π.π και μ.π (οπου π = παιδί)... ρουτίνα, ρουτίνα, ρουτίνα!

[Vicky-Elena]

Πριν τον ερχομό του παιδιού πολλές απο εμάς κάναμε πολύ διαφορετικά πράγματα και είχαμε άλλες προτεραιότητες. Πχ κάποιες απο εμάς ήταν αφιερωμένες στην καριέρα τους ή στην δουλειά τους, άλλες στις σπουδές τους, άλλες στα χόμπυ τους, άλλες στα... μπαράκια και τη διασκέδαση και κάποιες ασχολιόντουσαν λίγο πολύ με όλα τα παραπάνω . Μετά τον ερχομό του παιδιού όμως λίγες είναι αυτές που νομίζω κατάφεραν να συνδυάσουν επιτυχώς κάποια απο τα προηγούμενα με το παιδί. Ειδικά τον πρώτο καιρό.

 

Αν πάρω εμένα για παράδειγμα κάθε μέρα μου (πριν τον ερχομό της κόρης μου) ήταν διαφορετική. Πχ υπήρχε μέρα που δούλευα 12 ώρες. Μέρα που περνούσα στο γυμναστήριο 3-4 ώρες (βοηθούσε βέβαια και το επάγγελμα που διάλεξα). Απο τον ερχομό της κόρης μου και μετά αυτά τελειώσανε (μαζί με πολλά άλλα ). Τώρα αναγκαστικά ακολουθείται πρόγραμμα σε όλα απο Δευτέρα ως Κυριακή. Και για την ίδια (όχι δοκιμάστε να βγάλατε ένα 2 χρονο απο το προγραμμα του ) και αναγκαστικά και για 'μενα. Κάθε μέρα τα ίδια με ελάχιστες εξαιρέσεις. Πχ δεν ξέρω πόσες φορές της έχω διαβάσει τα ίδια βιβλιαράκια (έχω χάσει το μέτρημα ).

 

Λατρεύω την κόρη μου, νιώθω τυχερή που έγινα μητέρα αλλά την αμαρτία μου θα την πώ... ώρες ώρες πλήττω τόσο πολύ.... βαριέμαι.... μου λείπει η 'ποικιλία' των προηγούμενων ημερών μου. Και όποτε δοκίμασα να κάνω αλλαγές στο πρόγραμμα της μικρής (πχ ας μην κοιμηθεί το μεσημέρι ας παρατείνουμε τη βόλτα μας, το μετάνιωσα μετά γιατί απο την κούραση δεν ήξερε τι έκανε ).

 

Δυστυχώς λόγω εποχής δεν εργάζομαι αυτό το διάστημα. Οπότε μωρουδοπρόγραμμα όλη μέρα .

 

Υ.Γ Είχα ξεκινήσει το θέμα και πριν 2-3 μέρες αλλά μετά είχα αλλάξει γνώμη γιατί ένιωσα άσχημα να ξεκινώ τέτοιο θέμα όταν άλλες μαμάδες στο φόρουμ έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλλά τελικά αποφάσισα πως ο καθένας μας έχει τα 'προβληματα' του άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. Και ο καθένας μας έχει δικαίωμα να πεί τον πόνο του. Όλες έχουμε δικαίωμα σε λίγη γκρίνια

[riniw 1980]

ο καθένας έχει δικαίωμα να γκρινιάζει..για άλλους το μικρό τους είναι το μεγάλο αλλωνών και τούμπαλιν!!!

(εκτός θέματος αλλά μια κοπέλα εδω μέσα σε κάποιο θέμα που είχα ανοίξει και μιλάγαμε μου είπε σε π.μ. να μην ασχολιέμαι με ΄διάφορα παρά μόνο με τη μικρή μου που είναι καθ' οδον...λες και είμαι σκεύος που τεκνοποιεί....μόνο μητέρα και όλα τα άλλα τελος!)

δεν μπορείς να συνδυάσεις κάποια απο αυτά που έκανες μαζί με τη μικρή;;π.χ. γυμναστήριο;να την παίρνεις μαζί ή να κάνετε μαζί γυμναστική;

[Λαΐδα]

Οταν εκανα το πρωτο μου παιδι και επι τελους εχασα τα κιλα της εγκυμοσυνης, ξαναεβαλα τα ρουχα μου κλπ, συνειδητοποιησα οτι μπορει να ξαναγινα (σχεδον) οπως πριν αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο. Μια ψιλοφρικη την επαθα , δεν το αρνουμαι, αλλα καταλαβα οτι η διαφορα π.π. και μ.π. ειναι τοσο μεγαλη επειδη π.π ειχα μια τοσο γεματη και εντονη ζωη απο ολες αυτες τις εργενικες δραστηριοτητες.

Το να δουλευτεις ολη μερα και μετα ειτε να βγαινεις ειτε να πηγαινεις γυμναστηριο ειναι εργενικη δραστηριοτητα εκτος και αν εχεις απο πισω στρατους να σου μεγαλωνουν παιδια, καθαριζουν σπιτια, μαγειρευεις κλπ...

Συνειδητοποιησα λοιπον οτι ΠΟΤΕ δεν θα ξαναζησω το ιδιο....ελεγα οτι το ηξερα πως αυτο θα συμβει πριν μεινω εγκυος αλλα το συνειδητοποιησα περιπου ενα χρονο μετα τη γεννα και μαλιστα οχι τοσο ευκολα.

Οποτε αποφασισα να ανακαλυψω τις 'οικογενειακες' δραστηριοτητες...βολτουλες, παιδοτοποι, επισκεψεις σε σπιτια. Αυτο βεβαια τη μιση ημερα γιατι την αλλη μιση, δουλευω οποτε σε αυτο το θεμα δεν αλλαξαν και πολλα.

Σιγουρα αλλαζουν τα παντα με ενα παιδι αλλα απο την αλλη υπηρξαμε τυχερες που ζησαμε και την αλλη πλευρα. Αλλες κοπελες δεν το καταφερνουν να ζησουν και τις δυο πλευρες.

Αν με ρωτησεις ποτε ηρθε ισορροπια στη ζωη μου, η απαντηση ειναι μετα τη γεννηση του δευτερου παιδιου. Που ηξερα τι με περιμενει και το απολαμβανα.

Κανε υπομονη...το μωρακι σου ειναι ακομη μικρο...μεγαλωνοντας θα ξαναβρεις τον εαυτο σου.

[my_Kelly]

Κακά τα ψέματα, το ότι χάνουμε λίγο από τον εαυτό μας είναι δεδομένο. Βέβαια αυτό που χάνουμε το "χαρίζουμε" στο παιδί μας, αλλά για εμένα τουλάχιστον δεν είναι μεγάλη παρηγοριά..

Π.π. λοιπόν, ήμουν εργαζόμενη με μπόλικα χρήματα, με πολλές φίλες, με παρέες, με τις εξόδους μου, τα θέατρα, τις παραστάσεις, διάβαζα βιβλία, ήμουν επιλεκτική κτλ κτλ. Μ.π όμως, δεν εργάζομαι λόγω συγκυριών, οι παρέες -ελεύθερες οι περισσότερες- λάκισαν μετά από λίγο καιρό, έξοδοι, θέατρα κτλ αποκλείονται λόγω παιδιού (δεν υπάρχει κανείς να την κρατήσει) και για να διαβάσω ένα βιβλίο πρέπει να δίνω μάχη μαζί της για να μην το σκίσει.

 

Αλλά τι να κάνω, να το σφάξω?:lol:

Φιλοδοξώ όταν μεγαλώσει λιγάκι και ανεξαρτητοποιηθεί, να ψάξω να βρω κι εγώ λιγάκι τον εαυτό μου. Σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια, αλλά εύχομαι κάποιες συνήθειες που είχα και μου λείπουν πραγματικά να μπορέσω να τις αποκτήσω ξανά.

[polina26]

εγώ πάλι κορίτσια σαν νέα μαμά απο τώρα κατάλαβα ότι ποτέ η ζωή μου δεν θα είναι ξανά η ίδια... ή πιο σωστά να πω απο την μερα που παντρεύτηκα... αλλά ιδίως τώρα με την μπέμπα άλλαξε τελείως... δεν δουλεύω, δεν μου χωράει τίποτα απο ότι φορούσα πριν την εγκυμοσύνη (και δεν πήρα και κιλα... φανταστείτε) δεν έχω καμιά ασχολία πλέον (στην διάρκεια της εγκυμοσύνης μου και πριν έκανα ένα σωρό ζωγράφιζα, ασχολιόμουν με το θέατρο, μέχρι και βιβλίο ξεκίνησα να γράφω... ) και μένω και μες στα χωράφια όπου άνθρωπο δεν βλέπεις πουθενά ...τώρα τίποτα όλη μέρα με την μικρή και αν προλαβω να κάνω κανα φαι και λίγο το σπίτι... ουφ... και σαν να μην έφταναν όλα αυτα τα νεύρα τσατάλια και μια επιλόχειο κατάθλιψη που περιμένει στην γωνία για να χτυπήσει... :cry:

[Έλενα Β.]

Και εγω μια απο τα ιδια.Οχι οτι εκανα τιποτα τρελο πριν τον μπεμπη αλλα να καποιες φορες σπιτι σπιτι σπιτι σκεφτομαι να εβγαινα λιγο ετσι το βραδυ βολτουλα.Περασε και το καλοκαιρι νερο και τη θαλασσα την ειδα μονο απο τις ειδησεις.Οταν τον κοιταζω ξεχναω τα παντα και ηρεμω.Και δεν εχω και βοηθεια απο κανεναν και παλι καλα που ειμαι ακομα ηρεμη και δεν εχω παθει κανενα τραλαλα.Ποιος ειπε οτι ειναι ευκολα τα παιδια να ρθει να μας τα μεγαλωσει.Το μονο που πραγματικα με ενοχλει ειναι η ελλειψη υπνου!Με σκοτωνει.Για να φανταστειτε ειμαι κομματια και επρεπε να παρω το γιατρο τηλςφωνο να μου πει οτι η αιτια που δεν αισθανομαι καλα τις τελευταιες μερες ειναι η κουραση.Ουτε που το χα καταλαβει

[Eleni*]

Πριν τον ερχομό του παιδιού πολλές απο εμάς κάναμε πολύ διαφορετικά πράγματα και είχαμε άλλες προτεραιότητες. Πχ κάποιες απο εμάς ήταν αφιερωμένες στην καριέρα τους ή στην δουλειά τους, άλλες στις σπουδές τους, άλλες στα χόμπυ τους, άλλες στα... μπαράκια και τη διασκέδαση και κάποιες ασχολιόντουσαν λίγο πολύ με όλα τα παραπάνω . Μετά τον ερχομό του παιδιού όμως λίγες είναι αυτές που νομίζω κατάφεραν να συνδυάσουν επιτυχώς κάποια απο τα προηγούμενα με το παιδί. Ειδικά τον πρώτο καιρό.

 

Αν πάρω εμένα για παράδειγμα κάθε μέρα μου (πριν τον ερχομό της κόρης μου) ήταν διαφορετική. Πχ υπήρχε μέρα που δούλευα 12 ώρες. Μέρα που περνούσα στο γυμναστήριο 3-4 ώρες (βοηθούσε βέβαια και το επάγγελμα που διάλεξα). Απο τον ερχομό της κόρης μου και μετά αυτά τελειώσανε (μαζί με πολλά άλλα ). Τώρα αναγκαστικά ακολουθείται πρόγραμμα σε όλα απο Δευτέρα ως Κυριακή. Και για την ίδια (όχι δοκιμάστε να βγάλατε ένα 2 χρονο απο το προγραμμα του ) και αναγκαστικά και για 'μενα. Κάθε μέρα τα ίδια με ελάχιστες εξαιρέσεις. Πχ δεν ξέρω πόσες φορές της έχω διαβάσει τα ίδια βιβλιαράκια (έχω χάσει το μέτρημα ).

 

Λατρεύω την κόρη μου, νιώθω τυχερή που έγινα μητέρα αλλά την αμαρτία μου θα την πώ... ώρες ώρες πλήττω τόσο πολύ.... βαριέμαι.... μου λείπει η 'ποικιλία' των προηγούμενων ημερών μου. Και όποτε δοκίμασα να κάνω αλλαγές στο πρόγραμμα της μικρής (πχ ας μην κοιμηθεί το μεσημέρι ας παρατείνουμε τη βόλτα μας, το μετάνιωσα μετά γιατί απο την κούραση δεν ήξερε τι έκανε ).

 

Δυστυχώς λόγω εποχής δεν εργάζομαι αυτό το διάστημα. Οπότε μωρουδοπρόγραμμα όλη μέρα .

 

Υ.Γ Είχα ξεκινήσει το θέμα και πριν 2-3 μέρες αλλά μετά είχα αλλάξει γνώμη γιατί ένιωσα άσχημα να ξεκινώ τέτοιο θέμα όταν άλλες μαμάδες στο φόρουμ έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλλά τελικά αποφάσισα πως ο καθένας μας έχει τα 'προβληματα' του άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. Και ο καθένας μας έχει δικαίωμα να πεί τον πόνο του. Όλες έχουμε δικαίωμα σε λίγη γκρίνια

καπως ετσι ενιωθα και εγω, ειδικα τον πρωτο καιρο ελεγα παει τελειωσε η ζωη μου τωρα ολη την ημερα θα ειμαι μονο με το μωρο... χαλαρωσε ομως!φυσικα εκανα λαθος ! ενταξει σιγουρα τιποτα δεν ειναι το ιδιο αλλα αν το δεις θετικα δεν ειναι και απαραιτητα κακο μην σου πω οτι τωρα αρχισα να περναω μαι καπως καλυτερα απο πριν για παραδειγμα νιωθω οτι χαρη στο μωρο μου γινομει και εγω καλυτερος ανθρωπος δεν καπνιζω πλεον γιατι δεν θελω να με μυριζει το μωρο μου και να βρωμοκοπαω ενω πριν καπνιχα εναμιση πακετο, δεν ξενυχταω πλεον ενω πριν δεν κοιμομουν πριν τις 3, μαζι με το προγραμμα που εχει ο μικρος στην διατροφη του εχω και εγω πια για μενα ενω παλια ετρωγα στο ποδι οτι να ναι, οσο για τις βολτες μπορω να κανω πολλες με το μωρο και πολυ επιλεκτικα χωρις το μωρο (εχω την δυνατοτητα να το αφηνω αλλα δεν θελω πια μονη μου τωρα γιατι εμαθα να περναω καλα και χωρις να βγαινω για ποτο κααααθε μερα που στην τελικη και αυτο ρουτινα καταληγει αν γινεται συνεχεια) το μονο που με χαλασε ειναι που χαθηκα με πολλες φιλες μου που δεν εχουν υποχρεωσεις αλλα αν το δω λογικα και αυτο σε καλο μου βγηκε αφου οι αληθινοι φιλοι θα φανουν απο κατι τετοια... και τωρα μετα απο ολα αυτα θα ηθελα να κανω και δευτερο μπεμπακι... ελπιζω να σε χαλαρωσα καπως

[gre4916]

Π.π το καλοκαιρι το τριημερο του αγ.πνευματος (βοηθεια μας)αρμενηζα απο θεσσαλονικη για σκαθο ,σκοπελο ,αλονησο σε ιστιοπλοικους αγονες και μετα παλη πισω,αρχες αυγουστου αμενηζα στο ραλλυ βορειου αιγαιου (στο πορτο καρρα τοτε σκοπελο εδω και 2 χρονια)και τελος αυγουστου αρμενηζα στην aegean regata καπου στο αιγαο σε 4 νησια καθε φορα συν το ντεληβερι του σκαφους να κατεβει και να ανεβει θεσσαλονικη 15ημερο μεσα στη θαλλασα!!!!ολον τον υποληπο χρονο καθε σαββατοκυριακο αγονες μεσα στο θερμαικο και μετα ουζα και μπυρες ολλη την εβδομαδα φυσηκα πολυ δουλια καθ'οτι κομμωτρια το 10ωρακη στανταρΕδω και 22 μηνες παταω μονο στερια αλλα τα γαλαζια ματια του γιου μου εχουν ολη τη θαλασσα που αρμενησα ας ειναι γερος και δυνατος και σε μια 5ετια θα αμενηζω ξανα εστο για 10 μερουλες

[Aeriko]

Πονεμένο θέμα! Πολύ πονεμένο!!!

[sofi@p]

εγώ τη μεγάλη διαφορά μεταξύ π.π. και μ.π. την καταλαβαίνω καλύτερα στις διακοπές....

ειδικά μετά το 2ο παιδί...

[Vicky-Elena]

εγώ τη μεγάλη διαφορά μεταξύ π.π. και μ.π. την καταλαβαίνω καλύτερα στις διακοπές....

ειδικά μετά το 2ο παιδί...

 

εγώ πάντως και με το 1 παιδί μια χαρά κατάλαβα διαφορά στις διακοπές!

1) Δεν ξεκουράστηκα (μάλλον το αντίθετο)

2) Είχα μόνο ένα 20λεπτο δικό μου για μια βουτιά όταν την κρατούσε ο άντρας μου στην παραλία και έπαιζε με τα κουβαδάκια της

3) Το μεσημέρι που κοιμόταν εγώ έκανα δουλειές (πλύσιμο μαγιώ κτλ.)

4) Είμασταν αυτοκόλλητοι 24ωρες το 24ωρο που είχε την ομορφιά του αλλά και την κουρασή του.

5) Και όπως έγραψα και παραπάνω... ρουτίνα... ναι, ακόμη και στις διακοπές είχαμε το ίδιο πρόγραμμα κάθε μέρα (μέθοδος που ικανοποιεί μια χαρά τη μικρή και κάνει όμως εμένα να βαριέμαι )

 

Υ.Γ Με τα 2 παιδιά δε μπορώ ειλικρινά να φανταστώ αν τα πράγματα είναι καλύτερα (πχ επειδή παίζουν μεταξύ τους και δε χρειάζεται να παίζεις πάντα εσύ με το ένα) ή χειρότερα (πχ επειδή διπλασιάζεται η κούραση)

[Vicky-Elena]

ο καθένας έχει δικαίωμα να γκρινιάζει..για άλλους το μικρό τους είναι το μεγάλο αλλωνών και τούμπαλιν!!!

(εκτός θέματος αλλά μια κοπέλα εδω μέσα σε κάποιο θέμα που είχα ανοίξει και μιλάγαμε μου είπε σε π.μ. να μην ασχολιέμαι με ΄διάφορα παρά μόνο με τη μικρή μου που είναι καθ' οδον...λες και είμαι σκεύος που τεκνοποιεί....μόνο μητέρα και όλα τα άλλα τελος!)

δεν μπορείς να συνδυάσεις κάποια απο αυτά που έκανες μαζί με τη μικρή;;π.χ. γυμναστήριο;να την παίρνεις μαζί ή να κάνετε μαζί γυμναστική;

 

ευχαριστώ για τη συμπαράσταση

όσο για γυμναστήριο μαζί με μικρή, μάλλον δεν έχεις γεννήσει ακόμη . Όταν θα'χεις με το καλό το δικό σου, τότε θα καταλάβεις γιατί το γράφω αυτό

[Vicky-Elena]

Οταν εκανα το πρωτο μου παιδι και επι τελους εχασα τα κιλα της εγκυμοσυνης, ξαναεβαλα τα ρουχα μου κλπ, συνειδητοποιησα οτι μπορει να ξαναγινα (σχεδον) οπως πριν αλλα τιποτα δεν ειναι ιδιο. Μια ψιλοφρικη την επαθα , δεν το αρνουμαι, αλλα καταλαβα οτι η διαφορα π.π. και μ.π. ειναι τοσο μεγαλη επειδη π.π ειχα μια τοσο γεματη και εντονη ζωη απο ολες αυτες τις εργενικες δραστηριοτητες.

Το να δουλευτεις ολη μερα και μετα ειτε να βγαινεις ειτε να πηγαινεις γυμναστηριο ειναι εργενικη δραστηριοτητα εκτος και αν εχεις απο πισω στρατους να σου μεγαλωνουν παιδια, καθαριζουν σπιτια, μαγειρευεις κλπ...

Συνειδητοποιησα λοιπον οτι ΠΟΤΕ δεν θα ξαναζησω το ιδιο....ελεγα οτι το ηξερα πως αυτο θα συμβει πριν μεινω εγκυος αλλα το συνειδητοποιησα περιπου ενα χρονο μετα τη γεννα και μαλιστα οχι τοσο ευκολα.

Οποτε αποφασισα να ανακαλυψω τις 'οικογενειακες' δραστηριοτητες...βολτουλες, παιδοτοποι, επισκεψεις σε σπιτια. Αυτο βεβαια τη μιση ημερα γιατι την αλλη μιση, δουλευω οποτε σε αυτο το θεμα δεν αλλαξαν και πολλα.

Σιγουρα αλλαζουν τα παντα με ενα παιδι αλλα απο την αλλη υπηρξαμε τυχερες που ζησαμε και την αλλη πλευρα. Αλλες κοπελες δεν το καταφερνουν να ζησουν και τις δυο πλευρες.

Αν με ρωτησεις ποτε ηρθε ισορροπια στη ζωη μου, η απαντηση ειναι μετα τη γεννηση του δευτερου παιδιου. Που ηξερα τι με περιμενει και το απολαμβανα.

Κανε υπομονη...το μωρακι σου ειναι ακομη μικρο...μεγαλωνοντας θα ξαναβρεις τον εαυτο σου.

 

Νομίζω πως το ότι συνεχίζεις να εργάζεσαι βοηθάει αρκετά, ε? 'Σπάει τη μέρα στη μέση' και έτσι έχεις πιο πολλή ποικιλία. Να χαίρεσαι τα μικρά σου

[Vicky-Elena]

Κακά τα ψέματα, το ότι χάνουμε λίγο από τον εαυτό μας είναι δεδομένο. Βέβαια αυτό που χάνουμε το "χαρίζουμε" στο παιδί μας, αλλά για εμένα τουλάχιστον δεν είναι μεγάλη παρηγοριά..

Π.π. λοιπόν, ήμουν εργαζόμενη με μπόλικα χρήματα, με πολλές φίλες, με παρέες, με τις εξόδους μου, τα θέατρα, τις παραστάσεις, διάβαζα βιβλία, ήμουν επιλεκτική κτλ κτλ. Μ.π όμως, δεν εργάζομαι λόγω συγκυριών, οι παρέες -ελεύθερες οι περισσότερες- λάκισαν μετά από λίγο καιρό, έξοδοι, θέατρα κτλ αποκλείονται λόγω παιδιού (δεν υπάρχει κανείς να την κρατήσει) και για να διαβάσω ένα βιβλίο πρέπει να δίνω μάχη μαζί της για να μην το σκίσει.

 

Αλλά τι να κάνω, να το σφάξω?:lol:

Φιλοδοξώ όταν μεγαλώσει λιγάκι και ανεξαρτητοποιηθεί, να ψάξω να βρω κι εγώ λιγάκι τον εαυτό μου. Σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια, αλλά εύχομαι κάποιες συνήθειες που είχα και μου λείπουν πραγματικά να μπορέσω να τις αποκτήσω ξανά.

 

Και εγώ το εύχομαι και σε 'σενα και σε μένα :grin:

[sofi@p]

εγώ πάντως και με το 1 παιδί μια χαρά κατάλαβα διαφορά στις διακοπές!

1) Δεν ξεκουράστηκα (μάλλον το αντίθετο)

2) Είχα μόνο ένα 20λεπτο δικό μου για μια βουτιά όταν την κρατούσε ο άντρας μου στην παραλία και έπαιζε με τα κουβαδάκια της

3) Το μεσημέρι που κοιμόταν εγώ έκανα δουλειές (πλύσιμο μαγιώ κτλ.)

4) Είμασταν αυτοκόλλητοι 24ωρες το 24ωρο που είχε την ομορφιά του αλλά και την κουρασή του.

5) Και όπως έγραψα και παραπάνω... ρουτίνα... ναι, ακόμη και στις διακοπές είχαμε το ίδιο πρόγραμμα κάθε μέρα (μέθοδος που ικανοποιεί μια χαρά τη μικρή και κάνει όμως εμένα να βαριέμαι )

 

Υ.Γ Με τα 2 παιδιά δε μπορώ ειλικρινά να φανταστώ αν τα πράγματα είναι καλύτερα (πχ επειδή παίζουν μεταξύ τους και δε χρειάζεται να παίζεις πάντα εσύ με το ένα) ή χειρότερα (πχ επειδή διπλασιάζεται η κούραση)[/QUOTE]

δεν διπλασιάζεται, αλλά πολλαπλασιάζεται (τουλάχιστον τα πρώτα χρόνια). διπλά κουβαδάκια, διαφορετικό πρόγραμμα σε ύπνο και φαγητό (όταν ξυπνάει ο ένας νυστάζει ο άλλος), κάθε γονιός να τρέχει πίσω από ένα παιδί, διπλή γκρίνια κλπ κλπ.... χαχαχαχα, μια ομορφιά!!!

[Λαΐδα]

 

Υ.Γ Με τα 2 παιδιά δε μπορώ ειλικρινά να φανταστώ αν τα πράγματα είναι καλύτερα (πχ επειδή παίζουν μεταξύ τους και δε χρειάζεται να παίζεις πάντα εσύ με το ένα) ή χειρότερα (πχ επειδή διπλασιάζεται η κούραση)

Για εμενα ειναι καλυτερα...Η αποσταση απο "ελευθερη και ωραια" στο "μαμα" ειναι πολυυυυ μεγαλυτερη απο την αποσταση απο το "μαμα ενος παιδιου" στο " μαμα δυο παιδιων' .

 

Νομίζω πως το ότι συνεχίζεις να εργάζεσαι βοηθάει αρκετά, ε? 'Σπάει τη μέρα στη μέση' και έτσι έχεις πιο πολλή ποικιλία. Να χαίρεσαι τα μικρά σου

Η αληθεια ειναι οτι βοηθαει, ναι! Στην ψυχολογια γιατι στην σωματικη κουραση δεν βοηθαει και τοσο.

[foten]

Πριν τον ερχομό του παιδιού πολλές απο εμάς κάναμε πολύ διαφορετικά πράγματα και είχαμε άλλες προτεραιότητες. Πχ κάποιες απο εμάς ήταν αφιερωμένες στην καριέρα τους ή στην δουλειά τους, άλλες στις σπουδές τους, άλλες στα χόμπυ τους, άλλες στα... μπαράκια και τη διασκέδαση και κάποιες ασχολιόντουσαν λίγο πολύ με όλα τα παραπάνω . Μετά τον ερχομό του παιδιού όμως λίγες είναι αυτές που νομίζω κατάφεραν να συνδυάσουν επιτυχώς κάποια απο τα προηγούμενα με το παιδί. Ειδικά τον πρώτο καιρό.

 

Αν πάρω εμένα για παράδειγμα κάθε μέρα μου (πριν τον ερχομό της κόρης μου) ήταν διαφορετική. Πχ υπήρχε μέρα που δούλευα 12 ώρες. Μέρα που περνούσα στο γυμναστήριο 3-4 ώρες (βοηθούσε βέβαια και το επάγγελμα που διάλεξα). Απο τον ερχομό της κόρης μου και μετά αυτά τελειώσανε (μαζί με πολλά άλλα ). Τώρα αναγκαστικά ακολουθείται πρόγραμμα σε όλα απο Δευτέρα ως Κυριακή. Και για την ίδια (όχι δοκιμάστε να βγάλατε ένα 2 χρονο απο το προγραμμα του ) και αναγκαστικά και για 'μενα. Κάθε μέρα τα ίδια με ελάχιστες εξαιρέσεις. Πχ δεν ξέρω πόσες φορές της έχω διαβάσει τα ίδια βιβλιαράκια (έχω χάσει το μέτρημα ).

 

Λατρεύω την κόρη μου, νιώθω τυχερή που έγινα μητέρα αλλά την αμαρτία μου θα την πώ... ώρες ώρες πλήττω τόσο πολύ.... βαριέμαι.... μου λείπει η 'ποικιλία' των προηγούμενων ημερών μου. Και όποτε δοκίμασα να κάνω αλλαγές στο πρόγραμμα της μικρής (πχ ας μην κοιμηθεί το μεσημέρι ας παρατείνουμε τη βόλτα μας, το μετάνιωσα μετά γιατί απο την κούραση δεν ήξερε τι έκανε ).

 

Δυστυχώς λόγω εποχής δεν εργάζομαι αυτό το διάστημα. Οπότε μωρουδοπρόγραμμα όλη μέρα .

 

Υ.Γ Είχα ξεκινήσει το θέμα και πριν 2-3 μέρες αλλά μετά είχα αλλάξει γνώμη γιατί ένιωσα άσχημα να ξεκινώ τέτοιο θέμα όταν άλλες μαμάδες στο φόρουμ έχουν πολύ σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά μου. Αλλά τελικά αποφάσισα πως ο καθένας μας έχει τα 'προβληματα' του άλλα μεγαλύτερα και άλλα μικρότερα. Και ο καθένας μας έχει δικαίωμα να πεί τον πόνο του. Όλες έχουμε δικαίωμα σε λίγη γκρίνια

 

Άσχετο , εγω δεν του έχω πρόγραμμα . Στον παιδικό βέβαια θα φάνε συγκεκριμένη ώρα από όσο γνωρίζω . Ο γιός μου δεν είναι ούτε καν 2 -είναι 21,5 μηνών! Πάμε παντού μαζί , κοιμάται άνετα στο καρότσι του , όταν νυστάξει . Τα κλαμπ βέβαια τα έχω αποκλείσει , αλλά ούτως ή άλλως δεν τα προτιμούσα ούτε τα επέλεγα κιόλας!!!!Μήπως να προσπαθούσες να τον είχες λίγο πιο"ελεύθερο προγράμματος"? Ίσως να δεις διαφορά θετική. Ίσως , δεν το λέω και με σιγουριά

[antigonil]

Κακά τα ψέματα, το ότι χάνουμε λίγο από τον εαυτό μας είναι δεδομένο. Βέβαια αυτό που χάνουμε το "χαρίζουμε" στο παιδί μας, αλλά για εμένα τουλάχιστον δεν είναι μεγάλη παρηγοριά..

Π.π. λοιπόν, ήμουν εργαζόμενη με μπόλικα χρήματα, με πολλές φίλες, με παρέες, με τις εξόδους μου, τα θέατρα, τις παραστάσεις, διάβαζα βιβλία, ήμουν επιλεκτική κτλ κτλ. Μ.π όμως, δεν εργάζομαι λόγω συγκυριών, οι παρέες -ελεύθερες οι περισσότερες- λάκισαν μετά από λίγο καιρό, έξοδοι, θέατρα κτλ αποκλείονται λόγω παιδιού (δεν υπάρχει κανείς να την κρατήσει) και για να διαβάσω ένα βιβλίο πρέπει να δίνω μάχη μαζί της για να μην το σκίσει.

 

Αλλά τι να κάνω, να το σφάξω?:lol:

Φιλοδοξώ όταν μεγαλώσει λιγάκι και ανεξαρτητοποιηθεί, να ψάξω να βρω κι εγώ λιγάκι τον εαυτό μου. Σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια, αλλά εύχομαι κάποιες συνήθειες που είχα και μου λείπουν πραγματικά να μπορέσω να τις αποκτήσω ξανά.

 

Φιολικη συμβουλή : Να βρεις μια καλή κοπέλα να σου την κρατάει κάποια βράδυα για να βγαίνετε! Βασικό!

[riniw 1980]

εγω επειδή και στο πατρικό μου αν και εργαζόμενη κρατούσα το σπίτι είχα μάθει και δε μ'ενοχλούσε...έβγαινα όποτε μπορούσα και συνήθως Χριστούγεννα,Πάσχα,Καθ. Δευτέρα ήμουν μέσα στην κουζίνα και μιλάμε για ηλικίες 20-22-25-28...και μιλάμε για υπερπολύτεκνη οικογένεια!!!!

αφού τώρα με τον άντρα μου που είμαστε τα δυο μας εδω κι ενα χρόνο που μένουμε μαζί ΒΑΡΙΕΜΑΙ αφόρητα...λείπει κι εκείνος σχεδόν όλη μέρα και παρακαλάω να γεννήσω να έχω το μωρό παρέα και να ασχολούμαι!!!!

(φαντάζομαι τώρα πολλλές απο εσάς θα γελάτε ειρωνικά,ε;;;;;και θα λέτε κάτσε να γεννήσεις και τα λέμε σε 6 μήνες!!!!:wink:χαχαχα!!!!)

[miriki]

Θα είναι πικρό χαμόγελο και όχι ειρωνικό γέλιο. Επίσης θα είναι σε τρεις μήνες και όχι σε έξι (αν βλέπω καλά το τίκερ σου γιατί έχω ζαβώσει εντελώς μ.π.).

[Maiden1]

Εγώ θέλω να κάνω μία φορά έστω μία το εξής:

Να πάρω 3-4 περιοδικά, να πάω σε μια καφετέρια, να παραγγείλω έναν τεράστιο φρέντο (μισό λίτρο λέμε) και να κάτσω με ηρεμία να καπνίσω κάμποσα τσιγάρα και να διαβάσω τα περιοδικά μου. Και να μη μου μιλάει κανείς, ούτε να κυνηγήσω την μικρή στα γύρω τραπέζια, εκτός καφετέριας και στον δρόμο. Κι έχω και το νεογέννητο οπότε το κλείσιμο δεν περιγράφεται. Σε κανα χρόνο μάλλον θα μπορέσω.

 

Κατα τ'άλλα ναι κι έμενα μου έχουν λείψει τα 12-ωρα στην δουλειά (κάναμε και χαβαλέ ενώ τώρα τα κάνω όλα με την ψυχή στο στόμα για να φύγω στην ώρα μου), το γυμναστήριο, τα καφεδάκια και τα βράδια που στολιζόμουν κι έβγαινα...και η μηχανή μου που πούλησα καινούρια και ποτέ πια δεν θα ξανακαβαλήσω γιατί τρέμω πλέον....

[riniw 1980]

Θα είναι πικρό χαμόγελο και όχι ειρωνικό γέλιο. Επίσης θα είναι σε τρεις μήνες και όχι σε έξι (αν βλέπω καλά το τίκερ σου γιατί έχω ζαβώσει εντελώς μ.π.).

 

χαχαχα!!!μπορεί και σε 3,όντως!!!στις 15/9 μπαίνω στο μήνα μου!

[miriki]

Εγώ θέλω να κοιμηθώ όποτε θέλω, για όσο θέλω και να ξυπνήσω όποτε θέλω. Τα υπόλοιπα τα παλεύω προς το παρόν.....

[Fire]

Κακά τα ψέματα, το ότι χάνουμε λίγο από τον εαυτό μας είναι δεδομένο. Βέβαια αυτό που χάνουμε το "χαρίζουμε" στο παιδί μας, αλλά για εμένα τουλάχιστον δεν είναι μεγάλη παρηγοριά..

Π.π. λοιπόν, ήμουν εργαζόμενη με μπόλικα χρήματα, με πολλές φίλες, με παρέες, με τις εξόδους μου, τα θέατρα, τις παραστάσεις, διάβαζα βιβλία, ήμουν επιλεκτική κτλ κτλ. Μ.π όμως, δεν εργάζομαι λόγω συγκυριών, οι παρέες -ελεύθερες οι περισσότερες- λάκισαν μετά από λίγο καιρό, έξοδοι, θέατρα κτλ αποκλείονται λόγω παιδιού (δεν υπάρχει κανείς να την κρατήσει) και για να διαβάσω ένα βιβλίο πρέπει να δίνω μάχη μαζί της για να μην το σκίσει.

 

Αλλά τι να κάνω, να το σφάξω?:lol:

Φιλοδοξώ όταν μεγαλώσει λιγάκι και ανεξαρτητοποιηθεί, να ψάξω να βρω κι εγώ λιγάκι τον εαυτό μου. Σίγουρα τα πράγματα δεν θα είναι ποτέ ξανά τα ίδια, αλλά εύχομαι κάποιες συνήθειες που είχα και μου λείπουν πραγματικά να μπορέσω να τις αποκτήσω ξανά.

 

 

ακριβως ετσι..

θα μπορουσα ανετα να ειχα ανοιξει κ γω αυτο το θεμα..

ωστοσο το παλευω μεσα μου οσο μπορω,καποιες φορες τα καταφερνω καποιες οχι!

το βασικοτερο ολων για μενα το οτι δεν εχω κανεναν να το αφησω..

για να κανω κατι εγω θα πρεπει να κανει βαρδια ο αντρας μου κ αντιστροφα

μαζι ποτε -οχι τους τελευταιους 22 μηνες τουλαχιστον

 

καποιεσ φορες ειμαι στα ορια της καταθλιψης,αλλες παλι πιστευω οτι εχω κ δεν το ξερω κ αλλες παλι με ξεγελαω κ συνεχιζω τη μερα μου

 

το γιο μου τον λατρευω αλλα εχω χασει τη καλη σχεση με τον εαυτο μου κ δεν μπορω να λειτουργησω σωστα..

αυτα τα λιγα γιατι θα μπορουσα να πλατιασω οικτρα..

 

μαλλον πρεπει οπως λεει η Αντιγονη να βρω μια κοπελα να μας τον κραταει που κ που

αλλο μεγαλο κεφαλαιο αυτο.. που να τη βρεις κ που να την εμπιστευτεις

[my_Kelly]

ακριβως ετσι..

θα μπορουσα ανετα να ειχα ανοιξει κ γω αυτο το θεμα..

ωστοσο το παλευω μεσα μου οσο μπορω,καποιες φορες τα καταφερνω καποιες οχι!

το βασικοτερο ολων για μενα το οτι δεν εχω κανεναν να το αφησω..

για να κανω κατι εγω θα πρεπει να κανει βαρδια ο αντρας μου κ αντιστροφα

μαζι ποτε -οχι τους τελευταιους 22 μηνες τουλαχιστον

 

καποιεσ φορες ειμαι στα ορια της καταθλιψης,αλλες παλι πιστευω οτι εχω κ δεν το ξερω κ αλλες παλι με ξεγελαω κ συνεχιζω τη μερα μου

 

το γιο μου τον λατρευω αλλα εχω χασει τη καλη σχεση με τον εαυτο μου κ δεν μπορω να λειτουργησω σωστα..

αυτα τα λιγα γιατι θα μπορουσα να πλατιασω οικτρα..

 

μαλλον πρεπει οπως λεει η Αντιγονη να βρω μια κοπελα να μας τον κραταει που κ που

αλλο μεγαλο κεφαλαιο αυτο.. που να τη βρεις κ που να την εμπιστευτεις

 

Συμφωνώ απόλυτα