Eπίθεση από άλλο παιδί

[Franklin]

Συνέβη προ ημερών στην μικρη μου κορη... Ειναι 22 μηνών,επαιζε στο παρκο με διαφορα παιδακια και σε καποια φαση πηρε το κουβαδακι ενος αλλου παιδιου γυρω στα 3. Εκεινο ορμηξε επανω της,την εριξε στοεδαφος,την καβαλησε,της τραβουσε τα μαλλια με το ενα χερι με το αλλο την γρατζουνισε και οταν καταφεραμε 3 ατομα να του ςχωρισουμε διαπιστωσαμε εκπληκτοι εγω κι ο αντρας μου οτι της ειχε κανει τετοια δαγκωνια που ετρεχε αιμα το μωρο... Φυσικα το μωρο ουρλιαζε απο τον πονο και την τρομαρα... Η δε μαμα του...ηρεμότατη...του κουνησε το δαχτυλο και του ειπε "αν το ξανακανεις αυτο θα σε βαλω τιμωρια...".

 

Ε ρε παιδια ερχονται ωρες που μετανοιωνω για το ηρεμο του χαρακτηρα μου... Αν μη τι αλλο,περιμενα να το βουτηξει και να το εξαφανισει απο προσωπου γης εκεινη τη στιγμη... Οταν την ειδα να του λεει αταραχη οτι "θα τον μαλωσει αν το ξανακανει" και το μωρο μου να ουρλιαζει στο εδαφος...ηθελα να τη βρισω απιστευτα...και λυπαμαι που δεν το εκανα...Επειδη την ξερω τη συγκεκριμενη, πενευεται οτι δεν αγριομιλαει ποτε στο παιδι της για να μην του δημιουργησει τραυματα,δεν το μαλωνει φωναζοντας...δεν δεν δεν...

Μηπως ομως γι αυτο μεγαλωνει ενα γαϊδουρι?

 

Ε μα αυτο με τα τραυματα το εχουν παρεξηγησει καποιοι... Για να μην εχει τραυματα το κακομαθημενο της θα τραυματιζει σωματικα τα ξενα παιδια?

 

 

Τι θα κανατε αν συνεβαινε κατι παρομοιο στο δικος σας παιδι?

 

Τι θα κανατε αν το δικο σας παιδι χτυπουσε τοσο ασχημα ενα αλλο παιδακι?

 

Εννοειται οτι η κυρια δεν μπηκε καν στον κοπο να μας ζητησει συγγνωμη...

 

Για την ιστορια το μωρο το τρεχαμε στο κεντρο υγειας μετα...

[elena32]

κι εμενα αν διαβασες μου τη δαγκωσε ενα μικροτερο παιδι εβγαλε αιμα κι ετρεχα στο γιατρο ο οποιος μου πε να της δωσω augmentin παρακαλω.το στομα λεει εχει πολλα μικροβια κ το δαγκωμα πολυ επικινδυνο.εγω δεν συγκρατησα τα νευρα μου κ τ ακουσε λιγο η αναισθητη μητερα του

[maraki 1]

Εμένα αυτό κορίτσια έγινε με την κόρη (3,5 χρ) μιας πολύ φίλης μου, η οποία δάγκωσε την μικρή μου κόρη (22 μηνών) επιδή η μικρή μου κρατούσε στα χέρια της την μπάλα της. Το δάγκωμα ήταν τόσο δυνατό το χεράκι της μελάνιασε και η μικρή τσίριζε, όλη η παραλία κοιτούσε εμάς. Βέβαια η φίλη μου άρπαξε την δικιά της της έδωσε μια σφαλιάρα της πέταξε την μπάλα και την έβαλε τιμωρία στην ξαπλώστρα. Αισθάνθηκε πολύ άσχημα και ντράπηκε η κοπέλα γιατί η κόρη της το κάνει συχνά αυτό και βέβαια μόνο σε μικρότερα παιδάκια. Γενικά την μαλώνει όταν κάνει τέτοια πράματα αλλά το κοριτσάκι της είναι πολύ ανάποδο. Βέβαια υπάρχει λόγος προφανώς που είναι έτσι γιατί μέχρι τώρα δεν της χαλούσαν χατίρι γιατί αν της αρνηθείς κάτι τσιρίζει οπότε για να μην την ακούει της δίνει αυτό που θέλει. Άρα το παιδί νομίζει ότι όλος ο κόσμος είναι δικός της και μπορεί να τον έχει με οποιον τρόπο θέλει. Πάντως την λυπάμαι την φίλη μου γιατί την φέρνει διαρκώς σε δύσκολη θέση. Και συμφωνώ με την Franklin ότι σε κάποιες περιπτώσεις δεν αρκεί να λέμε αν το ξανακανεις αυτο θα σε βαλω τιμωρια..." αλλά να τα βάζουμε τιμωρία για να καταλάβουν ότι αυτό που κάνουν είναι λάθος.

[ΧΡΥΣΑ]

Η συγγνωμη ειναι το λιγοτερο που θα μπορουσε να πει. Η αναισθητη!Ηθελα να ηξερα αν το εκαναν στο δικο της παιδι τι θα εκανε?

 

Τον περασμενο μηνα ειμαστε σε μια εκδηλωση σε εξωτερικο χωρο οπου βλεπω λιγο πιο περα απο εμας ενα παιδακι να πεταει πετρες. Δεν προλαβαινω να πω κατι και σκαει μια πετρα στο καθισμα του καροτσιου του μικρου ο οποιος ΕΥΤΥΧΩΣ δεν καθοταν μεσα. Γυρναω και λεω στην μανα ''αν τον χτυπαγε στο κεφαλι τι θα γινοτανε ξερεις?'' Και εκεινη λεει ενα απλο ''συγγνωμη''. Ουτε που γυρισε να πει κατι στο παιδι της!

 

Franklin ισως επρεπε να της πεις κατι για να προσεχει αλλη φορα να λαβει πιο δραστικα μετρα.

[kiknaki]

Το ίδιο πρόβλημα αντιμέτωπίζαμε κι εμείς λίγο καιρό πριν με τη κόρη μιας φίλης μου. Κάθε φορά που θα έβλεπε η κόρη της την κόρη μου είτε για ένα παιχνίδι που θα ήθελαν και οι δύο είτε για άλλον λόγο την δάγκωνε και μάλιστα κάποια φορά τη δάγκωσε πολύ ανάμεσα στα δάχτυλα του χεριού της με αποτέλεσμα να τρέξει αίμα. Η φίλη μου μάλωνε τη κόρη της κάθε φορά μάλιστα κάποιες φορές την χτύπησε κιόλας αλλά το κοριτσάκι συνέχιζε να το κάνει αυτό. Ωσπου είπα στην κόρη την επόμενη φορά που θα προσπαθήσει ξανά να τη δαγκώσει να τη φωνάξει η ίδια "Μη με δαγκώσεις, δεν θέλω" αλλά το είπε τόσο δυνατά που το κοριτσάκι φοβήθηκε και έτρεξε κλαίγοντας στη μαμά της. Εκτοτε δεν τη ξαναδάγκωσε και τώρα παίζουν αγαπημένες.

Από την άλλη αν η κόρη μου βρισκόταν σε μικρότερη ηλικία και δεν μπορούσε να υπερασπίσει τον εαυτό της τότε θα επενέβαινα εγώ και θα έκανα "επίπληξη" στο άλλο παιδάκι σε περίπτωση που οι γονείς του ήταν αναίσθητοι σε ένα τέτοιο θέαμα.

[biky]

Βέβαια η φίλη μου άρπαξε την δικιά της της έδωσε μια σφαλιάρα της πέταξε την μπάλα και την έβαλε τιμωρία στην ξαπλώστρα.

 

συγνωμη για την ερωτηση......αλλα αν δεν την κανω θα σκασω!

μαζι σας ειμαι, δεν δικαιολογω σε καμια περιπτωση τις "ωχ! μωρε αδελφε μαμαδες" αλλα αυτη η συμπεριφορα μανας σας αρεσει δηλαδη????

η βια δεν φερνει βια?

[Jean]

Κοριτσια καταλαβαινω την αγανακτηση σας κι εγω θα τρελαινομουν σε αναλογη περιπτωση αλλα τη σφαλιαρα τη θεωρω απαραδεκτη. Δεν ειναι τροπος αυτος να συνετισεις ενα μικρο παιδακι. (γιατι παιδακι ειναι και το αλλο μην το ξεχναμε) Το προβλημα ξεκιναει απ' τη μητερα που δεν φροντιζει με το σωστο και ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΟ χειρισμο να δωσει στο παιδι να καταλαβει οτι το δαγκωμα ειναι συμπεριφορα μη αποδεκτη. Οποτε την επομενη φορα (που ευχομαι να μην υπαρξει) μια κουβεντουλα στη μαμα σε πολυ εντονο υφος εως ρεζιλεμα θα ηταν δοκιμη.

[kiknaki]

Θα συμφωνήσω στο οτι η βία φέρνει βία.

Είναι αυτό που ανέφερα πιο πανω οταν η φίλη μου χτύπησε τη κόρη της επειδή δάγκωνε τη δικιά μου αλλά εκείνη συνέχιζε να δαγκώνει.

Υπάρχουν και άλλοι τρόποι σαφώς που είναι πιο επικοδομητικοί όπως για παράδειγμα η άμεση επίπληξη προς το παιδί "θύτη" είτε από το παιδί "θύμα" είτε από τον γονέα του τελευταίου.

[maraki 1]

Συμφωνώ ότι η βία φέρνει βία αλλά προφανώς η φίλη μου είχε αγανκτίσει τόσο πολύ που δεν έλεγξε τα νεύρα της εκείνη την στιγμή και μάλλον ντράπηκε γιατί απο την ωρα που πήγαμε στην παραλία η μικρή της έκανε διάφορα και όλη κοιτούσαν αυτή. Δεν ξέρω για σας όμως και μένα μου έχει τύχει (έστω και σπάνια) να δώσω καμία στον κώλο και μάλιστα μια φορά πιο δυνατή απ' ότι έπρεπε και την πήρε στο μπούτι και της έκανα δαχτυλίές της μεγάλης μου κόρης. Μετά βέβαια ένιωθα τύψεις και της ζήτησα συγνώμη.

Και για να επανέλθω στην φίλη μου όπως σας είπα και πιο πάνω εννοείτια ότι φταίει η φίλη μου και όλος ο περίγυρός της (μπαμπάς, γιαγιά κλπ) που μέχρι τώρα ανεχόταν την υπερβολική συμπεριφορά του παιδιού χωρίς όρια (γιατί μέχρι τώρα δεν της χαλούσαν χατίρι γιατί αν της αρνηθείς κάτι τσιρίζει οπότε για να μην την ακούει της δίνει αυτό που θέλει) και βέβαια με μια δικαιολογία πάντα στο στόμα του στύλ έλα μωρέ είναι κουρασμένο, δεν κοιμήθηκε πολύ, πονάει το χέρι της το πόδι της δεν ξύπνησε καλά κλπ.

Όμως κορίτσια έχω δεί και γονείς που όταν επιτέιθονται άλλα παιδάκια στο δικό τους τα λένε να επιτεθούν κι αυτά. Δηλαδή αν σε δαγκώσει κάποιος δάκγωσέ τον κι εσύ!!! Μα είναι δυνατόν?

[Μαρια Στυλιανακη]

Ωσπου είπα στην κόρη την επόμενη φορά που θα προσπαθήσει ξανά να τη δαγκώσει να τη φωνάξει η ίδια "Μη με δαγκώσεις, δεν θέλω" αλλά το είπε τόσο δυνατά που το κοριτσάκι φοβήθηκε και έτρεξε κλαίγοντας στη μαμά της. Εκτοτε δεν τη ξαναδάγκωσε και τώρα παίζουν αγαπημένες.

Από την άλλη αν η κόρη μου βρισκόταν σε μικρότερη ηλικία και δεν μπορούσε να υπερασπίσει τον εαυτό της τότε θα επενέβαινα εγώ και θα έκανα "επίπληξη" στο άλλο παιδάκι σε περίπτωση που οι γονείς του ήταν αναίσθητοι σε ένα τέτοιο θέαμα.

 

ΕΚΕΙ είναι το κλειδί.

 

το άλλο παιδί κατάλαβε, ότι αυτό που έκανε δεν ήταν καλό.

ούτε χρειάστηκε να αλληλοχτυπηθούν ούτε χρειάστηκε κάποιος ενήλικας να επιπλήξει με τρόπο περίεργο το παιδί που δάγκωσε.

 

Είναι λάθος να πιστεύουμε οτι "φταίνε" οι γονείς ή να κατηγορούμε το παιδί,

για το δάγκωμα που θα κάνει.

 

Το δάγκωμα συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες, και έχει σχέση με την ίδια την ανημπόρια του παιδιού αυτού να εκφράσει διαφορετικά το θυμό και την αγανάκτησή του.

Συνήθως απλώς επειδή ακόμα δεν μπορεί να μιλήσει και να εκφραστεί έτσι και να διεκδικήσει κάτι με άλλο τρόπο και δεν του είναι ακόμα συνηδειτά τα συναισθήματά του.

 

ΟΤΙ τιμωρία και να υπάρξει, εάν είναι πολύ έντονη,

Θα κάνει το θυμό του παιδιού αυτού και την ανημπόρια του, ακόμα πιο έντονη!

 

ο πιο σωστός τρόπος αλλά και πιο αποτελεσματικός ίσως κ ο μόνος αποτελεσματικός τρόπος,

 

είναι

 

1) παρακολούθηση απο κοντά των παιδιών που δαγκώνουν απο τους γονείς τους, έτσι ώστε στο παραμικρό να είναι σε απόσταση χεριού και να προλάβουν να διακόψουν πριν γινει οτιδήποτε.

ΠΡΟΛΗΨΗ δηλαδή!

όχι τιμωρία εκ των υστέρων!

 

Το παιδί που δαγκώνει δεν ειναι ικανό να δεί και να καταλαβει πόσο πονάει το άλλο παιδί άρα η τιμωρία δεν είναι παραγωγική. αυτό που χρειάζεται είναι time out, το οποίο ουδεμία σχέση δεν έχει με την έννοια της τιμωρίας.

Δεν είναι καλό να υπάρχει "τιμωρητική" αντιμετώπιση, γιατί απλώς συσσωρεύει ακόμα περισσότερο τα ηδη υπάρχοντα και συσσωρευμένα αρνητικά συναισθήματα στο παιδί που δαγκώνει. Το επόμενο δαγκωμά του θα είναι ακόμα πιο έντονο!

 

 

2) Οι γονεις παιδιών που δαγκώνονται, πρέπει να μαθαίνουν στα παιδιά τους να λένε ακριβώς αυτό το πράγμα που γράφει η kiknaki! Αν δεν μπορούν να μιλήσουν, οι γονείς θα πρέπει να λένε αυτές τις φράσεις για τα παιδιά τους , σαν να μιλούσαν εκείνα.

Το παιδί που δαγκώνει, μόνο έτσι καταλαβαίνει, ότι υπάρχει θέμα απο την άλλη πλευρά, - παίρνει την πληροφορία ότι "Α! αυτό που κάνω δεν ειναι αποδεκτό απο όλους - όχι μονο πχ απο την μαμά μου - αλλά και απο το άλλο παιδάκι! και απο την μαμά του! χμ!!!"

 

Δείτε τα πολύ συγκεκριμένα άρθρα στην ενότητα ψυχολογία - που δείχνουν πως ακριβώς μπορείτε να φερθείτε σε τέτοιες περιπτώσεις (άου με χτύπησε πχ)

 

Η αγανάκτηση του γονέα του παιδιού/θύματος, είναι εντελώς δικαιολογημένη - αλλά παρόλες τις μεθόδους, ένα παιδί που δαγκώνει, μπορεί να περάσει καιρός μέχρι να το ξεπεράσει - με τις καλύτερες μεθόδους και τρόπους.

 

Αυτό το πράγμα θα υπάρχει για πάντα!

Η ευαισθησία των γονέων που τα παιδιά τους δαγκώνουν, να τα προσεχουν απο κοντά, η πρόληψη δηλαδή,

αλλά και η εφαρμογή η ΣΩΣΤΗ ενός time out θα κάνουν αυτά τα συμβάντα

λιγότερα και ίσως λιγότερο οδυνηρά.

 

Διαβάστε το άρθρο time out...

 

ακριβώς επειδή θα υπάρχουν πάντα αυτά τα συμβάντα, σε παιδιά που παίζουν μεταξύ τους σε ηλικίες κάτω των 4, πρέπει όχι μόνο κάποιος να τα κοιτάει συνέχεια αλλά να είναι και κοντά τους!

 

όταν δυο παιδάκια πεφτουν το ένα πάνω στο άλλο, και δεν εχει δει κανείς τι εχει προηγηθεί,

ΠΑΝΤΑ πηγαινεις απο πάνω να δείς τι συμβαίνει, πιο κοντά,

σαν ΠΡΟΛΗΨΗ.

 

Αν δεν γνωρίζετε τα παιδιά με τα οποία το παιδί σας παίζει,

πάντα θα φροντίζετε να είσαστε κοντά, σωματικά,

δηλαδή οχι πάνω απο δυο χέρια απόσταση!

Αν είσαστε πχ δέκα βήματα μακριά, δεν το προλαβαίνετε...

ενώ αλλιώς ναι.

[Μαρια Στυλιανακη]

θέλω να πω με αυτό, οτι αναγκαστικά... δεν υπάρχει άλλη επιλογή

αν θέλετε να σιγουρέψετε οτι δεν θα ξανασυμβεί.

 

γιατι παιδάκια που δαγκώνουν υπάρχουν πολλά, και σίγουρα δεν ξέρουν όλοι οι γονείς τους σωστούς τρόπους για να αντιμετωπίσουν αυτό το πράγμα.

αναγκαστικα όλοι οι γονείς πρέπει να είναι πολύ κοντά όταν δεν γνωρίζουν τα άλλα παιδάκια.

μακάρι να βοηθήσω και εγώ στο να υπάρξει καλύτερη ενημέρωση με κάποιο φυλλάδιο εκ μέρους της εταιρείας, ειδικά για το δάγκωμα και το πόσο επικίνδυνο είναι, αλλά

και το τι μπορούν /πρέπει οι γονείς να κάνουν για να το περιορίσουν.

 

Υπάρχουν γονείς που προσπαθούν, και με όλες τις προσπάθειες, δεν καταφέρνουν μεγάλη βελτίωση - και αναγκαστικά μόνο ο χρόνος βοηθάει.

Υπάρχουν βέβαια και άλλοι γονείς που δεν έχουν ποτέ προλάβει ή μπορέσει ή βρεί ή ψάξει, σωστές πληροφορίες, και χρησιμοποιούν λάθος μεθόδους.

 

Δεν θα εξαλειφθεί μάλλον σύντομα αυτο το θέμα λοιπόν.

Οπότε.....

προσοχή, πάντα προσοχή.

[lenagr1]

επαναφέρω το θέμα για να ρωτήσω κάποια πράγματα! εμείς είμαστε το άλλο άκρο, δηλ δεν δεχόμαστε επίθεση απο άλλο παιδί, αντιθέτως κάνουμε εμείς επίθεση. Της εξηγώ πόσο με στεναχωρεί αυτό που κάνει, επίσης της απαγορεύω πράγματα (παιχνιδια) κάτι δηλαδή που θα την στεναχωρήσει και θα καταλάβει ότι η συμπεριφορά της της στερησε το συγκεκριμένο. Αλλά τελικά δεν βλέπω ανταποκριση και μετά απο λίγο το ξεχνάει, θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο? Έχει τρομερή δυναμη και όταν νομίζει ότι παει να σπρώξει ένα παίδί-της ηλικίας της και κανένα χρόνο μεγαλύτερο-, το ρίχνει κάτω. Εγώ δεν είμαι της τιμωρίας στυλ σουπερνανυ κτλ να την βάλω στην άκρη και να κάτσει ήρεμη, και αυτό γιατί δεν νομίζω ότι θα πιασει αφού κοινώς "μου έχει πάρει τον αέρα". Δλδ να της πως να κάτσει ησυχη σε ένα μέρος, το προσπάθησα! και το έκανε και μετά την παρακαλούσα να κατέβει απο το καρεκλάκι

Από την άλλη αισθάνομαι άσχημα όταν συμπεριφέρεται έτσι, άσχημα για μενα, το τι θα πουν οι άλλοι γονείς, και άσχημα και για το παιδακι που στα καλά του καθουμένου του ήρθε η κατραπακιά χωρις να φταιει.

[anastasie]

να ρωτησω και γω κατι σχετικο?

αυτα που λες μαρια στυλιανακη ισχυει μονο για τα μεγαλυτερα παιδακια ή και για τα δικα μας ?

ο δικος μου τραβαει τα μαλλια των αλλων παιδιων...

τι πρεπει να κανω?

[Μαρια Στυλιανακη]

γειά σου,

- υπαρχει αλλη ενοτητα για παιδιά μεχρι 2 ετών, διαβασε εκεί να δεις εχει αντίστοιχα τοπικ για αυτο που γράφεις -

αυτα που γραφω σαφως εχουν να κανουν με μεγαλύτερα παιδια απο το δικο σου

επίσης διάβασε στην ενότητα ψυχολογία αυτό το άρθρο

 

http://parents.org.gr/psych/a183

ειναι απο εναμισυ αλλα θα σε βοηθησει να καταλαβεις την διαφορα σε σχεση με το τι μπορείς να κανεις οταν ειναι μεταλύτερα τα παιδιά.

[anastasie]

thanxxxx!!!