Recommended Posts

    Με αφορμή μια περίπτωση πολυ καλών μας φίλων:

    Υιοθέτησαν ένα παιδάκι πριν από ένα χρόνο περίπου. Είναι κοντά του από την ηλικία των 6 μηνών (νόμιμη υιοθεσία). Σήμερα είναι περίπου 3 ετών, το λατρεύουν και είναι τα πάντα γι'αυτούς. Προβληματίζονται έντονα πως και πότε θα πρέπει να του πουν ότι το υιοθετήσανε και γενικά ποια θα πρέπει να είναι η στάση τους για το θέμα. Ωάχνουν να βρουν και κάποιον ειδικό που να έχει εμπειρία στο θέμα.

    Υπάρχει εδώ κάποιος με ανάλογη εμπειρία???

    Μήπως το θέμα να γίνει μια ξεχωριστή ενότητα??

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Είμαι της άποψης ότι όσο πιο νωρίς τόσο πιο καλά.

    Και φυσικά ποτέ δεν λέμε στο παιδί "η πραγματική σου μαμά σε παράτησε" ή "η μαμά σου δεν είχε λεφτα να σε μεγαλώσει και έτσι σε πήραμε εμείς" ή άλλα παρόμοια, γιατί μόνο άγχος δημιουργούν στο παιδί. Άγχος ότι μπορεί και η "νέα" μαμά να το παρατήσει αν δεν έχει λεφτά, αν δεν είναι το ίδιο καλό παιδί, αν κάνει κάποια ζημιά κλπ κλπ κλπ

    Σε μικρή ηλικία μπορεί να ειπωθεί πολύ ωραία η "ιστορία|" με τη βοήθεια κάποιου παραμυθιού

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    νανσυ μου, χωρις να ειμαι ειδικος κ με προσωπικη εμπειρια στο θεμα, απλα θα σου πω πως οσο πιο πωρις τοσο πιο καλα κ βατα για το παιδι.

     

    αν υπαρξει ενας πολυλογας-κακοβουλος ανθρωπος στο οικειο περιβαλλον της οικογενειας αυτης, θα ερθουν σε πολυ δυσκολη θεση οι ιδιοι οι γονεις κ πολυ περισσοτερο το παιδι μεγαλονωντας.


    λογικα... οτι σπερνεις, θεριζεις.

    εγω.... το προωθησα οσο μπορουσα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μια πολυ καλη φιλη της μαμας μου υιοθετισε 2 παιδακια.και τα 2 ηταν λιγων ημερων μονο.

    το 2ο το υιοθετησε οταν το 1ο ηταν 1 ετων.

    σημερα ειναι 5 το ενα και 4 το αλλο.

    απο 1.5-2 χρονων τους ελεγε ''εσυ ησουνα σε ενα μεγαααλο σπιτι με πολλα μωρακια και απο ολα αυτα τα μωρα εγω διαλεξα εσενα για να ειμαι η μαμα σου''

    και τωρα και τα 2 λενε ''η μαμα μας πηγε σε ενα μεγαλο σπιτι με πολλα πολλα παιδακια και απο ολα αυτα διαλεξε εμας '' και το λενε με απιστευτη χαρα.

    δεν δειχνουν να εχουν καποιο προβλημα γιατι πιστευω οτι αν απο την αρχη το πεις στο παιδι τοτε το παιρνει παρα πολυ φυσιολογικα.

    ενω παλια που τους τα λεγανε οταν ηταν 14 15 και πολλες φορες και 18 τοτε καταστρεφοταν ολος τους ο κοσμος..


     Ραφαελα 10/10/2005 Αλεξανδρος 22/01/2008 Νεφελη 28/10/2010 Β+Δ 04/10/2001

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    υπαρχουν πολλα βιβλια σχετικα με το θεμα. Παντως οσο πιο νωρις τοσο καλυτερα. Εμας που μενουμε σε επαρχιακη πολη το ξαδερφακι μου που ειναι υιοθετημενο τα παιδια του το ξεφουρνισανε ηδη απ τον παιδικο. Δυστυχως τα παιδια μιμουμενα τους μεγαλους μπορει να γινουν πολυ σκληρα. Εμας το ξερει απο την ηλικια των δυομισι, ξερει οτι εχει αδελφια καπου αλλου και οχι πολλες λεπτομερειες -ευτυχως- για την μαμα του. Του εχουν πει πως δεν ειναι το παιδι που βγηκε απ την κοιλια της μαμας αλλα το παιδι της καρδιας τους και του αρεσε, και επαναλαμβανε με μεγαλη περηφανεια αυτη την φραση αν καποιος τον πειραζε. Τωρα πια στα οκτω του το θεωρει φυσιολογικο αυτο που συμβαινει.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Φίλοι μας που έχουν υιοθετήσει την κόρη τους της έλεγαν από μικρή ότι 'υπάρχουν παιδιά της κοιλιάς και παιδιά της καρδιάς, εσύ είσαι παιδί της καρδιάς'. Την υιοθέτησαν πολύ μικρή, περίπου 1 έτους ήταν, αν θυμάμαι καλά και το έλεγαν από νωρίς αυτό. Είχαν βέβαια και παιδοψυχολόγο που τους συμβούλευε.

     

    Η καθηγήτρια των γαλλικών μου είχε υιοθετηθεί επίσης και το έμαθε άγαρμπα όταν ήταν έφηβη. Έπαθε μεγάλο γκαγκα και έκανε πολλές βλακείες μέχρι να το ξεπεράσει. Πολλά από τα λάθη που έκανε εκείνη την περίοδο τα πληρώνει ισοβίως (μεγάλη αντίδραση στους θετούς της γονείς, έφυγε πολλά χρόνια στο εξωτερικό, γάμος με έναν άχρηστο, γέννα προβληματικού παιδιού, γάμος νεκρός στην ουσία μόνο για το παιδί και από συνήθεια μένει με τον άντρα της κλπ). Αν ήταν καλύτερα προετοιμασμένη, θεωρώ ότι θα είχε γλυτώσει πολλά από αυτά.

     

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ιστορία που άκουσα στα Κύθηρα πριν πολλά χρόνια. Βλέπουμε στην παραλία, τρείς γυναίκες, γιαγιά μαμά και εγγονή, εξαιρετικά ωραία εικόνα, 3 όμορφες και τρυφερές γυναίκες που έκαναν μπαμ ότι αγαπιόνταν πολύ. Λοιπόν, η γιαγιά είχε πάει με τον άντρα της στην Αυστραλία όταν ήταν νέοι. Έκαναν μεγάλη περιουσία αλλά ..... παιδί όχι. Προσπάθησαν πολύ αλλά δεν. Υιοθετούν ένα κορίτσι. Αμοιβαία μεγάλη αγάπη μεταξύ παιδιού και γονιών. Την μεγαλώνουν καλά. Το κορίτσι σπουδάζει και κάποια στιγμή παντρεύεται. Αλλά ........ δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί με φυσικό τρόπο....... και υιοθετεί και εκείνη ένα κοριτσάκι !!!!!!!! Εγώ είδα και δεν θα το ξεχάσω ποτέ μια όμορφη οικογένεια σε 3 γενιές. 3 γυναίκες, εντελώς ξένες γονιδιακά μεταξύ τους, που όμως είναι οικογένεια και αγαπιούνται πολύ. Ίσως από τις πιο συνταρακτικές εικόνες που θυμάμαι.:-P


    ydS7p3.png 3pOXp3.png

    E-shops για παπούτσια ΕΔΩ Εshops ΕΔΩ

    Το παλιό θέμα ΕΔΩ Πώληση στο ΕΒΑΥ ΕΔΩ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μια ξαδερφη της μαμας μου το ελεγε στο γιο της απο μικρο σαν παραμυθι

    τωρα ειναι 14 χρονων και δεν υπαρχει πιο καλο και αξιολατρυτο παιδι

     

    σε εναν ξαδερφο μου που δεν του το ειπαν, το εμαθε απο τα παιδακια του χωριου και βαλαντωσε στο κλαμα γιατι νομιζε οτι οι αληθινοι γονεις του θα πανε να τον παρουν πισω

     

    εχω μονο μια ερωτηση

    εδω δικο σου ειναι το παιδι και το μαλωνεις και στραβωνει

    τι γινεται αν μια μερα σου πει

    "μη με μαλωνεις δεν εισαι η μαμα μου!"

    γιατι ειναι ευκολο να το πει ενα παιδακι

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    εδω δικο σου ειναι το παιδι και το μαλωνεις και στραβωνει

    τι γινεται αν μια μερα σου πει

    "μη με μαλωνεις δεν εισαι η μαμα μου!"

    γιατι ειναι ευκολο να το πει ενα παιδακι

     

    Όλα είναι ρόλοι. Όπως ο δάσκαλος έχει εξουσία να επιβάλει κάποια συμπεριφορά στη τάξη, χωρίς τα παιδιά να είναι παιδιά του έτσι και ο θετός γονέας μπορεί να έχει ίδια εξουσία με τον πραγματικό γονέα.

     

    Το ΄κατά πόσο θα έχει πραγματική δύναμη επιβολής αυτό είναι άλλο παραμύθι που σχετίζεται περισσότερο με τα προσωικά χαρακτηριστικά του καθένα και τις εμπειρίες του.

     

    Στο κάτω κάτω απείθαρχο θα είναι ένα παιδί όχι μόνο σε θετό αλλά και σε πραγματικό γονέα.


    Το Ήλεκτράκι μου και ο Οδυσσέας μου, οι ηλιαχτίδες μου!

    ..................................................................................

    Ο Θεός πέθανε...

    Ο Μαρξ πέθανε...

    κι Εγώ τώρα τελευταία δε νοιώθω πολυ καλά...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Δεν θα ξεχάσω ποτέ την ιστορία που άκουσα στα Κύθηρα πριν πολλά χρόνια. Βλέπουμε στην παραλία, τρείς γυναίκες, γιαγιά μαμά και εγγονή, εξαιρετικά ωραία εικόνα, 3 όμορφες και τρυφερές γυναίκες που έκαναν μπαμ ότι αγαπιόνταν πολύ. Λοιπόν, η γιαγιά είχε πάει με τον άντρα της στην Αυστραλία όταν ήταν νέοι. Έκαναν μεγάλη περιουσία αλλά ..... παιδί όχι. Προσπάθησαν πολύ αλλά δεν. Υιοθετούν ένα κορίτσι. Αμοιβαία μεγάλη αγάπη μεταξύ παιδιού και γονιών. Την μεγαλώνουν καλά. Το κορίτσι σπουδάζει και κάποια στιγμή παντρεύεται. Αλλά ........ δεν μπορεί να αποκτήσει παιδί με φυσικό τρόπο....... και υιοθετεί και εκείνη ένα κοριτσάκι !!!!!!!! Εγώ είδα και δεν θα το ξεχάσω ποτέ μια όμορφη οικογένεια σε 3 γενιές. 3 γυναίκες, εντελώς ξένες γονιδιακά μεταξύ τους, που όμως είναι οικογένεια και αγαπιούνται πολύ. Ίσως από τις πιο συνταρακτικές εικόνες που θυμάμαι.:-P

     

    Με συγκίνησες Χατζίκο.

     

    Αυτό το πράμα να σου κοπανάει ο κάθε ένας ότι τι, είσαι υιοθετημένος ως τι?ως μείον με γυρνάει τα μυαλά. Και οκ, δε φταίνε τα παιδιά, φταίνε όμως οι γονείς που τα διαπαιδαγωγούν έτσι.


    Djccp2.png

    67KIp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Διάβαζα ένα μυθιστόρημα ( μου διαφεύγει ο τίτλος ) όπου η μητέρα έπρεπε να πει στην πολύ μικρή σε ηλικία κόρη της ότι ο μπαμπάς με τον οποίο ζούνε μαζί δεν είναι μπαμπάς της βιολογικός.

    Επειδή είχε πελαγώσει το είχε αναλάβει ο άντρας ( θετός πατέρας ) αυτό το κομμάτι.

    Καταρχήν επιστράτευσε όλο τον ενθουσιασμό του λέγοντας στο κοριτσάκι ότι είναι πολύ πολύ τυχερό διότι είναι από εκείνες τις σπάνιες αλλά υπέροχες περιπτώσεις όπου έχει δύο μπαμπάδες.....


    rQGhp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εμάς φίλη μας που έχει υιοθετήσει παιδάκι του έλεγε (απο πολύ νωρίς) ότι σε αντίθεση με τους γονείς που κάνουν δικά τους παιδιά και δέχονται όποιο παιδάκι τους δοθεί, εκείνη το διάλεξε ανάμεσα σε άλλα, άρα το αγαπάει πιο πολύ! στην αρχή μου κακοφάνηκε (ως γνήσια κουκουβάγια θεώρησα ότι το παιδί μου είναι το καλύτερο του κόσμου και όχι αποτέλεσμα τυχαίας επιλογής γονιδίων), όμως στη συνέχεια μπήκα στη θέση του παιδιού που ακούει από τη μαμά του ότι το επέλεξε να το έχει δικό της και πραγματικά αν ήμουν υιοθετημένη κάτι τέτοιο θα ήθελα να ακούσω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εχω μονο μια ερωτηση

    εδω δικο σου ειναι το παιδι και το μαλωνεις και στραβωνει

    τι γινεται αν μια μερα σου πει

    "μη με μαλωνεις δεν εισαι η μαμα μου!"

    γιατι ειναι ευκολο να το πει ενα παιδακι

     

    εκει θα του ελεγα οτι "ειμαι η μαμα σου"

    το παιδι μια μαμα γνωριζει για μαμα του, ειδικα αν το ξερει νωρις.

    για ολα υπαρχει μια σωστη αντιμετωπιση και σωστη προσεγγιση.

     

    αλλωστε κι εγω που ειχα τη βιολογική μου μητερα θυμαμαι απειρες φορες σε καβγαδες να της λεω "θα κανω ο,τι θελω αφου δεν με ρωτησες που με γεννησες" και αλλα τετοια ομορφα. εκει τι να πεις?

     

    α! και κατι αλλο..δεν σημαινει οτι τα παιδια επειδη ειναι καποια η βιολογικη τους μαμα "ανεχονται" το μαλωμα. Προχθες ο γιος μου επειδη τον μαλωσα μου ειπε "μαλλον δεν εισαι η μαμα μου τελικα επειδη με μαλωσες"..Και του απαντησα γελωντας "οχι, ειμαι, αληθεια σου λεω".:lol:

     

    οποτε...τι το ψαχνεις..απο λογια αλλο τιποτα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Με συγκίνησες Χατζίκο.

     

    Αυτό το πράμα να σου κοπανάει ο κάθε ένας ότι τι, είσαι υιοθετημένος ως τι?ως μείον με γυρνάει τα μυαλά. Και οκ, δε φταίνε τα παιδιά, φταίνε όμως οι γονείς που τα διαπαιδαγωγούν έτσι.

     

    Συμφωνώ απολύτως. Τα παιδιά της καρδιάς ίσως είναι πιο δεμένα από ότι τα παιδιά της κοιλιάς με τους γονείς τους.


    ydS7p3.png 3pOXp3.png

    E-shops για παπούτσια ΕΔΩ Εshops ΕΔΩ

    Το παλιό θέμα ΕΔΩ Πώληση στο ΕΒΑΥ ΕΔΩ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    μια πολυ καλη φιλη της μαμας μου υιοθετισε 2 παιδακια.και τα 2 ηταν λιγων ημερων μονο.

    το 2ο το υιοθετησε οταν το 1ο ηταν 1 ετων.

    σημερα ειναι 5 το ενα και 4 το αλλο.

    απο 1.5-2 χρονων τους ελεγε ''εσυ ησουνα σε ενα μεγαααλο σπιτι με πολλα μωρακια και απο ολα αυτα τα μωρα εγω διαλεξα εσενα για να ειμαι η μαμα σου''

    και τωρα και τα 2 λενε ''η μαμα μας πηγε σε ενα μεγαλο σπιτι με πολλα πολλα παιδακια και απο ολα αυτα διαλεξε εμας '' και το λενε με απιστευτη χαρα.

    δεν δειχνουν να εχουν καποιο προβλημα γιατι πιστευω οτι αν απο την αρχη το πεις στο παιδι τοτε το παιρνει παρα πολυ φυσιολογικα.

    ενω παλια που τους τα λεγανε οταν ηταν 14 15 και πολλες φορες και 18 τοτε καταστρεφοταν ολος τους ο κοσμος..

    Συφμωνω απολυτα! Είναι πάρα πολύ ομορφο να τους λέμε την αληθεια με μια ιστορία γεμάτη αγάπη.

    Τι θέλω να πω. Εγώ δεν υιοθέτησα τα παιδιά μου όμως κάποια στιγμή ανοιξαμε βιβλια που μιλάνε για μωρά, με ρώτησε επισης γιατί τα αγοράκια έχουν τσουτσουνι και τα κορίτσια πιπι. Οποτε λοιπον του εξιστόρησα τα γεγονόταν με μπολικη αγάπη λέγοντάς του πόσο συγκινημένη ήμουν όταν έμαθα ότι ήταν εκείνος μέσα στην κοιλίτσα μου ή πόσο του άρεσε η γευση απο το τζατζίκι και κλωτσουσε την κοιλιτσα της μαμάς!:) Του άρεσε τοσο πολύ που όλο μου έδινε φιλάκια και μου έλεγε ποσο με αγαπα. Έτσι λοιπον η αληθινη ιστορία συνοδευομενη με τα χαρουμενα συναισθηματα της μαμάς καθώς τα βιωνε θα δημιουργήσει στα παιδιά μια πολύ όμορφη αίσθηση για το πως <<ήρθαν>>στον κόσμο των γονιών τους και καθόλου μα καθόλου κακό δε θα τους κάνει. Να τονισω οτι ο γιος μου ήταν περίπου 2μιση με 3 όταν αρχίσαμε να του τα λεμε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    γεια σας! επαναφέρω το παλιό αυτό θέμα, καθώς θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας πάνω σε κάτι συναφές με το θέμα. Η μεγαλύτερη κόρη μας -6 ετών- είναι υιοθετημένη. Η ίδια το γνωρίζει από την 1η στιγμή και καθώς έχει μεγαλώσει γνωρίζοντάς το, της φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό, όπως και στην αδερφή της -3 ετών- και λογικά και στη μικρή μας, όταν μεγαλώσει θα φαίνεται λογικό. Η απορία που έχω είναι η εξής: πιστεύετε ότι το παιδί μπορεί να αποκαλύπτει στους φίλους της, στον κοινωνικό της περίγυρο (σχολείο, φίλες κλπ) ότι είναι υιοθετημένη ή ενδεχομένως τα άλλα παιδάκια δεν έχουν την ωριμότητα να το διαχειριστούν? Εν τω μεταξύ, εξωτερικά δε μας μοιάζει καθόλου και δεχόμαστε συχνά σχόλια του τύπου: ''μόνο η μεγάλη δε σας μοιάζει'' κλπ κλπ

    Θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι γνώμες μαμάδων σε ανάλογη φάση

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων!


    LRaHp2.pngHw9ip2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γεια σας! επαναφέρω το παλιό αυτό θέμα, καθώς θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας πάνω σε κάτι συναφές με το θέμα. Η μεγαλύτερη κόρη μας -6 ετών- είναι υιοθετημένη. Η ίδια το γνωρίζει από την 1η στιγμή και καθώς έχει μεγαλώσει γνωρίζοντάς το, της φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό, όπως και στην αδερφή της -3 ετών- και λογικά και στη μικρή μας, όταν μεγαλώσει θα φαίνεται λογικό. Η απορία που έχω είναι η εξής: πιστεύετε ότι το παιδί μπορεί να αποκαλύπτει στους φίλους της, στον κοινωνικό της περίγυρο (σχολείο, φίλες κλπ) ότι είναι υιοθετημένη ή ενδεχομένως τα άλλα παιδάκια δεν έχουν την ωριμότητα να το διαχειριστούν? Εν τω μεταξύ, εξωτερικά δε μας μοιάζει καθόλου και δεχόμαστε συχνά σχόλια του τύπου: ''μόνο η μεγάλη δε σας μοιάζει'' κλπ κλπ

    Θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι γνώμες μαμάδων σε ανάλογη φάση

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

     

    Να προσθέσω ότι είχαμε ήδη ένα ατυχές περιστατικό στο νηπιαγωγείο, όπου όταν είπε σε κάποιους συμμαθητές ότι είναι ''παιδάκι της καρδιάς'', ένας συμμαθητής της την κορόιδευε και της έλεγε ότι οι ''κανονικοί'' της γονείς την έδιωξαν γιατί έκλαιγε πολύ :evil: και ότι εμείς την πήραμε για να μας κάνει τις δουλειές :evil::?


    LRaHp2.pngHw9ip2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γεια σας! επαναφέρω το παλιό αυτό θέμα, καθώς θα ήθελα να ρωτήσω τη γνώμη σας πάνω σε κάτι συναφές με το θέμα. Η μεγαλύτερη κόρη μας -6 ετών- είναι υιοθετημένη. Η ίδια το γνωρίζει από την 1η στιγμή και καθώς έχει μεγαλώσει γνωρίζοντάς το, της φαίνεται απόλυτα φυσιολογικό, όπως και στην αδερφή της -3 ετών- και λογικά και στη μικρή μας, όταν μεγαλώσει θα φαίνεται λογικό. Η απορία που έχω είναι η εξής: πιστεύετε ότι το παιδί μπορεί να αποκαλύπτει στους φίλους της, στον κοινωνικό της περίγυρο (σχολείο, φίλες κλπ) ότι είναι υιοθετημένη ή ενδεχομένως τα άλλα παιδάκια δεν έχουν την ωριμότητα να το διαχειριστούν? Εν τω μεταξύ, εξωτερικά δε μας μοιάζει καθόλου και δεχόμαστε συχνά σχόλια του τύπου: ''μόνο η μεγάλη δε σας μοιάζει'' κλπ κλπ

    Θα με ενδιέφεραν ιδιαίτερα οι γνώμες μαμάδων σε ανάλογη φάση

    Ευχαριστώ εκ των προτέρων!

    Δεν εχω υιοθετησει παιδακι αλλα ειμαι κι εγω μαμα. Δυστυχως η κοινωνια μας ακομη δεν εχει δεχτει την υιοθεσια σε πολυ μεγαλο βαθμο. Τις πραλλες συζητουσα με φιλη και μου ελεγε οτι η βαπτιστηρα της υπεστει bullying για το οτι ειναι υιοθετημενη σε χωριο, με αποτελεσμα αφου τρεχανε σε ψυχολογους, να αποφασισουν την μετακομιση τους στην Αθηνα, καπου που δεν τους γνωριζει κανεις. Εαν αναλογιστεις οτι γινεται πηγαδακι και κουτσομπολιο για το οτιδηποτε αφορα ξενο παιδι, φαντασου οταν μαθευτει η υιοθεσια... Εσυ το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να θωρακισεις τα παιδια σου απεναντι στην οποια χαζομαρα μπορει να ακουσουν. Να τα χαιρεσαι !!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τέτοια θα ακούσεις πολλά, κ ειδικά από παιδάκια που δεν μπορούν να αντιληφθουν την υιοθεσία, την έννοια της οικογένειας . Εσύ πρέπει να το δουλέψεις πολύ με την μικρή ώστε να μην αισθανθεί ποτέ παιδί που το άφησαν!!!

    Μπράβο σου για την υιοθεσία πάντως, υπάρχουν ακόμα κ σήμερα πολύ κολλημένα μυαλά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν εχω υιοθετησει παιδακι αλλα ειμαι κι εγω μαμα. Δυστυχως η κοινωνια μας ακομη δεν εχει δεχτει την υιοθεσια σε πολυ μεγαλο βαθμο. Τις πραλλες συζητουσα με φιλη και μου ελεγε οτι η βαπτιστηρα της υπεστει bullying για το οτι ειναι υιοθετημενη σε χωριο, με αποτελεσμα αφου τρεχανε σε ψυχολογους, να αποφασισουν την μετακομιση τους στην Αθηνα, καπου που δεν τους γνωριζει κανεις. Εαν αναλογιστεις οτι γινεται πηγαδακι και κουτσομπολιο για το οτιδηποτε αφορα ξενο παιδι, φαντασου οταν μαθευτει η υιοθεσια... Εσυ το μονο που μπορεις να κανεις ειναι να θωρακισεις τα παιδια σου απεναντι στην οποια χαζομαρα μπορει να ακουσουν. Να τα χαιρεσαι !!!!!

     

    Τέτοια θα ακούσεις πολλά, κ ειδικά από παιδάκια που δεν μπορούν να αντιληφθουν την υιοθεσία, την έννοια της οικογένειας . Εσύ πρέπει να το δουλέψεις πολύ με την μικρή ώστε να μην αισθανθεί ποτέ παιδί που το άφησαν!!!

    Μπράβο σου για την υιοθεσία πάντως, υπάρχουν ακόμα κ σήμερα πολύ κολλημένα μυαλά.

     

    ναι, προσπαθούμε πολύ να τα θωρακίσουμε...αλλά σαν παιδάκι κι η μικρή μου θέλει να εμπιστευτεί το ''μυστικό'' της στις κολλητές και στους κολλητούς της...δε θέλω αυτό να της γυρίσει μπούμερανγκ...κι αν αυτό συμβαίνει σε ένα διεθνές σχολείο στο Λονδίνο, φαντάζομαι τι θα γίνεται στην Ελλάδα, που δυστυχώς τα πράγματα είναι πιο συντηρητικά!!

    Μου κάνει εντύπωση πάντως...όλοι οι γονείς που το συζητάμε μαζί τους είναι πολύ θετική στην ιδέα της υιοθεσίας...από προκύπτουν τα παιδιά αυτά που κοροιδεύουν το κοριτσάκι μου? :-(

    Ευχαριστώ για τις γνώμες σας! Μακάρι οι γονείς των συμμαθητών των κοριτσιών μου να σκέφτονται όπως εσείς! :-D


    LRaHp2.pngHw9ip2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τυχαίνει και ο ανιψιός μου είναι συμμαθητής με κοριτσάκι φίλης μας, που ξέρουμε ότι είναι υιοθετημένο. Οι γονείς του παιδιού συμβουλεύονταν πάντα παιδοψυχολόγο για το πως θα πρέπει να χειρίζονται το συγκεκριμένο θέμα. Σε συνεργασία με τους γονείς και την παιδοψυχολόγο, η δασκάλα ενημέρωσε του συμμαθητές του κοριτσιού για την υιοθεσία. Έγινε δηλαδή σαν βιωματικό εργαστήριο μέσα στην τάξη η ενημέρωση και έτσι το κορίτσι δε χρειάστηκε το ίδιο να αντιμετωπίσει ερωτήσεις. Επίσης όποιες ερωτήσεις είχαν τα παιδάκια φρόντισε η δασκάλα να την απαντήσει με τη βοήθεια του κοριτσιού, προστατεύοντας το από σχόλια που πιθανόν να το στεναχωρούσαν. Η εξουσία επίσης της δασκάλας εξασφάλισε ότι σχόλια σαν αυτό που ανέφερες δεν έχουν θέση στην τάξη τους.

     

     

    Ο ανιψιός μου πάντως γύρισε σπίτι εντυπωσιασμένος θετικά. Κάποιοι γονείς πάλι το βρήκαν υπερβολικό. Νομίζω ότι αν το παιδί έχει αποδεχτεί το γεγονός και αυτό δουλεύεται συνεχώς στην οικογένεια ώστε να το θωρακίσει να μη δίνει σημασία σε άστοχα σχόλια ,τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών αυτής της ηλικίας δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα την πληγώσει.

     

    Μεγαλώνοντας είναι που ίσως την προβληματίσουν κάποια σχόλια αλλά και πάλι το πόσο θα την ακουμπήσουν εξαρτάται καθαρά από την αυτοπεποίθησή της. Μια συμμαθήτρια της μεγάλης μου, όταν ήταν 13 και θέλοντας να την πληγώσει της είπε "πω πω πολύ σε λυπάμαι που οι γονείς σου είναι χωρισμένοι. Εγώ θα αυτοκτονούσα αν ήμουν στη θέση σου". Ευτυχώς η κόρη μας δεν έχει πρόβλημα με το θέμα διαζύγιο και μάλιστα κατάλαβε πόσο γελοίο ήταν το σχόλιο.

     

    Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα για την απόφασή σας, μακάρι όλα τα παιδάκια να έβρισκαν ζεστές οικογένειες να τα υποδεχτούν.


    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Τυχαίνει και ο ανιψιός μου είναι συμμαθητής με κοριτσάκι φίλης μας, που ξέρουμε ότι είναι υιοθετημένο. Οι γονείς του παιδιού συμβουλεύονταν πάντα παιδοψυχολόγο για το πως θα πρέπει να χειρίζονται το συγκεκριμένο θέμα. Σε συνεργασία με τους γονείς και την παιδοψυχολόγο, η δασκάλα ενημέρωσε του συμμαθητές του κοριτσιού για την υιοθεσία. Έγινε δηλαδή σαν βιωματικό εργαστήριο μέσα στην τάξη η ενημέρωση και έτσι το κορίτσι δε χρειάστηκε το ίδιο να αντιμετωπίσει ερωτήσεις. Επίσης όποιες ερωτήσεις είχαν τα παιδάκια φρόντισε η δασκάλα να την απαντήσει με τη βοήθεια του κοριτσιού, προστατεύοντας το από σχόλια που πιθανόν να το στεναχωρούσαν. Η εξουσία επίσης της δασκάλας εξασφάλισε ότι σχόλια σαν αυτό που ανέφερες δεν έχουν θέση στην τάξη τους.

     

     

    Ο ανιψιός μου πάντως γύρισε σπίτι εντυπωσιασμένος θετικά. Κάποιοι γονείς πάλι το βρήκαν υπερβολικό. Νομίζω ότι αν το παιδί έχει αποδεχτεί το γεγονός και αυτό δουλεύεται συνεχώς στην οικογένεια ώστε να το θωρακίσει να μη δίνει σημασία σε άστοχα σχόλια ,τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών αυτής της ηλικίας δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα την πληγώσει.

     

    Μεγαλώνοντας είναι που ίσως την προβληματίσουν κάποια σχόλια αλλά και πάλι το πόσο θα την ακουμπήσουν εξαρτάται καθαρά από την αυτοπεποίθησή της. Μια συμμαθήτρια της μεγάλης μου, όταν ήταν 13 και θέλοντας να την πληγώσει της είπε "πω πω πολύ σε λυπάμαι που οι γονείς σου είναι χωρισμένοι. Εγώ θα αυτοκτονούσα αν ήμουν στη θέση σου". Ευτυχώς η κόρη μας δεν έχει πρόβλημα με το θέμα διαζύγιο και μάλιστα κατάλαβε πόσο γελοίο ήταν το σχόλιο.

     

    Μια μεγάλη αγκαλιά από εμένα για την απόφασή σας, μακάρι όλα τα παιδάκια να έβρισκαν ζεστές οικογένειες να τα υποδεχτούν.

     

    πολύ ωραία ιδέα αυτή της δασκάλας! Κι η δικιά μας δασκάλα, συνεργάστηκε πολύ στο θέμα αυτό...όταν συζητούσαν τις μορφές των οικογενειών, μίλησε για την υιοθεσία και την παρουσίασε ως κάτι τελείως φυσιολογικό!

    Να σε ρωτήσω κάτι, παρ' όλα αυτά? Στην τάξη του ανιψιού σου, ακόμη και μετά την ενημέρωση, δε βρέθηκε κανένα παιδάκι να κοροιδέψει το κοριτσάκι?

    θέλω να πω, κανένα παιδάκι δεν εκμεταλλεύτηκε την πληροφορία για να πειράξει το κοριτσάκι?


    LRaHp2.pngHw9ip2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αρχικό μήνυμα απο vtgian viewpost.gif

    Τυχαίνει και ο ανιψιός μου είναι συμμαθητής με κοριτσάκι φίλης μας, που ξέρουμε ότι είναι υιοθετημένο. Οι γονείς του παιδιού συμβουλεύονταν πάντα παιδοψυχολόγο για το πως θα πρέπει να χειρίζονται το συγκεκριμένο θέμα. Σε συνεργασία με τους γονείς και την παιδοψυχολόγο, η δασκάλα ενημέρωσε του συμμαθητές του κοριτσιού για την υιοθεσία. Έγινε δηλαδή σαν βιωματικό εργαστήριο μέσα στην τάξη η ενημέρωση και έτσι το κορίτσι δε χρειάστηκε το ίδιο να αντιμετωπίσει ερωτήσεις. Επίσης όποιες ερωτήσεις είχαν τα παιδάκια φρόντισε η δασκάλα να την απαντήσει με τη βοήθεια του κοριτσιού, προστατεύοντας το από σχόλια που πιθανόν να το στεναχωρούσαν. Η εξουσία επίσης της δασκάλας εξασφάλισε ότι σχόλια σαν αυτό που ανέφερες δεν έχουν θέση στην τάξη τους.

     

     

    Ο ανιψιός μου πάντως γύρισε σπίτι εντυπωσιασμένος θετικά. Κάποιοι γονείς πάλι το βρήκαν υπερβολικό. Νομίζω ότι αν το παιδί έχει αποδεχτεί το γεγονός και αυτό δουλεύεται συνεχώς στην οικογένεια ώστε να το θωρακίσει να μη δίνει σημασία σε άστοχα σχόλια ,τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών αυτής της ηλικίας δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα την πληγώσει.

    Ο ανηψιος γυρισε ενθουσιασμενος.....σιγουρα..... γιατι οχι ? Αναμενομενο. Εμαθε κατι καινουριο.

    Το κοριτσακι ομως δεν ξερουμε πως θα αισθανθηκε.

     

    Η δασκαλα ασκει εξουσια μεσα στην ταξη και τους απαγορευει να σχολιασουν, εξω ομως τι γινεται?

     

    Εχουν ολα τα παιδια , την καταλληλη ανατροφη για να μην το εκμεταλλευτουν και να μην το χρησιμοποιησουν καποια στιγμη εις βαρος του παιδιου? Εννοειται πως οχι.

     

    Θα διαφωνησω καθετα με αυτο το παραδειγμα.

     

    Ο κοσμος γυρω μας ειναι σκληρος. Με την πρωτη ευκαιρια θα σχολιασει ακομα και ενα μικρο προβλημα που μπορει να εχει καποιος . lydiap μπροστα σας μπορει να δειχνουν θετικοι εφοσον εχετε θεσει ορια , ομως πισω σας καποιοι πιθανων να εκφραζονται αρνητικα. Εξαρταται απο το επιπεδο της καθε μητερας. Τα παιδια παλι θα συμπεριφερθουν αναλογα με την ανατροφη και το παραδειγμα των γονιων τους. Λιγοι ειναι αξιοι να εμπιστευομαστε τα προσωπικα μας. Η γνωμη μου ειναι οσοι λιγοτεροι το γνωριζουν τοσα λιγοτερα σχολια θα ακουσει το παιδι.

    Καποια στιγμη θα βρεθει αντιμετωπη και με αυτα, δεν θα το αποφυγει. Δυστυχως.

     

    Θα συμφωνησω με την συμβουλη της vtiagan .

     

    Νομίζω ότι αν το παιδί έχει αποδεχτεί το γεγονός και αυτό δουλεύεται συνεχώς στην οικογένεια ώστε να το θωρακίσει να μη δίνει σημασία σε άστοχα σχόλια ,τουλάχιστον η πλειοψηφία των παιδιών αυτής της ηλικίας δεν πρόκειται να κάνει κάτι που θα την πληγώσει.

     

    Θελει πολυ δουλεια απο το σπιτι, απο εσας.

    Δυσκολη περιπτωση η υιοθεσια.

    Ειναι μεγαλο δωρο για τα παιδια και μπραβο στους γονεις που το τολμουν γιατι θελει μεγαλη δυναμη ψυχης και ικανοτητες.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ο ανηψιος γυρισε ενθουσιασμενος.....σιγουρα..... γιατι οχι ? Αναμενομενο. Εμαθε κατι καινουριο.

    Το κοριτσακι ομως δεν ξερουμε πως θα αισθανθηκε.

     

    Η δασκαλα ασκει εξουσια μεσα στην ταξη και τους απαγορευει να σχολιασουν, εξω ομως τι γινεται?

     

    Εχουν ολα τα παιδια , την καταλληλη ανατροφη για να μην το εκμεταλλευτουν και να μην το χρησιμοποιησουν καποια στιγμη εις βαρος του παιδιου? Εννοειται πως οχι.

     

    Θα διαφωνησω καθετα με αυτο το παραδειγμα.

     

    Ο κοσμος γυρω μας ειναι σκληρος. Με την πρωτη ευκαιρια θα σχολιασει ακομα και ενα μικρο προβλημα που μπορει να εχει καποιος . lydiap μπροστα σας μπορει να δειχνουν θετικοι εφοσον εχετε θεσει ορια , ομως πισω σας σιγουρα καποιοι θα εκφραστουν αρνητικα. Εξαρταται απο το επιπεδο της καθε μητερας. Τα παιδια παλι θα συμπεριφερθουν, αναλογα με την ανατροφη και το παραδειγμα των γονιων τους. Λιγοι ειναι αξιοι να εμπιστευομαστε τα προσωπικα μας. Η γνωμη μου ειναι οσοι λιγοτεροι το γνωριζουν τοσα λιγοτερα σχολια θα ακουσει το παιδι. Καποια στιγμη θα βρεθει αντιμετωπη και με αυτα, δεν θα το αποφυγει. Δυστυχως.

    Θα συμφωνησω με την συμβουλη της vtiagan .

     

     

     

    Θελει πολυ δουλεια απο το σπιτι, απο εσας.

    Δυσκολη περιπτωση η υιοθεσια. Μπραβο στους γονεις που το τολμουν.

     

    Νομίζω ότι είναι ανάλογα στο παιδί. Ένα κοινωνικό παιδί, με ανοιχτό χαρακτήρα, ''άνετο'' στην κοινωνική συναναστροφή, δε θα είχε πρόβλημα να συζητηθεί κάτι τέτοιο μέσα στην τάξη, μπροστά του, μη σου πω θα το απολάμβανε κιόλας να είναι το κέντρο της προσοχής! Ένα παιδί κλειστό, ντροπαλό και με δυσκολία στο socializing, θα υπέφερε με κάτι τέτοιο.. Προφανώς η δασκάλα στο παράδειγμα της vgtian, ήξερε το παιδί και το χαρακτήρα του και κατάλαβε ότι κάτι τέτοιο θα ήταν ωφέλιμο γι΄αυτό!

     

    Ναι, η αλήθεια είναι ότι θέλει δουλειά με το παιδί στο σπίτι! Αλλά με τη μικρή μου πείρα νομίζω ότι είναι ευκολότερο όταν το παιδί γνωρίζει την αλήθεια από μικρό, γιατί μεγαλώνει θεωρώντας την υιοθεσία ως δεδομένο και δεν νιώθει ότι διαφέρει...μεγαλώνοντας τα πράγματα δυσκολεύουν νομίζω...

    Αυτή την εφηβεία πολύ τη φοβάμαι!


    LRaHp2.pngHw9ip2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Επειδή όπως προείπα, το κοριτσάκι το γνωρίζω προσωπικά, συνέβη αυτό ακριβώς που είπε η Lydia, το καταευχαριστήθηκε που ήταν το κέντρο της προσοχής! Η συγκεκριμένη δράση όμως έγινε μετά από συνεργασία παιδοψυχολόγου/γονέων/παιδιού/δασκάλας και αποφασίστηκε να είναι αυτή, ακριβώς επειδή το επέτρεπε και ο χαρακτήρας του παιδιού. Για αυτό που ρωτάς Lydia, όχι ευτυχώς δε δέχτηκε στα μετέπειτα χρόνια κάποιο σχόλιο (αυτό που σας λέω έγινε πριν 5 χρόνια).

     

    Summerwine, απλά για διευκρίνιση, η δασκάλα δεν απαγόρευσε κάτι με την έννοια "δεν επιτρέπεται να λέτε το χ επειδή το λέω εγώ", εξουσιαστικά δηλαδή. Ευτυχώς υπάρχουν πολλοί τρόποι να κάνεις ένα παιδί να καταλάβει γιατί δεν είναι επιτρεπτή μια συμπεριφορά, χωρίς επιβολή. Η συγκεκριμένη δασκάλα έχει κερδίσει τα παιδιά και έχει αφιερώσει πολύ χρόνο στη συναισθηματική αγωγή παράλληλα με τη διδακτική ύλη (και μπράβο της γιατί πρόκειται για δημόσιο σχολείο, αστικής περιοχής, όχι κάποιο ιδιωτικό που η βοήθεια του παιδαγωγού θεωρείται αυτονόητη).

     

    Συμφωνώ μαζί σου ότι τα παιδιά συνήθως διέπονται από τις πεποιθήσεις των γονιών τους. Με αυτές γαλουχούνται, οπότε τι πιο φυσικό αν το παιδί ακούει άσχημα πράγματα στο σπίτι, να τα μεταφέρει προς τα έξω. To υιοθετημένο παιδί έχει απλά την τύχη να έχει επιλεγεί από μία οικογένεια. Το παιδί θα πρέπει να αντιμετωπίζει αυτή την πληροφορία το ίδιο με το χρώμα των μαλλιών του. Έτσι είναι απλά. Ούτε καλό, ούτε κακό. Αν αυτό γίνει κτήμα του παιδιού, ότι σχόλιο και να ακούσει, θα το αφήσει ανεπηρέαστο. Με το να μη μιλάει για αυτό που είναι, δεν είναι σα να του περνάμε υπογείως ότι η υιοθεσία είναι κάτι που πρέπει να κρύβουμε = αρνητικό; Σκέψεις κάνω και εγώ...

     

     

     

    Lydia, μη την φοβάσαι καθόλου την εφηβεία. Αν έχουν μπει σταθερές βάσεις σεβασμού και αγάπης μεταξύ σας (όπως και με κάθε παιδί) η εφηβεία (όπως την έχω βιώσει εγώ με την μεγάλη μας) είναι μια πολύ όμορφη περίοδος στην οποία βλέπεις το παιδί σου να ανθίζει. Νευράκια και μια κλαίω μια γελάω είναι στο πρόγραμμα, όλοι τα κάναμε άλλωστε. Ρήξεις και έντονα ξεσπάσματα βγαίνουν, κατά την άποψή μου πάντα, μόνο όταν προϋπάρχει παθογένεια.


    ndgFp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα