Ζητούνται γυναίκες, μητέρες, άνεργες για να αλληλοβοηθηθούμε!

[elenatz]

Ίσως επειδή κατά καιρούς με πιάνει μια υστερία με την όλη κατάσταση, ίσως επειδή έχω ανάγκη να πω την ιστορία μου, ίσως επειδή θέλω να ακούσω ότι και άλλες γυναίκες αισθάνονται και βιώνουν το ίδιο σκέφτηκα να ανοίξω αυτό το topic. Λοιπόν με λένε Έλενα, είμαι άνεργη μητέρα και δεν μου αρέσει καθόλου αυτό!

[elenatz]

Λοιπόν, η δική μου ιστορία έχει ως εξής:

 

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα κορίτσι που πίστευε ότι μπορεί να κατακτήσει το σύμπαν! Η αγαπημένη της φράση ήταν «αν κάτι το θέλεις πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις». Και το καλό ήταν ότι και οι γονείς της το πίστευαν, με σκοπό όπου μπορούν να της συμπαραστέκονται και να την στηρίζουν. Και το κορίτσι αυτό αποφάσισε ότι για να κατακτήσει το σύμπαν έπρεπε να σπουδάσει.

Και έτσι και έγινε, ήρθε Ελλάδα με σκοπό να γίνει Μηχανικός. Οι δυσκολίες άρχισαν από το πολυτεχνείο όπου έπρεπε να αντιμετωπίσει μια σειρά διακρίσεων λόγω του φύλου της, τα πολιτικά της πιστεύω, την εμφάνισή της. Αλλά ο νικητής δεν γεννιέται, γίνεται μέσα από αγώνες. Και με πολλούς αγώνες και αρκετή καθυστέρηση κατάφερε και το πήρε το πτυχίο.

Στην δουλειά, όμως κατάλαβε ότι βρισκόταν πάλι από την αρχή, ξανά διακρίσεις, τι και αν σπούδασες εδώ ξεκινάς από το μηδέν! Μέσα από πολύ δουλειά, δουλειά και δουλειά, τα κατάφερε. Μέσα σε μόλις 3 χρόνια άνηκε στους 5 πιο καλοπληρωμένους εργαζόμενους της εταιρίας. Και ήταν καλή σε ότι έκανε. Εκεί που οι άλλοι έλεγαν δεν μπορώ αυτή προσπαθούσε να φτάσει την τελειότητα. Και αγαπούσε πολύ τη δουλειά της. Ήταν το δημιούργημά της, ο εαυτός της. Ήθελε διεθνή καριέρα και είχε τις βάσεις, γνώσεις για να το πετύχει. Για να το κάνει όμως αυτό έπρεπε να πάει σε μεγαλύτερη εταιρία. Άρχισε παράλληλα να ψάχνει το εξωτερικό.

Και μέσα στο ψάξιμο, βρήκε τον άντρα της ζωής της. Δεν ήταν αυτό που φανταζόταν. Ήταν όμως αυτός με τον οποίο ήθελε να γεράσει μαζί, ο άντρας της ζωής της! Οι προτεραιότητες αλλάζουν, και το business plan της έχει ως εξής: δουλειά σε μια μικρή εταιρία σε πολύ καλή θέση για 2-3 χρόνια και μετά σε μεγάλη πολυεθνική για σιγουριά!

Και έτσι ξεκίνησε να κάνει. Πέρασαν δύο χρόνια στη μικρή εταιρία, κατά τα οποία άλλαξε όλη της η ζωή. Έμεινε έγκυος, παντρεύτηκε, γέννησε το μωράκι της. Δεν ξέρω ποιος Θεός την βοήθησε αλλά και πάλι κατάφερε και έφερε τα τρία πολυπόθητα έργα που επιθυμούσε η εταιρία που δούλευε! Και μετά? Κενό.

Την απολύουν, όπως και περίμενε (ήξερε από την αρχή ότι η συνεργασία έχει ημερομηνία λήξης). Αυτό όμως που δεν περίμενε ήταν η κρίση. Οι πολυεθνικές έχουν της πόρτες τους ερμητικά κλειστές. Και περνούν κοντά 3 χρόνια και οι πόρτες παραμένουν κλειστές.

Και εκεί που ήθελε να κατακτήσει το σύμπαν, έχει δυσκολίες να επιβιώσει στον μικρόκοσμό της. Επιβιώσει όχι λόγω οικονομικού, το ψυχολογικό είναι το θέμα. Ποτέ δεν φαντάστηκε τον ρόλο της σαν βασίλισσα της κουζίνας, ή η τρελαμένη με την καθαριότητα. Όχι ότι το βρίσκει υποτιμητικό, απλά δεν είναι αυτό που ήθελε. Και εκεί που την ρώταγαν οι γνωστοί της πώς να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα για το επόμενο meeting, τώρα την ρωτάνε για την συνταγή της κοτόπιτας!

[zoitsa!]

Εγω δουλευα, ωραριο καταστηματων, 6 μερες τη βδομαδα, τη λατρευα τη δουλεια μου, καλο το περιβαλλον! εκανα τα παντα στο μαγαζι οτι περνουσε απο το χερι μου, δουλευα για 3 ατομα! ολοι με λεγαν εσυ με τετοιο πτυχιο αντι να ψαχνεις σε τραπεζα (οικονομολογος ειμαι) δουλευεις σε ηλεκτρικα? Εμενα ομως με αρεσε!

Παντρευτηκα, εμεινα εγκυος, ναι ομως αρχιζε η δουλεια λογω κρισης να παιρνει τα κατω της...τοσο κατω που εγω εγκυος στον 4ο μηνα εκλεισε!

Εγω τοσο τρελαμενη με τη δουλεια μου, πηγαινα για ενα μηνα και κατι ακομα στη δουλεια μεχρι να κλεισει το αφεντικο με τις εφοριες και τετοια και πιναμε καφε ολα τα παιδια μαζι! ημασταν σαν μια οικογενεια!

Εκλαψα πολυ που θα καθομουν σπιτι! περασε καιρος μεχρι να το χωνεψω!

το χωνεψα, ηρθε τον ιουνιο το παιδι μας, και απο τοτε ειμαι δικη του!

Αυτο που κανω τωρα, στην κουζινα, στα πλυντηρια γενικα στο σπιτι το αγαπησα! ειδικα στην κουζινα!

δεν ξερω...τωρα θα χρειαστει σε λιγο καιρο να δουλεψω, θελω να δουλεψω, γιατι εχουμε προβλημα οικονομικο, αλλα σκεφτομαι πολυ το μωρο και πως θα μεγαλωσει με την πεθερα!

[annoula1987]

Δεν θα πω πολλά...Άνεργη εγώ,άνεργος και ο άντρας μου με παιδί 9 μηνών,ο πεθερός έχει 1 χρόνο που έκλεισε το μαγαζί που είχε και χρωστάει πολλά,περιμένουμε ακόμα και κατάσχεση....Θετική ενέργεια όσο γίνεται...για το παιδί μου!

[esta76]

Λοιπόν, η δική μου ιστορία έχει ως εξής:

 

Μια φορά και έναν καιρό υπήρχε ένα κορίτσι που πίστευε ότι μπορεί να κατακτήσει το σύμπαν! Η αγαπημένη της φράση ήταν «αν κάτι το θέλεις πολύ, το σύμπαν θα συνωμοτήσει για να το πετύχεις». Και το καλό ήταν ότι και οι γονείς της το πίστευαν, με σκοπό όπου μπορούν να της συμπαραστέκονται και να την στηρίζουν. Και το κορίτσι αυτό αποφάσισε ότι για να κατακτήσει το σύμπαν έπρεπε να σπουδάσει.

 

Και εκεί που ήθελε να κατακτήσει το σύμπαν, έχει δυσκολίες να επιβιώσει στον μικρόκοσμό της. Επιβιώσει όχι λόγω οικονομικού, το ψυχολογικό είναι το θέμα. Ποτέ δεν φαντάστηκε τον ρόλο της σαν βασίλισσα της κουζίνας, ή η τρελαμένη με την καθαριότητα. Όχι ότι το βρίσκει υποτιμητικό, απλά δεν είναι αυτό που ήθελε. Και εκεί που την ρώταγαν οι γνωστοί της πώς να αντιμετωπίσουν κάποιο πρόβλημα για το επόμενο meeting, τώρα την ρωτάνε για την συνταγή της κοτόπιτας!

 

Αυτό το τοπικ με εκφραζει απολυτα!!

Και τα συγκεκριμενα αποσπασματα επισης

Ακολουθησα το όνειρό μου και εγινα φιλολογος.Ημουν πάντα δυναμικό στοιχείο και πιστευα ότι θα καταφερω τα πάντα αρκεί να επιμείνω πολύ

Ειχα στοχο πρώτα να διοριστω και μετα να κάνω οικογενεια

Για να εχω την σιγουριά

Μετά από 5 συμμετοχές στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ εχασα και την αυτοπεποιθηση μου και το κουραγιο μου

Στο μεταξυ γνωρισα και τον αντρα μου, μετα από περιοδους μεγάλης μοναξιάς και είμαι σιγουρη ότι είναι το άλλο μου μισό

Εχουμε και ενα ζουζουνάκι

Ειμαι πολύ ευτυχισμένη στο μικροκοσμο της οικογενειας που εφτιαξα

Αλλά ενα κομμάτι μου ειναι τοσο πικραμένο, τοσο απογοητευμενο

Ερχονται μερες που νιωθω ότι βουλιαζω στην απελπισια, που δεν καταφερα να πετυχω όσα ονειρευτηκα

Αγωνιω αν θα μπορεσω να προσφερω ποτε στο παιδι μου τα μισα απ' όσα μου εδωσαν οι γονεις μου

Εχω τον αντρα μου να με στηριζει και βλέπω την ευτυχία μέσα στα ματια του γιου μου

Αλλά η απογοητευσή μου για όσα δεν πέτυχα νομιζω ότι δεν θα γιατρευτεί ποτε

[zoitsa!]

Δεν θα πω πολλά...Άνεργη εγώ,άνεργος και ο άντρας μου με παιδί 9 μηνών,ο πεθερός έχει 1 χρόνο που έκλεισε το μαγαζί που είχε και χρωστάει πολλά,περιμένουμε ακόμα και κατάσχεση....Θετική ενέργεια όσο γίνεται...για το παιδί μου!

Aννουλα και ο δικος μου ανδρας ανεργος ειναι!

μενουμε στο ενοικιο με μωρο 5 μηνων, και ενοικιο δινει ο πεθερος!

Ολα για το παιδι μας ! μονο αυτο να ειναι!! και γερο!

[sofia1981]

Παρούσα και εγώ! Εδώ τα καλά προβλήματα!

 

Παρότι έχω τελειώσει Δημοσιογραφία, είδα μεγαλύτερο μέλλον στις πωλήσεις και έτσι μετά από αρκετές δυσκολίες, έπιασα δουλειά σε περιοδικό.

Το 2008 ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου! Έβγαζα πολλά λεφτά για την ηλικία μου, λάτρευα τη δουλειά μου, στον ελεύθερο χρόνο μου ταξίδευα σε ονειρικούς προορισμούς, είχα μόλις φύγει από το πατρικό μου για να συζήσω με τον άντρα της ζωής μου και last but not least έμεινα έγκυος στο κοριτσάκι μου!

Όλα φώναζαν ΕΥΤΥΧΙΑ γύρω μου!!! Καθόμουν στον καναπέ, μετά το γραφείο και σκεφτόμουν τι έχω κάνει για να αξίζω τόση ευτυχία (μεταξύ μας είχα κάνει πολλά για να την αξίζω).

 

Και ύστερα... το χάος. Μούτζα. Και με τα δύο χέρια. Οι γιαγιάδες το λένε γλωσσοφαγιά. Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά, αλλά πραγματικά δεν ξέρω πως να το εξηγήσω...

 

Δούλευα μέχρι 8 μηνών. Η απόδοσή μου από τις αρχές του '09 σαφώς και έπεσε γιατί λόγω εγκυμσύνης, είχα πάρει αγκαλιά μια λεκάνη όλη μέρα. Μέχρι και τον 9ο ο εμετός ήταν κολλητός φίλος. Στους πελάτες δεν μπορούσα να πηγαίνω. Πολλές φορές πήγαινα και πέρναγα όλο το ραντεβού στην τουαλέτα τους. Φεύγω να γεννήσω. Γεννάω και το μωρό έχει σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Αποφασίζουμε να απευθυνθούμε στον καλύτερο για να σώσει τη ζωή του παιδιού μας. Αμοιβή χιλιάδων ευρώ (μη υπολογισμένα), αλλά αξίζουν μέχρι δεκάρας. Χειρουργείο πρώτο, 12 ημερών. Κατάθλιψη, πίκρα, απογοήτευση, νεύρα, αγωνία, στεναχώρια και πάλι κατάθλιψη. Μου λένε πως θα χρειαστεί και δέυτερο χειρουργείο αργότερα. Γυρίζω στη δουλειά Μάιο του '10. Η κρίση έχει χτυπήσει ανελέητα τα media. Πίεση στη δουλειά. Εγώ με το μυαλό μου μόνιμα, στο τι είχαμε περάσει και στο τι θα περνούσαμε το Νοέμβριο του '10 που θα γινόταν το 2ο χειρουργείο της μικρής. Κουτσά στραβά συντηρούσα τον εαυτό μου στην εταιρία. Ζητάω άδεια άνευ αποδοχών από τη μέρα του χειρουγείου έως τον Ιανουάριο του '11, γιατί ΕΠΡΕΠΕ να μείνω με το μωρό με εντολή του καρδιοχειρουργού. Αρχικά μου λένε ok. Γίνεται και η δεύτερη επέμβαση. Αμοιβή χιλιάδων ευρώ (υπολογισμένα), αλλά αξίζουν μέχρι δεκάρας. Δόξα τω Θεό όλα πάνε τέλεια και το παιδάκι μου είναι πλέον καλά!!! Γυρίζουμε σπίτι, ταλαιπωρημένοι, αλλά αισιόδοξοι για το μέλλον. Δύο χρόνια μας πάει μ@μιώντ@ς, πόσο μπορεί να συνεχιστεί; Και όμως μπορεί. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή μας σπίτι, με παίρνουν από την εταιρία μου να μου ανακοινώσουν τηλεφωνικά την απόλυση μου. Δεν περίμεναν καν να γυρίσω. Οι εταιρίες δεν είναι λέει φιλανρωπικά ιδρύματα. Έχουν δίκιο. Δυστηχώς δε μπορούσαν να με κρατήσουν. Ήμουν ένας υπάλληλος που μέχρι το 2008 πήγαινε "σφαίρα", αλλά για χ, ψ λόγους από το '09 και μετά έπεσε η απόδοσή του.

Είμαι άνεργη 11 μήνες και σε λίγο τελειώνει ο ΟΑΕΔ. Στέλνω βιογραφικά για πωλήτρια σε μαγαζιά λιανικής και δεν με παίρνουν, ούτε για συνέντευξη. Μπορεί και να έχω στείλει 300 βιογραφικά. Ο άντρας μου δουλεύει σαν το σκυλί και παίρνει έναν μισθό που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Ευτυχώς έχουμε βοήθεια από τους δικούς μας. Φτάσαμε 30 χρονών μαντράχαλοι για να μας χαρτζιλικώνουν οι γονείς μας...

 

Το θέμα όμως, για να κλείσω, είναι 1. Το παιδί μου είναι καλά. Εγώ και ο άντρας μου είμαστε καλά. Θα τα καταφέρουμε.

[elenatz]

Εγω δουλευα, ωραριο καταστηματων, 6 μερες τη βδομαδα, τη λατρευα τη δουλεια μου, καλο το περιβαλλον! εκανα τα παντα στο μαγαζι οτι περνουσε απο το χερι μου, δουλευα για 3 ατομα! ολοι με λεγαν εσυ με τετοιο πτυχιο αντι να ψαχνεις σε τραπεζα (οικονομολογος ειμαι) δουλευεις σε ηλεκτρικα? Εμενα ομως με αρεσε!

Παντρευτηκα, εμεινα εγκυος, ναι ομως αρχιζε η δουλεια λογω κρισης να παιρνει τα κατω της...τοσο κατω που εγω εγκυος στον 4ο μηνα εκλεισε!

Εγω τοσο τρελαμενη με τη δουλεια μου, πηγαινα για ενα μηνα και κατι ακομα στη δουλεια μεχρι να κλεισει το αφεντικο με τις εφοριες και τετοια και πιναμε καφε ολα τα παιδια μαζι! ημασταν σαν μια οικογενεια!

Εκλαψα πολυ που θα καθομουν σπιτι! περασε καιρος μεχρι να το χωνεψω!

το χωνεψα, ηρθε τον ιουνιο το παιδι μας, και απο τοτε ειμαι δικη του!

Αυτο που κανω τωρα, στην κουζινα, στα πλυντηρια γενικα στο σπιτι το αγαπησα! ειδικα στην κουζινα!

δεν ξερω...τωρα θα χρειαστει σε λιγο καιρο να δουλεψω, θελω να δουλεψω, γιατι εχουμε προβλημα οικονομικο, αλλα σκεφτομαι πολυ το μωρο και πως θα μεγαλωσει με την πεθερα!

 

Γεια σου φίλη zoitsa.

Δηλαδή όταν το χώνεψες όπως λες, τα πράγματα ήταν μια χαρά?

Να σε ρωτήσω κάτι άλλο: Αν είχες την επιλογή να δουλέψεις ή όχι, τι θα διάλεγες?

Γιατί σε προβληματίσει να προσέχει η πεθερά το παιδί σου?

[elenatz]

Δεν θα πω πολλά...Άνεργη εγώ,άνεργος και ο άντρας μου με παιδί 9 μηνών,ο πεθερός έχει 1 χρόνο που έκλεισε το μαγαζί που είχε και χρωστάει πολλά,περιμένουμε ακόμα και κατάσχεση....Θετική ενέργεια όσο γίνεται...για το παιδί μου![/quote

 

Πω, πω, όντως κουράγιο!

[elenatz]

Αυτό το τοπικ με εκφραζει απολυτα!!

Και τα συγκεκριμενα αποσπασματα επισης

Ακολουθησα το όνειρό μου και εγινα φιλολογος.Ημουν πάντα δυναμικό στοιχείο και πιστευα ότι θα καταφερω τα πάντα αρκεί να επιμείνω πολύ

Ειχα στοχο πρώτα να διοριστω και μετα να κάνω οικογενεια

Για να εχω την σιγουριά

Μετά από 5 συμμετοχές στο διαγωνισμό του ΑΣΕΠ εχασα και την αυτοπεποιθηση μου και το κουραγιο μου

Στο μεταξυ γνωρισα και τον αντρα μου, μετα από περιοδους μεγάλης μοναξιάς και είμαι σιγουρη ότι είναι το άλλο μου μισό

Εχουμε και ενα ζουζουνάκι

Ειμαι πολύ ευτυχισμένη στο μικροκοσμο της οικογενειας που εφτιαξα

Αλλά ενα κομμάτι μου ειναι τοσο πικραμένο, τοσο απογοητευμενο

Ερχονται μερες που νιωθω ότι βουλιαζω στην απελπισια, που δεν καταφερα να πετυχω όσα ονειρευτηκα

Αγωνιω αν θα μπορεσω να προσφερω ποτε στο παιδι μου τα μισα απ' όσα μου εδωσαν οι γονεις μου

Εχω τον αντρα μου να με στηριζει και βλέπω την ευτυχία μέσα στα ματια του γιου μου

Αλλά η απογοητευσή μου για όσα δεν πέτυχα νομιζω ότι δεν θα γιατρευτεί ποτε

 

Ακριβώς έτσι νιώθω και εγώ! Να πως ότι φταίει η κρίση? Απελπίζομαι ακόμη πιο πολύ, γιατί νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτε για αυτό.

Και εγώ δεν μπορώ να πω ότι δεν με στηρίζει ο άντρας μου αλλά υπάρχουν πολλές καθημερινές μικρές βλακειούλες θα τις πω, που με βγάζουν από τα ρούχα μου!

Όταν για παράδειγμα μου πει ότι είναι κουρασμένος μετά τη δουλειά και δεν ξέρω, νιώθω να μην παίρνω αέρα γιατί και εγώ νιώθω μια μόνιμη κούραση που όταν το λέω με κοιτάνε σαν να μου λένε "σιγά, που να δούλευες κιόλας!"

Ή για παράδειγμα βγαίνω από τα ρούχα μου, όταν παίζουν πάνω στο κρεβάτι που έχω στρώσει πριν ένα τέταρτο και το αφήνουν χάλια μετά!

.....

[elenatz]

Παρούσα και εγώ! Εδώ τα καλά προβλήματα!

 

Παρότι έχω τελειώσει Δημοσιογραφία, είδα μεγαλύτερο μέλλον στις πωλήσεις και έτσι μετά από αρκετές δυσκολίες, έπιασα δουλειά σε περιοδικό.

Το 2008 ήταν η καλύτερη χρονιά της ζωής μου! Έβγαζα πολλά λεφτά για την ηλικία μου, λάτρευα τη δουλειά μου, στον ελεύθερο χρόνο μου ταξίδευα σε ονειρικούς προορισμούς, είχα μόλις φύγει από το πατρικό μου για να συζήσω με τον άντρα της ζωής μου και last but not least έμεινα έγκυος στο κοριτσάκι μου!

Όλα φώναζαν ΕΥΤΥΧΙΑ γύρω μου!!! Καθόμουν στον καναπέ, μετά το γραφείο και σκεφτόμουν τι έχω κάνει για να αξίζω τόση ευτυχία (μεταξύ μας είχα κάνει πολλά για να την αξίζω).

 

Και ύστερα... το χάος. Μούτζα. Και με τα δύο χέρια. Οι γιαγιάδες το λένε γλωσσοφαγιά. Εγώ δεν τα πιστεύω αυτά, αλλά πραγματικά δεν ξέρω πως να το εξηγήσω...

 

Δούλευα μέχρι 8 μηνών. Η απόδοσή μου από τις αρχές του '09 σαφώς και έπεσε γιατί λόγω εγκυμσύνης, είχα πάρει αγκαλιά μια λεκάνη όλη μέρα. Μέχρι και τον 9ο ο εμετός ήταν κολλητός φίλος. Στους πελάτες δεν μπορούσα να πηγαίνω. Πολλές φορές πήγαινα και πέρναγα όλο το ραντεβού στην τουαλέτα τους. Φεύγω να γεννήσω. Γεννάω και το μωρό έχει σοβαρό πρόβλημα στην καρδιά. Αποφασίζουμε να απευθυνθούμε στον καλύτερο για να σώσει τη ζωή του παιδιού μας. Αμοιβή χιλιάδων ευρώ (μη υπολογισμένα), αλλά αξίζουν μέχρι δεκάρας. Χειρουργείο πρώτο, 12 ημερών. Κατάθλιψη, πίκρα, απογοήτευση, νεύρα, αγωνία, στεναχώρια και πάλι κατάθλιψη. Μου λένε πως θα χρειαστεί και δέυτερο χειρουργείο αργότερα. Γυρίζω στη δουλειά Μάιο του '10. Η κρίση έχει χτυπήσει ανελέητα τα media. Πίεση στη δουλειά. Εγώ με το μυαλό μου μόνιμα, στο τι είχαμε περάσει και στο τι θα περνούσαμε το Νοέμβριο του '10 που θα γινόταν το 2ο χειρουργείο της μικρής. Κουτσά στραβά συντηρούσα τον εαυτό μου στην εταιρία. Ζητάω άδεια άνευ αποδοχών από τη μέρα του χειρουγείου έως τον Ιανουάριο του '11, γιατί ΕΠΡΕΠΕ να μείνω με το μωρό με εντολή του καρδιοχειρουργού. Αρχικά μου λένε ok. Γίνεται και η δεύτερη επέμβαση. Αμοιβή χιλιάδων ευρώ (υπολογισμένα), αλλά αξίζουν μέχρι δεκάρας. Δόξα τω Θεό όλα πάνε τέλεια και το παιδάκι μου είναι πλέον καλά!!! Γυρίζουμε σπίτι, ταλαιπωρημένοι, αλλά αισιόδοξοι για το μέλλον. Δύο χρόνια μας πάει μ@μιώντ@ς, πόσο μπορεί να συνεχιστεί; Και όμως μπορεί. Λίγες μέρες μετά την επιστροφή μας σπίτι, με παίρνουν από την εταιρία μου να μου ανακοινώσουν τηλεφωνικά την απόλυση μου. Δεν περίμεναν καν να γυρίσω. Οι εταιρίες δεν είναι λέει φιλανρωπικά ιδρύματα. Έχουν δίκιο. Δυστηχώς δε μπορούσαν να με κρατήσουν. Ήμουν ένας υπάλληλος που μέχρι το 2008 πήγαινε "σφαίρα", αλλά για χ, ψ λόγους από το '09 και μετά έπεσε η απόδοσή του.

Είμαι άνεργη 11 μήνες και σε λίγο τελειώνει ο ΟΑΕΔ. Στέλνω βιογραφικά για πωλήτρια σε μαγαζιά λιανικής και δεν με παίρνουν, ούτε για συνέντευξη. Μπορεί και να έχω στείλει 300 βιογραφικά. Ο άντρας μου δουλεύει σαν το σκυλί και παίρνει έναν μισθό που δεν φτάνει ούτε για τα βασικά. Ευτυχώς έχουμε βοήθεια από τους δικούς μας. Φτάσαμε 30 χρονών μαντράχαλοι για να μας χαρτζιλικώνουν οι γονείς μας...

 

Το θέμα όμως, για να κλείσω, είναι 1. Το παιδί μου είναι καλά. Εγώ και ο άντρας μου είμαστε καλά. Θα τα καταφέρουμε.

 

Σίγουρα δεν υπάρχει χειρότερο πρόβλημα από θέματα υγείας! Χειρουργεία σε τόσο μικρά, δεν μπορώ με τρελαίνει η σκέψη και μόνο. Πάλι καλά που το έχετε πίσω σας πλέον!

Απίστευτο πράγμα και αυτό με τα βιογραφικά. Προ κρίσης για να πάω στην δεύτερη εταιρία μπήκα στο καριέρα, βρήκα 9 θέσεις έστειλα βιογραφικά και οι 7 με πήραν σε συνέντευξη! Τώρα έχω στείλει και εγώ αμέτρητα βιογραφικά και κατάφερα να πάω σε δύο και αυτές αφού έσβησα από το βιογραφικό το γεγονός ότι έχω παιδί. Περιττό να πω ότι μόλις το είπα, οι συνεντεύξεις έληξαν με συνοπτικές διαδικασίες!

Ο κλάδος σου έχει τεράστιο πρόβλημα, έχω και μια γνωστή δημοσιογράφο, που δούλευε στην τηλεόραση, άνεργη πλέον. Καλά εννοείτε ότι τις γυναίκες πλήγει περισσότερο η κατάσταση.

[tzitzikaki123]

Τώρα έχω στείλει και εγώ αμέτρητα βιογραφικά και κατάφερα να πάω σε δύο και αυτές αφού έσβησα από το βιογραφικό το γεγονός ότι έχω παιδί. Περιττό να πω ότι μόλις το είπα, οι συνεντεύξεις έληξαν με συνοπτικές διαδικασίες!

αυτο το κανω παααααρα πολυ καιρο τωρα. δεν δειχνω τιποτα που να "προδιδει" οτι ειμαι μαμα, μπας και κατσει καμια δουλεια.

η ειρωνια ξερεις ποια ειναι ομως...?οτι ολα μεσα μου επαναστατουν!γιατι ειναι φορες που σιχαινομαι τον εαυτο μου που κρυβω το παιδι για να βρω δουλεια..οποτε με πιανει, το μονο που προσπαθω ειναι να επικεντρωνομαι στο παιδι μου, μονο σε αυτο εχω υποχρεωση και σε κανενα αλλο. και μια υποζρεωση ειναι να βρω δουλεια, να μπορω να το στηριζω. αλλα εσοδα δεν εχω. αρχισε να κανει νερα ο πρωην συζυγος με την διατροφη και εχω αλλα τρεξιματα και απο εκει με το δικηγορο...

ασχετο, αλλα εσεις τι κανετε οταν σας παιρνει απο κατω?

[tzitzikaki123]

sofia1981 διαβασα το ποστ σου και ειλικρινα χαιρομαι που πλεον ειναι καλα το παιδακι σου!

[elenatz]

αυτο το κανω παααααρα πολυ καιρο τωρα. δεν δειχνω τιποτα που να "προδιδει" οτι ειμαι μαμα, μπας και κατσει καμια δουλεια.

η ειρωνια ξερεις ποια ειναι ομως...?οτι ολα μεσα μου επαναστατουν!γιατι ειναι φορες που σιχαινομαι τον εαυτο μου που κρυβω το παιδι για να βρω δουλεια..οποτε με πιανει, το μονο που προσπαθω ειναι να επικεντρωνομαι στο παιδι μου, μονο σε αυτο εχω υποχρεωση και σε κανενα αλλο. και μια υποζρεωση ειναι να βρω δουλεια, να μπορω να το στηριζω. αλλα εσοδα δεν εχω. αρχισε να κανει νερα ο πρωην συζυγος με την διατροφη και εχω αλλα τρεξιματα και απο εκει με το δικηγορο...

ασχετο, αλλα εσεις τι κανετε οταν σας παιρνει απο κατω?

 

Και που δεν το γράφουμε (το παιδί στο βιογραφικό) πάλι άκυρο είναι! Μία φίλη μου, που είναι ανύπαντρη της λένε ότι δεν μπορούν να την πάρουν γιατί είναι σε ηλικία να παντρευτεί και να κάνει οικογένεια! Δεν τους πιάνεις πουθενά λέμε! Μάλλον είναι αυτή η ηλικία των 30 + που δεν τους κάνει γενικά. Το κακό είναι ότι αισθάνομαι τα πιο παραγωγικά μου χρόνια να περνούν έτσι. Κάθε εξάμηνο που απέχω νιώθω ότι θα είναι ακόμη πιο δύσκολο. Βλέπετε δούλευα σε εταιρίες πληροφορικής, οι εξελίξεις τρέχουν ... και εγώ στάσιμη.

 

Όταν με παίρνει από κάτω και αφού περάσουν δυο - τρεις μέρες συνήθως προσπαθώ να βρω κάτι να ασχοληθώ. Μέχρι στιγμής έχω φτιάξει σε τέτοιες φάσεις:

 

Εκπαιδευτικά προγράμματα για το παιδί μου

Κήπο στη βεράντα

Blog στο internet

Ξεσπάω στο σπίτι και αλλάζω τη θέση των επίπλων

Έχω κάνει διατριβή σε vampires (βιβλία και ταινίες)

και γενικά κάνω οτιδήποτε θα με πωρώσει, θα με απασχολήσει και θα με κάνει να αισθάνομαι δημιουργική!

Επίσης το θετικό είναι ότι ο άντρας μου κάνει αρκετά επαγγελματικά ταξίδια, οπότε ακολουθούμε όποτε μπορούμε.

 

Αααα Αυτό τον καιρό ετοιμάζω το πάρτι γενεθλίων του μικρού μου, όποιος έχει όρεξη να δει μικρο κατασκευές εδώ:

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=102786

 

 

Εσείς τι κάνετε?

[tzitzikaki123]

Όταν με παίρνει από κάτω και αφού περάσουν δυο - τρεις μέρες συνήθως προσπαθώ να βρω κάτι να ασχοληθώ. Μέχρι στιγμής έχω φτιάξει σε τέτοιες φάσεις:

 

Εκπαιδευτικά προγράμματα για το παιδί μου

Κήπο στη βεράντα εκει ξεσπαω και εγω

Blog στο internet

Ξεσπάω στο σπίτι και αλλάζω τη θέση των επίπλων ναι, μαζι με καθαριοτητα καθε μερα για να περναει κ η ωρα

Έχω κάνει διατριβή σε vampires (βιβλία και ταινίες) εγω βιβλια και ταινιες γενικοτερα

 

Εσείς τι κάνετε?

 

επεισης εφαρμοζω τον παλιμπαιδισμο. ο γιος μου αλλο που δεν θελει , ε και ξαλαφρωνω και εγω. την μια μερα τπ παιζαμε ινδιανοι, την αλλοι πειρατες , κοκ. και μιλαμε οχι μονο στο σπιτι αλλα πχ και στο δρομο για το σπουπερμαρκετ η το σταθμο.

[elenatz]

επεισης εφαρμοζω τον παλιμπαιδισμο. ο γιος μου αλλο που δεν θελει , ε και ξαλαφρωνω και εγω. την μια μερα τπ παιζαμε ινδιανοι, την αλλοι πειρατες , κοκ. και μιλαμε οχι μονο στο σπιτι αλλα πχ και στο δρομο για το σπουπερμαρκετ η το σταθμο.

 

:p:D

[sofia1981]

sofia1981 διαβασα το ποστ σου και ειλικρινα χαιρομαι που πλεον ειναι καλα το παιδακι σου!

 

Μα είναι και το μόνο πραγματικά σημαντικο!!!!

[ria22]

Να'μαι και εγω.....ηθελα τοσο καιρο να ανοιξω ενα τετοιο θεμα και με προλαβε η φιλη μας..........Ουτε εγω ειχα φανταστει την ζωη μου σπιτι,δουλειες κτλ και ομως ειναι ακριβως ετσι.....υπαρχουν στιγμες που αναπολλω τν παλια μου ζωη,μου λειπει και οπως ειπε η elenatz παλια ειχε αλλα θεματα για συζητηση και τωρα οι συνταγες για τν κοτοπιτα......το αντιμετωπιζω και εγω αυτο,δν μ'αρεσει...... παλια με τις φιλες μου μιλουσαμε για τοσα πολλα και τωρα δν μπορουμε μερικες φορες να βρουμε κοινο θεμα συζητησης γιατι ειμαι κλεισμενη σπιτι και δν ασχολουμε με τπτ.......Χα χα και εγω ειχα ονοιρευτει καριερα και μαλιστα τν ονειρευομαι ακομα,ηταν οτι πιο σημαντικο στην ζωη μου,τωρα βεβαια παει μετα το μωρακι μου και απλα κανω υπομονη,δν ξερω γιατι αλλα κανω,λεω ,λεω μηπως και γινει καποια μερα κτ.......elenatz ειναι σαν να εγραψα εγω αυτα που γραφεις πραγματικα,συμπασχω απολυτα μαζι σου........-)-)-)

[esta76]

Ακριβώς έτσι νιώθω και εγώ! Να πως ότι φταίει η κρίση? Απελπίζομαι ακόμη πιο πολύ, γιατί νιώθω ότι δεν μπορώ να κάνω τίποτε για αυτό.

Και εγώ δεν μπορώ να πω ότι δεν με στηρίζει ο άντρας μου αλλά υπάρχουν πολλές καθημερινές μικρές βλακειούλες θα τις πω, που με βγάζουν από τα ρούχα μου!

Όταν για παράδειγμα μου πει ότι είναι κουρασμένος μετά τη δουλειά και δεν ξέρω, νιώθω να μην παίρνω αέρα γιατί και εγώ νιώθω μια μόνιμη κούραση που όταν το λέω με κοιτάνε σαν να μου λένε "σιγά, που να δούλευες κιόλας!"

Ή για παράδειγμα βγαίνω από τα ρούχα μου, όταν παίζουν πάνω στο κρεβάτι που έχω στρώσει πριν ένα τέταρτο και το αφήνουν χάλια μετά!

.....

 

Αυτα τα βιωνω κι εγω και πεφτω ψυχολογικά.Τα θεωρω μεγάλη καταντια...

[esta76]

Όταν με παίρνει από κάτω και αφού περάσουν δυο - τρεις μέρες συνήθως προσπαθώ να βρω κάτι να ασχοληθώ. Μέχρι στιγμής έχω φτιάξει σε τέτοιες φάσεις:

 

Εκπαιδευτικά προγράμματα για το παιδί μου

Κήπο στη βεράντα

Blog στο internet

Ξεσπάω στο σπίτι και αλλάζω τη θέση των επίπλων

Έχω κάνει διατριβή σε vampires (βιβλία και ταινίες)

και γενικά κάνω οτιδήποτε θα με πωρώσει, θα με απασχολήσει και θα με κάνει να αισθάνομαι δημιουργική!

Επίσης το θετικό είναι ότι ο άντρας μου κάνει αρκετά επαγγελματικά ταξίδια, οπότε ακολουθούμε όποτε μπορούμε.

 

Αααα Αυτό τον καιρό ετοιμάζω το πάρτι γενεθλίων του μικρού μου, όποιος έχει όρεξη να δει μικρο κατασκευές εδώ:

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=102786

 

 

Εσείς τι κάνετε?

 

Οσα εχω μαρκάρει τα κάνω κι εγω και κυριως σερφαρω γιατί τα άλλα θελουν χρονική διαρκεια και το παιδί είναι μικρό ακόμα και δεν το πετυχαίνω.Συχνά βλέπουμε dvd με τον άντρα μου.

Κεντάω καμια φορά να ξεχνιεμαι.Οχι πολυπλοκα πράγματα, σταυροβελονιά...

Η μαμά μου ξερει καλό κεντημα και σκεφτομαι να μου δειξει και κάτι άλλο

Ευχομαι να μεγαλωσει το παιδάκι μου να παίζουμε μαζί.Τώρα κάνουμε αγκαλιες, του λέω τραγουδάκια, του δειχνω εικονιτσες, αυτά

[elenatz]

Να'μαι και εγω.....ηθελα τοσο καιρο να ανοιξω ενα τετοιο θεμα και με προλαβε η φιλη μας..........Ουτε εγω ειχα φανταστει την ζωη μου σπιτι,δουλειες κτλ και ομως ειναι ακριβως ετσι.....υπαρχουν στιγμες που αναπολλω τν παλια μου ζωη,μου λειπει και οπως ειπε η elenatz παλια ειχε αλλα θεματα για συζητηση και τωρα οι συνταγες για τν κοτοπιτα......το αντιμετωπιζω και εγω αυτο,δν μ'αρεσει...... παλια με τις φιλες μου μιλουσαμε για τοσα πολλα και τωρα δν μπορουμε μερικες φορες να βρουμε κοινο θεμα συζητησης γιατι ειμαι κλεισμενη σπιτι και δν ασχολουμε με τπτ.......Χα χα και εγω ειχα ονοιρευτει καριερα και μαλιστα τν ονειρευομαι ακομα,ηταν οτι πιο σημαντικο στην ζωη μου,τωρα βεβαια παει μετα το μωρακι μου και απλα κανω υπομονη,δν ξερω γιατι αλλα κανω,λεω ,λεω μηπως και γινει καποια μερα κτ.......elenatz ειναι σαν να εγραψα εγω αυτα που γραφεις πραγματικα,συμπασχω απολυτα μαζι σου........-)-)-)

 

Να φανταστείς ότι εγώ με τις φίλες μου από τη σχολή έχω να βρεθώ από όταν γέννησα, οι παρέες μας είναι πλέον παντρεμένα ζευγάρια με παιδάκια. Από τη μία λογικό δεν μπορούμε να έχουμε την κοινωνική ζωή που είχαμε. Από την άλλη όμως, υπάρχουν στιγμές που θέλω να πω ότι σιχάθηκα και δεν έχω που να το πω!

Φαινομενικά, και σε σύγκριση με άλλους δεν θα έπρεπε να παραπονιέμαι, κάποιες φορές αισθάνομαι και ένοχη. Μου λείπουν τόσο πολύ όμως οι στιγμές που απλά αράζαμε με τα κορίτσια και λέγαμε βλακείες, που ακόμη και τώρα μου έρχονται δάκρυα στα μάτια...

[elenatz]

Οσα εχω μαρκάρει τα κάνω κι εγω και κυριως σερφαρω γιατί τα άλλα θελουν χρονική διαρκεια και το παιδί είναι μικρό ακόμα και δεν το πετυχαίνω.Συχνά βλέπουμε dvd με τον άντρα μου.

Κεντάω καμια φορά να ξεχνιεμαι.Οχι πολυπλοκα πράγματα, σταυροβελονιά...

Η μαμά μου ξερει καλό κεντημα και σκεφτομαι να μου δειξει και κάτι άλλο

Ευχομαι να μεγαλωσει το παιδάκι μου να παίζουμε μαζί.Τώρα κάνουμε αγκαλιες, του λέω τραγουδάκια, του δειχνω εικονιτσες, αυτά

 

Ναι σωστά ξέχασα το σημαντικότερο το serfing στο internet! Και εγώ όποτε μπορώ μέσα είμαι

[tzitzikaki123]

Ναι σωστά ξέχασα το σημαντικότερο το serfing στο internet! Και εγώ όποτε μπορώ μέσα είμαι

και εγω!

και εχω να προσθεσω οτι "ξεσπαω" με τις δουλειες στο σπιτι επισης, αλλα και το να φτιαχνω τα νυχια μου.

[elenatz]

και εγω!

και εχω να προσθεσω οτι "ξεσπαω" με τις δουλειες στο σπιτι επισης, αλλα και το να φτιαχνω τα νυχια μου.

 

Μια χαρά γιατί εγώ τα παραμελώ τελείως, σε σημείο που όταν αρχίζουν να σπάνε απλά τα κόβω όσο πιο κοντά γίνετε! Το έκανα ανέκαθεν αυτό, τα νύχια με ενοχλούν στην πληκτρολόγηση! :oops:

[UFO]

υπάρχουν τόσα ωραία πράγματα που εν καιρό κρίσης ( όπως λέει και το τοπικ : για να αλληλοβοηθηθούμε ) που μπορούμε να κάνουμε

άνεργες και μη !

 

λιστα (προτάσεις) :

εγώ αν και δουλεύω αλλα και πριν φρόντιζα να κάνω τα εξής

1

2 μέρες την εβδομάδα να κάνω play dates με φίλους

Κόστος = 0

 

καλείς μια μαμα η ένα ζευγάρη που συμπαθείς με το / τα παιδακια τους να παίξουν σπίτι

να γνωριστείτε καλύτερα να πιείτε καφέ

ε ν καιρό και τα παιδιά μπορούν να νιώσουν εμπιστούνη

και να τα κρατάτε η μία της άλλης για δυο ώρες

αυτό σημαίνει ότι : ελεύθερος χρόνος να φτιάξεις το βιογραφικό σου

να κάνεις ένα μπάνιο ΜΟΝΗ ΣΟΥ

να συγυρίσεις

κοκ

 

 

2

ένα περίπατο να γνωρίσεις την γειτωνία σου

σε ένα κοντινό πάρκο

να πλατσουρίσεις στην βροχή ... γιατί όχι (έχω την αίσθηση ότι τα παιδιά μας αρωστάινουν περισσότερο γιατί τα υπερπροστατευουμε )

 

3

 

εθελοντική εργασία σε ένα ίδρυμα σε έναν οργανισμό ... υπάρχουν ΧΙΛΙΑ ΜΥΡΙΑ ιδρύματα μη κερδοσκοπικές που επιζητούν ακόμα και τις γραμματιακές γνώσεις από τος πιτι μας

 

4

δεν ξέρω ... αν είναι θα σας πω κι άλλα !