Recommended Posts

    Just now, Ilaeira είπε:

     

    Ανακουφίστηκα που το έγραψες αυτό, γιατί διαβάζω στα γκρουπ του φβ για παιδάκια που μαζεύουν τα παιχνίδια τους από ενός έτους κι έλεγα ότι ο δικός μου, που πάω να συμμαζέψω και αναποδογυρίζει τα καλάθια, μάλλον είναι ανεπίδεκτος μαθήσεως!

    Κ εγώ ανακουφιστηκα κάπως γιατί ανησυχούσα πως κάτι δε κάνω καλά, βέβαια ο μικρός είναι δυόμιση αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να προσπαθήσω να συμαζεψω κάτι κ να μην έρθει να του αλλάξει θέση η να αναποδογυρισει τα κουτιά, όταν θέλει μπορεί να φυλάξει οοολα τα παιχνίδια στη θέση τους αλλά μόνο όταν θέλει εκείνος.. Η μπορεί να τα ρίχνει κάτω απλά για να κάθετε να τα μαζεύει.... 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, ΑΡΓΚ είπε:

     

    Επειδη μενω σε μεζονετα, με παραξευνευει αυτο, νομιζω μιλαγατε για ασφαλεια του παιδιου. Ναι προφανως ανεβοκατεβαινεις 1000 φορες τη μερα. Οπως πας αο κουζινα σαλονι, πας και απο κουζινα υπνοδωματιο, το συνηθιζεις. 

     

    Όταν λες πας στο υπνοδωμάτιο εννοεις ότι το παιδί είναι ήδη εκεί ή ανεβοκατεβαίνει μαζί; Γιατί να ανεβοκατεβεις τόσες φορές τη μέρα αγκαλιά με ένα παιδί 12 κιλά δεν είναι και το πιο εύκολο. Και να είναι μόνο σε άλλο όροφο και απλά να ανεβοκατεβαινουμε εμείς να επιβλέπουμε δεν το θεωρώ ασφαλές.

     

    Just now, ΑΡΓΚ είπε:

    Δεν εχετε καποιο προγραμμα; Πολυ χαοτικο ακουγεται. Δηλαδη, του τυπου, ξυπναμε, τρωμε, παμε ψωνια-βολτα, γυρναμε και μαγειρευουμε και κανουμε δουλεις η παιζουμε στην κουζινα, παμε στο παιδικο δωματιο για να παιξουμε μια ωρα κλπ. Αλλιως γενικα με παραξενευει πως οργανωνονται ολα.

     

    Σου φαίνεται χαοτικό επειδή έγραψα "κάνουμε κάτι άλλο" και δεν προσδιορισα αν το κάτι άλλο είναι φαγητό ή βόλτα. Αλλιώς προφανώς ναι τα γεύματα πάνω κάτω σταθερές ώρες είναι. Η βόλτα όχι, ούτε το τι ώρα θα πάμε στο δωμάτιο, κάθε μέρα είναι άλλη ωρα (δεν βλέπω το λόγο γιατί να είναι στάνταρ).

    Εγώ δεν έχω καταλάβει τις ώρες που πρέπει ο γονιός να κάνει δουλειές στη σαλονοκουζινα, πού εννοεις να είναι το παιδί. Στο δωμάτιο ή εκεί; Και τι να κάνει; Γιατί φαίνεται σαν να εννοείς να τα κάνουν όλα μαζί με το παιδί (μαγειρεύουμε-κανουμε δουλειές). Πιστεύω ότι στα περισσότερα σπίτια που δεν έχουν κάποιον για τις δουλειές έτσι σπαστά παίζουν και τις υπόλοιπες ώρες το παιδί παίζει μόνο. Οπότε σε αυτό το σπαστά δεν μπορείς να το παίρνεις αγκαλιά και να το ανεβοκατεβαζεις τόσες φορές τη μέρα ενδεχομένως για ένα τέταρτο, διακόπτοντάς το ενδεχομένως από κάτι που ήδη κάνει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

     

    Όταν λες πας στο υπνοδωμάτιο εννοεις ότι το παιδί είναι ήδη εκεί ή ανεβοκατεβαίνει μαζί; Γιατί να ανεβοκατεβεις τόσες φορές τη μέρα αγκαλιά με ένα παιδί 12 κιλά δεν είναι και το πιο εύκολο. Και να είναι μόνο σε άλλο όροφο και απλά να ανεβοκατεβαινουμε εμείς να επιβλέπουμε δεν το θεωρώ ασφαλές.

     

     

    Σου φαίνεται χαοτικό επειδή έγραψα "κάνουμε κάτι άλλο" και δεν προσδιορισα αν το κάτι άλλο είναι φαγητό ή βόλτα. Αλλιώς προφανώς ναι τα γεύματα πάνω κάτω σταθερές ώρες είναι. Η βόλτα όχι, ούτε το τι ώρα θα πάμε στο δωμάτιο, κάθε μέρα είναι άλλη ωρα (δεν βλέπω το λόγο γιατί να είναι στάνταρ).

    Εγώ δεν έχω καταλάβει τις ώρες που πρέπει ο γονιός να κάνει δουλειές στη σαλονοκουζινα, πού εννοεις να είναι το παιδί. Στο δωμάτιο ή εκεί; Και τι να κάνει; Γιατί φαίνεται σαν να εννοείς να τα κάνουν όλα μαζί με το παιδί (μαγειρεύουμε-κανουμε δουλειές). Πιστεύω ότι στα περισσότερα σπίτια που δεν έχουν κάποιον για τις δουλειές έτσι σπαστά παίζουν και τις υπόλοιπες ώρες το παιδί παίζει μόνο. Οπότε σε αυτό το σπαστά δεν μπορείς να το παίρνεις αγκαλιά και να το ανεβοκατεβαζεις τόσες φορές τη μέρα ενδεχομένως για ένα τέταρτο, διακόπτοντάς το ενδεχομένως από κάτι που ήδη κάνει.

     

    Κάτι δεν καταλαβαίνω: όταν ήμουν στην κουζίνα, τα παιδιά σε ηλικίες κάτω των 2-3, ήταν μαζί μου και έπαιζαν μαζί, ή στο διπλανό δωμάτιο (σαλόνι). Το σαλόνι ήταν ασφαλής χώρος. Αν έβγαινα από την κουζίνα, έκλεινα πόρτες και μπορούσα να ανέβω πάνω γιατί το σαλόνι ήταν χώρος όπου τα παιδιά έμεναν με ασφάλεια. Αν έπρεπε να ανεβοκατέβουμε, δεν κουβαλούα παιδί σε ηλικία να περπατάει, ανεβαίναμε και κατεβαίναμε μαζί, άλλο το μωρό. Αν έπρεπε να μείνει το παιδί στον πάνω όροφο, είχα πορτάκι ασφαλείας στο υπνοδωμάτιο τους, για να πάω αν χρειαστεί στο μπάνιο ή να σιδερώσω ή λίγο κάτω, χωρίς να ανησυχώ πού θα βρεθεί το παιδί. Αν δεν έχετε τρόπο να μένει ασγαλές το παιδί μακριά από σκάλες, αυτό όντως πρέπει να λυθεί, με παρέμβαση στο χώρο.

    Το πόσες φορές τη μέρα να ανεβοκατέβω, δεν το έχω μετρήσει ποτέ, όντως μπορεί και 100. Αν έχεις σκάλες, δεν τις σκέφτεσαι, είναι σαν να πηγαίνεις από το ένα δωμάτιο στο άλλο. Αν υπάρχει θέμα υγείας που εμποδίζει τη συχνή χρήση σκάλας (μέση, γόνατα κλπ) φαντάζομαι βάζεις κάποιον αυτοματισμό, τύπου εξωτερικό ασανέρ κλπ, έχω δει σε σπίτια.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όντως μάλλον κάτι δεν έχεις καταλάβει, γιατί τελικά δεν λέμε κάτι πολύ διαφορετικό. Μαζί είμαστε κι εμείς όλη τη μέρα. Η διαφορά είναι το ότι παίζει πολύ μόνη και το ότι δεν την αφήνουμε μόνη σε άλλο όροφο ( = παιδικό δωμάτιο). 

    Και δεν ξέρω γιατί θα έπρεπε να την αφήνουμε ήδη. Ενάμισι έτους είναι. Αν πρόκειται για ένα πεντάλεπτο, πχ να πάμε να πάρουμε κάτι ή να αδειάσουμε το πλυντήριο πχ ναι την αφήνουμε, δεν έχει κάτι επικίνδυνο κανένας χώρος και εννοείται ότι έχουμε πορτακια. Αλλά για ώρα φοβόμαστε να την αφήσουμε.  Όπως και σε μονωοροφο σπίτι εξάλλου κάθε κάποια λεπτά δεν πάνε οι γονείς να ρίξουν μια ματιά; Για τέτοιες ηλικίες μιλάω. Εξάλλου σε αυτή την ηλικία σε  ψάχνει κιόλας από μόνο του κ θέλει παρέα, πόση ώρα να είναι μόνη σε ένα χώρο, πόσο μάλλον σε άλλο όροφο που δεν μπορεί να έρθει να σε βρει μόλις θελήσει;

     

    Just now, ΑΡΓΚ είπε:

    Αν έπρεπε να ανεβοκατέβουμε, δεν κουβαλούα παιδί σε ηλικία να περπατάει, ανεβαίναμε και κατεβαίναμε μαζί, άλλο το μωρό. 

     

    Η δικιά μας τώρα άρχισε να περπατάει, δεν είναι σε θέση ακόμα να ανέβει σκάλα σαν τη δική μας που είναι κυκλική μεταλλική, όχι συμπαγής δηλαδή, αλλά με κάθε σκαλοπάτι ξεχωριστό. Γιατί και σκάλα με σκάλα διαφέρει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

    Η δικιά μας τώρα άρχισε να περπατάει, δεν είναι σε θέση ακόμα να ανέβει σκάλα σαν τη δική μας που είναι κυκλική μεταλλική, όχι συμπαγής δηλαδή, με κάθε σκαλοπάτι ξεχωριστό. Γιατί και σκάλα με σκάλα διαφέρει.

     

    Ωχ ειναι απο αυτες με τις τρυπες αναμεσα στα σκαλοπατια; Πολυ δυσκολο για παιδι αυτο, παντα το σκεφτομουν σαν σκαλα για να μεινουν νεαροι εργενηδες.

    Πορτακια ασφαλειας πανω και κατω σαν μονη λυση. Θα εβαζα και στην πορτα του δωματιου και στην αρχη της σκαλας. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Just now, little lamb said:

     

    Όταν λες πας στο υπνοδωμάτιο εννοεις ότι το παιδί είναι ήδη εκεί ή ανεβοκατεβαίνει μαζί; Γιατί να ανεβοκατεβεις τόσες φορές τη μέρα αγκαλιά με ένα παιδί 12 κιλά δεν είναι και το πιο εύκολο. Και να είναι μόνο σε άλλο όροφο και απλά να ανεβοκατεβαινουμε εμείς να επιβλέπουμε δεν το θεωρώ ασφαλές.

     

     

    Σου φαίνεται χαοτικό επειδή έγραψα "κάνουμε κάτι άλλο" και δεν προσδιορισα αν το κάτι άλλο είναι φαγητό ή βόλτα. Αλλιώς προφανώς ναι τα γεύματα πάνω κάτω σταθερές ώρες είναι. Η βόλτα όχι, ούτε το τι ώρα θα πάμε στο δωμάτιο, κάθε μέρα είναι άλλη ωρα (δεν βλέπω το λόγο γιατί να είναι στάνταρ).

    Εγώ δεν έχω καταλάβει τις ώρες που πρέπει ο γονιός να κάνει δουλειές στη σαλονοκουζινα, πού εννοεις να είναι το παιδί. Στο δωμάτιο ή εκεί; Και τι να κάνει; Γιατί φαίνεται σαν να εννοείς να τα κάνουν όλα μαζί με το παιδί (μαγειρεύουμε-κανουμε δουλειές). Πιστεύω ότι στα περισσότερα σπίτια που δεν έχουν κάποιον για τις δουλειές έτσι σπαστά παίζουν και τις υπόλοιπες ώρες το παιδί παίζει μόνο. Οπότε σε αυτό το σπαστά δεν μπορείς να το παίρνεις αγκαλιά και να το ανεβοκατεβαζεις τόσες φορές τη μέρα ενδεχομένως για ένα τέταρτο, διακόπτοντάς το ενδεχομένως από κάτι που ήδη κάνει.

    Κι εγώ την μικρή ειδικά δεν την αφήνω ποτέ μόνη της σε έναν όροφο, άρα ναι την παίρνω αγκαλιά και ανεβοκατεβαινουμε τις σκάλες άπειρες φορές μέσα στην ημέρα. Πάντα βρίσκει κάτι να κάνει, σκαρφαλώσει, φάει κάτι με το οποίο παίζει η μεγάλη που δεν μένει χωρίς εποπτεία στον χώρο, όσο ασφαλής και αν θεωρώ πως είναι ο χώρος. Και επειδή από την κουζίνα δεν έχω επαφή με το δωμάτιο με τα παιχνίδια, ούτε και με το σαλόνι βασικά, οταν είμαι στην κουζίνα για πάνω από 5 λεπτά την παίρνω μαζί μου και την βάζω σε ένα learning tower και την έχω εκεί να παίζει με διάφορα (αν και συνήθως έρχεται από μόνη της). Γενικα, επειδή μάλλον δεν έχουμε επαφή από την κουζίνα και τα δύο μου παιδιά πάντα με ακολουθούν όταν φεύγω από το δωμάτιο, θέλουν να με βλέπουν. Πάντως ναι, παίζει πολύ ανέβα κατέβα, και όπως είπα, εμάς εκτός από τα μπάνια όλα τα υπόλοιπα απαραίτητα είναι σε έναν όροφο αυτή τη στιγμη. Φαντάσου λοιπόν να μην ήταν! 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πιστεύω είναι ανάλογα το παιδί ο μεγάλος μου γιος όσο ήταν μηνών ήταν πολύ ήσυχος όπου τον άφηνες έμενε, καθως μεγάλωνε απλά με ακολουθούσε κ έπαιζε όπου ήμουν κ εγώ σκαλιά μετά τα δύο έμαθε να ανεβαίνει κ να κατεβαίνει άρα μέχρι τότε μόνο αγκαλιά κ ήμουν κ έγκυος τότε τον μικρό όπου σιγά σιγά δύο μήνες πριν γεννήσω μάθαμε να ανεβαίνει κ να κατεβαίνει μόνος, όμως μετά τα δύο άλλαξε τελείως σαν παιδί κ ήθελε συνέχεια να είμαι δίπλα του κ πάρα πολλές αγκαλιές όπου πήγαινα με τραβούσε από το πόδι δε με άφηνε, κ φυσικά δεν υπήρχε περίπτωση να μείνει κάπου μόνος γιατί ήταν παρορμητικος χαρακτήρας κ πάντα έβρισκε τρόπο να σου τραβήξει την προσοχή με ότι ποιο ακραίο υπάρχει., κανένα 6μηνο τώρα μπορεί να μείνει στο δωμάτιο του η και στο σαλόνι μόνος κ δεν ανήσυχο γιατί ξέρω πως πλέον προσέχει κ έχει καταλάβει τους κινδύνους κ το αναζητά κ ο ίδιος, Ο μικρός από την άλλη απο μηνών με ήθελε πάντα δίπλα του δεν ήθελε να χάνομαι από το οπτικό του πεδίο κ όταν ξεκίνησε να είναι όρθιος με τραβούσε από το πόδι ούτε σιδερο φυσικά δεν μπορούσα να βάλω γιατί πάντα ήταν ανάμεσα στα πόδια μου τώρα κανένα τρίμηνο ξεκίνησε να παίζει μόνος του σε έναν χώρο κ όταν με βλέπει μου λέει να φύγω... :lol: σκαλιά από την άλλη έμαθε να ανεβαίνει από 11 μηνών μόνος του μπουσουλοντας το κατέβασμα αγκαλιά μέχρι που έμαθε να τα κατεβαίνει με τον ποπό κ στο τέλος έμαθε να τα ανεβοκατεβαινει ελεύθερα μόνος του 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, ΑΡΓΚ είπε:

     

    Ωχ ειναι απο αυτες με τις τρυπες αναμεσα στα σκαλοπατια; Πολυ δυσκολο για παιδι αυτο, παντα το σκεφτομουν σαν σκαλα για να μεινουν νεαροι εργενηδες.

    Πορτακια ασφαλειας πανω και κατω σαν μονη λυση. Θα εβαζα και στην πορτα του δωματιου και στην αρχη της σκαλας. 

     

    Ναι τέτοια είναι. Πορτακια έχουμε και από τον όροφο ρος τα κάτω, και από το ισόγειο προς τα πάνω (εντάξει αυτό δεν πολυχρειαζοταν ακόμα) και από το ισόγειο προς το υπόγειο, γιατί είναι συνεχόμενη η σκάλα στα 3 επίπεδα. Ο φόβος του να μην είναι μόνη σε ένα επίπεδο δεν είναι το να πάει στη σκάλα δηλαδή, αλλα οι απλοί λογοι που θα είχε κανεις και σε μονωοροφο σπίτι, που θα πήγαινε κάθε λίγο να ρίξει μια ματιά στο παιδικό. Απλά στη μεζονέτα αυτή η "ματιά" δεν είναι τόσο απλή. Όχι λόγω κούρασης της σκάλας όσο γιατί νιώθω ότι είναι κάπως σαν "μακριά", σαν εντελώς άλλος χώρος, οχι σαν ένα μονοωροφο σπίτι. Γι'αυτό προτιμώ να παίζει κυρίως στο σαλόνι μέχρι να είναι πράγματι σε ηλικία που θα μπορεί να μείνει μόνη πάνω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Παλιά δεν ήθελα καθολου τους ενιαίους χώρους κουζινα σαλόνι. Επίσης βέβαια δεν ηθεκα το σαλόνι να είναι καθιστικό αλλά το ήθελα επίσημο κ τον ρόλο καθιστικού να τον έχει η κουζινα, όπως στο σπίτι μου. αυτό που μένω τώρα βέβαια καμία σχέση, έχει έναν ενιαίο χώρο μεγάλο κ πολύ άνετο κ δυο παρα πολύ μικρά δωμάτια, που δεν χωράει τίποτα πέρα από τα βασικά επιπλα. αγανακτώ πολλές φορές από την έλλειψη χώρου αλλά με το παθδι μου φαίνεται απίστευτη ευκολία, ειδικά όσο ήταν πιο μικρός. ένας από τους λόγους που δεν περνάω καθολου καθολου καλά πλέον όταν είμαι στο σπίτι μου στην Αθήνα ή στα πεθερικά μου ή στα εξοχικά, είναι οι πολλοί διαφορετικοί  χώροι κ το ότι δεν μπορώ να έχω εποπτεία του παιδιού κάνοντας ταυτόχρονα κ κάτι άλλο. 

    να ρωτήσω κ τι εννοουμε ασφαλής χώρος; του στιλ αφήνεις το παιδί μια ώρα κ είσαι ήσυχος; ενταξει πρίζες καλυμμένες, όχι γυάλινα εκτεθειμένα, όχι αιχμηρά αντικείμενα (εγω ακόμα το παλεύω αυτό), όμως ένα σπίτι έχει πράγματα προσβάσιμα, δεν μπορείς να τα εξαφανίσεις όλα ούτε να είναι όλα ψηλά. προχτές είχα ξεκινήσει μάθημα περιμένοντας την κοπέλα κ ο μικρός ήταν στο δικό μας δωμάτιο κ είχε ανεβεί στο κρεβάτι κ πήρε από την εταζέρα που είναι ψηλά το κουτί με τα σκουλαρίκια μου κ τα άδειασε όλα πίσω από το κρεβάτι. Άλλη φορά είχε ανεβεί στον καναπέ κ έπαιρνε όλα τα πράγματα από τη μολυβοθήκη κ τα εξσφενδονιζε, παλι ήμουν μόνη μ κ απασχολημένη. δεν γίνεται να μην έχω πράγματα στο γραφείο, τα σπίτια έχουν πρακτικές ανάγκες. κρύβω το ψαλίδι ή άλλα αιχμηρά αλλά προφανώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει ζημια. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Έσπερος είπε:

    Παλιά δεν ήθελα καθολου τους ενιαίους χώρους κουζινα σαλόνι. Επίσης βέβαια δεν ηθεκα το σαλόνι να είναι καθιστικό αλλά το ήθελα επίσημο κ τον ρόλο καθιστικού να τον έχει η κουζινα, όπως στο σπίτι μου. αυτό που μένω τώρα βέβαια καμία σχέση, έχει έναν ενιαίο χώρο μεγάλο κ πολύ άνετο κ δυο παρα πολύ μικρά δωμάτια, που δεν χωράει τίποτα πέρα από τα βασικά επιπλα. αγανακτώ πολλές φορές από την έλλειψη χώρου αλλά με το παθδι μου φαίνεται απίστευτη ευκολία, ειδικά όσο ήταν πιο μικρός. ένας από τους λόγους που δεν περνάω καθολου καθολου καλά πλέον όταν είμαι στο σπίτι μου στην Αθήνα ή στα πεθερικά μου ή στα εξοχικά, είναι οι πολλοί διαφορετικοί  χώροι κ το ότι δεν μπορώ να έχω εποπτεία του παιδιού κάνοντας ταυτόχρονα κ κάτι άλλο. 

    να ρωτήσω κ τι εννοουμε ασφαλής χώρος; του στιλ αφήνεις το παιδί μια ώρα κ είσαι ήσυχος; ενταξει πρίζες καλυμμένες, όχι γυάλινα εκτεθειμένα, όχι αιχμηρά αντικείμενα (εγω ακόμα το παλεύω αυτό), όμως ένα σπίτι έχει πράγματα προσβάσιμα, δεν μπορείς να τα εξαφανίσεις όλα ούτε να είναι όλα ψηλά. προχτές είχα ξεκινήσει μάθημα περιμένοντας την κοπέλα κ ο μικρός ήταν στο δικό μας δωμάτιο κ είχε ανεβεί στο κρεβάτι κ πήρε από την εταζέρα που είναι ψηλά το κουτί με τα σκουλαρίκια μου κ τα άδειασε όλα πίσω από το κρεβάτι. Άλλη φορά είχε ανεβεί στον καναπέ κ έπαιρνε όλα τα πράγματα από τη μολυβοθήκη κ τα εξσφενδονιζε, παλι ήμουν μόνη μ κ απασχολημένη. δεν γίνεται να μην έχω πράγματα στο γραφείο, τα σπίτια έχουν πρακτικές ανάγκες. κρύβω το ψαλίδι ή άλλα αιχμηρά αλλά προφανώς ανά πάσα στιγμή μπορεί να γίνει ζημια. 

    Aσφαλής χώρος για παιδικό δωμάτιο πχ. για εμένα σήμαινε χαμηλό κρεβάτι που να μπορεί να ανεβοκατέβει χωρίσ φόβο, όχι συρτάρια και πορτάκια για να μαγκώσει χέρι, όχι δυνατότητα σκαρφαλώματος σε έπιπλα, μη προσβάσιμα παράθυρα, και παιχνίδια ασφαλή χωρίς επίβλεψη. Ένας χώρος που να μην μπορεί να πάθει τίποτα, στα πλαίσια της κοινής λογικής.

    Προφανώς δεν θα είναι όλο το σπίτι έτσι. Αλλά γι αυτό επιμένω στις πόρτες.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Just now, Έσπερος said:

    Παλιά δεν ήθελα καθολου τους ενιαίους χώρους κουζινα σαλόνι. Επίσης βέβαια δεν ηθεκα το σαλόνι να είναι καθιστικό αλλά το ήθελα επίσημο κ τον ρόλο καθιστικού να τον έχει η κουζινα, όπως στο σπίτι μου. αυτό που μένω τώρα βέβαια καμία σχέση, έχει έναν ενιαίο χώρο μεγάλο κ πολύ άνετο κ δυο παρα πολύ μικρά δωμάτια, που δεν χωράει τίποτα πέρα από τα βασικά επιπλα. αγανακτώ πολλές φορές από την έλλειψη χώρου αλλά με το παθδι μου φαίνεται απίστευτη ευκολία, ειδικά όσο ήταν πιο μικρός. ένας από τους λόγους που δεν περνάω καθολου καθολου καλά πλέον όταν είμαι στο σπίτι μου στην Αθήνα ή στα πεθερικά μου ή στα εξοχικά, είναι οι πολλοί διαφορετικοί  χώροι κ το ότι δεν μπορώ να έχω εποπτεία του παιδιού κάνοντας ταυτόχρονα κ κάτι άλλο. 

    Ναι είναι θέμα. Σε καταλαβαίνω. Εμένα με δυσκολεύει που δεν μπορώ να τις βλέπω όσο είμαι στην κουζίνα. Επίσης το "πρόβλημα" μου με την μικρή είναι ότι δεν θέλει να μένει σε ένα δωμάτιο, ακόμη κι αν είμαστε όλοι εκεί. Φεύγει, κάνει βόλτες μέσα στο σπίτι και πρέπει συνέχεια να τρεχω από πίσω της να βλέπω που είναι και τι κάνει. Και όταν κλείνω την πόρτα πάει και κλαψουριζει μέχρι της ανοίξω να πάει την βόλτα της και στους άλλους χώρους του σπιτιού, μάλλον έτσι έχει μάθει. Σε ενα δωμάτιο είναι ουσιαστικά κλειστό για τα παιδιά και δεν πηγαίνουν ποτέ, δεν ζητάει να πάει εκεί. Σκεφτόμασταν να κάνουμε μια μίνι ανακαίνιση για να έχουμε καλύτερη ορατότητα, αλλά τελικά αποφασίσαμε να μην το κάνουμε γιατί θα πήγαιναν τσάμπα τόσα έξοδα! Είναι απίστευτο το πως χαλάει ένα σπίτι με μικρά παιδιά, θα ζούσα μέσα στο άγχος να μην γρατζουνισουν το καινούργιο ακριβό παρκέ! Δεν λέει. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    @ΑΡΓΚ Λογικά αυτα, αλλά πόση ώρα μπορεί να μείνει εκεί πέρα ένα παιδί μόνο; Εννοώ παιδί κάτω των 4. Που θα σε αναζητήσει για παρέα και τελικά αφού δεν σε βλέπει μπορει να προσπαθήσει να σκαρφαλωσει ξερω'γω στο πορτακι ή από τη βαρεμάρα που είναι μόνο του να προσπαθήσει να ανοίξει πχ την ασφαλισμένη ντουλάπα. Ούτως ή άλλως και σε μονωοροφο σπίτι θα έριχνα ματιές στο παιδικό, ειδικά αν άκουγα πολλή ησυχία που σημαίνει ότι κάποια σκανταλια γίνεται!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

    @ΑΡΓΚ Λογικά αυτα, αλλά πόση ώρα μπορεί να μείνει εκεί πέρα ένα παιδί μόνο; Εννοώ παιδί κάτω των 4. Που θα σε αναζητήσει για παρέα και τελικά αφού δεν σε βλέπει μπορει να προσπαθήσει να σκαρφαλωσει ξερω'γω στο πορτακι ή από τη βαρεμάρα που είναι μόνο του να προσπαθήσει να ανοίξει πχ την ασφαλισμένη ντουλάπα. Ούτως ή άλλως και σε μονωοροφο σπίτι θα έριχνα ματιές στο παιδικό, ειδικά αν άκουγα πολλή ησυχία που σημαίνει ότι κάποια σκανταλια γίνεται!

     

    To δεκαλεπτο που θα πεταχτεις κατω να δεις αν εγινε το φαγητο. Οχι ολο το απογευμα προφανως.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Α οκ, εμείς δεν ανεβαίνουμε σε ώρα που μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε. Όταν ανέβουμε στο παιδικό ξέρουμε ότι θα κάτσουμε καμιά ώρα εκεί οπότε πάμε σε ώρες που θα είμαστε απερισκεπτοι. Πχ αρχικά πήγαινε ο ένας με τη μικρή την ώρα που ο άλλος έπρεπε να δουλέψει από το σπίτι και σιγά σιγά όταν άρχισε αντί να κοιμάται να θέλει να παίξει εκεί ή να ζητάει από μόνη της να ανέβουμε καθιερώσαμε να ανεβαίνουμε στάνταρ για κάνα δίωρο τη μέρα. Που όμως είμαστε εκεί, δεν ανεβοκατεβαινουμε. Προφανώς όταν θα μπορεί να ανεβοκατεβαίνει τη σκάλα θα είναι και πιο συχνά τα ανεβοκατεβάσματα. Γιατί ξέχασα να πω, εκτός του 12κιλου παιδιού αγκαλιά, με το άλλο χέρι κρατάμε και νερό για να έχει να πιει πάνω! Δεν θέλουμε να βάζουμε από το μπάνιο γιατί στην κουζίνα έχουμε φίλτρο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

    Α οκ, εμείς δεν ανεβαίνουμε σε ώρα που μπορεί να χρειαστεί να κατέβουμε. Όταν ανέβουμε στο παιδικό ξέρουμε ότι θα κάτσουμε καμιά ώρα εκεί οπότε πάμε σε ώρες που θα είμαστε απερισκεπτοι. Πχ αρχικά πήγαινε ο ένας με τη μικρή την ώρα που ο άλλος έπρεπε να δουλέψει από το σπίτι και σιγά σιγά όταν άρχισε αντί να κοιμάται να θέλει να παίξει εκεί ή να ζητάει από μόνη της να ανέβουμε καθιερώσαμε να ανεβαίνουμε στάνταρ για κάνα δίωρο τη μέρα. Που όμως είμαστε εκεί, δεν ανεβοκατεβαινουμε. Προφανώς όταν θα μπορεί να ανεβοκατεβαίνει τη σκάλα θα είναι και πιο συχνά τα ανεβοκατεβάσματα. Γιατί ξέχασα να πω, εκτός του 12κιλου παιδιού αγκαλιά, με το άλλο χέρι κρατάμε και νερό για να έχει να πιει πάνω! Δεν θέλουμε να βάζουμε από το μπάνιο γιατί στην κουζίνα έχουμε φίλτρο.

     

    Μου φαίνεται ότι δεν έχετε συνηθίσει να ζείτε σε διώροφο σπίτι :) Προφανώς και δεν είναι λογικό να το σκέφτεσαι να πας κάτω να πάρεις νερό, ή να πας τουαλέτα ή δεν ξέρω τι άλλο. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ναι όντως δεν έχουμε συνηθίσει. Μόλις ένα χρόνο μένουμε, και παλιότερα είχαμε μείνει περιστασιακά πχ διακοπές. Μου φαίνεται σαν άλλο διαμερισμα το πάνω, κάτι μακρινό. Δηλαδή ακόμα και χωρίς παιδί θα σκεφτόμουν "γμτ ξέχασα το τάδε κ πρέπει να ξανακατεβαινω" όχι τόσο από θέμα κούρασης, απλά μου φαίνεται πολλή διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν μπαίνει στη μέση και ο φόβος για το μωρό μη μείνει μόνο του πάνω.

    Τουαλέτα έχουμε και στα δύο επίπεδα οπότε μια χαρά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

    Ναι όντως δεν έχουμε συνηθίσει. Μόλις ένα χρόνο μένουμε, και παλιότερα είχαμε μείνει περιστασιακά πχ διακοπές. Μου φαίνεται σαν άλλο διαμερισμα το πάνω, κάτι μακρινό. Δηλαδή ακόμα και χωρίς παιδί θα σκεφτόμουν "γμτ ξέχασα το τάδε κ πρέπει να ξανακατεβαινω" όχι τόσο από θέμα κούρασης, απλά μου φαίνεται πολλή διαδικασία. Πόσο μάλλον όταν μπαίνει στη μέση και ο φόβος για το μωρό μη μείνει μόνο του πάνω.

    Τουαλέτα έχουμε και στα δύο επίπεδα οπότε μια χαρά.

     

    Πρεπει να αρχισεις να το βλεπεις σαν ενα σπιτι, αν δεν σκοπευεται να μετακομισετε :) Που να δεις και σπιτι μακρινης συγγενισας, που ειχε κουζινα (χωρις τραπεζι για να φανε, μικρος χωρος) στο υπογειο, κρεβατοκαμαρες ισογειο και σαλονι - τραπεζαρια, με το τραπεζι του φαγητου στον πρωτο. Δεν εχω ιδεα τι σκεφτοταν αυτος ο αρχιτεκτονας! 

    • Χαχαχα 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, ΑΡΓΚ είπε:

     

    Πρεπει να αρχισεις να το βλεπεις σαν ενα σπιτι, αν δεν σκοπευεται να μετακομισετε :) Που να δεις και σπιτι μακρινης συγγενισας, που ειχε κουζινα (χωρις τραπεζι για να φανε, μικρος χωρος) στο υπογειο, κρεβατοκαμαρες ισογειο και σαλονι - τραπεζαρια, με το τραπεζι του φαγητου στον πρωτο. Δεν εχω ιδεα τι σκεφτοταν αυτος ο αρχιτεκτονας! 

    Μήπως είχε κ αυτό το καλαθάκι που το τραβούσες με σκοινί από όροφο σε όροφο με το φαγητό, από την κουζινα στην τραπεζαρία; το έχω δει σε ταινίες! :-D

    • Χαχαχα 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Για την κουζίνα στο υπόγειο δεν ξέρω, αλλά το σαλόνι πάνω ίσως έγινε για λόγους θέας. Κι εμείς από τον πάνω όροφο έχουμε ωραία θέα και μας έλεγε ένας γείτονας ότι στο σημείο αυτό τα σπίτια έπρεπε να είχαν το σαλόνι πάνω, μιας που εκεί περνάει κανείς τις περισσότερες ώρες, για να μη χάνουμε τη θέα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σκεφτομαι ότι ίσως το ότι μου φαίνεται σαν άλλο σπίτι το πάνω να οφείλεται και στην αρχιτεκτονική του κτηρίου. Υποθέτω δεν είναι όλες οι μεζονέτες ίδιες. Άλλες έχουν λίγα σκαλιά και ουσιαστικά το πάνω επίπεδο δεν είναι ακριβώς πάνω αλλά πανω-διπλα. Άλλες έχουν σαν μπαλκόνι-εξωστη πάνω από το σαλόνι που έτσι οποιος είναι πάνω έχει οπτική επαφή κ μπορεί να μιλήσει με τους κάτω (οκ σε μεξικάνικα σίριαλ το είχα δει αυτό παλιά :-P ). Εμάς είναι ακριβώς το ένα πάνω στο άλλο, πολλά σκαλιά (14) και αν είσαι πάνω μέσα σε δωμάτιο και μιλήσεις δεν σε ακούνε κάτω, ειδικά αν έχουν ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Πρέπει να γκαριζεις, και αν. Οπότε δεν υπάρχει και πολλή επαφή, οποίος πάει πάνω είναι σαν να τον κατάπιε μαύρη τρύπα :-P Εννοείται για το μωρό έχουμε και ενδοσυνεννοηση. Στις δικές σας από ακουστική πώς είναι;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, little lamb είπε:

    Σκεφτομαι ότι ίσως το ότι μου φαίνεται σαν άλλο σπίτι το πάνω να οφείλεται και στην αρχιτεκτονική του κτηρίου. Υποθέτω δεν είναι όλες οι μεζονέτες ίδιες. Άλλες έχουν λίγα σκαλιά και ουσιαστικά το πάνω επίπεδο δεν είναι ακριβώς πάνω αλλά πανω-διπλα. Άλλες έχουν σαν μπαλκόνι-εξωστη πάνω από το σαλόνι που έτσι οποιος είναι πάνω έχει οπτική επαφή κ μπορεί να μιλήσει με τους κάτω (οκ σε μεξικάνικα σίριαλ το είχα δει αυτό παλιά :-P ). Εμάς είναι ακριβώς το ένα πάνω στο άλλο, πολλά σκαλιά (14) και αν είσαι πάνω μέσα σε δωμάτιο και μιλήσεις δεν σε ακούνε κάτω, ειδικά αν έχουν ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Πρέπει να γκαριζεις, και αν. Οπότε δεν υπάρχει και πολλή επαφή, οποίος πάει πάνω είναι σαν να τον κατάπιε μαύρη τρύπα :-P Εννοείται για το μωρό έχουμε και ενδοσυνεννοηση. Στις δικές σας από ακουστική πώς είναι;

    Εμάς έχει 18 σκαλιά.... :razz: και εννοείται πως δεν ακούς τον άλλον όταν σου μιλάει ούτε σε ακούει...αν είναι ανοιχτές οι πόρτες όμως τα παιδιά τα ακούω που φωνάζουν :lol: και με κλειστές πόρτες ακούς ότι κάποιος μιλάει αλλά μόνο τον ήχο δε καταλαβαίνεις τι λέει, αν κ εχθές που έκανα μπάνιο μωλις έκλεισα τη ντουζιέρα  άκουγα τον μικρό που έκλαιγε κ έλεγε θέλω να πάω στη μαμά μου θέλω τη μάμα μου κ από το κλάμα του ντύθηκα άρον αρον και κατέβηκα κάτω ούτε το μποτε μου δεν ευχαριστήθηκα... :lol:όταν είναι ο άντρας μου εδώ εγω πάντως βρίσκω αφορμή κ πηγαίνω στον πάνω όροφο για να μένω λίγο μόνη όταν δε με ακολουθούν κ δε μπορείς να φανταστείς πόσο το απολαμβάνω.... :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    27 minutes ago, little lamb said:

    Σκεφτομαι ότι ίσως το ότι μου φαίνεται σαν άλλο σπίτι το πάνω να οφείλεται και στην αρχιτεκτονική του κτηρίου. Υποθέτω δεν είναι όλες οι μεζονέτες ίδιες. Άλλες έχουν λίγα σκαλιά και ουσιαστικά το πάνω επίπεδο δεν είναι ακριβώς πάνω αλλά πανω-διπλα. Άλλες έχουν σαν μπαλκόνι-εξωστη πάνω από το σαλόνι που έτσι οποιος είναι πάνω έχει οπτική επαφή κ μπορεί να μιλήσει με τους κάτω (οκ σε μεξικάνικα σίριαλ το είχα δει αυτό παλιά :-P ). Εμάς είναι ακριβώς το ένα πάνω στο άλλο, πολλά σκαλιά (14) και αν είσαι πάνω μέσα σε δωμάτιο και μιλήσεις δεν σε ακούνε κάτω, ειδικά αν έχουν ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Πρέπει να γκαριζεις, και αν. Οπότε δεν υπάρχει και πολλή επαφή, οποίος πάει πάνω είναι σαν να τον κατάπιε μαύρη τρύπα :-P Εννοείται για το μωρό έχουμε και ενδοσυνεννοηση. Στις δικές σας από ακουστική πώς είναι;

    Εμάς το σπίτι μας είναι το κλασικό ξύλινο σπίτι των Βορείων χωρών, οπότε γενικά δεν έχει τόσο καλή ηχομόνωση όσο τα σπίτια στην Ελλάδα, παρόλα αυτά ο κάτω όροφος εχει πολύ περίεργη διαρρύθμιση. Η προηγούμενη ιδιοκτήτρια καθε φορά που έκανε ένα παιδί εχτιζε και από κάτι καινούργιο, και έκανε 4 παιδιά για να καταλάβεις! Και φυσικά δεν ρώτησε αρχιτέκτονα, απλά έβαζε έναν μηχανικό να της κάνει τα σχέδια. Οπότε είναι σαν λαβύρινθος. Δεν ακούς λοιπόν όταν είσαι κάτω και είσαι σε ένα από τα πιο απομακρυσμενα δωμάτια. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε ένα μήνα μετακομίζουμε σε μεζονέτα στην οποία τα παιδιά θα κοιμούνται σε άλλο όροφο από μας. Δεν υπάρχει δυνατότητα να κοιμόμαστε στον ίδιο. Έχω 2 φοβους: 1) ο μικρός μου κοντεύει τριών, αλλά ξυπνάει ακόμη βράδυ καμία φορά κ έρχεται στο κρεβάτι μας. Φοβάμαι ότι στη νύστα του μέσα θα πέσει στη σκάλα 2) θα βηξουν/αρρωστήσουν κλπ στη μέση της νύχτας και δεν θα τα ακουσω. Υποθετω λοιπόν ότι από το φόβο μου θα κοιμάμαι χωρια από τον άντρα μου στο παιδικό μαζί τους μέχρι να μεγαλώσουν λίγο. Υπάρχει άλλος μ στο ίδιο στυλ σπιτιού να μου πει την εμπειρία του;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 31 λεπτά , little lamb είπε:

    Σκεφτομαι ότι ίσως το ότι μου φαίνεται σαν άλλο σπίτι το πάνω να οφείλεται και στην αρχιτεκτονική του κτηρίου. Υποθέτω δεν είναι όλες οι μεζονέτες ίδιες. Άλλες έχουν λίγα σκαλιά και ουσιαστικά το πάνω επίπεδο δεν είναι ακριβώς πάνω αλλά πανω-διπλα. Άλλες έχουν σαν μπαλκόνι-εξωστη πάνω από το σαλόνι που έτσι οποιος είναι πάνω έχει οπτική επαφή κ μπορεί να μιλήσει με τους κάτω (οκ σε μεξικάνικα σίριαλ το είχα δει αυτό παλιά :-P ). Εμάς είναι ακριβώς το ένα πάνω στο άλλο, πολλά σκαλιά (14) και αν είσαι πάνω μέσα σε δωμάτιο και μιλήσεις δεν σε ακούνε κάτω, ειδικά αν έχουν ραδιόφωνο ή τηλεόραση. Πρέπει να γκαριζεις, και αν. Οπότε δεν υπάρχει και πολλή επαφή, οποίος πάει πάνω είναι σαν να τον κατάπιε μαύρη τρύπα :-P Εννοείται για το μωρό έχουμε και ενδοσυνεννοηση. Στις δικές σας από ακουστική πώς είναι;

     

    Εμας ειναι ψηλοταβανο, οποτε αρκετα περισσοτερα σκαλια, καμια εικοσιπενταρια. Αλλα κανονικη σκαλα, στριφτη μεν, αλλα χωρις τρυπες και σχετικα ανετη, δε φοβασαι μη σκοτωθεις. Δε μου φαινεται περιεργο, εχω μεγαλωσει σε σπιτι που ηταν πολυ παλιο, ΠΟΛΥ ψηλοταβανο, δεν υπαρχουν πια τετοια σπιτια, και ειχε στη μεση ενα πραγμα σαν ημιοροφο, φαντασου ενα μεγαλο πλατυσκαλο με ενα δωματιο σαν μεγαλη ντουλαπα που ειχε ενα νεροχυτη και ειχαμε το πλυντηριο, ποιος ξερει τι παριστανε στις αρχες του προηγουμενου αιωνα που χτιστηκε το σπιτι. Οποτε το πολλες σκαλες πανω κατω πολλες φορες τη μερα μου φαινεται εντελως νορμαλ, μαζι με το να στεκομαι στη σκαλα και να φωναζω στον αλλο οροφο.

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, Merendoula είπε:

    Σε ένα μήνα μετακομίζουμε σε μεζονέτα στην οποία τα παιδιά θα κοιμούνται σε άλλο όροφο από μας. Δεν υπάρχει δυνατότητα να κοιμόμαστε στον ίδιο. Έχω 2 φοβους: 1) ο μικρός μου κοντεύει τριών, αλλά ξυπνάει ακόμη βράδυ καμία φορά κ έρχεται στο κρεβάτι μας. Φοβάμαι ότι στη νύστα του μέσα θα πέσει στη σκάλα 2) θα βηξουν/αρρωστήσουν κλπ στη μέση της νύχτας και δεν θα τα ακουσω. Υποθετω λοιπόν ότι από το φόβο μου θα κοιμάμαι χωρια από τον άντρα μου στο παιδικό μαζί τους μέχρι να μεγαλώσουν λίγο. Υπάρχει άλλος μ στο ίδιο στυλ σπιτιού να μου πει την εμπειρία του;

    Σίγουρα θα χρειαστείτε προσαρμογή, αλλά θα πρότεινα : 1) Ενδοεπικοινωνία για τους ήχους και 2) Να εξηγήσεις στο παιδί ότι πρέπει να σε φωνάζει και όχι να έρχεται γιατί μπορεί να χτυπήσει.

     

    Πες, πες θα το καταλάβει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα