιστρεπτι...κ τωρα εχουμε καποιες κρισεις νευρων αλλα ελεγχομενες κ σπανιες κ νομιζω οτι ολα τα παιδακια καποια στιγμη-εμας μας βγαινει οταν ειναι πολυ κουρασμενη κ νυσταζει- εχουν τις κακες "στιγμες" τους αλλα αυτη η μονιμη γκρινια εκεινης της ηλικιας εννοειται οτι εχει φυγει...οποτε υπομονη μανουλες κ θα μεγαλωσουν κ ολα αυτα θα σας φαινονται πολυ πολυ μακρινα!!!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    πολυ παρηγορο το μηνυμα σου mitsi1,και εγω αυτο ελπιζω, να ερθει καποια μερα που ο καλος μου δεν θα γκρινιαζει και θα ηρεμησουμε ολοι!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από Βίκυ τσιμουρτου,
        Καλησπέρα παιδιά έχω ένα αγοράκι 5 μηνών και πραγματικά μας έχει βγάλει το λάδι με τον άντρα μου..καταλαβαίνω ότι είναι στη φάση που βγάζει δόντια και τα δοκιμάζω όλα πολύ αγκαλιά βόλτες στήθος υπομονή και όταν όλα αυτά έχουν γίνει υπάρχουν μέρες που γκρινιάζει από το πρωί μέχρι το βράδυ με αποτέλεσμα να δυσκολεύεται να κοιμηθεί…ποτε σταματά αυτή η φάση ρε παιδιά; Θα ναι για πολύ καιρό έτσι μέσα στη γκρίνια ;;;; Δηλαδή ήμαρτον δεν υπάρχει η γκρίνια που βγάζει αυτό το παιδί 
      • Από myfavouritelullaby,
        το μωρό μου είναι 11 ημερών..έχουμε ψιλοθεματάκι με το φαγητό αλλά κατα τα άλλα βγήκε τελειόμηνο κ υγιέστατο.
        αυτό που με προβληματίζει είνει οτι κλαίει συνέχεια κ δεν ηρεμεί πάνω μου (όχι πάντα δηλαδή) ενώ στον μπαμπά ή στις γιαγιάδες ηρεμεί!
        πάντα πίστευα οτι στη μαμά ηρεμούν τα νεογέννητα!
        είμαι βέβαια λίγο αγχωμένη κ ίσως το εισπράττει..καμιά ιδέα?
      • Από mama tou kostantinoulh,
        Τις τελευταίες 3-4 μέρες έχω πρόβλημα με τον 5,5 μηνών Κωνσταντίνο. Σα να έχει ανακαλύψει τη δύναμη της φωνής του αλλά και το πεισμα του και όταν θέλει κάτι αρχίζει να κλαιει υστερικά μονο και μόνο για να τον πάρουμε αγκαλια ή να κάνουμε αυτό που θέλει. Μέχρι τώρα τέτοιο άγριο κλάμα είχαμε μόνο όταν πείναγε οπότε οκ το καταλάβαινα. Αλλά τωρα τα πράγματα έχουν αγριέψει.Μπορεί να κλαίει προσπαθώντας να με χειριστεί με τον τρόπο αυτο? Νομίζω ότι αφού τον αφήσω να κλαιει αρκετή ώρα και μετά τον πάρω αγκαλια έχει ένα ευχαριστημένο ύφος σα να λέει "περασε το δικό μου". Δεν είναι μικρός για τέτοιες αντιδράσεις? Και πως μπορώ να το χειριστώ? Σας έχει τύχει? Εδώ να πω ότι βγάζει δόντια και γενικά ειναι ανήσυχος αλλά δε νομίζω ότι είναι από τα δόντια αυτό το κλάμα. Δεν είναι γκρίνια είναι απαίτηση!!!!
         
      • Από vasilist,
        Καλημερα σας και καλως σας βρηκα.
         
        Εχω μια κορουλα 19 μηνων και το προβλημα που αντιμετωπιζω ειναι το εξης: συχνα πυκνα οταν ξυπναει ειτε για πρωι ειτε για μεσημερι κλαιει και παραπονιεται εντονα αλλα δεν μπορω να πω οτι ειναι κατι τοσο ανησυχητικο.
        Το θεμα αρχιζει και γινεται περιπλοκο οταν μπουμε στο δωματιο της και προσπαθησουμε να την ηρεμησουμε.Τοτε αρχιζει μια απεριγραπτη γκρινια - κλαμα ειλικρινα δεν αναγνωριζω το παιδι μου.Οτι και να της πουμε οτι και να της δωσουμε το παιδι σπαρταραει στην κυριολεξια και δεν δεχεται ουτε την αγκαλια της μανας του.Μετα απο καποιο διαστημα 30 λεπτων περιπου επανερχεται σε φυσιολογικη κατασταση και ολα ειναι καλα.
        Ο κοινωνικος μας περιγυρος,ο παιδιατρος αλλα και στον παιδικο μας εχουν λενε οτι το παιδι ειναι πιο μπροστα νοητικα για την ηλικια του.
        Ειναι πολυ κοινωνικη,κανει αστεια,γελαει,παιζει,χορευει με καποια παιδικα τραγουδακια καιεχει την ικανοτητα αν της δειξεις τις εικονες σε ενα παραμυθι να αναγνωριζει τι ειναι τι.
        Ηδη εχει πανω απο 15 λεξεις στο λεξιλογιο της,καποιες φορες μας ειδοποιει για κακα κτλ.
         
        Ισως να μην εκανα ποτε αυτο το ποστ αλλα καπου διαβασα οτι αυτη η συμπεριφορα με το κλαμα ισως να ειναι σημαδι αυτισμου και ανησυχω...
         
        Οποια βοηθεια - γνωμη δεκτη...
      • Από Efi Germany,
        Καλησπέρα σε όλη τη παρέα.Πριν 8 βδομαδες αποκτήσαμε την πρώτη μας κόρη.Η εγκυμοσύνη ήταν μια χαρά χωρίς πρόβλημα αλλά η γεννα δύσκολη με τεχνητούς πόνους.Το μωρό μας κλαίει ασταμάτητα λοιπόν εδώ και καιρό.Η παιδίατρος μας αποφαίνεται ότι σωματικά είναι μια χαρά.Δειχνει να μην είναι ευχαριστημένη με τίποτα.Δεν θέλει αγκαλιά και γενικά δεν δεν!Η αλήθεια είναι ότι έχουμε και εγώ και ο άντρας μου απελπίστει καθώς εδώ κι σχεδόν δυο μήνες δεν έχουμε ευχαριστηθεί τη κόρη μας.Η σκέψη μας πάει στο ότι έχει άγχος η κάποιες φοβίες που της προήλθαν πολύ πιθανό από την δύσκολη γεννα.Το μωρό τρώει και λερώνει της πάνες της κανονικά.Απλα αυτό που μας πονάει είναι ότι κλαίει συνέχεια και δεν μπορούμε να την ησυχάσουμε.Ευτυχως τα βραδιά κοιμάται αρκετά!Θελω τη γνώμη σας και τη συμπαράσταση σας παιδιά.Καθε σκέψη δέχτη!
      • Από Maonoki,
        Καλησπέρα σας, ελπίζω να μην υπάρχει αντίστοιχο θέμα στο forum..Απ΄ ότι βλέπω για τα μωράκια που έχω δει απορίες με το θέμα ύπνου είναι λίγο μεγαλύτερα (10 μηνών και πάνω).  
        Εγώ γέννησα πριν 2 βδομάδες και θα ήθελα τη γνώμη σας...Ο μπέμπης μου κοιμάται μια χαρά όλη μέρα, ξυπνάει ανά 1,5 - 2,5 ώρες για να θηλάσει και μετά πάλι ύπνος...
        Το πρόβλημα είναι τη νύχτα: τη νύχτα λοιπόν, έχει το μάτι ¨γαρίδα" (!) δεν θέλει να κοιμηθεί, σαν κάτι να το φοβίζει, τεντώνεται, σφίγγεται, είναι ανήσυχο πολύ. Ο μόνος τρόπος να κοιμηθεί είναι πάνω μου και ενώ το θηλάζω στο ειδικό μαξιλάρι. (προσπαθώ γι΄ αποκλειστικό θηλασμό). Τότε αποκοιμιέται, αλλά όταν πάω να το βάλω στην καλαθούνα, μετά από μερικά λεπτά ξυπνάει.  
        Ίσως πάλι είναι πολύ νωρίς και προσπαθεί να προσαρμοστεί. όμως σκέφτομαι μήπως μάθει να κοιμάται μόνο στην αγκαλιά μου.
        Δεν ξέρω αν πρέπει να προσπαθήσω με νανούρισμα γιατί φοβάμαι ότι επίσης θα συνηθίσει με αυτό τον τρόπο και δε θα μπορεί έπειτα αλλιώς.
        Έχω ακούσει για την εκμάθηση συνηθειών ύπνου, έχω πάρει και το βιβλίο "ΚΟΙΜΗΣΟΥ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ" αλλά είναι λίγο νωρίς θεωρώ για να τις εφαρμόσω... 
        Επίσης ο ΛΕΥΚΟΣ ΘΟΡΥΒΟΣ δε φαίνεται να βοηθάει και πολύ, μάλλον το ταράζει περισσότερο.
        Εσείς πώς προσπαθείτε με το μωράκι σας να κοιμηθεί το βράδυ, έχετε εφαρμόσει κάτι που να πιάνει?
        Το κάθε μωράκι είναι μοναδικό, γι αυτό όσα περισσότερα ακούμε, τόσο το καλύτερο! 
         
      • Από natasavagelis,
        καλησπερα....εχω ενα κοριτσακι 20 ημερων....αρχισα να στενοχωριεμαι γιατι κοιμαται το νινακι και μεσα στον υπνο του σφιγγεται,κουνιεται,μαζευει τα ποδαρακια της,σηκωνει τα χερακια της και βογκαει...ειναι σαν να τεντωνεται ενας ενηλικασ...αυτο το κανει ολο το βραδυ...και μετα την ξανα παιρνει τις περισσοτερεσ φορες ο υπνοσ.με ανησυχει πολυ αυτο το θεμα γιατι παρατηρησα πως σημερα το εκανε και που την ειχα αγκαλια γιατι στην αρχη ειπα μηπωσ νιωθει μοναξια στην κουνια της..αλλα μαλλον οχι....εχει καποια αναλογη εμπειρια με το μωρακι της?θα μου ειναι χρησιμες οι συμβουλες σας!!!!!!!!
      • Από revythaki,
        Μανούλες θέλω να ακούσω τις εμπειρίες σας(σίγουρα υπάρχει παρόμοιο θέμα αλλά δεν αντέχω να ψάξω αγχώθηκα πολύυυ!)
        Η μικρή μου μόλις μπήκε στον 6ο και σήμερα απο το πρωί έχει 38 πυρετό.Υποψιάζομαι πως βγάζει δοντακια γιατί τρέχουν σάλια,τρώει τα χέρια της κ χτυπιέται.Ο γιατρός απέκλεισε την πιθανότητα ίωσης κ τώρα περιμένω τα αποτελέσματα της ουροκαλλιέργειας για να δούμε μήπως και τυχόν έχει ουρολοίμωξη
        Θέλω να ρωτήσω είναι φυσιολογικό να έχει τόσο πυρετό απο τα δοντάκια?Πως να την ανακουφίσω?κλαίει ολη μέρα,δεν τρώει,δεν κοιμάται και έκανε κ τρεις φορές κακα ενώ ειναι δυσκοίλια κ κάνει συνήθως μερα παρα μέρα με το ζόρι.
        Παρόμοιες εμπειρίες?