Ελισα24

ΠΙΕΣΗ ΛΟΓΩ ΠΡΟΣΚΟΛΛΗΣΗΣ ΣΤΗ ΘΡΗΣΚΕΙΑ

    Recommended Posts

    Οι ψυχολόγοι ελάχιστα μου κάνανε....

    Όταν εκείνος κατανόησε την διαφορετικότητά μου(μετά από παρότρινση του πνευματικού του) τότε ανοίχτηκε ένας νέος δρόμος μπροστά μας.

     

    Πάντως πέρα από τα υπερβολικά του(όχι διακοπές την Κυριακη, καταστροφολογίες κτλ) όλα τα άλλα καλά μου ακούγονται.....(νηστεία Τετάρτη και Παρασκευή,αποτοξινώνεις και τον οργανισμό σου ρε παιδι μου, αποφυγη βρισίματος, κτλ κτλ)

    Εγω θα συμφωνησω με την Vasdeli σε ολα,ζω κατα καποιο τροπο μια αντιστοιχη κατασταση με τον συζυγο μου.Ο κοινος πνευματικος βοηθαει πολυ να προσεγγισεις τον τροπο σκεψης του αλλου και να αποφευγονται οι τριβες.

    Βεβαια να υπενθυμισεις στον συζυγος σου οτι ακομα κι ο Χριστος ειπε:oΠΟΙΟΣ θελει ας παρει τον σταυρο του κι ας με ακολουθησει.Αρα δεν πιεζουμε ποτε κανεναν.

    Νομιζω η πολυ συχνη εξομολογηση ειναι δειγμα αγχους και ανασφαλειας.

    Ψαχνει στηριγμα.Για την νηστεια πχ ακομα κι ο αντρας μου καταλαβε οτι κι ενα λαδερο η οσπριο στην τελικη κανουν καλο στην υγεια,εξ αλλου και το παιδι δεν μπορει να τρωει καθε μερα κρεας.

    Για την βλασφημια του δινω δικιο.Οπως δεν θιγουμε τους γονεις καποιου ετσι δεν μιλαμε απρεπως για την Παναγια κτλ....

    Για τις προφητειες εχει αδικο εντελως ομως.Δυστυχως οποιο φορουμ και σαιτ και να πιασεις απο ''χριστιανικα'' μεχρι της αθειας με τιποτα αλλο δεν ασχολουνται.Θες η παρατεταμενη κριση,θες η ανασφαλεια,εχουν τρελανει τον κοσμο.Εχω φιλους που δεν ξερουν καλα καλα να κανουν τον σταυρο τους και ειναι με ενα βιβλιο του γεροντα Παισιου στο χερι.(Ο οποιος ελαχιστα ειπε και πολλα του χρεωθηκαν για ευνοητους λογους).

    Ενα καλο επιχειρημα και σ αυτη τη περιπτωση ειναι να του εξηγησεις οτι το αγχος και η προσκολληση στις προφητειες για τον Χριστιανο ειναι δειγμα ελλειψης εμπιστοσυνης στην προνοια του Θεου,που γνωριζει για τον καθενα μας ποιο ειναι το συμφερον μας και θα μας το δωσει την καταλληλη στιγμη.Εξ αλλου τι ειπε ο Χριστος?''Ουτε εγω δεν γνωριζω την ωρα παρα μονο ο Πατερας Μου'',Οποτε τα αλλα ειναι ψευδοπροφητειες και εκ του πονηρου.

    Με καλη θεληση που βλεπω οτι την εχεις και λιγη συζητηση παραπανω νομιζω οτι κι αυτος θα χαλαρωσει αλλα κι εσυ ισως ωφεληθεις πνευματικα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Γειά σας, σας ανακάλυψα μέσω πρωην συναδέλφου αγαπητής....

    Ειμαι 24 ετών, ο άντρας μου 26 και έχουμε μια κόρη. Είμαι παντρεμένη 4 χρόνια και τα είχαμε από το σχολείο.

    Ο άντρας μου, πάντα ήταν ευαίσθητος σε θέματα θρησκείας. Αν και σπουδάσαμε, ταξιδέψαμε, βγαίνουμε κανονικά, ακόμα και τώρα με το μωρό, το αφήνουμε στην πεθερά μου, γενικά μοντέρνο ζευγάρι με τον κύκλο του κτλ, όταν ανοίξεις τέτοιο θέμα μαζί του, νομίζεις ότι μιλάς με τη Λουκά! Μεχρι να παντρευτούμε σταματούσε το πράγμα εκεί, οπότε απλά δεν άνοιγα τέτοια συζήτηση.

    Ομως, μετά το γάμο, πάει σε πνευματικό κάθε εβδομάδα, νηστεύει κάθε τετ-παρ κι όποτε λέει το ημερολόγιο της εκκλησίας, πάει εκκλησία τουλάχιστον κάθε Κυριακή....Μέχρι εκεί είπα και πάλι καλά, όμως τώρα εχει αρχίσει να με πιέζει κι εμένα.

    Να μην τρώω τετ-παρ

    Να μην βλαστημαω

    Να μην αρταίνεται και το παιδί

    Να προσευχόμαστε πριν κοιμηθουμε/μπουμε στο αυτοκινητο/φαμε....

    Να μην βγαίνουμε Παρασκευή (=μέρα πένθους)

    να,να, να....

    Βασικά είμαι νέα κοπέλα κι έχει αρχίσει να με εκνευρίζει όλο αυτό. Δικαιωμά του ό,τι πιστεύει, αλλά το επιβάλλει και μάλιστα πιεστικά. Το δευτερο είναι ότι μας έχει γίνει και ζημιά γιατί είμαι άνεργη εδω και 3 μήνες και βρήκα εργασία στο εξωτερικό (σε μέρος που έχω και συγγενείς) και δεν έρχεται γιατί λεει άκουσε τις προφητείες του Παισιου και θα γίνει πόλεμος, εξάλλου λεει δεν παει σε άλλη χώρα που δεν πιστεύουν στον μονο και αληθινο Θεό!

    Ντρέπομαι να τα πω σε φίλους (αν και τα έχουν μυριστεί...), οι γονείς μου δεν ζουν πια κι αδέλφια δεν έχω κι αποφάσισα να γράψω εδώ έστω κι ανώνυμα-γι απόψεις. Οταν ανοίγω θέμα με τον ίδιο, μου λέει ότι εγώ είμαι λάθος που δεν πιστεύω όπως κι εκείνος. Πιστεύω, αλλά ο τρόπος μας διαφέρει. Ειμαι λαθος;;;

    Υπερβάλλω; Τί θα κάνατε στη θέση μου; Νιώθω πολύ σουρεάλ-αν δεν είχαμε παιδί, δεν ξέρω τί θα έκανα. Τώρα που έχουμε, θέλω να τα βρω μαζί του.

    Nιώθω όμως πιεσμένη.

     

    Μου θυμιζεις τον εαυτο μου πριν πολλαααα χρονια, οταν ειχα ξεκινησει την σχεση με την τωρινη μου συζυγο. Εγω Χ.Ο επειδη με βουτηξανε στην κολυμπηθρα οταν ημουν μωρο, (εχω μια πολυ ευελικτη σχεση με τον Θεο, και Αυτος με μενα, μια χαρα τα παμε προς το παρον) και η κοπελα μου οπως μου αποκαλυψε Βουδιστρια και αρκετα σοβαρη προς την πιστη της. Επειδη τοτε εγω για τον βουδισμο δεν ηξερα τιποτα, εκατσα και διαβασα, ρωτησα την ιδια και γενικως μιλουσαμε με τις ωρες, ο ενας για τα πιστευω του αλλου και το τι μας ενοχλει και το τι ταμπου κουβαλαμε επανω μας λογω της κουλτουρας μας.

     

    Οσο συνεχιζοταν η σχεση μας καταλαβαινα οτι οι διαφορετικες μας θρησκειες, δεν ειναι και τοσο διαφορετικες τελικα, αλλα δεν ειναι και εμποδιο στο να φτιαξουμε και σχεση μαζι. Μεχρι που αποφασισα να μετακομισω μονιμα στην Ταιβαν απο την Αγγλια που μεναμε ως φοιτητες τοτε, ωστε να μπορεσω να ειμαστε μαζι.

     

    Στην Ταιβαν παρουσιαστηκε ενα σετ προβληματων που αφορουσαν κυριως τους εταιρους βουδιστες και συχνες προσευχες τους και χιλιαδες εκαντονταδες charity events που καλουσαν και την γυναικα μου να παει να βοηθησει, που εμενα αρχισε να μου την βαραει. Εγω πηγαινα μαζι με την γυναικα μου σε αυτα τα events για 2 λογους, να δω τι παιζει με αυτους τους ανθρωπους, αν εκμεταλευονται με καποιο τροπο την γυναικα μου (οικονομικο, ψυχολογικο) και 2ον να μην νιωσει η γυναικα μου οτι δεν σεβομαι την θρησκεια της και την προσωπικοτητα της. Αυτο που εκανα απολυτα ξεκαθαρο σε ολο τον κυκλο της, απο τις πρωτες στιγμες, ειναι οτι αν μπουνε με καποιο τροπο αναμεσα σε μενα και την γυναικα μου, θα τους βαλω μπουρλοτο.

     

    Αυτο που θα σου προτεινα να κανεις εστω και τωρα, ειναι να μιλησεις μαζι του ανοιχτα και να του ζητησεις να πηγαινετε μαζι στον πνευματικο. Μην τα κρατας μεσα σου και μην τον αφησεις να απομακρυνθει απο κοντα σου, ο γαμος θελει υποχωρησεις και απο τους 2.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν είχα υπομονή να διαβάσω όλες τις απαντήσεις οπότε σου γράφω κατευθείαν την άποψή μου. βρισκόμαστε σε καιρό κρισης και ο άντρας σου φοβάται, έχει αγχωθεί. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο άνθρωπος συνήθως κοιτάζει από κάπου να πιαστεί να αιστανθεί σιγουριά και ελπίδα σωτηρίας. ο άντρας σου βρίσκει αυτήν την γαλήνη στην εκκλησία. είναι κάτι σαν θεραπεία. σαν να έχεις προβλήματα θυροειδούς πχ και ξέρεις οτι αν παίρνεις το χάπι σου σωστά καθημερινά δεν θα έχεις ποτέ πρόβλημα. επίσης σε περιπτώσεις μεγάλου φόβου και άγχους δεν σκεφτόμαστε καθαρά. εξού και η πίστη σε θαύματα/ καταστροφές όπως θες πες το. μας πιάνει μια υστερία που σταματημό δεν έχει. κι ο δικός μου άντρας περνάει κάτι παρόμοιο με διαφορετικό τρόπο. στην ίδια θέση θα βρισκόμουν κι εγώ αν δεν έπαιρνα απόφαση να κλείσω την τηλεόραση. η δικιά μου άμυνα είναι "αντιμετωπίζω αυτό που συμβαίνει τώρα, αυτό που θα συμβεί αργότερα θα το αντιμετωπίσω όταν έρθει η ώρα του. ένα ένα κάθε φορά να μην μου πέσουν μαζεμένα". ελπίζω να σε βοήθησα.


    FPh8p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλή δύναμη και μακάρι να βρείτε τρόπο να μη σε σας επηρεάζουν οι διαφορές σας και να έχετε μια όμορφη καθημερινότητα.

     

    αναρωτιέμαι γιατί τέτοιοι άνθρωποι δεν γίνονται κληρικοί, μοναχοί κλπ. και καταπιέζουν τους άλλους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    καλημερα

    τυχαια βρηκα το θεμα και θα συμφωνησω με πολλες κοπελες παραπανω...

    η λυση ηταν να μιλησεις με τον πνευματικο του...

     

    ευχομαι τωρα πια να ειναι ολα καλα!


    pasxalitsa v

    το καλύτερο δώρο της ζωής μας...είναι ΕΔΩ!!!

    kALOp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Γειά σας, σας ανακάλυψα μέσω πρωην συναδέλφου αγαπητής....

    Ειμαι 24 ετών, ο άντρας μου 26 και έχουμε μια κόρη. Είμαι παντρεμένη 4 χρόνια και τα είχαμε από το σχολείο.

    Ο άντρας μου, πάντα ήταν ευαίσθητος σε θέματα θρησκείας. Αν και σπουδάσαμε, ταξιδέψαμε, βγαίνουμε κανονικά, ακόμα και τώρα με το μωρό, το αφήνουμε στην πεθερά μου, γενικά μοντέρνο ζευγάρι με τον κύκλο του κτλ, όταν ανοίξεις τέτοιο θέμα μαζί του, νομίζεις ότι μιλάς με τη Λουκά! Μεχρι να παντρευτούμε σταματούσε το πράγμα εκεί, οπότε απλά δεν άνοιγα τέτοια συζήτηση.

    Ομως, μετά το γάμο, πάει σε πνευματικό κάθε εβδομάδα, νηστεύει κάθε τετ-παρ κι όποτε λέει το ημερολόγιο της εκκλησίας, πάει εκκλησία τουλάχιστον κάθε Κυριακή....Μέχρι εκεί είπα και πάλι καλά, όμως τώρα εχει αρχίσει να με πιέζει κι εμένα.

    Να μην τρώω τετ-παρ

    Να μην βλαστημαω

    Να μην αρταίνεται και το παιδί

    Να προσευχόμαστε πριν κοιμηθουμε/μπουμε στο αυτοκινητο/φαμε....

    Να μην βγαίνουμε Παρασκευή (=μέρα πένθους)

    να,να, να....

    Βασικά είμαι νέα κοπέλα κι έχει αρχίσει να με εκνευρίζει όλο αυτό. Δικαιωμά του ό,τι πιστεύει, αλλά το επιβάλλει και μάλιστα πιεστικά. Το δευτερο είναι ότι μας έχει γίνει και ζημιά γιατί είμαι άνεργη εδω και 3 μήνες και βρήκα εργασία στο εξωτερικό (σε μέρος που έχω και συγγενείς) και δεν έρχεται γιατί λεει άκουσε τις προφητείες του Παισιου και θα γίνει πόλεμος, εξάλλου λεει δεν παει σε άλλη χώρα που δεν πιστεύουν στον μονο και αληθινο Θεό!

    Ντρέπομαι να τα πω σε φίλους (αν και τα έχουν μυριστεί...), οι γονείς μου δεν ζουν πια κι αδέλφια δεν έχω κι αποφάσισα να γράψω εδώ έστω κι ανώνυμα-γι απόψεις. Οταν ανοίγω θέμα με τον ίδιο, μου λέει ότι εγώ είμαι λάθος που δεν πιστεύω όπως κι εκείνος. Πιστεύω, αλλά ο τρόπος μας διαφέρει. Ειμαι λαθος;;;

    Υπερβάλλω; Τί θα κάνατε στη θέση μου; Νιώθω πολύ σουρεάλ-αν δεν είχαμε παιδί, δεν ξέρω τί θα έκανα. Τώρα που έχουμε, θέλω να τα βρω μαζί του.

    Nιώθω όμως πιεσμένη.

    καλησπερα!και εγω στη θεση σου θα ειχα ξενερωσει τρελα με την κατασταση αυτη!οκ βρε παιδι μου,να πιστευεις,να προσευχεσαι ολα καλα!καμια αντηρηση!οταν ομως φτανεις σε επιπεδα τετοια που κανεις το παραμικρο με βαση τη θρησκεια,για μενα ειναι τρελο,και ειδικα σε εναν τοσο νεο ανθρωπο....

    βασικα θεωρω απαραδεκτο οταν καποιος πνευματικος οριζει (με βαση τον λογο του θεου) τι πρεπει να κανεις και ειδικα σε θεματα οικογενειας,γιατι ο ιδιος το πιθανοτερο ειναι να μην εχει οικογενεια οποτε πως μιλαει?

    αν μενει σε επιπεδο που απλως παει ο δικος σου για να ξαλαφρωσει,οκ!

    ηταν παντα ετσι θεουσος?

    ρε μηπως τον εχουν διπλαρωσει τιποτ παπαδες εκει και τον εκμεταλευονται??στο ρωτω γιατι κατι τετοια εκαναν στον αδερφο μου και τα παρατησε ολα και πηγε και εγινε καλογερος!!!!!!!!!ελεος!!!!

    δε ξερω φιλεναδα αλλα οτιδηποτε οταν φτανει σε σημειο δυσλειτουργιας φερνει αρνητικα αποτελεσματα!

    ειστε τοσο νεοι πρεπει να χαρητε τον ερωτα σας(μη μου πεις οτι το κανετε μονο οταν το επιτρεπει η εκκλησια!!!θα τρελαθω!!)και το παιδακι σας!

    στη τελικη συμφωνω οτι το πως πιστευει ο καθενας ειναι υποκειμενικο!πες του οτι εσυ και το παιδι δεν θελετε να ακολουθητε ολο αυτο το προγραμμα και οτι δεν υπαρχει λογος να σας πιεζει για το αντιθετο!εγω αυτο θα εκανα!σεβομαι το κολλημα σου,αλλα εγω θα μεινω οπως και πριν...δεν εισαι εσυ που αλλαξες στη τελικη,αλλα εκεινος!


    το παιδι σου ειναι ο μονος ανθρωπος που αγαπας ενευ ορων πριν καν τον γνωρισεις..:!:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα