Recommended Posts

    me kanate kai aisthanthika poli asxima oxi epeidi '''varao'' to paidi pros theoy....kai otan leme varao ennow xaidema kai opos anefere kapoios tis perissoteres fores to vlepei san paixnidi.....apla agxothika me ayto poy moy eipe i pethera moy oson afora ta nevra poy pernane apo ta xeriakai ithela na do an kaneis kerei kati....


    zoi den einai oi stigmes poy anapneoyme....

    zoi einai oi stigmes poy mas kovoyn tin anasa....

     

    <a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lb1f.lilypie.com/hXSSp3.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie First Birthday tickers" /></a>

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ειναι προσβλητικο για το παιδι να τιμωρηθει το..χερακι του επειδη εκανε κατι.αφορα το σωμα του τον εαυτο του κ του δημιουργειται αρνητικο συναισθημα.προσωπικα οταν κανει κατι που δεν πρεπει πχ να πειραξει ενα αντικειμενο εεπικινδυνα της λεω οτι δεν το σπρωχνουμε-πεταμε κτλ αλλα μπορουμε να το κανουμε καλο,να το χαιρετισουμε να το κοιταμε κτλ.παει πολυ καλα το συστημα αυτο γιατι δεν νιωθει ενοχες δεν την τιμωρω με την απουσια απο το αντικειμενο,εκτος εννοειται αν ειναι πολυ σοβαρο,κ νιωθει οτι εχει δικαιωμα να ασχοληθει απλα με αλλο τροπο

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    pilarin... είναι σαφής η διαφορά της "ξυλιάς" από τον ξυλοδαρμό. Πιστεύω πως οι περισσότεροι εδώ, το γνωρίζουν.

     

    Σε αυτό το σημείο.... πιθανά να πέσει μια "πατ". Και ταυτόχρονα απομακρύνει ο γονιός το παιδί από το σημείο κινδύνου.

     

    Μα νομίζω το είχα ξαναπεί πιο πριν.

     

    Δεν "τιμωρούμε" το παιδί με το "πατ" επειδή δεν μας ακούει.

     

    Του δίνουμε να καταλάβει ότι συνδέεται η κίνηση (χτυπάω το τζάμι με την κουτάλα) με ενδεχόμενο κίνδυνο και πόνο. Ότι το ένα φέρνει το άλλο.

     

    Και αυτό μόνο σε περίπτωση όπου το παιδί δεν έχει δεχθεί τις 100 υποδείξεις και παραδείγματα που του έχεις αναφέρει υπομονετικά στην αρχή και με πιο έντονο ύφος αργότερα.

     

    Έχει διαφορά το ένα με το άλλο.

     

    Δεν τιμωρώ κάποιον επειδή δεν κάνει αυτό που γουστάρω.

     

    Αυτό είναι απαράδεκτο.

     

    Αλλά δεν πρόκειται να νιώσω ενοχές επειδή στην εκατοστή φορά που πήγε να χώσει το δάχτυλό του στη πρίζα του έδωσα μία στο χέρι και του εξήγησα ΞΑΝΑ ότι αυτό δεν πρέπει να το κάνει για τον Χ - Ψ λόγο.

     

    Και από εκεί και πέρα, δεν το ξαναέκανε.

     

    Απλώς αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ακόμα και αυτή η ξυλιά στο χέρι είναι αρκετή για να με βάλουν κάποιοι να νιώθω ένοχη, ή ότι δεν είμαι καλή μάνα.

     

    Και ένα σωρό γυναίκες (γιατί οι άνδρες δεν έχουν συνήθως τέτοια διλλήματα) αισθάνονται άσχημα γιατί έδωσαν μία ξυλιά, γιατί κάποια στιγμή ύψωσαν τη φωνή, γιατι δουλεύουν και λείπουν πολλές ώρες, γιατί δεν θήλασαν, γιατί θήλασαν αλλά λίγο, γιατί γέννησαν με καισαρική, γιατί αφήνουν τα μικρά τους να κοιμούνται στην αγκαλιά τους κοκ

     

    Ίσως φανεί off topic αλλά πιστεύω ότι πρέπει να το σκεφτούμε λίγο.

     

    Μία μάνα έχει ενοχές επειδή έδωσε μία ελαφριά στο χεράκι (για τους δικούς της λόγους) και φοβάται ότι το παιδί θα μείνει στον τόπο.

     

    Αυτό πάντως πρώτη φορά το ακούω, αν και θα ήταν καλύτερο να μας απαντήσει ένας γιατρός.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    συγνωμη αλλα αν μεναμε στον τοπο απο ενα χτυπημα στο χερι θα ειχε πεθανει ολος ο ανθρωπινος πλυθησμος!!

    ποσες φορες δε χτυπησαμε στα χερια μας?(οχι απο ξυλο αλλα γενικα)

    εγω βασικα μικρη συνεχεια εσφιγγα τα χερια μου σε πορτες,ντουλαπια,συρταρια

    και μια φορα επεσα με το ποδηλατο και σφιχτηκε το χερι μου αναμεσα στο τιμονι και στο φρενο και μου βγηκαν και 2 νυχια:rolleyes:

    η πεθερα σου λεει μπαρμπουτσαλα.αν ηταν ετσι οι δολοφονοι δε θα ειχαν οπλα αλλα σκοτωστρες να κοπαναν στα χερια:rolleyes::rolleyes:

    οσο για το θεμα της ξυλιας και εγω ειμαι αντιθετη ωστοσο το παραδειγμα της πριζας που ειπε η κοπελα παραπανω με προβληματισε.η κορη μου ειναι μικρη ακομα ...και εχω και παντου ασφαλειες στιςπριζες αλλα γενικως λεω τι γινεται οταν ενα παιδι πχ επανηλειμενα βαζει το δαχτυλο στην πριζα(ειτε στο σπιτι ειτε καπου αλλου) μια φιλη μου εδωσε 2 ξυλιες στον ποπο του 3χρονου γιου της γιατι σκαρφαλωνε στα καγκελα του μπαλκονιου και οσες φορες και να του ειπε να φυγει απο κει αυτος δεν ακουγε..


    npbIp1.png

     

    jqdhp1.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τα ζωτικής σημασίας πράγματα ο οργανισμός τα προστατεύει π.χ. με οστά (βλ. νωτιαίο μυελο, κρανίο, στέρνο κτλ). Τα χέρια είναι εργαλεία. Αυτό που λέει η πεθερά σου δεν ευσταθεί.

     

    pilarin... κανένας δε μπορεί να κρίνει κανέναν μέσα σε ένα φόρουμ. Το τι λέγεται, πώς λέγεται, τι εννοεί ο άλλος και τι καταλαβαίνουν οι υπόλοιποι είναι εντελώς διαφορετικά πράγματα. Πολλά παρερμηνεύονται. Άρα, δε χρειάζεται να απολογείσαι σε κανέναν και για τίποτα. Το τι γίνεται στο σπίτι σου το ξέρεις μόνο εσύ... Όλοι οι υπόλοιποι εδώ είμαστε απλώς... μαϊντανοί! :lol:;)

     

    Υπάρχουν πολλά πράγματα που θεωρούνται "τέλεια" και "κατάλληλα" για τα παιδιά και είναι πρακτικά ανεφάρμοστα, (άρα κάπου πάσχουν). Επομένως... νομίζω πως αν κάποιος χαράξει πορεία με βάση να μην κάνει κανένα απολύτως λάθος, έχει χαμένη μάχη εκ των προτέρων.

     

    Όλοι κάνουμε λάθη, ή λέμε στους άλλους πράγματα που μπορεί -εν αγνοία μας- να είναι λανθασμένα. Είμαστε απλά άνθρωποι. ;)


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Μα νομίζω το είχα ξαναπεί πιο πριν.

     

    Δεν "τιμωρούμε" το παιδί με το "πατ" επειδή δεν μας ακούει.

     

    Του δίνουμε να καταλάβει ότι συνδέεται η κίνηση (χτυπάω το τζάμι με την κουτάλα) με ενδεχόμενο κίνδυνο και πόνο. Ότι το ένα φέρνει το άλλο. θα μπορουσε να συνδιαστει με το "σου παιρνω την κουταλα και δεν θα εχεις κουταλα να παιξεις μεχρι να καταλαβεις οτι δεν χτυπαμε το τζαμι γιατι θα σπασει και θα τραυματιστεις"

     

    Και αυτό μόνο σε περίπτωση όπου το παιδί δεν έχει δεχθεί τις 100 υποδείξεις και παραδείγματα που του έχεις αναφέρει υπομονετικά στην αρχή και με πιο έντονο ύφος αργότερα.

     

    Έχει διαφορά το ένα με το άλλο.

     

    Δεν τιμωρώ κάποιον επειδή δεν κάνει αυτό που γουστάρω.

     

    Αυτό είναι απαράδεκτο.

     

    Αλλά δεν πρόκειται να νιώσω ενοχές επειδή στην εκατοστή φορά που πήγε να χώσει το δάχτυλό του στη πρίζα του έδωσα μία στο χέρι και του εξήγησα ΞΑΝΑ ότι αυτό δεν πρέπει να το κάνει για τον Χ - Ψ λόγο.

     

    Και από εκεί και πέρα, δεν το ξαναέκανε.

     

    Απλώς αυτό που με στεναχωρεί είναι ότι ακόμα και αυτή η ξυλιά στο χέρι είναι αρκετή για να με βάλουν κάποιοι να νιώθω ένοχη, ή ότι δεν είμαι καλή μάνα. γιατι να υπαρξει αυτη η ξυλια και να μην απομακρυνεις το παιδι απο τον κινδυνο; ισως το να δοθει μια ξυλια ειναι πιο συντομο και λιγοτερο κουραστικο απο το να εξηγεις ξανα και ξανα μεχρι να καταλαβει οτι κατι δεν επιτρεπεται. αν καποια στιγμη λειπεις απο κοντα του, εστω για δευτερολεπτα, δεν θα εχει το φοβο της ξυλιας κι ισως τοτε σκεφτει να βαλει παλι το δαχτυλο στην πριζα, οχι?

     

    Και ένα σωρό γυναίκες (γιατί οι άνδρες δεν έχουν συνήθως τέτοια διλλήματα) αισθάνονται άσχημα γιατί έδωσαν μία ξυλιά, γιατί κάποια στιγμή ύψωσαν τη φωνή, γιατι δουλεύουν και λείπουν πολλές ώρες, γιατί δεν θήλασαν, γιατί θήλασαν αλλά λίγο, γιατί γέννησαν με καισαρική, γιατί αφήνουν τα μικρά τους να κοιμούνται στην αγκαλιά τους κοκ

     

    Ίσως φανεί off topic αλλά πιστεύω ότι πρέπει να το σκεφτούμε λίγο.

     

    Μία μάνα έχει ενοχές επειδή έδωσε μία ελαφριά στο χεράκι (για τους δικούς της λόγους) και φοβάται ότι το παιδί θα μείνει στον τόπο.

     

    Αυτό πάντως πρώτη φορά το ακούω, αν και θα ήταν καλύτερο να μας απαντήσει ένας γιατρός.

     

    Ολοι καποια στιγμη εχουμε κανει κατι επικινδυνο, φαντασου ο αντρας σου ή η μητερα σου σε αυτη την ηλικια που βρισκεσαι να σε αντιμετωπιζαν καπως ετσι...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    pilarin... είναι σαφής η διαφορά της "ξυλιάς" από τον ξυλοδαρμό. Πιστεύω πως οι περισσότεροι εδώ, το γνωρίζουν.

     

    Δεν υπάρχει πρόθεση κατάκρισης -τουλάχιστον όχι από μέρους μου. Το λέω γιατί δε θα ήθελα να παρεξηγηθούν τα λεγόμενά μου. Εγώ δε σε γνωρίζω, άρα είμαι ο τελευταίος άνθρωπος που θα μπορούσα να σε κρίνω στο ρόλο σου ως μητέρα! :)

     

    -------------------------------------------------------------

     

     

     

    Κάτι άλλο...

    Το "όχι" για να πιάσει... δε χρειάζεται συνεχή επανάληψη. Γιατί έτσι μαθαίνουν να το αγνοούν. Τι θέλω να πω (δανείζομαι το παράδειγμα που αναφέρθηκε παραπάνω, επειδή είναι βολικό):

     

    π.χ.

    Πάει ένα παιδί να πιάσει ένα πορτατιφ που ήταν αναμένο και καίει.

    Λεει ο γονιός "όχι".

     

    Το παιδί σταματά για μια στιγμή και μετά συνεχίζει την προσπάθειά του.

    Ξαναλέει ο γονιός "όχι".

     

    Εκείνο, ούτε που γυρνά να κοιτάξει.

    Συνεχίζει να απλώνει το χέρι και βρίσκεται μια ανάσα από το να το πιάσει.

     

    Ο γονιός λέει ξανά "όχιιιι".

     

    Σε αυτό το σημείο.... πιθανά να πέσει μια "πατ". Και ταυτόχρονα απομακρύνει ο γονιός το παιδί από το σημείο κινδύνου.

     

     

     

    Να το δούμε λίγο διαφορετικά;

    Πάει ένα παιδί να πιάσει ένα πορτατιφ που ήταν αναμένο και καίει.

    Λεει ο γονιός "όχι".

     

    Το παιδί σταματά για μια στιγμή και μετά συνεχίζει την προσπάθειά του.

    Ξαναλέει ο γονιός "όχι" (δεύτερη φορά). Ταυτόχρονα το παίρνει από το σημείο κινδύνου και εξηγεί.

     

    Εκεί πιθανά θα σταματήσει.

    Αν δε σταματήσει, πάλι λέμε "όχι" και δεν του επιτρέπουμε να προσεγγίσει.

    Σε αυτη την εικόνα, δεν υπάρχει "πατ".

     

     

    Έχουμε δηλαδή το ίδιο αποτέλεσμα (να μην κινδυνέψει το παιδί), χωρίς... "πατ". Πιθανά όμως χρειάζονται επαναλήψεις.

    Ωραία. Εκείνη τη στιγμή απομακρύνουμε το παιδί χωρίς το πατ. Το παιδί σε πρώτη ευκαιρία και ιδώς την ώρα που είμεις είμαστε απασχολημένοι με κάτι πάιει να πιάσει καιπάλι τη λάμπα. κ.λ.π. Πόσες φορές κάνουμε το ίδιο; Ξάρω την απάντηση νομίζω: "όσες φορές χρειαστεί". Λοιπόν ανήκω στην άτυχη κατηγορία των ανθρώπων που χρειάζεται πάρα πολλές φορές για το καθετί. Αφήνει τη λάμπα πιάνει κάτι άλλο. Και ναι υποπίπτω στην αμαρτία: ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΜΟΥ. ΦΩΝΑΖΩ. ΡΙΧΝΩ ΤΟ ΠΑΤ ΣΤΟΝ ΠΩΠΟ. Είμαι εριστική το ξέρω. Ας έρθουν οι ειδικοί να μεγαλώσουν το παιδί μου σας διεκπεριαωτές. Ψύχραιμοι, γαλήνιοι , σταθέροί. Να εμπνέουν το σεβασμό και όχι το φόβο. Προσωπικά δεν έχω δει ποτέ φόβο στα μάτια του παιδιού μου. Με περνάει από ένα διαρκές τεστάρισμα μέχρι που είνια το όριο. Όταν χάσω την ψυχραιμία μου σταματάει. λέει να το όριο. Πιθανώς φταίω εγώ. Τι να πω; Πάντως ο γονιός δεν είναι μόνο ρόλος. Είναι ένας άνθρωπος με αντοχές πεπερασμένες και συναισθήματα που έχει ένα παιδί. Ξέρω θα πέσουν να με φάνε όσοι μεγαλώνουν τα παιδιά τους By the book. Προσωπικά πιστεύω ότι είναι απλώς τυχεροί που τους βγήκες κι όχι πιο ικανοί. Πολλές φορές όταν παθαίνουν κάτι οι άλλοι λέμε ε βεβαια αφού δεν έκαναν αυτό κι εκείνο. Κι ύστερα το παθαίνουμε κι εμείς που κάναμε αυτό κι εκείνο. Η ζωή μας δοκιμάζει με κάθε τρόπο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    pilarin pros theoy den ethese to thema apo tipseis epeidi dino kamia ksilia ston mikro otan den katalavenei....kanenas gonios den prepei na krinete gia to pos theorei ekeinos oti megalonei sosta ta paidia toy aplos antalasoyme apopseis kai kratame ayta poy theloyme an theoroymeoti mporoyn na siniparksoyn sto diko mas spitiko....dld min trelathoyme akoyo tosa pia den kanei strates den kanei to ena den kanei to allo....emeis pathame kati???????i pethera moy leei sinexeia min les oxi....gt re kopelia den einai leksi poy iparxei sto leksilogio mas???????/den prepei na tin mathei??????????dld min trelainomaste....oyte na eimaste stin kosmara mas me ta paidia mas alla oxi kai ipervolika prepei........!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!kamia ksilitsa den einai kai tromero pragma....den nomizo na toy afsei paidika traymata....apla ethesa to thema gt agxothika kai den gnoriza kati epi toy thematos kai gia na eimai kai eilikrinis gia na tis deikso tis petheras oti thn grafo ekei poy den pianei melani!!!!:PPPPPPPPPPPP anatasaki moy aresei poli o tropos poy prosegizeis to thema..........


    zoi den einai oi stigmes poy anapneoyme....

    zoi einai oi stigmes poy mas kovoyn tin anasa....

     

    <a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lb1f.lilypie.com/hXSSp3.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie First Birthday tickers" /></a>

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εννοειται πως κανεις δεν μπορει να κρινει κανεναν και για κανενα λογο. ουσιαστικα ειναι προσωπικες εμπειριες και παρατηρησεις. εχω δει στην πραξη και τα δυο συστηματα, εμας και ενα φιλικο ζευγαρι.

    Καμια φορα πειραματιζεσαι, προβληματιζεσαι μηπως κατι κανεις λαθος κτλ. Και δεν θεωρω οτι το να μεγαλωνουμε τα παιδια μας by the book ειναι υγιες (αυτο καθαρα προσωπικη αποψη). εμεις οταν του δωσαμε το ενα πακ στο χερακι (και ειπαμε μετα φαγαμε πολυ περισσοτερες) περισσοτερο το καναμε απο πειραματισμο και να δει οτι αυτο που κανει ποναει και το εξηγουσαμε και ΄λεκτικα.

     

    λοιπον, εμεις δεν το πολυμαλωναμε, τον αφηναμε και λιγο, του κανουμε τις παρατηρησεις και εξηγουμε καθε φορα. δυο φορες βγηκα εγω εκτος οριων και παλι καλα που δεν απλωσα το χερι μου αλλα του φωναξα πολυ και τοτε αρχισε να κλαιει. αποτελεσμα λοιπον μηδεν. ο δικος μου θελει να παθει για να μαθει, αλλα δεν μπορω να τον αφησω να παθει με τις μπριζες η το τζαμι. αφου δεν πιανει κατι αλλο τον απομακρυνω γιατι εινια το μονο στην τελικη που πιανει. προσπαθω...

     

    το αλλο ζευγαρι διαπαιδαγωγουν το δικο τους παιδι πιο αυστηρα, το μαλωναν απο πιο μικρο, δεν εινια σε καμια περιπτωση φοβισμενο, αλλα ακουει, δεν πειραζει, αμα του γινει παρατηρηση χωρις φωνες μονο " οχι δεν το πειραζουμε αυτο" ακουει και φευγει. εμας παλι οχι. δεν ξερω πιο συστημα εινια καλυτερο, ειναι θεμα πολλων και διαφορετικων παραγοντων και πιθανον και χαρακτηρα του παιδιου. και στο σπιτι του ο καθενας ξερει καλυτερα..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θελω να πω οτι και εμεις προβληματιστηκαμε με το αλλο παιδι και θεωρησαμε οτι το δικο μας το μεγαλωνουμε λαθος επειδη δεν το πολυμαλωσαμε απο πιο μωρο και τωρα δεν μας ακουει και οτι πρπει να γινουμε πιο αυστηροι. αλλα σε μας δεν επιασε. τα καναμε χειροτερα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    γιατι να υπαρξει αυτη η ξυλια και να μην απομακρυνεις το παιδι απο τον κινδυνο; ισως το να δοθει μια ξυλια ειναι πιο συντομο και λιγοτερο κουραστικο απο το να εξηγεις ξανα και ξανα μεχρι να καταλαβει οτι κατι δεν επιτρεπεται. αν καποια στιγμη λειπεις απο κοντα του, εστω για δευτερολεπτα, δεν θα εχει το φοβο της ξυλιας κι ισως τοτε σκεφτει να βαλει παλι το δαχτυλο στην πριζα, οχι?

     

    Η απομάκρυνση, η εξήγηση, η συζήτηση κλπ έχουν γίνει ξανά και ξανά.

     

    Κάποια στιγμή όμως το συγκεκριμένο "παιχνίδι" μπορεί να του στοιχίσει τη ζωή.

     

    Εάν δεν καταλάβει λοιπόν με τις 99 συζητήσεις ίσως συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα με τη μία ξυλιά στον πισινό.

     

    Όλοι προσπαθούμε, διαβάζουμε, ενημερωνόμαστε, αγχωνόμαστε κλπ.

     

    Και κανένας δεν είναι τέλειος γονέας γιατί κανένας δεν είναι τέλειος άνθρωπος.

     

    Αλλά δεν μου αρέσουν τα "κηρύγματα" (χωρίς παρεξήγηση, δεν το λέω με καμμία κακή διάθεση) του τύπου "προσπάθησε", "συζήτησε", "σκύψε στο πρόβλημα" κλπ σε θέματα τα οποία ενδεχομένως και να απειλούν τη ζωή ενός παιδιού.

     

    Και τέλος πάντων, κάποια στιγμή θα κατανοήσει ότι το γ*$#@νο το δάχτυλο δεν το χώνουν στη πρίζα.

     

    Τώρα θα μου πείτε τι κάνουμε στην εφηβεία.

     

    Αυτή είναι μία περίπτωση στην οποία έχω δώσει εντολή να με κοιμήσουν για 5 χρόνια και να με ξυπνήσουν όταν θα την έχουν ξεπεράσει.

     

    Πάντως από ότι ξέρω, κανένας δεν πήγε από ξυλιά στο χέρι (για να επανέλθουμε στο αρχικό ερώτημα)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    koyrkoympini theoro oti oloi san goneis kapoy isteroyme me ta paidia mas kai kapoy xanoyme.....den einai panta ksereis mono thema gonioy alla kai dekti....apo tin stigmi poy ginomaste manades leitoyrgoyme apo enstikto pio poli....to diko soy to enstikto leei ayto ara ayto einai to sosto gia to paidi soy...!!!!!!!!!!!esi ksereis kalitera....ego sigoyra istero sto thema ipnoy pantos....14 minon kai den mporo na ton apoxoristo apo to krevati....:PPPPPP


    zoi den einai oi stigmes poy anapneoyme....

    zoi einai oi stigmes poy mas kovoyn tin anasa....

     

    <a href="http://lilypie.com/"><img src="http://lb1f.lilypie.com/hXSSp3.png" width="400" height="80" border="0" alt="Lilypie First Birthday tickers" /></a>

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    H διαπαιδαγώγηση δεν είναι "ρούχο" που το φορά κανείς όποτε θέλει. Είναι κάτι που το ενσωματώνουμε στο δικό μας χαρακτήρα πρώτα, για να μπορέσει να το πάρει το παιδί δευτερογενώς. Το παράδειγμά μας είναι αυτό που αντιγράφει. Όχι τα λόγια μας.

     

     

    Ακούω συχνά να λένε "είναι μικρό ακόμα" και αφήνουν να αναπτύσσονται συμπεριφορές που αργότερα δύσκολα περιορίζονται.

    Προσωπικά πιστεύω πως από τη στιγμή που φτάνει να παράγει μια συμπεριφορά, τότε είναι αρκετά μεγάλο για να υποστεί τις συνέπειες. Αν αγνοηθεί η συμπεριφορά, τότε θα παγιώσει τη συνήθεια που εκείνο θέλει γιατί απλά δεν ξέρει πως είναι "λάθος".

     

    Είναι πιο δύσκολο να διορθώσει κάποιος μια παγιωμένη συμπεριφορά, από το να την εδραιώσει εξ αρχής. Τότε συνήθως υπάρχουν τα παράπονα για "δύσκολα παιδιά".

     

     

     

    Παραπάνω ανέφερα δύο παραδείγματα. Και τα δύο στο τέλος έχουν την ίδια κατάληξη (αποφυγή του κινδύνου) αλλά με διαφορετικό τρόπο. Η μία με ξυλιά η άλλη χωρίς. Γιατί να μην προτιμηθεί το "χωρίς";

     

     

     

     

    Επίσης ένα από τα πρωταρχικά πράγματα που αντιλήφθηκα -πάντα κατά τη γνώμη μου- είναι πως δεν υπάρχουν "σωστά" και "λάθος". Υπάρχουν απλά διαφορετικές προσεγγίσεις.

     

    Όμως έχω ερωτηματικά ως προς την προσέγγιση της "ξυλιάς":

    - Πώς ξέρει ο γονιός πως είναι "λίγη"; Παίζει ρόλο η δύναμη; .. ίσως κάτι άλλο;

    - Πώς ξέρει πως το "λίγο" το δικό του, είναι "λίγο" και για το παιδί;

    - Πώς είναι σίγουρος για το πώς το βλέπει το παιδί;

     

    - Ποιο ακριβώς είναι το όριο του "πολύ" και του "λίγο";

     

    - Δεν ανησυχεί για το ότι το παιδί θα θεωρήσει "φυσιολογικό" να τον χτυπήσει ένας τρίτος;

    - Επίσης η ξυλιά είναι το "δίκαιο του ισχυρότερου". Δηλαδή... ο ενήλικος είναι ισχυρός και επιβάλει τη γνώμη του με ξυλιά γιατί "έτσι γουστάρει". Άρα, όταν νιώσει ισχυρός... είναι πολύ πιθανό να αναπαραχθεί.

     

     

    Έχω ακούσει -προσωπικά- από παιδιά που τρώγανε ξύλο, όχι συχνά, αλλά "καλό ξύλο" όταν "έβγαιναν από τα όρια" για να "συναιτιστούν".

    Οι γονείς έχουν την αίσθηση πως "ήταν για το καλό του", "ήταν απαραίτητο", "ήταν δύσκολο παιδί".

    Το παιδί από την άλλη, το βίωνε πολύ πιο ισχυρά απ' όσο φαντάζονταν ποτέ οι γονείς. Το χειρότερο απ' όλα είναι πως το παιδί έχει την αίσθηση πως το άξιζε! Πως ήταν τόσο "κακό παιδί" που έπρεπε να τρώει πότε πότε ξύλο "για να στρώσει".

     

    -Πώς ξεπερνάτε αυτές τις ανησυχίες;

     

    Υ.Γ. Δε μιλάω εκ του ασφαλούς... έχω κι εγώ κάποια παιδιά που θέλουν υπομονή και συνεχή υπενθύμηση των ορίων και των κανόνων. Έχω και πιο βολικά. Μπορώ να αντιληφθώ τη διαφορά στην υπομονή.

    Θεωρώ πως πρώτα πρέπει να εκπαιδεύσουμε τον εαυτό μας σαν γονείς για να μπορέσουμε να κάνουμε το καλύτερο προς τα παιδιά μας.

     


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κάποια στιγμή όμως το συγκεκριμένο "παιχνίδι" μπορεί να του στοιχίσει τη ζωή.

     

    Εάν δεν καταλάβει λοιπόν με τις 99 συζητήσεις ίσως συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα με τη μία ξυλιά στον πισινό.

     

    Απομακρύνεις το παιδί από τον κίνδυνο. Η ξυλιά, σε τι ακριβώς εξυπηρετει;

     

    Με κάθε ειλικρίνια, σου λέω πως δεν το καταλαβαίνω. Με ποιο μηχανισμό εμπλέκεται στη σκέψη του παιδιού για να λειτουργήσει αποτρεπτικά την επόμενη φορά; Θα μπορούσες λίγο να με βοηθήσεις, σκέψη-σκέψη...;


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Απομακρύνεις το παιδί από τον κίνδυνο. Η ξυλιά, σε τι ακριβώς εξυπηρετει;

     

    Με κάθε ειλικρίνια, σου λέω πως δεν το καταλαβαίνω. Με ποιο μηχανισμό εμπλέκεται στη σκέψη του παιδιού για να λειτουργήσει αποτρεπτικά την επόμενη φορά; Θα μπορούσες λίγο να με βοηθήσεις, σκέψη-σκέψη...;

     

    Η ξυλιά δεν είναι κάτι το οποίο παίζει σε καθημερινή βάση.

     

    Στα 4 χρόνια που έχω τα παιδιά μου έχουν φάει... 3 ξυλιές;

     

    Και αυτές μόνο σε πολύ επικίνδυνες περιπτώσεις όπου η συζήτηση συζήτηση συζήτηση δεν ήταν αρκετή για να τα κάνει να καταλάβουν τη σοβαρότητα ενός ζητήματος (ίσως και λόγω ηλικίας).

     

    Και ύστερα, ω θαύμα, δεν το ξαναέκαναν.

     

    Ξυλιά έχει να πέσει πάνω από ένα χρόνο, που σημαίνει ότι τώρα πια η συζήτηση πιάνει, την καταλαβαίνουν, κατανοούν τον κίνδυνο.

     

    Δεν σηκώνουμε χέρι κι όποιον πετύχουμε επειδή εμείς έχουμε τα νεύρα μας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Άρα ο βασικός τρόπος διαπαιδαγώγησής σου δεν είναι η "ξυλιά".

    Έχεις βρει τρόπους να επικοινωνείς με το παιδί... που δεν περιέχουν "πατ". Άρα, πού διαφωνούμε -επί του πρακτικού;

     

     

     

    Άλλοι όμως δίνουν "μια ξυλιά"... "πότε-πότε" και δεν είναι 1 στο χρόνο.... αλλά 2-3 τη μέρα....

     

    Γι' αυτό λέω... το λίγο το δικό σου, είναι διαφορετικό από το λίγο του διπλανού... ή το δικό μου... Άρα, δε μπορώ να ισχυριστώ πως η "ξυλιά" είναι οκ... αρκεί να γίνεται "πότε-πότε", γιατί δε γνωρίζω πώς θα ερμηνεύσει ο άλλος το "πότε πότε".


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ δεν έτρωγα ξυλιες, μου τραβαγε η μανα μου το κοτσιδι ή το μερος εκει στον κροταφο.. ενταξει δεν τις εφαγα στα χερια αλλα ακομη το θυμαμαι, κι ενιωθα πολυ σκ$^%τα ..το θυμαμαι εκεινο το συναισθημα ακομη..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Άρα ο βασικός τρόπος διαπαιδαγώγησής σου δεν είναι η "ξυλιά".

    Έχεις βρει τρόπους να επικοινωνείς με το παιδί... που δεν περιέχουν "πατ". Άρα, πού διαφωνούμε -επί του πρακτικού;

     

     

    Μα δεν είπα ποτέ ότι ο τρόπος διαπαιδαγώσης που χρησιμοποιώ είναι η ξυλιά.

     

    Και δεν διαφωνούμε στην ουσία.

     

    Απλώς λέω ότι εάν κάποια στιγμή πέσει και μια ξυλιά, ε μη αρχίσουμε να ρίχνουμε τα ανάθεμα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μα δεν είπα ποτέ ότι ο τρόπος διαπαιδαγώσης που χρησιμοποιώ είναι η ξυλιά.

     

    Και δεν διαφωνούμε στην ουσία.

     

    Απλώς λέω ότι εάν κάποια στιγμή πέσει και μια ξυλιά, ε μη αρχίσουμε να ρίχνουμε τα ανάθεμα.

     

     

    αυτό ακριβώς λέμε βρε pilarin μου...ότι εσύ λές εάν κάποια στιγμή πέσει και μια ξυλιά και εννοείς μια φορά τον χρόνο κάποιος άλλος εννοεί μια-δυο φορές τη μέρα...

     

    anyway περι ορέξεως... ο καθένας μεγαλώνει το παιδί του όπως νομίζει εκείνος καλύτερα και όλοι μας θα κριθουμε σε λίγα χρόνια απ τους μόνους που έχουν δικαίωμα να το κάνουν...

     

    η συζήτηση είναι καλό να γίνεται γιατί ίσως βοηθήσει κάποιον που δεν μπορεί να φανταστεί πως υπάρχει κι άλλος τρόπος απ αυτόν που ήξεραν οι γονείς μας...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα