amarylis

Γιαγιά μεγαλώνουμε..δεν το καταλαβαίνεις?!

    Recommended Posts

    ...πώς γιαγιά να μάθω να μιλάω σωστά όταν μου μιλάς μπεμπιδίστικα? :?

     

    Καλημέρα!.. ας μου εξηγήσει κάποιος την εμμονή της παλιότερης γενιάς να τα ξέρουν όλα και να φορούν παρωπίδες σε οτιδήποτε άλλο πέρα από το εγκεφαλικό τους πεδίο?

     

    Η γιαγιά μας που λέτε αντιμετωπίζει τον 16 μηνών Γιάννη μας με υπερβολικό μπεμπιδισμό! Πχ. τα παπούτσια του τα λέει παπάκια ενώ εκείνος ξέρει σαν παπάκια αυτά που κάνουν κουάξ!-λογικό μου φαίνεται.. :lol: και του λέει "πάμε να βάλουμε τα παπάκια.."

    "Κλείσε το φωσάκι" έλα να βάλουμε μπιλίνο(την πάνα εννοεί!), πού είναι η μπίλι σου?(πιπίλα) κλπ" :mad:

     

    Και όχι μόνο αυτό, (δεν λέω έχει ευθύνη και φοβάται, αν και στα δικά της παιδιά το ίδιο έκανε) δεν τον αφήνει να απομακρύνεται πολύ από κοντά της, δεν τον αφήνει να τρέξει για να μην χτυπήσει(λες κα είναι κακό να πέσει ή θα την κατακρίνουμε για την γρατζουνιά!) στην πλατεία τον κρατάει συνέχεια από το χέρι, και τον έχει συχνά αγκαλιά, ακόμη και όταν πάει να του ετοιμάσει την κρέμα τον βάζει δίπλα στον πάγκο μαζί της για να μην τον αφήσει μόνο του με αποτέλεσμα όταν θέλω εγώ να πλύνω τα πιάτα να σπαράζει στα πόδια μου για να τον ανεβάσω πάνω!Μπορεί να μην σας ακούγεται τραγικό αλλά θέλω να επισημάνω το πρόβλημα στο ότι έτσι δεν τον αφήνει να αποκτήσει ανεξαρτησία σιγά σιγά, να καταλάβει ότι δεν μπορεί να γίνεται το δικό του(πχ. να τον ανεβάζει στον πάγκο για να μην κλαίει) κλπ. Και όσον αφορά τις λέξεις δεν θέλω να μπερδεύεται.. ακόμη και ο τόνος της φωνής της έχει αυτό το "νιαούρισμα" :shock: μέσα που κάναμε οι χαζομαμάδες όταν ήταν μωρά τα μικρά μας!

     

    Ο μικρός μιλάει σχετικά γρήγορα, ότι ακούει το παλεύει να το πει και του αρέσει να ακούει νέες λέξεις. Μπορεί να τις λέει στην αρχή μισές πχ. το παπούτσι να το είπε εξαρχής παπού αλλά χτες είπε παπούσι, προτιμώ να αργεί αλλά να τα λέει όποτε μπορέσει σωστά παρά να τα μαθαίνει μπεμπιδίστικα και μετά να τα μαθαίνει αλλιώς. Δε λέω και εμείς κάποιες φορές του μιλάμε εξεπίτηδες σαν σε μωρό γιατί ξέρει ότι κάνουμε πλάκα και γελάει, αλλά ως επί τω πλείστω του μιλάμε κανονικά.

     

    Ξέρω ότι εφαρμόζουμε αυτά που έχουμε μάθει αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να μαθαίνουμε και κάτι παραπάνω..οι εποχές αλλάζουν συνεχώς.

    Και όταν της είχε πει ο άντρας μου να του μιλάει κανονικά του είπε "Και εσείς έτσι τα λέγατε στην αρχή και τί πάθατε?δεν μιλήσατε?"

    Και μην σκεφτείτε ότι τα έγραψα αυτά σαν αφορμή να κακολογήσω την πεθερά μου, μια χαρά σχέσεις έχουμε και την ευχαριστώ που κρατάει τον Γιάννη μαζί με την μαμά μου όταν λείπω στην δουλειά, αλλά δεν ξέρω τί άλλο να κάνω..με ενοχλεί αυτό, και ενώ είμαι άτομο που τα λέει χύμα(της το είχα πει και εγώ μία φορά)δεν μαρέσει να επαναλαμβάνομαι, νιώθω ότι της κάνω την παρατήρηση και δεν μαρέσει!

     

    Πέιτε μου την γνώμη σας..είμαι υπερβολική?

     

    Sorry αν σας ζάλισα πάλι με την φλυαρία μου!Όταν αρχίζω..έχω τσακωθεί με τα σημεία στίξης!! :D:lol::cool:


    5qfMp3.pngM5Bvp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κοιτα οι γιαγιαδες εχουν μεγαλυτερη ευθυνη οταν τους αφηνουμε τα παιδια μας κ ειναι λογικο να ειναι υπερβολικες, κ να σου πω την αληθεια προτιμω να ειναι υπερβολικες παρα γρ@@@@@@.Βεβαια καλο ειναι να υπαρχει ενα μετρο,εαν δεν μπορει να το βαλει η γιαγια αστην καλυτερα να εχει τα ματια της δεκατεσσερα παρα να ειναι χυμα.Οσο για τις λεξουλες πεστης στο ξανα να το κοψει εμεις δεν αφηναμε κανεναν να της λεει τιποτα,αν κ ειχα ρωτησει την φιλη μου που ειναι λογοθεραπευτρια κ μου ειχε πει οτι μερικες λεξεις(μετρημενες)μπορει να της λεει μπεμπεδιστικα,οποτε κανε ξανα μια συζητηση οτι δεν θελετε να μιλαει το παιδι ετσι γιατι θα αργησει πιο πολυ να πει καθαρα τις λεξεις κ ειναι κριμα αφου δεν υπαρχει λογος

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γενικά είμαι κι εγώ της άποψης να αποφεύγουμε τα μπεμπεκίστικα και να μιλάμε στα παιδιά κανονικά.

    Προσπάθησε να της το ζητήσεις και πάλι -ακόμα και αν επαναλαμβάνεσαι...

    Ίσως το επιχείρημα ότι το παιδί μπερδεύεται αν ο ένας το λέει το παπούτσι "παπούτσι" κι ο άλλος "παπάκι" να είναι πιο ισχυρό από το ότι δεν πρέπει να του μιλάμε μπεμπεκίστικα για να μάθει να μιλάει σωστά :wink:

    Πάντως πολύ σύντομα το παιδί από μόνο του θα κάνει μόνο του το διαχωρισμό:

    Όταν η γιαγια λέει "παπάκι" εννοεί αυτό που η μαμά (και ο υπόλοιπος κόσμος λέει "παπούτσι" :wink: Όπως τα δίγλωσσα παιδάκια :lol::lol:

     

    μπράβο στο μικρούλη που μιλάει τόσο νωρίς!

     

    Όσο για τα υπόλοιπα...τι να πω...πάλι τα παιδιά μαθαίνουν ότι αυτά που κάνουν με τους παπούδες δεν μπορούν πάντα να τα κάνουν με τους γονείς...αλλά ΕΙΝΑΙ ΣΠΑΣΤΙΚΟ :twisted::twisted:


    KbCJp2.pngEYukp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ένα παιδί που απο την φυση του είναι πολύ προχωρημένο στην ομιλία ίσως να μη δυσκολευτεί τοσο όσο ένα άλλο παιδί, το οποίο μπορεί να δυσκολευτεί πολύ.

     

    Επίσης ένα παιδί όταν του μιλάει κάποιος συνέχεια μπεμπεδίστικα θα ταυτίσει τον εαυτό του με ένα μωρό, στο οποίο κανείς δεν περιμένει οτι θα απαντήσει,

    οτι θα συζητήσει και θα επικοινωνήσει.

    και επαναπαύεται σε συμπεριφορές παιδιών μικρότερης ηλικίας.

     

    Είναι κρίμα γιατί κάτι τέτοιο δε δινει ευκαιρία σε ένα παιδί να αναπτυχθεί σύμφωνα με την ηλικία του, αλλά το κρατάει σε προηγούμενα αναπτυξιακά στάδια, όσον αφορά τις δεξιότητες και της ομιλίας αλλά και άλλων δεξιοτήτων που αναπτυσσονται και κατακτούνται παράλληλα (αυτονομία κτλ)

     

    συνήθως όταν καποιος μπεμπεκίζει σε ένα παιδί έχει και την τάση να του φέρεται σαν να ήταν ένα μικρότερο παιδί, ή μωρό.

     

    εκτός απο την ομιλία δηλαδή, περνάνε και άλλα μυνηματα που και αυτά ειναι βαρυσήμαντα,

    και πιστεύω ειναι πολύ σημαντικά επιχειρήματα που θα λαμβανα υποψη μου για να παρω την κατάσταση στα χέρια μου.

     

    (δεν ειναι το πρόβλημα οταν φυσικά ειναι απλώς κάποιες λέξεις, αλλά όταν η συνολική επαφή βαφτίζεται απο μια μπεμπεδίστικη αντιμετώπιση του παιδιού)


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα σας!

     

    Ευχαριστώ όλες για τα σχόλια και συμβουλές σας.

    Μαρία εκεί εστιάζω και εγώ το πρόβλημα..ότι δεν αντιμετωπίζω μόνο το θέμα του τρόπου ομιλίας προς στον Γιάννη αλλά το ότι δεν το αφήνει να ανεξαρτοποιηθεί λόγω μάλλον της φοβίας της, και εμείς δεν είμαστε τόσο χαλαροί και "αναίσθητοι" αλλά τον αφήνουμε σιγά σιγά να καταλαβαίνει τις δυνάμεις του και να αποκτάει σιγουριά ότι μπορεί να κατορθώσει πράγματα.

    Πχ. του πήραμε τσουλήθρα χτες και καταχάρηκε! Από τον ενθουσιασμό του καθώς ανέβαινε έπεσε πίσω και χτύπησε το κεφαλάκι του. Εμείς ψύχραιμα, όπως πάντα αφού ηρέμησε του εξηγήσαμε ότι πρέπει να ανεβαίνει πιο προσεχτικά και έτσι και έκανε. Το πρωί που ήρθε η πεθερά μου δεν τον άφηνε να κάνει μόνος του και τον κράταγε από την μέση στην κυριολεξία για να κατέβει την τσουλήθρα.Της είπα με καλό τρόπο να τον αφήνει να μην φοβάται γιατί χτες αυτό έκανε μόνος του και του αρέσει να τα καταφέρνει, και μου είπε "μαμά μη μας βάζεις δύσκολα". Μετά πάλι έπλενα τα πιάτα κια ο μικρός ήθελε ταυτόχρονα να τον πάρω αγκαλιά. Δεν πρόλαβα να του εξηγήσω ότι πρέπει να περιμένει λίγο να τελειώσω την δουλειά μου και μετά θα ασχοληθώ μαζί του και η γιαγιά τον είχε ήδη πάρει αγκαλιά. Της είπα να τον αφήσει κάτω και είπε δεν θέλω να τον εκνευρίσω τώρα.

     

    Έχει αρχίσει να γίνεται ανυπόμονος ο Γιάννης γιατί ότι ζητάει του το δίνει για να μην εκνευριστεί. Παρόλο που είναι για λίγες ώρες το πρωί επηρεάζεται γιατί υπάρχει πληθώρα γκάμα συμπεριφορών με αποτέλεσμα να μπερδεύεται.

     

    Πώς να πάρω την κατάσταση στα χέρια μου Μαρία? Τί πορτείνεις να κάνω χνρίς να φαίνεται ότι την κατακρίνω? Κάποιες θα σκεφτείτε ότι είμαι και αχάριστη δεν φτάνει που μου το κρατάει, αλλά δεν θα το έκανα λόγο αν δεν το θεωρούσα σοβαρό στην ανάπτυξη του μικρού. Όταν μπλέκουν πολλά άτομα αυτό συμβαίνει, έχει και τα καλά και τα άσχημα.


    5qfMp3.pngM5Bvp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Μετά πάλι έπλενα τα πιάτα κια ο μικρός ήθελε ταυτόχρονα να τον πάρω αγκαλιά. Δεν πρόλαβα να του εξηγήσω ότι πρέπει να περιμένει λίγο να τελειώσω την δουλειά μου και μετά θα ασχοληθώ μαζί του και η γιαγιά τον είχε ήδη πάρει αγκαλιά. Της είπα να τον αφήσει κάτω και είπε δεν θέλω να τον εκνευρίσω τώρα.

     

     

     

    δε μπορώ να βοηθήσω,αλλά κάπως έτσι "ζώ" κι εγώ το πρόβλημα,πιο χαλαρά βέβαια,αλλά αυτό συμβαίνει,και σε κανουν να νοιώθεις κάπως... :roll:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εμείς στο γιό μου μιλούσαμε κανονικά, σαν μεγάλοι. Του λέγαμε θα πάμε βόλτα, θα πάμε να φάμε, θέλεις νεράκι, πάμε για ύπνο κλπ..... Θεωρούσαμε και ακόμα θεωρούμε ότι έτσι είναι το σωστό. Ανέκυψε όμως ένα θέμα που δεν το είχαμε προβλέψει. Επειδή το παιδί δεν ήταν δυνατό να πει τη λέξη 'νερό', ή 'φαί' δεν μπορούσε να εκφραστεί καθόλου με αποτέλεσμα να μας δείχνει, να τσατίζεται και να τα λέει όλα 'μμμ'. Δεν μπορούσαμε να του καλύψουμε τις ανάγκες άμεσα, πειραματιζόμασταν και κυρίως οι γιαγιάδες τα είχαν παίξει, γιατί με το 'μμμ' έπρεπε να φανταστούν τί θελει να κάνει. Στη συνέχεια η κυρία που τον κρατάει, παραβαίνοντας τις 'ρητές εντολές' μας, του έμαθε ότι με τη λέξη 'μαμ' θα μπορεί να έχει φαγητό. Το παιδί έγινε ευτυχισμένο, επικοινωνούσε (είναι και φαγανός). Δεν της είπα τίποτα, γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Σε λίγο, αντί να με πάρει από το χέρι και να με σύρει στο δωμάτιο του και να μου δείξει την κούνια και να μου πει 'μμμ', ήρθε κοντά μου και είπε απλά 'νανι'. Τα πράγματα έγιναν πολύ πιο εύκολα. Δεν ξέρω τελικά τί είναι το σωστό. Εμείς συνεχίζουμε να του μιλάμε σας μεγάλοι, μας λέει 'άτα' και του λέμε 'ά, θέλεις βόλτα' κλπ. Όμως δεν μπορώ να παραβλέψω ότι μετά τα 'μωρουδίστικα΄η επικοινωνία με το παιδί έγινε πιο εύκολη!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    o γιος μου μιλησε πολυ μικρος και πολυ καθαρα .τωρα ειναι 2,5 περιπου και εχει πλουσιοτατο λεξιλογιο..χρησιμοποιει πολυ τις φρασεις μαμα κανουμε μια συμφωνια?πιστευεις οτι εχω αδικο?δυστυχισμενος,γλυκοχαραζει και διαφορα τετοια..ΠΟΤΕ ΜΑ ΠΟΤΕ δεν του μιλησε κανεις ως μπεμπε..

    και το βραδυ οταν διαβαζα το δικο μου βιβλιο για να χαλαρωσω το διαβαζα και ακομα το κανω φωναχτα...

    βεβαια πρωτα μιλησε και μετα περπατησε(17 μηνων)πραγμα που μας ανησυχησε φρικτα..

    αν και επικοινωνει τελεια την πανα δεν την εβγαλε 2 πραγμα που μας ανησυχει..

    αυτο που θελω να πω ειναι μιληστε του κανονικα και ολα τα παιδακια εχουν τους ρυθμους τους...

    ολα θα γινουν με την ωρα τους αλλα καλυτερα να του μιλαει σαν ενηλικα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    βασικά aristea,

    να σου πω ότι πριν γραψω την πιο πανω απαντηση, ειχα γραψει μια τεράστια που όμως σβήστηκε απο λάθος μου αγκρ! όπου ανέλυα το ότι οι γιαγιάδες και οι παππούδες

     

    όταν μεγαλώνει ένα παιδί,

     

    αισθάνονται ότι περνούν και τα δικά τους χρόνια -

     

    κάτι που τους κάνει να αισθανονται φυσικά πολύ άσχημα ότι μεγάλωσαν.

    ένας τρόπος να σταματάει ο χρόνος είναι να φερθούμε λοιπόν σαν να είναι το παιδί ακόμα μωρό...

    κάθε χρόνος που περνάει, είναι για αυτούς και ένας χρόνος απο την ζωή τους...

     

    με αποτέλεσμα η συνειδητοποίηση ότι το παιδί μεγαλώνει, να είναι εξαιρετικά πιο δύσκολη για αυτούς, απο ότι στους γονείς.

     

    αυτό λοιπόν κάνει την όλη παρέμβαση πιο περίπλοκη.

     

    Πιστεύω ότι εάν πχ υπάρχει η προοπτική και για άλλο μωράκι, οι παππούδες και οι γιαγιάδες να αισθανθούν τότε πάλι πολύ καλά, γιατί άλλο ένα μωράκι σημαίνει και την επιμύκηνση αυτού του πολύ ευχάριστου διαστηματος...

     

    πολύ πιθανόν τότε λοιπον να αφεθούν με το μεγάλο, ξαφνικά να το θεωρήσουν "μεγάλο" και να επικεντρωθουν στο νέο μωράκι με την ίδια χαρά και ενθουσιασμό...

     

    όμως... τι κάνεις εάν δεν υπάρχει ένα άλλο τέτοιο δέλεαρ...?

     

    νομίζω ότι είναι πολύ δυσκολο πράγμα, και δεν εχει σχέση με το ίδιο το παιδί (για τις γιαγιαδες παπουδες) αλλά για σένα απο την άλλη φυσικά έχει σχέση με το παιδί.

     

    τωρα δεν ξέρω πως μπορεί να χρησιμοποιηθεί αυτό για να βρεθεί μια λύση..

    Νομίζω μόνο με κατανόηση, και υποστήριξη των γιαγιάδων κ παπούδων..

    ίσως με προτάσεις δικές σου τι μπορούν να κάνουν άλλο που επίσης είναι πολύ ευχάριστο,

    κάτι που να τους θυμίζει την δική τους παιδική ηλικία,

    τι τους άρεσε όταν μεγάλωσαν? ποδήλατο? εσύ γιαγιά έκανες τσουλήθρα οταν μεγάλωσες ? ή έκανες πατίνι? ή έπαιζες με τις παλιές πορσελάνινες κούκλες?

     

    νομίζω δηλαδή θα βοηθούσε εάν εντάξεις την προσωπική τους εμπειρία, όταν ήταν μικρά παιδιά - και ίσως θυμηθούν ωραία πράγματα και αυτό να αποτελέσει έναυσμα το να δουν και το παιδάκι όχι πια σαν μωρό αλλά ότι μεγάλωσε και μπορεί και άλλα πράγματα?

     

    δεν ξέρω πραγματικά, είναι εντελώς υποθετικά αυτά, δεν τα εχω διαβάσει καπου αλλού.

     

    επίσης δεν βρήκα και καποιο άρθρο στο διαδίκτυο που να γράφει για το μπεμπέδισμα, αν και για αυτό το πράγμα σαφώς έχω διαβάσει και ακούσει ότι υπάρχουν αυτές οι θεωρίες απο λογοθεραπευτές. αυτό ίσως διευκόλυνε τη θέση σου!

    (εάν έχει καποιος άλλος υπόψη του για αυτό το θεμα καποιο άρθρο απο το διαδίκτυο θα βοηθούσε πιστευω)

    .....

     

    σου ευχομαι πάντως καλή επιτυχία, -

     

    α επίσης μπορείτε να δουλέψετε στο σπίτι το θέμα

    έτσι ώστε να θέλει πολύ απο μόνο του το παιδάκι σας να κανει πράγματα χωρίς υποβοήθημα, οπότε να λέει απο μονο του γιαγιά δεν θέλω,

    όταν δεν θέλει να το κρατάει η γιαγιά οταν κανει τσουλήθρα.

    "αγάπη μου όταν κανεις τσουλήθρα σου αρέσει να κατεβαίνεις μόνος σου ή να σε κρατάει και η γιαγιά η ο παππους? "

     

    αν πει ναι, τότε, πας πάσο.

    αν πεί όχι τότε λες "αν δεν σου αρέσει, πες το στην γιαγιά .παππού, για να το ξέρουν και να μην το κάνουν"

     

    όλο αυτό είναι ίσως για λίγο αργότερα σε κανα τρίμηνο-εξαμηνο πχ φαντάζομαι ότι ακόμα δεν μιλάει εντελώς οπότε του μαθαίνεις να κάνει όχι με το χέρι του - σίγουρα ξέρει να δείξει ότι κατι δεν του αρέσει.

     

     

    ακόμα και εάν δεν κανεις αυτό, παρατήρησε την αντίδρασή του όταν τον κρατάνε, εάν δείς ότι δεν του αρέσει,

    τότε μπορείς και αυτό να το πείς στην γιαγιά δεν του αρέσει θέλει μονος του, είναι καταφερτζής και θελει να τα κανει όλα μόνος του,

    έτσι ώστε η γιαγιά να αναγκαστεί να δεί τι θέλει το ίδιο το παιδί,

     

    αν το ίδιο το παιδί το θέλει, τότε δεν κανεις κατι αλλο, περιμένεις σε λίγους μήνες, για την καλύτερη συνεννόηση, και δουλευεις το θέμα με τις προσωπικές αναμνήσεις της γιαγιάς και του παππού, έτσι ώστε να θυμηθούν τι άλλο μπορούν να κάνουν που έιναι πιο μεγαλίστικο κάπως.

     

    μην ανησυχείς πάντως μέχρι τότε δεν είναι ότι θα γίνει η τεράστια ζημιά πιά.. :wink:

     

    καλή επιτυχία!


    ...έγινα επιτέλους και εγώ μια parentholic ... 

    (If You Wanna Make The World A Better Place)

    Take A Look At Yourself And Then Make A Change

    R.I.P. Michael Jackson.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Εμείς στο γιό μου μιλούσαμε κανονικά, σαν μεγάλοι. Του λέγαμε θα πάμε βόλτα, θα πάμε να φάμε, θέλεις νεράκι, πάμε για ύπνο κλπ..... Θεωρούσαμε και ακόμα θεωρούμε ότι έτσι είναι το σωστό. Ανέκυψε όμως ένα θέμα που δεν το είχαμε προβλέψει. Επειδή το παιδί δεν ήταν δυνατό να πει τη λέξη 'νερό', ή 'φαί' δεν μπορούσε να εκφραστεί καθόλου με αποτέλεσμα να μας δείχνει, να τσατίζεται και να τα λέει όλα 'μμμ'. Δεν μπορούσαμε να του καλύψουμε τις ανάγκες άμεσα, πειραματιζόμασταν και κυρίως οι γιαγιάδες τα είχαν παίξει, γιατί με το 'μμμ' έπρεπε να φανταστούν τί θελει να κάνει. Στη συνέχεια η κυρία που τον κρατάει, παραβαίνοντας τις 'ρητές εντολές' μας, του έμαθε ότι με τη λέξη 'μαμ' θα μπορεί να έχει φαγητό. Το παιδί έγινε ευτυχισμένο, επικοινωνούσε (είναι και φαγανός). Δεν της είπα τίποτα, γι αυτόν ακριβώς το λόγο. Σε λίγο, αντί να με πάρει από το χέρι και να με σύρει στο δωμάτιο του και να μου δείξει την κούνια και να μου πει 'μμμ', ήρθε κοντά μου και είπε απλά 'νανι'. Τα πράγματα έγιναν πολύ πιο εύκολα. Δεν ξέρω τελικά τί είναι το σωστό. Εμείς συνεχίζουμε να του μιλάμε σας μεγάλοι, μας λέει 'άτα' και του λέμε 'ά, θέλεις βόλτα' κλπ. Όμως δεν μπορώ να παραβλέψω ότι μετά τα 'μωρουδίστικα΄η επικοινωνία με το παιδί έγινε πιο εύκολη!

     

    Επειδή και εμείς είμαστε αυτής της άποψης και κάτι παρόμοιο έγινε και με τον Κωστή μας, θέλω να προσθέσω τις σκέψεις μου...(αναθεωρημένες από την θεωρία στην πράξη)

    - τα "μαμ", "νάνι" κλπ είναι άλλες λέξεις για το φαγητό, τον ύπνο κλπ. Δεν είναι απαραίτητα κακό να τις μάθουμε στο παιδί μας, ώστε να μπορέσει να επικοινωνήσει πιο εύκολα -όταν ακόμα δεν είναι σε θέση να προφέρει πιο δύσκολες λέξεις. Αλλά έτσι ως εναλλακτικές, όχι σαν μοναδικές. Άρα του δίνουμε δυνατότητα να ζητάει μαμ, αλλά του απαντάμε "θέλεις φαγητό?πεινάς?" και έτσι μαθαίνει την αντιστοιχία. :wink:

    -το να προφέρουμε όμως κανονικές λέξεις με λάθος τρόπο γιατι δηθεν είναι πιο εύκολο για το παιδί νομίζω ότι είναι τραγικά λάθος. Αν το ίδιο προφέρει μια λέξη λάθος καταρχην το ξέρει (αλλά τόσο μπορεί) και μεγαλώνοντας λίγο αποκτάει και χιουμορ επί του θέματος και αν του επανλάβεις εσύ το λάθος μπορεί να βάλει τα γέλια :D

    Και για να δώσω ένα παράδειγμα

    Ο Κωστής είναι 17 μηνών και πλεον μιλάει πάρα πολύ καλά.

    Για κάποιο διαστημα όταν ήθελε μπισκότο έλεγε μπό-ο-ο. Εγώ λοιπόν ξέρω ότι μπορεί μια χαρά να πει μπι(σ)κότο και όταν μου ζητάει μπό-ο-ο του το επεναλαμβάνω κι εγώ "θέλεις μπό-ο-ο?"

    Ξεκαρδίζεται στα γέλια και ζητάει μπικότο :D:D

    κουκουβάου :D


    KbCJp2.pngEYukp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα