tanoyla

Μπαμπάς και κόρη μια σχέση δυνατή, ή τελικά μύθος?

    Recommended Posts

    Να μαι πάλι με τους προβληματισμούς μου... Καιρό είχα να σας κουράσω, επανέρχομαι με νέους προβληματισμούς και ζητώ βοήθεια. Για να υπενθυμίσω στους παλιότερους και να συστηθώ στους νεότερους, έχω ένα γιο 13 χρονών, με έναν γιο στην εφηβεία πια, και μια κόρη 26 μηνών. Το πρόβλημα που έχει προκύψει είναι με τον σύζυγό μου και την μεροληπτική στάση του απέναντι στην κόρη μας κυρίως, και κατ'επέκταση με τους δικούς του, οι οποίοι φοβάμαι και τροφοδοτούν αυτήν την συμπεριφορά.

    Για να γίνω πιο σαφής, ο μπαμπάς δείχνει μεγάλη αδυναμία στον γιο , και κανακάρη του και η μικρή παίρνει ό,τι περισσέυει , αν περισσεύει τίποτε. Αιτία για την διακριτική μεταχείριση άκουσον άκουσον , (τραβώ τα μαλλιά μου , στην αρχή δεν το πίστευα, νόμιζα ότι αστειευόταν), είναι ότι ο γιος μας έχει το όνομα του μπαμπά του , ενώ το κοριτσάκι μας δυστυχώς της μαμάς μου και όχι της μανούλας του ή έστω του αδερφού του.

    Σαν να μην έφταναν αυτά, έχω και την αξιαγάπητη και αξιολάτρευτη πεθερούλα μου μαζί με τον γιόκα της τον μικρό (Κουνιάδο), που διαρκώς φροντίζουν να πιπιλίζουν τον μικρό πως ό,τι έχουν και δεν έχουν θα το αφήσουν σ'αυτόν γιατί έχει το όνομα από την δική τους πλευρά.

    Δύο και κάτι χρόνια τώρα έχω κουραστεί να δίνω μάχες τουλάχιστον να μην εκδηλώνονται τόσο φανερά μπροστά στην μικρή, η οποία νομίζω ότι καταλαβαίνει και πολύ καλά. Μιλάμε για καταστάσεις όπως να δίνουν να τρώει στον μεγάλο, και στην μικρή που τους κοιτούσε με τις ματάρες της , η "καλή" γιαγιά να της λέει ότι έχει μόνο για τον ένα, και δεν έχει άλλο , ή γιορτές να φέρνουν δώρα μόνο στο ένα παιδί και όχι στο άλλο.

    Αφού ξεπεράσαμε αυτό το στάδιο κάπως (μόνο από την γιαγιά, ο κουνιάδος επιμένει , δεν της μιλάει σχεδόν), συνεχίζει η στάση από τον μπαμπά που είναι και το σημαντικό και το οποίο δεν ξέρω και πώς να χειριστώ.

    Έχω μπει και εγώ σε έναν αγώνα να επιβάλλω την δικαιοσύνη ανάμεσα στα δύο παιδιά το οποίο και αυτό προβλήματα φέρνει. Ο μεγάλος μου γιος αισθάνεται ότι υπεραμύνομαι της μικρής και δεν ενδιαφέρομαι για εκείνον, (απλά δεν χρειάζεται να διεκδικήσω τίποτε γι αυτόν γιατί του προσφέρονται αβίαστα), έπειτα αισθάνεται ενοχές νομίζοντας ότι φταίει αυτός, που σε συνδυασμό με την εφηβεία που έφτασε δημιουργούνται φοβερές εκρήξεις θυμού προς εμένα, και απ'την άλλη η μικρή έχει κολλήσει επάνω μου δεν κάνει τίποτε χωρίς εμένα ή χωρίς τον αδερφό της, επίσης προβληματικό ,γιατί στην αρχή όπως όλα τα κοριτσάκια έδειχνε αδυναμία στον μπαμπά.

    Δεν φαίνεται να μπορώ να πείσω τον άνδρα μου για την εγκληματική κατ' εμέ στάση του , πράγμα που έχει αντίκτυπο και στην μεταξύ μας σχέση. Υπάρχει καί απόσταση καί θυμός και από τις δύο πλευρές, από την δική μου γιατί ακόμη μια φορά οι δικοί του έχουν προτεραιότητα. Το θέμα όμως τώρα είναι ότι το "κόλλημά"του έχει αντίκτυπο στα παιδιά και όχι σε μένα μόνο, όπως τόσα χρόνια και αυτό δεν ξέρω αν μπορώ να το συγχωρήσω και να το ξεπεράσω.

    Συγγνώμη αν κούρασα . Ευχαριστώ. :cry:


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κάτσε με τα παιδάκια σου ήρεμα στο σπίτι...νοίκιασε ένα Mini-bus και στείλτους όλους για ομαδική ψυχανάλυση.Αν είναι δυνατόν....


    U5gcp2.png

    Eρωτεύτηκα!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    αυτό που κάνουν έιναι πράγματι έγκλημα... έχω μείνει άναυδη....

    πιάσε τον άντρα σου και μίλησέ του. εξήγησέ του ότι καταστρέφει την αυτοεκτίμηση του κοριτσιού και τί σύνέπειες θα έχει αυτό στη ζωή του και τις επιλογές του.

    εξήγησέ του πόσο κακό κάνει στη σχέση των 2 αδερφιών. ακόμα και στο αγόρι κάνει κακό γιατί στη ζωή του δε θα του φέρονται όλοι σαν να είναι ο πασάς και θα προσγειωθεί απότομα.

    πιάσε την πεθερά σου και πες της τα ίδια. πες της ότι διακαιούται να έχει μια προτίμηση στο ένα παιδί αλλά να μην το δείχνει φανερά.

    θα σου έλεγα να μιλήσεις και στο αγοράκι σου. είναι αρκετά μεγάλο για να καταλάβει και να σε βοηθήσει με τον τρόπο του. να βάλει φρένο, αυτός, στις συμπεριφορές των υπολοίπων και να μάθει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα της αδερφής του. να παίρνει το μέρος της, όταν βλέπει ότι την αδικούν. τί άντρας θα γίνει όταν μεγαλώσει???

    βρες τρόπους να ενισχύσεις την αυτοπεποίθηση του κοριτσιού. πήγαινέ τη σε μια δραστηριότητα ή σε κάποια ομάδα που θα περνάει καλά και θα νιώθει μέλος.

    τί να σου πω?? καλά ξετελέματα...


    0qYJp3.png 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΈΛΕΟΣ, τι άλλο θα ακούσουμε και θα ζήσουμε

     

    Εγώ θα απαιτούσα και θα επέμενα να πάμε ως ζευγάρι σε ψυχολόγο και αν το έκρινε ο ψυχολόγος και το παιδί/ά.

    Θα το έφτανα στα άκρα προκειμένου να λυθεί, γιατί θεωρώ πως το κοριτσάκι θα έχει μεγάλο θέμα για το οποίο θα περάσει πολύ δύσκολα να το ξεπεράσει, αν το καταφέρει ποτέ.

    Επιπλέον μέχρι να πείσω τον άντρα μου θα πήγαινα μόνη μου σε ψυχολόγο και για να βρω στήριξη και για να με συμβουλέψει πως θα βοηθήσω το γιο μου και ο γιος μου εμένα, στο συγκεκριμένο θέμα.

    Θα έθετα ένα χρονικό περιθώριο στον εαυτό μου και θα έκανα τα πάντα για να προστατέψω το κοριτσάκι μου από όλο αυτό. Στο κάτω κάτω είναι μια μορφή κακοποίησης.

     

    σε κουνιάδο, πεθερικά θα έκοβα απλά και την καλημέρα. ΜΑΧΑΙΡΙ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    στην ουσια λες οτι ο αντρας σου δεν αγαπαει την κορη του?? "η μικρη παιρνει οτι περισσευει,αν περισσευει κατι"...??τι σχεση εχουν τα ονοματα,με την αγαπη του γονιου προς το παιδι του?? παιδια του δεν ειναι και τα δυο??

    αν ειναι δυνατον να υπαρχουν αυτες οι αντιληψεις στις μερες μας...φροντισε τα παιδακια σου ωστε να μεγαλωσουν σαν αδερφια σε ενα υγιες περιβαλλον και να εχουν την σχεση που πρεπει μεταξυ τους και στειλε τους λοιπους για ψυχαναλυση οπως αναφερει και η mariavdr...α! και τον αντρα σου μαζι στην ψυχαναλυση...

     

    (αν καταλαβα λαθος διευκρινιζεις please)

     

    τους παπουδογιαγιαδες τους αφηνω ασχολιαστους...


    εχω εναν μικρο πριγγηπα στην αγκαλια μου...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θα σου έλεγα να μιλήσεις και στο αγοράκι σου. είναι αρκετά μεγάλο για να καταλάβει και να σε βοηθήσει με τον τρόπο του. να βάλει φρένο, αυτός, στις συμπεριφορές των υπολοίπων και να μάθει να υπερασπίζεται τα δικαιώματα της αδερφής του. να παίρνει το μέρος της, όταν βλέπει ότι την αδικούν. τί άντρας θα γίνει όταν μεγαλώσει???

    .

     

    Μπορεί να έχει δίκιο η [email protected] αλλά τσέκαρέ το πρώτα με ψυχολόγο, δεν παύει να είναι κι αυτό παιδί, ήδη αισθάνεται άσχημα μην πάρει περισσότερο φορτίο από όσο "πρέπει".

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σκέφτηκα να πάψω να το συζητάω για να μην διογκώνεται το πρόβλημα αλλά δεν ξέρω αν και ο στρουθοκαμηλισμός λύνει κάτι. Οι συζητήσεις και η προσπάθεια συνεννόησης με τον σύζυγο έχουν πέσει όλες στο κενό. Ο άνθρωπος μεγάλωσε με αυτές τις αντιλήψεις. Ο πατέρας του έδωσε τα ονόματα των αδερφών του στα παιδιά του (καί στα δύο) και επίσης είχε την εξής φοβερή αντίληψη 'καλά τα κορίτσια αλλά σε ξένα σπίτια". Σε ψυχολόγο το σκέφτηκα αλλά λόγω οικονομικής δυσχέρειας , ειναι απαγορευτικό αυτήν την στιγμή. Δεν ξέρω τι να κάνω . Αν είχα οικονομική άνεση θα έφευγα...


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλημέρα και απο μένα ...

    δεν μου κάνει εντύπωση όλο αυτό το σκηνικό ......όσο αφορά ονόματα και χατήρια .....

    Τώρα τι κάνεις εσύ ?

    Πρώτη κίνηση πας σε ένα ψυχολόγο απαράιτητα διότι τα πράγματα θα χειροτερέψουν όταν η μικρή σου αντιληφτή την κατάσταση και εινα πλέον σε ηλικία να απαντά ...σε ενημερώνω αν κρίνω απο τα δικά μου ,έχεις δεν έχεις ,2 χρόνια ακόμα .....άρα ότι κάνει το κάνεις τώρα .....

    Αν κρινω απο τον δικό μου άντρα που έχει ένα κόλυμα με τους δικούς του ...δεν προκειτε όσο και να του μιλάς γιαυτο να καταλάβει τι του λές διοτι δεν το βλέπει.....και δεν το καταλαβάινει .....θα χαλάση η σχέση με τον γιο σου διότι και αυτός δεν φέρνει καμία ευθύνη για όλο αυτό το σκηνικό που παίζεται Αρα το μπαλάκι πέφτη σε σένα ......θα πας πρώτα μόνη σου στον ψυχολόγο και ότι σου πει αυτός θα κανεις ..............η κατάσταση ειναι πολύ λεπτή ....μην το αμελήσεις ..μονη σου δεν θα καταφέρεις τίποτα μονο χειρότερα να τα κάνεις ....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    βρε κπελα μου δεν μπορουν να καταλαβουν οτι θα δημιουργησουν προβλημα αναμεσα στα αδερφακια? Εμεισ καποια στιγμη θα φυγουμε τα παιδακια μασ ομωσ που θα μεινουν πισω πρεπει να ειναι ενωμενα. Παντωσ απο εμπειρια σε πολυ κοντινο μου σπιτι τα δυο αδερφια ανταγωνιζονται στα παντα εχει καταντησει κουραστικο για ολουσ και να φανταστεισ εχουν μονο 2 χρονια διαφορα ηλικιασ και ειναι και του ιδιου φυλου! Τουλαχιστον προσπαθησε να δουλεψεισ μονη σου οσο μπορεισ τη σχεση μεταξυ τουσ. Αληθεια πωσ τα πανε?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σκέφτηκα να πάψω να το συζητάω για να μην διογκώνεται το πρόβλημα αλλά δεν ξέρω αν και ο στρουθοκαμηλισμός λύνει κάτι. Οι συζητήσεις και η προσπάθεια συνεννόησης με τον σύζυγο έχουν πέσει όλες στο κενό. Ο άνθρωπος μεγάλωσε με αυτές τις αντιλήψεις. Ο πατέρας του έδωσε τα ονόματα των αδερφών του στα παιδιά του (καί στα δύο) και επίσης είχε την εξής φοβερή αντίληψη 'καλά τα κορίτσια αλλά σε ξένα σπίτια". Σε ψυχολόγο το σκέφτηκα αλλά λόγω οικονομικής δυσχέρειας , ειναι απαγορευτικό αυτήν την στιγμή. Δεν ξέρω τι να κάνω . Αν είχα οικονομική άνεση θα έφευγα...

     

    στρουθοκαμηλισμό σε καμιά περίπτωση γιατί ακριβώς δε λύνει τίποτα.

    αλλά και ηττοπάθεια σε καμιά περίπτωση. Επιβάλεται να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου όχι μόνο για το δικό σου καλό, αλλά και για των παιδιών σου.

    Έχουμε ευθύνη απέναντι στα παιδιά μας, γιατί μαθαίνουν από αυτά που βλέπουν και ζουν και όχι από λόγια.

    Αν δεν κάνεις κάτι το κοριτσάκι σου θα θεωρεί λογικότατη την απόρριψη από τον οποιοδήποτε, γκόμενο, φίλη, ξαδέρφη κλπ. και ο γιος σου θα θεωρεί λογικότατο το να απορρίπτει οτιδήποτε και οποιαδήποτε δεν συμβαδίζει με τα κέφια του.

    Αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα πήγαινε στο νοσοκομείο της περιοχής σου και ζήτα από εκεί ψυχολόγο (λογικά είναι δωρεάν), επίσης πρέπει να υπάρχει γραμμή ψυχολογικής στήριξης τηλεφωνική δωρεάν, για παιδιά και εφήβους σίγουρα.

    Όποιος ξέρει τον αριθμό ας το παραθέσει..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    βρε κπελα μου δεν μπορουν να καταλαβουν οτι θα δημιουργησουν προβλημα αναμεσα στα αδερφακια? Εμεισ καποια στιγμη θα φυγουμε τα παιδακια μασ ομωσ που θα μεινουν πισω πρεπει να ειναι ενωμενα. Παντωσ απο εμπειρια σε πολυ κοντινο μου σπιτι τα δυο αδερφια ανταγωνιζονται στα παντα εχει καταντησει κουραστικο για ολουσ και να φανταστεισ εχουν μονο 2 χρονια διαφορα ηλικιασ και ειναι και του ιδιου φυλου! Τουλαχιστον προσπαθησε να δουλεψεισ μονη σου οσο μπορεισ τη σχεση μεταξυ τουσ. Αληθεια πωσ τα πανε?

     

     

    Ευτυχώς μέχρι στιγμής πολύ καλά. Η μικρή έχει ψύχωση με τον αδερφό της αισθάνεται ασφαλής μαζί του, μετά από μένα ο αδερφός της, αλλά και ο γιος μου είναι πολύ προστατευτικός απεναντί της . Ανησυχώ όμως γιατί έχει μπει και αυτός σε έναν αγώνα συνέχεια να διεκδικεί πράγματα για την αδερφή του όπως π.χ. να λέει να σταματήσει εκείνος τα μαθήματά του που πληρώνουμε για παράδειγμα για να μπορέσω να πάω την μικρή σε μια εβδομαδιαία δραστηριότητα και που ο μπαμπάς βέβαια αρνείται, ενώ για τον μεγάλο συνεχίζει να δίνει διάφορα ακόμα κι αν δεν τα χρειάζεται. Ως πότε θα αισθάνεται το μεγαλύτερο παιδί υπεύθυνο για το μικρότερο αλλά και ένοχο για κάτι που σαφώς δεν ευθύνεται?

     

    ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΩΣΩ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ:-(


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ηδη αφου θεσ να αντιμετωπισεισ το προβλημα εχεισ κανει το πρωτο βημα! βρηκα αυτο ''Γραμμή-σύνδεσμος για γονείς

    Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου

    Στήριξη, συμβουλές και βοήθεια αποκλειστικά σε γονείς και ενήλικες για προβλήματα ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων.

    Δευτέρα - Παρασκευή, 9:30 π.μ. έως 8.30 μ.μ., Σάββατο 9:30 π.μ. έως 2:00 μ.μ.

    Τηλ.: 801 801 1177

    ή μπορείτε να απευθυνθείτε σε κάποιο Νοσοκομείο'' δε χανεισ τιποτα να παρεισ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πάτα πόδι...είσαι το άλφα και το ωμέγα στο σπίτι.Μην ανεχτείς πλέον καμία παρόμοια συμπεριφορά από κανέναν...Ούτε χρειάζεται να είσαι τόσο συγκαταβατικη.Αφού έχεις και τον μεγάλο σου γιο στο πλευρό σου μην φοβάσαι τίποτα.Από την πεθερά/πεθερό κτλ εντάξει τα περιμένω όλα...αλλά από τον άντρα οχι.


    U5gcp2.png

    Eρωτεύτηκα!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Αυτό το πρόβλημα το αντιμετώπιζε και η κολλητή μου. Οι παππούδες από την μεριά του μπαμπά της(και μοναδικοί εν ζωή παππούδες) έκαναν ακριβως το ίδιο και το κλειδί ήταν οτι μάθαν στα παιδιά να είναι αυτά ενωμένα. Πχ εφερναν δώρο μόνο στην κολλητή μου?Το άλλαζαν και παίρναν κάτι που να το χρησιμοποιήσουν και οι δύο..Δίναν φαγητό μόνο στον ένα, το μοιράζονταν!Ετσι (και με τα αναλογα σχόλια από τα παιδια) σιγά σιγά το σταμάτησαν..

    Εξάλλου σημασία έχει να μην επηρεαστεί η σχέση των παιδιών σου από όλα αυτά..


    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτό το πρόβλημα το αντιμετώπιζε και η κολλητή μου. Οι παππούδες από την μεριά του μπαμπά της(και μοναδικοί εν ζωή παππούδες) έκαναν ακριβως το ίδιο και το κλειδί ήταν οτι μάθαν στα παιδιά να είναι αυτά ενωμένα. Πχ εφερναν δώρο μόνο στην κολλητή μου?Το άλλαζαν και παίρναν κάτι που να το χρησιμοποιήσουν και οι δύο..Δίναν φαγητό μόνο στον ένα, το μοιράζονταν!Ετσι (και με τα αναλογα σχόλια από τα παιδια) σιγά σιγά το σταμάτησαν..

    Εξάλλου σημασία έχει να μην επηρεαστεί η σχέση των παιδιών σου από όλα αυτά..

    μπράβο!! αυτό ακριβώς εννοούσα όταν είπα να βάλεις στο "παιχνίδι" και το γιο σου. να τους βάλει αυτός στη θέση τους. αφού λές ότι αντιλαμβάνεται την αδικία θα είναι εύκολο να το κάνει. και θα αισθανθεί κι ο ίδιος καλύτερα, αφού λες ότι ήδη αισθάνεται ενοχές (χωρίς να φταίει το καημένο). και τα αδερφάκια θα νιώθουν μονιασμένα.


    0qYJp3.png 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ θα έλεγα να επικεντρωθείς στο γιο σου. Οι άλλοι δεν πρόκειται να αλλάξουν αντιλήψεις, να το ξέρεις αυτό. Βάλε κάποια όρια πχ να μην εκδηλώνονται μπροστά στα παιδιά, αλλά το πως νιώθουν δυστυχώς δεν θα αλλάξει.

     

    Προσπάθησε να περάσεις στο γιο σου ότι αγαπάς και τους δύο το ίδιο και δεν θέλεις να αδικείται κανένας. Και ο ίδιος θα πρέπει να υπερασπίζεται την αδερφούλα του και να μην αφήνει κανέναν (ούτε καν εσένα) να τη στεναχωρεί και να την αδικεί. Αργότερα θα έχει μόνο ο ένας τον άλλον.

     

    Εμένα πάντως η μία γιαγιά μου έδειχνε σαφή προτίμηση σε εμένα με διάφορους τρόπους και αυτό που κατάφερε είναι να την σιχαθώ τελείως.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    και εγω το ιδιο πιστευω οτι πρεπει να δουλεψεισ τη σχεση μεταξυ των δυο σου παιδιων αλλα αυτο που με προβληματιζει ειναι μηπωσ ηδη ο γιοσ σου που χωρισ να φταιει το παιδακι εχει επωμιστει παρα πολλα και ειναι και η εφηβεια στη μεση και στο τελοσ καταφερεισ να απομακρυνθουν τα παιδακια γιατι σε κανεναν δεν αρεσει να πρεπει να υπερασπιζεται συνεχωσ καποιον. Εχεισ συζητησει καθολου μαζι του πωσ αισθανεται για την ολη κατασταση? Μηπωσ νιωθει και εκεινοσ αδικημενοσ? μηπωσ σε εχει κι εκεινοσ περισσοτερη αναγκη?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό ακριβώς με προβληματίζει πέρα από το εξώφθαλμο πρόβλημα με την μικρή. Ότι αισθάνεται την υποχρέωση να υπερασπίζεται συνεχώς την αδερφή του . Το έχουμε συζητήσει μου έχει πει ότι δεν φταίει και εγώ έχω ξεκαθαρίσει ότι φυσικά δεν τον θεωρώ υπεύθυνο και ότι δεν θέλω να μπαίνει σ'αυτήν την θέση. Εγώ είμαι η μαμά και εγώ είμαι υπεύθυνη τόσο για εκείνον όσο και για την μικρή.

    Αυτό που δεν μπορώ να δεχτώ, είναι γιατί να μπαίνουμε όλοι σ'αυτην την διαδικασία επειδή η πρώην οικογένεια του άνδρα μου είναι ανεγκέφαλη και κατ'επέκταση και ο ίδιος.


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    oυφ τι μου θύμησες τώρα.... έχω μια αδερφή ένα χρόνο μεγαλύτερη μου απο την στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι τον μπαμπά μου να της έχει τρελή αδυναμία, όταν ήμουν μικρή και δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ απλά στεναχωριόμουν και έλεγα - και έτσι ένιωθα- πως οι γονείς μου δεν με αγαπούν. Αυτό με την πάροδο των χρόνων δεν ισσορόπησε ίσα ίσα έγινε χειρότερο...

    Σήμερα αν δεν είχα τον χαρακτήρα που έχω δεν θα μιλούσα με την αδερφή μου και αυτό θα οφείλονταν στο ότι ο πατέρας μου δεν είναι σε θέση να είναι πιο διακριτικός ως προς τις αδυναμίες του.

    Συζήτησε με τον άντρα σου και δώσε του να καταλάβει πως αυτό δεν έχει να κάνει με την αδυναμία που έχει στο γιό σας αλλά με την σχέση των παιδιών μεταξύ τους και με τον χαρακτήρα τους, δεν είμαι γονιός και δεν ως γονιός δεν ξέρω πως θα το αντιμετώπιζα, ήμουν (και είμαι ) το παιδί που έρχεται ''δεύτερο'' και σου λέω πως νιώθω με την κατάσταση αυτή


    Vyf0p2.png

    Εσύ 'σαι μόνο που μπορείς να μπαίνεις στη σιωπή μου ν' ακούς την κάθε σκέψη μου πριν να στην πει η φωνή μου

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    oυφ τι μου θύμησες τώρα.... έχω μια αδερφή ένα χρόνο μεγαλύτερη μου απο την στιγμή που θυμάμαι τον εαυτό μου, θυμάμαι τον μπαμπά μου να της έχει τρελή αδυναμία, όταν ήμουν μικρή και δεν ήξερα πως να το διαχειριστώ απλά στεναχωριόμουν και έλεγα - και έτσι ένιωθα- πως οι γονείς μου δεν με αγαπούν. Αυτό με την πάροδο των χρόνων δεν ισσορόπησε ίσα ίσα έγινε χειρότερο...

    Σήμερα αν δεν είχα τον χαρακτήρα που έχω δεν θα μιλούσα με την αδερφή μου και αυτό θα οφείλονταν στο ότι ο πατέρας μου δεν είναι σε θέση να είναι πιο διακριτικός ως προς τις αδυναμίες του.

    Συζήτησε με τον άντρα σου και δώσε του να καταλάβει πως αυτό δεν έχει να κάνει με την αδυναμία που έχει στο γιό σας αλλά με την σχέση των παιδιών μεταξύ τους και με τον χαρακτήρα τους, δεν είμαι γονιός και δεν ως γονιός δεν ξέρω πως θα το αντιμετώπιζα, ήμουν (και είμαι ) το παιδί που έρχεται ''δεύτερο'' και σου λέω πως νιώθω με την κατάσταση αυτή

     

     

    Εγώ είμαι το μεγαλύτερο παιδί με δύο μικρότερα αδέρφια. Με την αδερφή μου είμαστε πολύ κοντά και έχουμε πολύ καλή σχέση. Ποτέ όμως δεν σταμάτησα να την προστατεύω μια και ήταν πάντα το μαύρο πρόβατο στην οικογένεια , και εκείνη έκανε τα πάντα για να το επιβεβαιώνει. Από τοτε που θυμάμαι τον εαυτό μου είμαι "μαμά" για όλους , ενίοτε ακόμη και για τους γονείς μου. Ποτέ δεν εκμεταλλεύτηκα την αδυναμία από τους γονείς ή από την γιαγιά , απλά ήμουν πάντα η φωνή που δεν είχε να διεκδικώ τα πάντα για κείνη. Αισθάνομαι τόσο κουρασμένη, που τώρα νομίζω ότι δεν μπορώ να διεκδικήσω άλλο για τα ίδια μου τα παιδιά. Αυτό προσπαθώ να προλάβω , ακριβώς αυτό για την κόρη μου (να αισθάνεται δηλ. δεύτερη)

    και αυτό που έχω βιώσει εγώ για τον γιο μου ...


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δηλαδή για να καταλάβω...ο άντρας σου "επέτρεψε" να βαφτίσετε την κόρη σας με το συγκεκριμένο όνομα για να της συμπεριφέρεται έτσι τώρα; Να τρελαθούμε όλοι μαζί, ομαδικώς;

    Τι διαβάζω, Χριστέ μου...

    Συγνώμη κιόλας, είναι μια καθαρά προσωπική άποψη και δε συμβουλεύω να το κάνεις, μιλώ με το δικό μου χαρακτήρα. Άνθρωπος που θα επέτρεπε να ταΐζεται το ένα του παιδί μόνο, το "καλό", και το άλλο να μένει νηστικό γιατί είναι αρκετά πυροβολημένος και ο ίδιος και η οικογένειά του, για μένα θα είχε φύγει...έστω και σαν τρόπος να προειδοποιήσω ποιο θα είναι το αποτέλεσμα αν συνεχιστεί η εν λόγω κατάσταση. Να πάει στη μάνα του που τόσο την αγαπάει και τον αδερφό του.

    Δηλαδή δε μπορώ εν έτει 2012 που ο κόσμος ψωμολυσσάει και έχει χιλιάδες προβλήματα να ακούω ότι υπάρχουν άνθρωποι που ακόμα κολλάνε στα ονόματα.

    Οι παλαιοί ας προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα ή αν αδυνατούν να το κάνουν ας το βουλώσουν επιτέλους! Πόσα σπίτια θα διαλυθούν ακόμα για τα κ...λο-ονόματα;


    8OgYp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μα αυτο ειναι το χειροτερο να μην εχεισ εσυ προβλημα στο σπιτι σου και να στο δημιουργουν οι αλλοι αλλα και τι να κανεισ? να αποκοψεισ τελειωσ τα παιδια απο του παππουδογιαγιαδεσ? Καλα αυτοσ ο κουνιαδοσ ποσο χρονων ειναι που εχει αυτη τη συμπεριφορα?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μιλάμε γενικότερα για παθογένεια. Κουνιάδος μικρότερος από τον άνδρα μου, 41 ετών, άνεργος, ανύπαντρος προσπάθησε να κάνει σχέση , φυσικά δεν κράτησε, όλη μέρα με την μαμά, δεν πάει πουθενά, την τρέχει σε γιατρούς , στο εξοχικό, ενίοτε ακόμη μέχρι και την λαϊκή, ζεύγος κανονικά. Καταλάβατε γιατί τώρα ο άλλος γιος είναι ο "κακός' ο "επαναστάτης", ήδη.Πού να τους πάει κόντρα και για την κόρη του. Μύλος


    xldpp3.png

    oKjKp3.png

    Να σας καμαρώσω, όπως επιθυμείτε...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα