fokion

και μπαινουμε στην εφηβεια... η επανασταση αρχιζει.....

    Recommended Posts

    1 hour ago, vtgian είπε:

     

    Η αντίδραση που μου ερχόταν αυτόματα ήταν --> Ούφ όλο γκρίνια είσαι, ένα σκασμό σου έχουμε πάρει, σταμάτα πια!

    Ο τρόπος που τελικά το αντιμετώπιζα --> Θέλεις να σε βοηθήσω; Θέλεις να δεις μήπως βρεις κάτι από εμένα;

     

    Τί πίνεις και δεν μας δίνεις???  Πώς δηλ. συγκρατείς τα νεύρα σου όταν π.χ. έχεις αγοράσει 20 φούτερ 65-85 ευρώ τελευταία λέξη της μόδας και σου λέει...δεν μ'αρέσει, δεν έχω ρούχα (!)

    πρίν από 50 λεπτά , ekavi_ είπε:

    Τέτοιου είδους γκρίνιες ή αναίτια νεύρα έχουμε και τώρα που είναι 10 χρονών. θα χειροτερέψει άραγε ή έχει ήδη μπει στην προεφηβεία; Πάντως και εγώ βλέπω ότι με την κατά μέτωπο αντιπαράθεση τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

    10 χρονών είστε??  Προετοιμάσου με συνταγές με ηρεμιστικά χάπια, για να μην τρέχεις σε 1-2 χρόνια τελευταία στιγμή....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


     :-D 

    Μόλις την προηγούμενη ημέρα έχετε ξεσηκώσει τα μαγαζιά και το βράδυ που είναι να βγει ναααα κάτι μούτρα, τι θα βάλω, τίποτα δεν έχω...

    Είναι φορές που πραγματικά κοιτάζεις το παιδί με το βλέμμα του ροφού σκεπτόμενη... δεν το ακούω αυτό τώρα... Αλλά τι να κάνεις; να φωνάξεις; δε το κάνουν επίτηδες μωρέ, εγώ αυτό σκέφτομαι τουλάχιστον.

    Βαθιά αναπνοή λοιπόν και ομ!

    Και εμείς τα ίδια κάναμε στην ηλικία τους, χθες ζητούσα κόκκινο, σήμερα ήθελα πράσινο. Και αν δεν τα κάναμε, ίσως ήταν γιατί σε κάποιους και ξύλο έπεφτε και καταπίεση, οπότε δε μιλούσαν. Άμα μπεις στη κόντρα όμως, δε θα κερδίσεις τίποτα. Έτσι το βλέπω. Τις ελάχιστες φορές που θεώρησα ότι πρέπει να αντιδράσω τελικά δεν είχε κανένα νόημα. Γιατί το ζήτημα τους εκείνη τη στιγμή δεν είναι πραγματικά το ρούχο αλλά η ανάγκη να δώσουν διέξοδο στα νεύρα λόγω ορμονών, λόγω απότομων αλλαγών που τους συμβαίνουν.

     

     

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 4 λεπτά , vtgian είπε:

     :-D 

    Μόλις την προηγούμενη ημέρα έχετε ξεσηκώσει τα μαγαζιά και το βράδυ που είναι να βγει ναααα κάτι μούτρα, τι θα βάλω, τίποτα δεν έχω...

    Είναι φορές που πραγματικά κοιτάζεις το παιδί με το βλέμμα του ροφού σκεπτόμενη... δεν το ακούω αυτό τώρα... Αλλά τι να κάνεις; να φωνάξεις; δε το κάνουν επίτηδες μωρέ, εγώ αυτό σκέφτομαι τουλάχιστον.

    Βαθιά αναπνοή λοιπόν και ομ!

    Και εμείς τα ίδια κάναμε στην ηλικία τους, χθες ζητούσα κόκκινο, σήμερα ήθελα πράσινο. Και αν δεν τα κάναμε, ίσως ήταν γιατί σε κάποιους και ξύλο έπεφτε και καταπίεση, οπότε δε μιλούσαν. Άμα μπεις στη κόντρα όμως, δε θα κερδίσεις τίποτα. Έτσι το βλέπω. Τις ελάχιστες φορές που θεώρησα ότι πρέπει να αντιδράσω τελικά δεν είχε κανένα νόημα. Γιατί το ζήτημα τους εκείνη τη στιγμή δεν είναι πραγματικά το ρούχο αλλά η ανάγκη να δώσουν διέξοδο στα νεύρα λόγω ορμονών, λόγω απότομων αλλαγών που τους συμβαίνουν.

     

     

    Εχεις απόλυτο δίκιο, δεν αντιλέγω. Πώς το πετυχαίνεις το  ομμμμμμμμμ  όμως???  ΟΕΟ???  Μάλλον πρέπει να το κάνω 24h.....  Επίσης να είμαι μουγκή...γιατία όταν αρχίζω και μιλάω/φωνάζω/κραυγάζω  η αντιπαράθεση οδηγεί στα άκρα!  Καταλήγουμε στο "θα καλέσω την πρόνοια να σε μαζέψει".... Απάντηση : κι εγώ "θα καλέσω την αστυνομία να τους πω ότι δεν μ'αφήνεις να παίζω όσες ώρες θέλω υπολογιστή και να μη διαβάζω....":confused:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μου θύμισες την αδελφή μου (δασκάλα πια) η οποία στα 10 δήλωνε ότι δεν είναι κοινωνία αυτή να πρέπει να παιδιά να διαβάζουν συνέχεια!

    Είναι πολύ δύσκολο, σε καταλαβαίνω αλήθεια. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να κόψω αυτές τις αυτόματες αντιδράσεις. Μεγάλωσα με αυταρχικούς γονείς που μπορεί να μη φώναζαν, αλλά ένιωθα συνεχώς ότι δεν μπορούν να με καταλάβουν και ότι με αδικούν. Αυτό μου δημιούργησε μεγάλο θυμό τον οποίο αργότερα έβγαζα είτε αντιδρώντας με φωνή, είτε να ταμπουρώνομαι στον εαυτό μου και να μη βγάζω λέξη. Τελικά με βοήθησε πολύ να κάνω στο τέλος της ημέρας, σε ήρεμη στιγμή, έναν απολογισμό. Ο βασικός μου στόχος που έβαλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι να γίνω καλύτερη μητέρα, τουλάχιστον καλύτερη από τη δική μου. Το να ξέρω τι δεν θέλω να είμαι έγινε ένα νοητό δίχτυ ασφαλείας που έκοβε την αυτόματη αντίδραση, μου έδινε το περιθώριο να πω στοπ, πάρε μια αναπνοή και μετά μίλα. Έπειτα άρχισα να διαβάζω πολύ και να προσπαθώ να κατανοήσω τις αντιδράσεις του παιδιού. Αυτό με βοήθησε στο να εκλογικεύσω κάποιες καταστάσεις που πριν θεωρούσα απλά καπρίτσια του παιδιού, χειριστικές συμπεριφορές κλπ 

    Θέλει διαρκή προσπάθεια, μικρούς στόχους και αναγνώριση των λαθών μας. 

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολύ μεγαλη αλλαγή τελικα απο το δημοτικό στο γυμνάσιο !!!!Θέλει σταθερότητα και πειθαρχία μεγάλη απο την πλευρα μας .Οι κίνδυνοι ειναι πάρα πολύ δυστυχώς ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κόρη που περπατάει στα 13. Δεν με αφήνει να την αγγίξω. Μόλις πάω την χαιδέψω στα μαλιά κάνει πίσω. Λες και το χέρι μου έχει μαγικές ικανότητες και σπρώχνει το κεφάλι/ σώμα της μακριά. :-D

    Η μόνη στιγμή της ημέρας που με πλησιάζει είναι το βράδυ, εκεί γύρω στης 9-9,30 όταν δηλαδή πλησιάζει η ώρα που θα αρχίσω να της λέω να πάει να ξαπλώσει. Εκεί να δεις      Θα έρθει στο καναπέ, θα κάτσει πάνω μου, θα με αγκαλιάζει, θα μου κάνει νάζια. Το κακό είναι ότι πάντα η ώ΄ρα του κρεββατιού καθυστερεί γιατί ε πως να το κάνουμε κι εγώ μια δόση χαζομπαμπακιασμού την έχω. 

    Στο τέλος βέβαια δεν της περνάει. Ναι καθυστερεί να ξαπλώσει 10-15 λεπτά αλλά τελικά, δεν της περνάει. 

    Περιμένω τα... χειρότερα βέβαια αργότερα, ελπίζω με λίγη προσοχή να περάσει ξόφαλτσα το ηλικιακό αυτό στάδιο!!!:grin:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επαναφέρω πάλι το θέμα!!Νομίζω η εφηβεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που έχει να αντιμετωπίσει ένας γονιός..έχω ένα γιο 13 χρόνων...πριν δύο χρόνια είχε δείξει κάποια σημάδια φοβίας ,κλέφτες στο σπίτι,φοβάμαι να κοιμηθώ μόνος κτλ ..με το που πήγε γυμνάσιο άλλαξε όλη του η συμπεριφορά!!!πολύ άγχος ώστε έχει βγάλει τικ ,πολλά τικ...,φοβίες,κατάθλιψη,κρίσεις πανικού.....είμαι σε απόγνωση!!!τι συμβαίνει στο παιδί μου;;;να σημειώσω ότι έχω και ένα μωρό 11 μηνών ...μημπως φταίει αυτό;;μέχρι πρώτα ήταν μόνος του .ο κορονοιος;;;μαζευοντιυσαν όλοι οι φίλοι του σπίτι,βλεοαν ταινίες,μαγείρευαν,έπαιζαν....μιλάμε συνέχεια και μου λέει ότι ενώ τίποτα δεν του λείπει κάνει άσχημες σκέψεις και στεναχωριέται....σκέφτεται ποιο το νόημα της ζωής και τέτοια...!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 17/1/2022 at 10:49 ΜΜ, Valentina23 είπε:

    Επαναφέρω πάλι το θέμα!!Νομίζω η εφηβεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που έχει να αντιμετωπίσει ένας γονιός..έχω ένα γιο 13 χρόνων...πριν δύο χρόνια είχε δείξει κάποια σημάδια φοβίας ,κλέφτες στο σπίτι,φοβάμαι να κοιμηθώ μόνος κτλ ..με το που πήγε γυμνάσιο άλλαξε όλη του η συμπεριφορά!!!πολύ άγχος ώστε έχει βγάλει τικ ,πολλά τικ...,φοβίες,κατάθλιψη,κρίσεις πανικού.....είμαι σε απόγνωση!!!τι συμβαίνει στο παιδί μου;;;να σημειώσω ότι έχω και ένα μωρό 11 μηνών ...μημπως φταίει αυτό;;μέχρι πρώτα ήταν μόνος του .ο κορονοιος;;;μαζευοντιυσαν όλοι οι φίλοι του σπίτι,βλεοαν ταινίες,μαγείρευαν,έπαιζαν....μιλάμε συνέχεια και μου λέει ότι ενώ τίποτα δεν του λείπει κάνει άσχημες σκέψεις και στεναχωριέται....σκέφτεται ποιο το νόημα της ζωής και τέτοια...!!!

     

    Η εφηβεία είναι μια πολύ περίπλοκη περίοδος για τα περισσότερα παιδιά, καθώς πειραματίζονται με διάφορες ταυτότητες ώστε να διαμορφώσουν τη δική τους και να ορίσουν τη θέση τους στον κόσμο. Αυτό που περιγράφετε, όμως, δεν φαίνεται να εξηγείται επαρκώς από τη μετάβαση του παιδιού στην εφηβεία. Φαίνεται ότι κάτι έχει στρεσάρει πολύ το παιδί. Πριν ανησυχήσετε πολύ, να θυμάστε ότι τα παιδιά μπορεί να στρεσαριστούν κι από πράγματα που δεν είναι όντως επικίνδυνα ή φοβερά. Μπορεί, για παράδειγμα, να υπάρχει κάποια ερωτική απογοήτευση, κάποια σύγκρουση με φίλος, μια δυσκολία στο σχολείο ή άγχος για την κοινωνική εικόνα. Η έλευση του νέου μέλους στην οικογένεια, οι δυσκολίες της καραντίνας, οι νέες απαιτήσεις του Γυμνασίου μπορούν επίσης να έχουν βάλει το λιθαράκι τους στην εμφάνιση του άγχους. Προσωπικά θα σας πρότεινα να μιλήσετε με έναν παιδοψυχολόγο ώστε να αξιολογήσει την κατάσταση. Ο ειδικός θα μπορεί να σας δώσει και μερικές κατευθύνσεις ώστε να στηρίξετε το εφηβάκι σας αποτελεσματικά. 

     

    Καταλαβαίνω ότι έχετε μια καλή σχέση με το παιδί σας κι ότι σας ανοίγεται στο βαθμό που οι έφηβοι ανοίγονται στους γονείς τους. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ήθελα να ρωτησω αν καποιος αλλος εχει το ιδιο θεμα και πως το αντιμετωπιζετε. Μετα την καραντινα και ολα αυτα με τον κοβιντ, ο γιος μου πρωτη γυμνασιου δειχνει πολυ δισταγμο να ξαναμπει σε παρεες. Έχει συμβει και σε εσας?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από annoulen,
        Καλημέρα σας, ερώτημα εκ μέρους φίλης μου, βασικά απευθύνομαι σε εκπαιδευτικούς, @Έσπερος  ή όποια άλλη φίλη έχει εμπειρία είτε ως εκπαιδευτικός είτε ως γονιός.  
        Τι γίνεται στα Δημόσια Γυμνάσια σε περίπτωση παιδιού με ΔΕΠΥ ? 
        Αυτή τη στιγμή το παιδάκι είναι στην Ε' Δημοτικού σε ιδιωτικό σχολείο (σε ολιγομελές τμήμα) αλλά δεν θα συνεχίσει ιδιωτικά στο Γυμνάσιο. 
        Το παιδί έχει γνωμάτευση, εάν ήταν σε Δημόσιο Σχολείο θα ήταν σε τμήμα ένταξης (της είπαν ότι δεν δικαιούται παράλληλη στήριξη, για το Δημοτικό πάντα μιλάμε).
         
        Τι προβλέψεις υπάρχουν, εάν υπάρχουν ? Και εκτός από αυτά (τις τυπικές προβλέψεις), πρακτικά τι γίνεται ? 
         
        Δεν έχω καθόλου εικόνα για το συγκεκριμένο θέμα και η μητέρα έχει αγχωθεί, θεωρεί ότι το παιδί θα "χαθεί" μέσα σε τμήμα 25 παιδιών και δεν θα μπορέσει να παρακολουθήσει. 
         
        Σας ευχαριστώ.
         
         
      • Από candy1234,
        Είμαι σίγουρη πως δεν άνοιξα στη σωστή κατηγορία το θέμα μου...αλλά δεν ήξερα που να το εντάξω. Ζητώ συγνώμη λοιπόν και συνεχίζω:
        Έχω δίπλωμα απο το 2004 αλλά λόγω του ότι δεν είχα αυτοκίνητο,κλπ, κλπ...δεν έχω οδηγήσει παρά μόνο 3-4 φορές και αυτό για κανένα 10λέπτο την κάθε φορά..σε μικρές, γνωστές αποστάσεις. Το θέμα είναι πως πλέον με το παιδί ΕΠΙΒΑΛΛΕΤΑΙ να οδηγώ. Αισθάνομαι πως είμαι με δεμένα χέρια...μην μπορώντας να πάρω το αυτοκίνητο μας και να πάω εκεί που θέλω. Εντάξει, στη δουλειά, δεν λέω, με εξυπηρετεί πολύ το λεωφορείο, αλλά το απόγευμα που μπορεί να θέλω να πάω σούπερ μάρκετ ή για ψώνια ή για βόλτα με τον μικρό...εκεί μου κακοφαίνεται πάρα πολύ και νιώθω άχρηστη και νιώθω ανίδεη...και ντρέπομαι που το λέω...ώρες ώρες πιάνω τον εαυτό μου να φθονεί τις φίλες μου...που οδηγούν και είναι ανεξάρτητες είτε από το σύζυγο, είτε από την απόσταση, είτε απο τα καιρικά φαινόμενα...ειτε απο οτιδήποτε βρε παιδί μου...!
        Από την άλλη...δεν με βοηθάει και ο άντρας μου...Δηλαδή, μου λέει.."Πάρτο...αλλά αν το καταστρέψεις...να δω πόσα θα πληρώνουμε...και αν φτιάχνεται κιόλας....και αντε...καλά...αν σκοτώσεις κανέναν φουκαρά;;; Ή το οτι θα θέσεις σε κίνδυνο τη ζωή του παιδιού μας...αυτά δεν τα σκέφτεσαι;" Καλύτερα να μου έλεγε νέτα σκέτα...ΟΧΙ παρά αυτό που μου κάνει...μου πετάει το μπαλάκι...και εγώ το πιάνω...και το μπαλάκι πάνω γραφει: ΑΧΡΗΣΤΗ στην οδήγηση!!! ενώ θα επρεπε να γράφει...ξέρω κι εγώ..ΑΒΟΗΘΗΤΗ ...αφου δεν με βοηθάει να πάρω τον αέρα του...Αφήστε που έχουμε Jeep...τρέχα γύρευε δηλαδή...πώς θα την κουμαντάρω αυτή τη μαούνα;;; Αλλά απο την άλλη...τι σημασία έχει το μέγεθος..μήπως είναι υπεκφυγές δικές μου...ασυνείδητες...μήπως τελικά είμαι Ανεπιδευτη μαθήσεως; Σαν οδηγός..με την ελάχιστη αυτή πείρα μου...δεν έκανα και τίποτα τραγικό..ούτε το αμάξι μου εσβηνε, ούτε τιποτα...απλά ήθελα λίγο υποστήριξη και βοήθεια στο θέμα "παρκάρισμα" ...που δεν την είχα από πουθενά...
        Αχ, δεν ξέρω...Σκέφτομαι να προτείνω στον άντρα μου...να κάνουμε για αυτό το 6 μηνο (με την ευκαιρία που λήγει σε λίγες μερες η ασφάλεια) μεικτή ασφάλιση...για να είμαι πιο σίγουρη και καλυμένη..Θα δώσουμε καμια 200ρια ευρώ παραπάνω..αλλά θα ξέρω πως ο,τι κι αν γίνει..(εκτος αν φάω κανέναν λάχανο) θα το φτιάξουν....Δεν ξέρω..δεν ξέρω...τι λέτε; Είχε κανεις απο εσάς παρόμια φοβία;;;;; Ουφ...ουφ...ουφ.....αγχόνομαι μόνο στην ιδεα...
      • Από cronut,
        Καλησπερα σας! ελπιζω να σας βρισκω οσο γινεται σε καλη ψυχολογια με ολα οσα συμβαινουν αυτο το καιρο.
         
        Αυτο το φορουμ με εχει βοηθησει απο τη πρωτη μερα που εκανα παιδια και ειλικρινα ειναι μεγαλο βαλσαμο για μενα αυτο μιας και ειμαι μια μοναχικη μαμα , ειδικα το τελευταιο χρονο της πανδημιας.
         
        Για να ξεκινησω θα σας πω οτι ειμαι με το παιδι μου σε μια περιοδο που ειναι αρκετα εντονη σε μενα αλλα δε του το δειχνω.Μην εχοντας ΚΑΝΕΝΑΝ με παιδι γυρω μου ουτε , στο παρελθον δεν εχω ιδεα απο πολλα πραγματα και ετσι επειδη δεν ξερω αν οι λεξεις και οι προτασουλες που κανει ειναι αρκετες εχω το μεγαλο αγχος αν ειναι καλα η αν θα θελει βοηθεια και σε αυτο το μεγαλο αγχος μεχρι να ερθει το ραντεβου με την αναπτυξιολογο προσθεθηκε ξαφνικα και κατι αλλο που μπορει να ειναι νορμαλ , να το εχουν και αλλα παιδια αλλα εγω παλι δεν ξερω! δεν εχω κανεναν να ρωτησω εκτος απο τη μανα μου που δεν θυμαται τι εκανα πριν 39 χρονια!.
         
        Και μπαινω στο θεμα το παιδακι μου ειναι 2 ετων και 9 μηνων.Τον ενα χρονο απο αυτο το περασε αποκλειστικα με εμενα και λιγες ωρες το βραδυ το πατερα του .Δεν εχει αλληεπιδραση με αλλα παιδια ουτε και με αλλους ενηλικες εκτος απο τη παιδιατρο μια φορα το μηνα και κανεναν περαστικο που θα του πει δυο γλυκα λογια.Επισης εδω που ζω ο κοσμος δεν κρατουσε τα μετρα , οι πλατειες ειναι μικρες ο φοβος μεγαλος και ετσι εμεινε αρκετο καιρο μεσα.
         
        Ομως δεν ειχε βγαλει καποιο θεμα , καποια κινηση περιεργη εκτος ισως απο το λογο που και παλι δεν ξερω αν εχει θεμα η οχι.....πριν 5 μερες τον ντυνω να παμε βολτα γυρω γυρω και ξαφνικα αρχισε να κλαιει δεν καταλαβα τι εγινε αλλα δεν εβγαινε απο το σπιτι ?!....γυρισε το κεφαλι του προς τη πορτα και τοτε ειδα οτι ΦΟΒΟΤΑΝ.Του μιλησα γλυκα τον πηρα αγκαλια τον σηκωσα τον κατεβασα κατω βγηκαμε εξω και ηταν μια χαρα! δεν ειχε κανενα θεμα...ετρεχε επαιζε καναμε εκει τα παιχνιδια μας γυρναμε σπιτι μπαινει μεσα αγκαλια με ολα τα παιχνιδια που του πηρα απο το περιπτερο χαρουμενος οκ λεω θα ηταν τυχαιο......την επομενη μερα , παλι δεν εβγαινε απο το διαμερισμα μονο αν τον εβγαζα αγκαλια....
         
        5 μερες τωρα δεν βγαινει μονος του απο το διαμερισμα.......ενω δεν εχει προβλημα να μπει σε αλλο κτιριο (πχ στο βιβλιοπωλειο) δεν εχει προβλημα να ανεβει και να κατεβει σκαλες σε ολες τις πλατειες πεζοδρομια κλπ γενικα ΠΟΥΘΕΝΑ και σε ΤΙΠΟΤΑ δεν εκδηλωνει φοβια εκτος απο το να βγει απο το διαμερισμα.....να κανει το βημα να βγει εξω......περπαταει μεχρι τη πορτα και εκει σταματα και γυρνα πισω και αν του πω ελα ελα παμε τον βλεπω οτι πιεζετε και παει να βαλει τα κλαμματα....αν τον σηκωσω και τον βγαλω εξω ολα καλα. (?).
         
        Προσπαθω να καταλαβω τι συμβαινει αλλα δεν βγαζω καμμια ακρη , δεν εγινε ποτε τιποτα ΠΑΝΤΑ ΕΧΕΙ ΦΩΣ αρα δεν ειναι πχ σκοταδι (αλλα θα το φοβοταν και σπιτι το βραδυ , που δεν το φοβαται) δεν χτυπησε ποτε εκει , δεν υπαρχει ορατος λογος για αυτο που συμβαινει....εκτος αν ειδε καποιο παιδικο που φοβοταν κατι τετοιο  , η εγινε κατι σε καποια πορτα και του εμεινε ! ειναι το μονο που μπορω να σκεφτω! .Απο την αλλη παιζει στο μυαλο μου. μην εχει καποιο σοβαρο προβλημα το παιδι ....και δεν το καταλαβαινω.
         
        Μπηκα και διαβασα οτι γενικα τα παιδια εχουν διαφορες φοβιες παραλογες η μη και οι οποιες εν καιρω φευγουν , σας εχει τυχει κατι τετοιο.?
        σας ευχαριστω.
         
      • Από maria_tweety,
        Έχω ένα αγοράκι 3 χρόνων και φοβάμαι ρε παιδιά μέχρι και τις απλές ιωσεις. Μήπως πρέπει να παω σε ειδικό; για να γίνω πιο συγκεκριμένη, σκέφτομαι συνέχεια μην αρρωστήσει, απογευγω να συναντάμε οικογένειες που τα παιδιά τους πηγαίνουν σχολείο μη τυχόν και κολλήσει κάτι ο δικός μου, στην παιδική χαρά αν δω κάποιο παιδάκι να έχει μύξα η να βήχει απομακρύνω τον δικό μου και γενικά στο μυαλό μου υπάρχει πάντα η φοβία. Να σημειώσω πως δεν πάει βρεφικό ο δικός μου. Έχω και το άγχος πως θα πιει το αντιπυρετικο όταν αρρωστήσει γιατί δεν το θέλει με τίποτα. Τι να κάνω για να απαλλαγώ απ όλο αυτό; δεν χαίρομαι τίποτα κ είμαι συνέχεια Μ ένα άγχος που με φθείρει. Υπάρχει άλλη μανούλα με τέτοιο άγχος; Α, και ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι μη τυχόν και χρειαστεί να νοσηλευτέι
      • Από ΠΣΝΡ,
        Καλημέρα είμαι στη12 εβδομαδα όλα πάνε καλα μέχρι στιγμής και έχω ραντεβού για αυχενική την παρασκευή.. Είμαι γενικά πολύ χαρουμενη για το μωρακι αλλά απο χτες με.έχει πιασει ενα τρομερό άγχος όλο άσχημα πραγματα σκέφτομαι και φοβάμαι πολύ δεν ξέρω πως θα το καταπολεμησω...δεν υπάρχει συγκεκριμένος λοηος που συμβαίνει αυτό ουτε κάποιο σημάδι οτι κάτι δεν παει καλά.. Υπάρχουν εγκυουλες τόσο παράλογες όσοεγώ;;;
      • Από liaki27,
        Κορίτσια καλησπέρα......
        Αν και θα γίνω για δεύτερη φορά μανούλα θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι που με απασχολεί εδώ και καιρό!!!
        Έχω αρρωστοφοβία....Οτιδήποτε ασυνήθιστο συμβαίνει στον εαυτό μου νομίζω ότι έχω κάτι πολύ κακό και ανίατο....
        Κυρίως φοβάμαι την αρρώστια που θερίζει σήμερα....
        Σε αυτή την εγκυμοσύνη έχω αρκετά φουσκώματα!
        Ενώ όλοι μου λένε πως είναι φυσιολογικό καλύτερα να μην σας πώ που πάει το μυαλό μου....
        Όλες οι εξετάσεις μου αίματος, ούρων κλπ είναι φυσιολογικές αλλά παρόλα αυτά το μυαλό δε λέει να ξεκολλήσει!!!!!!
        Έχει καμιά άλλη αντιμετωπίσει το ίδιο θέμα????
        Πώς το έχετε ξεπεράσει???
        ΣοΣ !!!!!!!!!
        Ευχαριστώ πολύ και συγνώμη αν σας κούρασα!!!
      • Από MartinEden,
        Καλημέρα σας
         
        Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.
         
        Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.
         
        Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!
         
        Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!
         
        Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 
         
        Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!
         
        Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.
         
        Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;
         
        Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 
         
        ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;
         
         
         
         
      • Από Nana.,
        Λοιπον θα ηθελα να κανω καποιες ερωτησεις οσο αναφορα την πρωτη επαφη , διοτι πιστευω πως ολοι πρεπει να ειμαστε καλα ενημερωμενοι πριν επιχειρησου,ε το οτιδηποτε απο τα προκαταρκτικα στην ολοκληρωση.Τι πρεπει να ξερω πριν το κανω ; Πως πρεπει να προετοιμαστώ; Ο συντροφος πως πρεπει να προετοιμαστει απ την μερια του; Θα βγει πολυ αιμα ; Πως καταλαβαινω οταν το προφυλακτικο σπαει ;