fokion

και μπαινουμε στην εφηβεια... η επανασταση αρχιζει.....

    Recommended Posts

    1 hour ago, vtgian είπε:

     

    Η αντίδραση που μου ερχόταν αυτόματα ήταν --> Ούφ όλο γκρίνια είσαι, ένα σκασμό σου έχουμε πάρει, σταμάτα πια!

    Ο τρόπος που τελικά το αντιμετώπιζα --> Θέλεις να σε βοηθήσω; Θέλεις να δεις μήπως βρεις κάτι από εμένα;

     

    Τί πίνεις και δεν μας δίνεις???  Πώς δηλ. συγκρατείς τα νεύρα σου όταν π.χ. έχεις αγοράσει 20 φούτερ 65-85 ευρώ τελευταία λέξη της μόδας και σου λέει...δεν μ'αρέσει, δεν έχω ρούχα (!)

    πρίν από 50 λεπτά , ekavi_ είπε:

    Τέτοιου είδους γκρίνιες ή αναίτια νεύρα έχουμε και τώρα που είναι 10 χρονών. θα χειροτερέψει άραγε ή έχει ήδη μπει στην προεφηβεία; Πάντως και εγώ βλέπω ότι με την κατά μέτωπο αντιπαράθεση τα πράγματα γίνονται χειρότερα.

    10 χρονών είστε??  Προετοιμάσου με συνταγές με ηρεμιστικά χάπια, για να μην τρέχεις σε 1-2 χρόνια τελευταία στιγμή....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


     :-D 

    Μόλις την προηγούμενη ημέρα έχετε ξεσηκώσει τα μαγαζιά και το βράδυ που είναι να βγει ναααα κάτι μούτρα, τι θα βάλω, τίποτα δεν έχω...

    Είναι φορές που πραγματικά κοιτάζεις το παιδί με το βλέμμα του ροφού σκεπτόμενη... δεν το ακούω αυτό τώρα... Αλλά τι να κάνεις; να φωνάξεις; δε το κάνουν επίτηδες μωρέ, εγώ αυτό σκέφτομαι τουλάχιστον.

    Βαθιά αναπνοή λοιπόν και ομ!

    Και εμείς τα ίδια κάναμε στην ηλικία τους, χθες ζητούσα κόκκινο, σήμερα ήθελα πράσινο. Και αν δεν τα κάναμε, ίσως ήταν γιατί σε κάποιους και ξύλο έπεφτε και καταπίεση, οπότε δε μιλούσαν. Άμα μπεις στη κόντρα όμως, δε θα κερδίσεις τίποτα. Έτσι το βλέπω. Τις ελάχιστες φορές που θεώρησα ότι πρέπει να αντιδράσω τελικά δεν είχε κανένα νόημα. Γιατί το ζήτημα τους εκείνη τη στιγμή δεν είναι πραγματικά το ρούχο αλλά η ανάγκη να δώσουν διέξοδο στα νεύρα λόγω ορμονών, λόγω απότομων αλλαγών που τους συμβαίνουν.

     

     

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 4 λεπτά , vtgian είπε:

     :-D 

    Μόλις την προηγούμενη ημέρα έχετε ξεσηκώσει τα μαγαζιά και το βράδυ που είναι να βγει ναααα κάτι μούτρα, τι θα βάλω, τίποτα δεν έχω...

    Είναι φορές που πραγματικά κοιτάζεις το παιδί με το βλέμμα του ροφού σκεπτόμενη... δεν το ακούω αυτό τώρα... Αλλά τι να κάνεις; να φωνάξεις; δε το κάνουν επίτηδες μωρέ, εγώ αυτό σκέφτομαι τουλάχιστον.

    Βαθιά αναπνοή λοιπόν και ομ!

    Και εμείς τα ίδια κάναμε στην ηλικία τους, χθες ζητούσα κόκκινο, σήμερα ήθελα πράσινο. Και αν δεν τα κάναμε, ίσως ήταν γιατί σε κάποιους και ξύλο έπεφτε και καταπίεση, οπότε δε μιλούσαν. Άμα μπεις στη κόντρα όμως, δε θα κερδίσεις τίποτα. Έτσι το βλέπω. Τις ελάχιστες φορές που θεώρησα ότι πρέπει να αντιδράσω τελικά δεν είχε κανένα νόημα. Γιατί το ζήτημα τους εκείνη τη στιγμή δεν είναι πραγματικά το ρούχο αλλά η ανάγκη να δώσουν διέξοδο στα νεύρα λόγω ορμονών, λόγω απότομων αλλαγών που τους συμβαίνουν.

     

     

    Εχεις απόλυτο δίκιο, δεν αντιλέγω. Πώς το πετυχαίνεις το  ομμμμμμμμμ  όμως???  ΟΕΟ???  Μάλλον πρέπει να το κάνω 24h.....  Επίσης να είμαι μουγκή...γιατία όταν αρχίζω και μιλάω/φωνάζω/κραυγάζω  η αντιπαράθεση οδηγεί στα άκρα!  Καταλήγουμε στο "θα καλέσω την πρόνοια να σε μαζέψει".... Απάντηση : κι εγώ "θα καλέσω την αστυνομία να τους πω ότι δεν μ'αφήνεις να παίζω όσες ώρες θέλω υπολογιστή και να μη διαβάζω....":confused:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μου θύμισες την αδελφή μου (δασκάλα πια) η οποία στα 10 δήλωνε ότι δεν είναι κοινωνία αυτή να πρέπει να παιδιά να διαβάζουν συνέχεια!

    Είναι πολύ δύσκολο, σε καταλαβαίνω αλήθεια. Δούλεψα πολύ με τον εαυτό μου για να κόψω αυτές τις αυτόματες αντιδράσεις. Μεγάλωσα με αυταρχικούς γονείς που μπορεί να μη φώναζαν, αλλά ένιωθα συνεχώς ότι δεν μπορούν να με καταλάβουν και ότι με αδικούν. Αυτό μου δημιούργησε μεγάλο θυμό τον οποίο αργότερα έβγαζα είτε αντιδρώντας με φωνή, είτε να ταμπουρώνομαι στον εαυτό μου και να μη βγάζω λέξη. Τελικά με βοήθησε πολύ να κάνω στο τέλος της ημέρας, σε ήρεμη στιγμή, έναν απολογισμό. Ο βασικός μου στόχος που έβαλα στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι να γίνω καλύτερη μητέρα, τουλάχιστον καλύτερη από τη δική μου. Το να ξέρω τι δεν θέλω να είμαι έγινε ένα νοητό δίχτυ ασφαλείας που έκοβε την αυτόματη αντίδραση, μου έδινε το περιθώριο να πω στοπ, πάρε μια αναπνοή και μετά μίλα. Έπειτα άρχισα να διαβάζω πολύ και να προσπαθώ να κατανοήσω τις αντιδράσεις του παιδιού. Αυτό με βοήθησε στο να εκλογικεύσω κάποιες καταστάσεις που πριν θεωρούσα απλά καπρίτσια του παιδιού, χειριστικές συμπεριφορές κλπ 

    Θέλει διαρκή προσπάθεια, μικρούς στόχους και αναγνώριση των λαθών μας. 

    • Μου αρέσει 3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολύ μεγαλη αλλαγή τελικα απο το δημοτικό στο γυμνάσιο !!!!Θέλει σταθερότητα και πειθαρχία μεγάλη απο την πλευρα μας .Οι κίνδυνοι ειναι πάρα πολύ δυστυχώς ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κόρη που περπατάει στα 13. Δεν με αφήνει να την αγγίξω. Μόλις πάω την χαιδέψω στα μαλιά κάνει πίσω. Λες και το χέρι μου έχει μαγικές ικανότητες και σπρώχνει το κεφάλι/ σώμα της μακριά. :-D

    Η μόνη στιγμή της ημέρας που με πλησιάζει είναι το βράδυ, εκεί γύρω στης 9-9,30 όταν δηλαδή πλησιάζει η ώρα που θα αρχίσω να της λέω να πάει να ξαπλώσει. Εκεί να δεις      Θα έρθει στο καναπέ, θα κάτσει πάνω μου, θα με αγκαλιάζει, θα μου κάνει νάζια. Το κακό είναι ότι πάντα η ώ΄ρα του κρεββατιού καθυστερεί γιατί ε πως να το κάνουμε κι εγώ μια δόση χαζομπαμπακιασμού την έχω. 

    Στο τέλος βέβαια δεν της περνάει. Ναι καθυστερεί να ξαπλώσει 10-15 λεπτά αλλά τελικά, δεν της περνάει. 

    Περιμένω τα... χειρότερα βέβαια αργότερα, ελπίζω με λίγη προσοχή να περάσει ξόφαλτσα το ηλικιακό αυτό στάδιο!!!:grin:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επαναφέρω πάλι το θέμα!!Νομίζω η εφηβεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που έχει να αντιμετωπίσει ένας γονιός..έχω ένα γιο 13 χρόνων...πριν δύο χρόνια είχε δείξει κάποια σημάδια φοβίας ,κλέφτες στο σπίτι,φοβάμαι να κοιμηθώ μόνος κτλ ..με το που πήγε γυμνάσιο άλλαξε όλη του η συμπεριφορά!!!πολύ άγχος ώστε έχει βγάλει τικ ,πολλά τικ...,φοβίες,κατάθλιψη,κρίσεις πανικού.....είμαι σε απόγνωση!!!τι συμβαίνει στο παιδί μου;;;να σημειώσω ότι έχω και ένα μωρό 11 μηνών ...μημπως φταίει αυτό;;μέχρι πρώτα ήταν μόνος του .ο κορονοιος;;;μαζευοντιυσαν όλοι οι φίλοι του σπίτι,βλεοαν ταινίες,μαγείρευαν,έπαιζαν....μιλάμε συνέχεια και μου λέει ότι ενώ τίποτα δεν του λείπει κάνει άσχημες σκέψεις και στεναχωριέται....σκέφτεται ποιο το νόημα της ζωής και τέτοια...!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 17/1/2022 at 10:49 ΜΜ, Valentina23 είπε:

    Επαναφέρω πάλι το θέμα!!Νομίζω η εφηβεία είναι το πιο δύσκολο κομμάτι που έχει να αντιμετωπίσει ένας γονιός..έχω ένα γιο 13 χρόνων...πριν δύο χρόνια είχε δείξει κάποια σημάδια φοβίας ,κλέφτες στο σπίτι,φοβάμαι να κοιμηθώ μόνος κτλ ..με το που πήγε γυμνάσιο άλλαξε όλη του η συμπεριφορά!!!πολύ άγχος ώστε έχει βγάλει τικ ,πολλά τικ...,φοβίες,κατάθλιψη,κρίσεις πανικού.....είμαι σε απόγνωση!!!τι συμβαίνει στο παιδί μου;;;να σημειώσω ότι έχω και ένα μωρό 11 μηνών ...μημπως φταίει αυτό;;μέχρι πρώτα ήταν μόνος του .ο κορονοιος;;;μαζευοντιυσαν όλοι οι φίλοι του σπίτι,βλεοαν ταινίες,μαγείρευαν,έπαιζαν....μιλάμε συνέχεια και μου λέει ότι ενώ τίποτα δεν του λείπει κάνει άσχημες σκέψεις και στεναχωριέται....σκέφτεται ποιο το νόημα της ζωής και τέτοια...!!!

     

    Η εφηβεία είναι μια πολύ περίπλοκη περίοδος για τα περισσότερα παιδιά, καθώς πειραματίζονται με διάφορες ταυτότητες ώστε να διαμορφώσουν τη δική τους και να ορίσουν τη θέση τους στον κόσμο. Αυτό που περιγράφετε, όμως, δεν φαίνεται να εξηγείται επαρκώς από τη μετάβαση του παιδιού στην εφηβεία. Φαίνεται ότι κάτι έχει στρεσάρει πολύ το παιδί. Πριν ανησυχήσετε πολύ, να θυμάστε ότι τα παιδιά μπορεί να στρεσαριστούν κι από πράγματα που δεν είναι όντως επικίνδυνα ή φοβερά. Μπορεί, για παράδειγμα, να υπάρχει κάποια ερωτική απογοήτευση, κάποια σύγκρουση με φίλος, μια δυσκολία στο σχολείο ή άγχος για την κοινωνική εικόνα. Η έλευση του νέου μέλους στην οικογένεια, οι δυσκολίες της καραντίνας, οι νέες απαιτήσεις του Γυμνασίου μπορούν επίσης να έχουν βάλει το λιθαράκι τους στην εμφάνιση του άγχους. Προσωπικά θα σας πρότεινα να μιλήσετε με έναν παιδοψυχολόγο ώστε να αξιολογήσει την κατάσταση. Ο ειδικός θα μπορεί να σας δώσει και μερικές κατευθύνσεις ώστε να στηρίξετε το εφηβάκι σας αποτελεσματικά. 

     

    Καταλαβαίνω ότι έχετε μια καλή σχέση με το παιδί σας κι ότι σας ανοίγεται στο βαθμό που οι έφηβοι ανοίγονται στους γονείς τους. 

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από MartinEden,
        Καλημέρα σας
         
        Θα προσπαθήσω όσο ποιο σύντομα μπορώ να σας εξηγήσω τι συνέβη, τι συμβαίνει και για ποιο λόγο επικοινωνώ.
         
        Παντρεύτηκα το 1991 όταν ήμουν 18 χρόνων. Μετα απο ένα χρόνο γεννήθηκε ο πρώτος μου γιος ο  . Μετά από 6 χρόνια γεννήθηκε ο  . και μετά από άλλα 11 χρόνια η  . η Κόρη μου. Χώρισα το 2016 όταν η κορη μου  . ήταν 7 ετών η οποία έμεινε με την μητέρα της.
         
        Ο μεγάλος μου γιος  .  από πολύ μικρός έδειχνε σημάδια ψυχολογικών διαταραχών τα οποία μετέφραζα ως φυσιολογικές συμπεριφορές προεφηβικης ηλικίας από ένα παιδί έξυπνο και συναμα ευαίσθητο και ιδιαίτερο. Στα 17 του ο  . μου είπε ότι θελει να συζητήσουμε για κάτι σημαντικό και ετσι μου εκμυστηριεύτηκε ότι δεν τον ελκύουν σεξουαλικα οι γυναίκες και προτιμάει τους άντρες. Αυτό έφερε μεγάλη αναστάτωση στην οικογένεια μας. Η μητέρα του δεν μπόρεσε ποτέ να το διαχειριστεί και ο  . βιώνε πλέον ακομα ποιο έντονα και καθημερινά τον μητρικό παραγκωνισμο συνοδευόμενο με απότομη συμπεριφορά και ενοχοποιηση. Εμένα χάθηκε ο κόσμος κάτω από τα πόδια μου εξαιτίας της σκέψης ότι ο μεγάλος μου γιος, στην χώρα που ζούμε δεν θα μπορέσει ΠΟΤΕ να είναι πραγματικά ελεύθερος, δεν θα μπορέσει ποτέ να κρατήσει τον έρωτα του από το χέρι, να φιληθει φανερα σε ένα παγκάκι, να περπατήσει χέρι χέρι, και να βιώσει όλα όσα βιώνουμε οι ερεροφυλοφυλοι και δίνουν νόημα και αξία στην ζωή μας. Όλα αυτά η κοινωνία μας δεν θα του τα επιτρέψει να τα βιώσει και αυτό με εξοργιζε και συγχρόνως με έτρωγε εσωτερικά. ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΈΣΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΈΝΟΣ ... σκεφτόμουν!
         
        Στα επόμενα χρόνια ο  . διαγνώστηκε με διπολική διαταραχή και βαριά κατάθλιψη έκανε χρήση ναρκωτικών ουσιών και μεταξύ άλλων χρειαζόταν τακτική παρακολούθηση από ψυχίατρο. Σε συνδυασμό με χρήση φαρμάκων (χαπιών), ναρκωτικών και αλκοόλ στα 28 του αυτοκτόνησε !!! Αυτό έγινε τον Μάρτιο του 2020!
         
        Ο  . αγαπούσε πολύ και είχε πολύ στενή σχέση με την κόρη μου και αδελφή του την  . η οποία όταν "έφυγε" ο αδερφός της ήταν 10 ετών. Στα σχεδόν 2 χρόνια που έχουν περάσει η μικρή συμπεριφέρεται και δείχνει όσο επιτρέπουν όλα όσα έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια σχετικά καλά. 
         
        Δείχνει σημαδια ότι μπαίνει στην  εφηβεία και έχει υιοθετήσει τώρα και κάποιους μήνες ένα στιλακι ροκ με φαρδιά παντελόνια, ρούχα ασημένια δαχτυλίδια κλπ. Πριν 3 μήνες σε μια βόλτα μας (την παίρνω σχεδόν κάθε ΣΚ) για πρώτη φορά είδα ελαφριες χαρακιές στα χέρια της. Προσπάθησα να το συζητήσω και έδειξε πολύ πιεσμένη και απέφευγε να το συζητήσουμε. Κλείσαμε την συζητήσει στο ότι δεν είναι σωστό να κάνει τέτοια στο σώμα της και ούτε είναι μαγκιά, και μου υποσχέθηκε ότι δεν θα το ξανακάνει!
         
        Πριν μερικές ημέρες με πήρε έντρομη η μητέρα της η οποία μετά τον χωρισμό μας έκανε νέα σχέση (όπως έχω και εγώ) και πριν από 4 μήνες γέννησε το τέταρτο της παιδί με τον νέο σύντροφο της (ένα αγόρι). Πριν λοιπόν μερικές μέρες με πήρε και κλαίγοντας μου είπε ότι ανακάλυψε νέες χαρακιές στα χέρια της κόρης μας ή οποία δείχνει τελευταία στεναχωρημενη χωρίς λόγο και ζήτησε να δει ψυχολόγο !!! Επίσης θέλει να κουρεψει τα μαλλιά της κοντά κατι το οποίο η μητέρα της το μεταφράζει ως σεξουαλική δηλωση προτίμησης φύλου!!! Εξαιτίας των βιωμάτων, εμπειριών και συμβάντων με τον μεγάλο μας γιο ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΡΟΛΆΒΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΕΠΑΝΑΛΗΦΘΕΊ ΞΑΝΑ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΣΥΝΕΒΗ.
         
        Εννοείτε ότι θα ψάξω από Δευτέρα να βρω έναν καλό παιδοψυχολογο για να ξεκινήσουμε να πηγαίνουμε. Αν έχετε κάποιον να μου προτείνετε θα ήταν μεγάλη βοήθεια. Ζούμε   .......    Κρήτης. Επίσης θα ήθελα οποίος μπορεί η έχει ανάλογα βιώματα να μου δώσει μια κατεύθυνση. Ένα τρόπο συμπεριφοράς. Τι να κάνω;;; Να μιλήσω στην Κόρη μου και με ποιον τρόπο. Να πιέσω και έως ποιο σημείο;;;;
         
        Τέλος να αναφέρω ότι ο μεσαίος μου γιος έφυγε πριν μερικους μήνες λόγω επαγγελματικών υποχρεώσεων εκτος Κρήτης για μόνιμη εγκατάσταση και η μητέρα μου, η γιαγιά της  . ξεκίνησε χημειοθεραπειες πριν μερικές ημέρες. 
         
        ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΩ ;;;;;
         
         
         
         
      • Από Nana.,
        Λοιπον θα ηθελα να κανω καποιες ερωτησεις οσο αναφορα την πρωτη επαφη , διοτι πιστευω πως ολοι πρεπει να ειμαστε καλα ενημερωμενοι πριν επιχειρησου,ε το οτιδηποτε απο τα προκαταρκτικα στην ολοκληρωση.Τι πρεπει να ξερω πριν το κανω ; Πως πρεπει να προετοιμαστώ; Ο συντροφος πως πρεπει να προετοιμαστει απ την μερια του; Θα βγει πολυ αιμα ; Πως καταλαβαινω οταν το προφυλακτικο σπαει ;
      • Από Βίκυ99,
        Γεια σας! Είμαι 21 και εχω μια σχέση εδώ και 5 χρονια περίπου με ένα παιδί που ειμαστε στην ίδια ηλικια. Ειμαστε παρα πολυ καλα μαζι έχω γνωρίσει τους δικους του και με συμπαθούν αρκετά. Αυτός γνώρισε τους δικους μου αλλά όπως πάντα η οικογένεια είναι το πρόβλημα. Τον πρώτο καιρό δεν του μιλούσαν καν όταν ερχόταν στο σπιτι μου και αυτό με έκανε να αισθάνομαι αβολα. Τους εξηγούσα πως φέρονταν και αυτοί δεν το καταλάβαιναν. Μετά από όλα αυτά περνάω για σπουδές σε άλλη πόλη οπότε νοίκιασα σπιτι (βασικά οι γονείς μου πλήρωναν το σπιτι) καπως  έπρεπε να βλεπομαι με τον φίλο μου. Ερχόταν  και έμενε σε μενα κρυφά και γω πήγαινα κρυφά στο δικό του σπιτι λέγοντας ψεματα. Ξέρω πως δεν ήταν σωστό αλλά δεν είχαμε άλλη επιλογή δεν με άφηναν να περνάω χρόνο μαζί του ούτε στο σπιτι του να πηγαίνω. Τώρα λόγω καραντίνας γύρισα πάλι στο πατρικό μου και αναγκάστηκα να ξενοικιασω το σπιτι στο οποίο εμένα. Έκανα μια συζήτηση με την μητέρα μου και της εξήγησα ότι θέλω να περνάω χρόνο μαζί του και να βρισκόμαστε και να μένω σε αυτό κάποια βραδυα γιατί πλέον εκτός από το ότι είμαι ενήλικη έχουν περάσει και τόσα χρόνια που είμαι με τον ιδιο άνθρωπο και ακόμα μου αρνείται αυτή μου την πράξη λέγοντας μου πήγαινε σπιτι του κατσε όσες ώρες θες αλλά το βραδυ θα είσαι σπιτι μας δεν έχουμε δικαιολογία να πουμε στον πατέρα σου και θα είναι αρνητικός με αυτήν σου την πράξη, θα προκαλέσεις τσακωμούς και μεγάλα προβλήματα. Το εξηγώ όλο αυτό στο αγόρι μου με καταλαβαίνει και με στηρίζει αλλά τώρα λόγω καραντίνας δεν γινεται να μετάκινούμαστε για να βρεθούμε άρα κάποιος πρέπει να μείνει στο σπιτι κάποιου για να περάσουμε λιγο χρονο γιατί έχουμε και την χρονική απαγόρευση πλέον. Επιπλέον κάτι που ξέχασα αυτός δεν επιτρέπεται να έρθει να μείνει σπιτι μας γιατί εκτός από το ότι θα μας συζητάει το χωριό, δεν έχουμε υποτίθεται τον χώρο. Πως θα κάνω τους γονείς μου να καταλάβουν ότι αυτή μ η κίνηση είναι κάτι φυσικό και όχι κάτι "ανήθικο"? Είμαι πια απελπισμένη και κουράστηκα να λεω ψεματα για να τον βλέπω λίγες ώρες παραπάνω. Υ. Γ (συγγνώμη για την κειμενάρα μου) 
      • Από ΑΡΓΚ,
        Οι μαμάδες των κοριτσιών, από ποια ηλικία θα πηγαίνατε την κόρη σας σε ένα γυναικολόγο να συζητήσει ΧΩΡΙΣ ΕΣΑΣ θέματα σεξουαλικής ζωής, αντισύλληψης, σεξουαλικώς μεταδιδόμενων νοσημάτων κλπ;
        Η κόρη μου είναι 13, έχει κάνει ήδη επισκέψεις σε γυναικολόγο λόγω ορμονικών προβλημάτων, αλλά ήμουν πάντα εκεί. Μιλάμε για το σεξ, ξέρει τα βασικά, είμαι σίγουρη ότι δεν είναι κατι που το σκέφτεται τώρα, ούτε την ενδιαφέρει κάποιο αγόρι, αλλά δεν ξέρω πότε θα έρθει αυτή η ώρα και αν θα έπρεπε να έχει ήδη άνεση με ένα γυναικολόγο να μιλήσει μόνη της αν χρειαστεί.
        Μακάρι να χρειαστεί μετά τα 18, αλλά θα προτιμούσα να είναι προετοιμασμένη αν το αποφασίσει π.χ. στο Λύκειο, και να μην τρέχουμε και δεν προλαβαίνουμε εκ των υστέρων.
        Οσο και να μιλάμε και να είμαστε ανοιχτοί, δε νομίζω πολλά 16 χρονα να λένε "Μαμα μου αρέσει ο Δημήτρης και σκεφτόμαστε να προχωρήσουμε, τι λες;" Από την άλλη δε θέλω να την φέρω σε δύσκολη θέση πολύ πριν να είναι έτοιμη.
         
        Και οι μαμάδες των αγοριών, αν και έχω χρόνο ακόμη, η κόρη είναι η μεγάλη, εκεί τι κάνετε; Ποιος τους μαθαίνει τα βασικά περί προφύλαξης αφού εκεί δεν υπάρχει γυναικολόγος και με τους γονείς ποτέ δεν υπάρχει η ίδια άνεση;
      • Από mnovember,
        Μαμάδες, βοήθεια!
        Ο έφηβος γιος μου διαγνώστηκε με κιρσοκήλη 3ου βαθμού στον αριστερό όρχι. Ολοι οι γιατροί - παιδοουρολόγοι που τον είδαν συμφωνούν ότι πρέπει να εγχειριστεί. Έχω αποκλείσει τα δημόσια νοσοκομεία και ψάχνω για καλό γιατρό (χειρουργό παιδοουρολόγο) συνεργάτη ιδιωτικής κλινικής στην Αθήνα με εμπειρία στο συγκεκριμένο αντικείμενο.
        Μήπως κάποια μαμά έχει αντιμετωπίσει ήδη το θέμα και ξέρει καποιον να μου συστήσει?
        Ευχαριστώ
      • Από ΗΛΙΑ,
        γεια σας σε όλους, θα ήθελα να μοιραστω μαζι σας το θεμα που με απασχολει.η κόρη μου είναι 9χρονων και 9 μηνων και αρκετα αναπτυγμενη.το καλοκαιρι την πηγα σε ενδοκρινολογο και μας είπε οτι θα αδιαθετισει στην τεταρτη ταξη όπως και εγινε, μας προτεινε να κανουμε κατι ενεσεις για να καθυστερησουμε τηνεφηβεια.όλοι οι γιατροι που ρωτησα ήταν κατηγορηματικοι, να μην επεμβουμε στη φύση έλεγαν.δεν ξέρω αν έκανα καλα.από χτες παω να τρελαθω.όποια έχει αναλογη εμπειρια ας μου απαντησει
      • Από ΑΡΓΚ,
        Φέτος πέρα από κάθε άλλη χρονιά χρειάζομαι απαραιτήτως summer camp για τα παιδιά μου, καθώς θα έχω μόλις μία βδομάδα άδεια.
        Οι δήμοι της περιοχής δεν δέχονται στα summer camp παιδιά γυμνασίου, οποτε ναι μεν έχω λύση για τα 2 μικρά μου μέχρι και τον Ιούλιο, όχι όμως για την κόρη μου που ειναι 13.
        Εχω υπόψη μου ένα summer camp από κολυμβητικό σύλλογο, όπου θα πάει 2 βδομαδες (διαρκεί μέχρι αρχές Ιουλίου και είναι μεν πολύ ωραίο αλλά πανάκριβο) αλλά μετά;
        Κατασκήνωση δεν πάει με τίποτα, και δε νιώθω καλά να την αφήνω όλη μέρα μόνη ακόμη.
        Καμιά ιδέα;
      • Από valiagz,
        Πρίν δύο μέρες το βράδυ ο γυιός μου έπαθε κρίση πανικού...και το επιβαιβέωσα σήμερα με την παιδιίατρο που μίλησα...βέβαια πήρα τηλ στο Παίδων για ραντεβού και μου είπαν ότι πρέπει να κάνω πρώτα εξετάσεις να διαπιστωθεί ότι δεν έχει θυροειδή και triplex.....θα τα κάνω όλα αυτά αλλά εξακολουθώ να πιστεύω οτι ηταν κριση πανικού και προσπαθούσα να τον ηρεμήσω....και χθές το απόγευμα πάλι τα ίδια.....στο παίδων που πήρα τηλ μου είπαν οτι να τελειώσει και το σχολείο μήπως δημιουργεί άνχος....παρόλα αυτά δεν θέλω να το αφήσω έτσι....φαντάζομαι όμως οτι το κόστος για συνεδρίες είναι υψηλό...ξέρει κανείς κάποιο κέντρο οικονομικό? ευχαριστώ