Recommended Posts

    Μπηκα στον 8ο και ενω με μεγαλη προσπαθεια ειχα καταφερει να κοντρολαρω την κατασταση να βγαινω και να μη με παιρνει απο κατω εδω και 2-3 μερες παλι μ εχει πιασει απιστευτη μελανχολια,αρνητικες σκεψεις ερχονται στο μυαλο μου και συνεχως αναρωτιεμαι πως θα τα βγαλω περα με το μωρο.Φοβαμαι τοσο πολυ τον εαυτο μου δε ξερω τι να κανω.Απ την αλλη εχω κουραστει πολυ με την εγκυμοσυνη μου συνεχεια προβληματα βγαινουν και δε μπορω να ηρεμησω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλησπερα κοριτσια. Ειμαι καινουργια στο forum κ στην εγκυμοσυνη. Περιμενω το πρωτο μου κ ειμαι μολις 2 μηνων. Δεν μπορειτε να φανταστειτε ποσο σας καταλαβαινω ολες! Πασχω απο κρισεις πανικου παραπανω απο 10 χρονια. Τα τελευταια χρονια ειχα κατεφερει να το ελεγχω με φαρμακευτικη αγωγη (seroxat) και ψυχολογο. Με τον αντρα μου ειμαστε μαζι 4 χρονια κ πριν απο 3 μηνες ειπαμε να ξεκινησουμε τις προσπαθειες για παιδι. Πραγματικα το ηθελα πολυ. τωρα δεν ειμαι και τοσο σιγουρη και νιωθω φοβερες τυψεις για αυτο. Πριν απο 4 εβδομαδες εμαθα για την εγκυμοσυνη κ απο τοτε αρχισε ο γολγοθας.... Εκοψα το τσιγαρο μαχαιρι(φανατικη καπνιστρια),εκοψα και το seroxat. Απο τοτε πραγματικα δεν μ αναγνωριζω... Κλαιω με το παραμικρο(εγω που δεν εκλαιγα ευκολα), παρα πολλα νευρα, θλιψη, στενοχωρια, απογνωση. Λες και τα βλεπω ολα μεσα απο ενα σκουρο τζαμι. Νιωθω οτι ειμαι στα προθυρα της καταθλιψης(η την εχω παθει ηδη) και δεν ξερω τι να κανω και απο που να πιαστω. Ο αντρας μου ευτυχως εχει υπομονη και με καταλαβαινει. Μεχρι ποτε δεν ξερω. Ειμαι και μονη μου ολη την ημερα. Ασχολειτε με τα τουριστικα και δουλευει καθε μερα ολη την ημερα το καλοκαιρι. Εγω παω σε ψυχολογο μια φορα την εβδομαδα και προσπαθω να την παλεψω. Ορισμενες φορες ομως μου φαινετε πολυ δυσκολο... Δεν θελω να παρω κ φαρμακα αλλα αν συνεχισω ετσι δεν με βλεπω να γλυτωνω μετα απο το πρωτο τριμηνο. ααχχχχχ, γιατι αυτο το τοσο χαρμοσυνο γεγονος να ειναι για μας τοσο βασανιστικο? Γιατι???

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σου κοπελα μου καλως ηρθες στην παρεα μας.Η κατασταση ειναι οντως δυσκολη.Παω και γω σε ψυχολογο και προσπαθω να τα καταφερω.Θα σου πω καποια πραγματα που λεω στον εαυτο μου και τις περισσοτερες φορες πετυχαινουν.Το σημαντικοτερο ειναι οτι εχεις εναν ανθρωπο να σε στηριζει.Επισης επειδη εισαι λιγο μηνων εγκυος προσπαθησε να σκεφτεσαι αλλα πραγματα και να χαρεις την ζωη σου πηγαινοντας βολτες και γενικως μη κλεινεσαι στο σπιτι ειναι το χειροτερο,αν δε μπορει ο αντρα σου βρες μια φιλη σου.Σκεψου τα θετικα και οχι τα αρνητικα μιας εγκυμοσυνης..Εμενα με πιανει πανικος πως θα τα καταφερω με το μωρο και γενικως πως θα ειμαι και κανω μαυρες σκεψεις για να το αποβαλω αυτοματως σκεφτομαι κατι θετικο οπως οτι ειναι δωρο Θεου το να γινω μανα κ.α.Θελει πολυ αγωνα με τον εαυτο μας γιατι αυτη η παθηση εχει να κανει με το μυαλο μας και τον εαυτο μας..Υπομονη και κουραγιο δεν εισαι μονη:-D:grin::-D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Να σου πω την αλήθεια δε ξέρω και που να παω για να πάρω παντελόνι εγκυμοσύνης και γω θέλω.Ο καθενας νομίζει οτι το προβλημά του ειναι χειρότερο γιατι εκείνος ξέρει τι τραβάει.Ειδικά αν έχεις και τον καθένα να σου λέει διάφορες βλακείες και να σε κάνει να νιώθεις χειρότερα.Αν μπορούσα θα πηγαινα κάθε μέρα στη ψυχολόγο αλλα που να βρω τα πενηνταρικα.Να σου πω μέχρι να πάω να με διαβάσουν μου είπαν.

     

    Mεγάλη ανοησία...μην δίνεις σημασία σε αμαθείς ανθρώπους, άαλοι τα λένε από ενδιαφέρον, αλλοι από κακία, άλλοι από βλακεία. και σίγουρα, το να σκέφτεσαι τα χειρότερα (τι περνάνε άλοι άνθρωποι, τι δυσάρεστα τους συνέβησαν κλπ) ΔΕΝ προσφέρει απολυτως τίποτα. Καταλαβαίνω πλήρως τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις και είναι πολύ καλό το οτι τα αντιλαμβάνεσαι και κάνεις κάτι να τα διορθώσεις.Η εγκυμοσύνη μπορεί να επιδεινώσει προυπάρχοντα προβλήματα, να τα φέρει στην επιφάνεια και χρειάζεται προσοχή, ειδικά το διάστημα που θα έχει γεννηθεί το μωρό σου.Επίτρεψε μου να σου πω , μην σταματήσεις τις επισκέψεις στον ψυχολόγο, είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι η ψυχική υγεία και ακόμα και αν ζορίζεσαι οικονομικά, συνέχισε το .Δες και τι δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν στην περιοχή σου. Να είσαι δυνατή και όλα θα πάνε καλά.Μέσα από την καρδιά μου, τα καλύτερα.Μακάρι να ήξερα πως στέλνουν πμ να σου πω περισσότερα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σας κι από μένα. Εγώ υποφέρω από κρίσεις πανικού και όλα τα σωματικά συμπτώματα άγχους εδώ και 4 χρόνια. Πήγα σε ψυχολόγο, δεν με βοήθησε καθόλου και κάποια στιγμή της ζήτησα κάτι να με χαλαρώνει. Μου έδωσε xanax και zoloft. Τα δεύτερα δεν τα πήρα, μόνο τα πρώτα για 3 μήνες και τα έκοψα γιατί ένιωθα καλύτερα. Οι κρίσεις εμφανίζονταν που και που αλλά μπορούσα να τις διαχειριστώ καλύτερα. Το Νοέμβριο έμεινα έγκυος και ενώ πάντα το άγχος μου ήταν τι θα κάνω στην εγκυμοσύνη με αυτό το θέμα ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν! Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το μυαλό μου ήταν συνέχεια στο μωρό και σε ευχάριστες σκέψεις, με το φυσιολογικό άγχος βέβαια της εγκυμοσύνης, οπότε δεν υπήρχε χώρος για τις κρίσεις. Όμως δεν άργησαν να με επισκεφτούν ξανά και σε πολύ χειρότερο βαθμό. Πριν 2,5 μήνες στον 7ο διαγνώστηκε πρόβλημα στο μωρό και κάναμε διακοπή κύησης. Μετά από αυτό και για ένα μήνα δεν είχα συμπτώματα, αλλά πολύ μεγάλη στενοχώρια. Με το που μπήκε ο Ιούλιος άρχισαν τα σωματικά συμπτώματα πολύ έντονα, οι κρίσεις κτλ. και με έχουν ρίξει τόσο πολύ... Και τώρα που μιλάμε βρίσκομαι σε κρίση, ζαλάδα ανησυχία κτλ. Συμπέρασμα: προσπάθησε να σκέφτεσαι μόνο το μωρό, τον ερχομό του και όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνετε μαζί. Πιστεύω θα νιώσεις καλύτερα. Δεν είναι εύκολο αλλά προσπάθησε. Εγώ θέλω πάρα πολύ να πάρω αγχολυτικά αλλά φοβάμαι γιατί σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε προσπάθειες και δεν ξέρω αν θα προκαλέσει πρόβλημα στο μωρό. Γνωρίζει κανείς γι'αυτό, αν δηλαδή ενώ τα παίρνεις μείνεις έγκυος υπάρχει πρόβλημα?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Γεια σου Κελυ! Προσπαθω να κανω υπομονη. Αυτο μου λεει και ο αντρας μου. Ειναι ομως τοσο βασανιστικα αυτα τα συναισθηματα που δεν περναει ο χρονος. Μου φαινονται βουνο οι επομενοι μηνες λες και ειναι χρονια. Το να εχεις στηριξη οντως ειναι πολυ σημαντικο. Εμενα με στηριζει ο αντρας μου αλλα δεν εχει χρονο ουτε για μια βολτα. Φαντασου οτι θα δουλευει καθε μερα μεχρι τον νοεμβρη. Χωρις κανενα ρεπο. Αυτο με πειραζει απιστευτα, παρολο που το ηξερα απο την αρχη που ημαστε μαζι. Σκεφτομαι τι θα κανω μετα οταν γεννηθει το παιδι μονη ολη μερα, χωρις βοηθεια κ να μην μπορουμε να παμε ουτε για ενα μπανιο με τον μπαμπα του ολο το καλοκαιρι. Ολα αυτα με εχουν ριξει απιστευτα και ενω ξερω οτι μου κανει καλο να βγαινω εξω απο το σπιτι, εχω κλειστει μεσα. Δεν εχω διαθεση να παω πουθενα. Μ'αυτα και μ'αυτα εχω απομακρυνθει και απο φιλους και γνωστους. Ξερω οτι χωρις προσπαθεια δεν προκειτε ν αλλαξει κατι αλλα νιωθω οτι δεν εχω την δυναμη ουτε να προσπαθησω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Mεγάλη ανοησία...μην δίνεις σημασία σε αμαθείς ανθρώπους, άαλοι τα λένε από ενδιαφέρον, αλλοι από κακία, άλλοι από βλακεία. και σίγουρα, το να σκέφτεσαι τα χειρότερα (τι περνάνε άλοι άνθρωποι, τι δυσάρεστα τους συνέβησαν κλπ) ΔΕΝ προσφέρει απολυτως τίποτα. Καταλαβαίνω πλήρως τα προβλήματα που αντιμετωπίζεις και είναι πολύ καλό το οτι τα αντιλαμβάνεσαι και κάνεις κάτι να τα διορθώσεις.Η εγκυμοσύνη μπορεί να επιδεινώσει προυπάρχοντα προβλήματα, να τα φέρει στην επιφάνεια και χρειάζεται προσοχή, ειδικά το διάστημα που θα έχει γεννηθεί το μωρό σου.Επίτρεψε μου να σου πω , μην σταματήσεις τις επισκέψεις στον ψυχολόγο, είναι ένα πολύ σημαντικό κομμάτι η ψυχική υγεία και ακόμα και αν ζορίζεσαι οικονομικά, συνέχισε το .Δες και τι δημόσιες υπηρεσίες υπάρχουν στην περιοχή σου. Να είσαι δυνατή και όλα θα πάνε καλά.Μέσα από την καρδιά μου, τα καλύτερα.Μακάρι να ήξερα πως στέλνουν πμ να σου πω περισσότερα!

    Για π.μ πας αριστερα στο ονομα μου κανεις κλικ και σου λεει αποστολη π.μ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    παντως, απο οσο ξερω, ολα τα ψυχολογικα χειροτερευουν το καλοκαιρι... εγω εχω και αγοραφοβια... δε βγαινω εξω μονη μου και εξαρτωμαι απο τους αλλους. κουραγιο σε ολες.


    slHcp2.png lnj3p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό που λες ισχύει bellaki το έχω παρατηρήσει κι εγώ. Μάλλον συμβαίνει λόγω ζέστης συν όλο το άγχος που κουβαλάμε από το χειμώνα. Εγώ μόλις έβαλα τα κλάματα, δεν αντέχω άλλο με κούρασε αυτό το πράγμα. Να μην μπορείς να πας μόνος σου ούτε μέχρι τη γωνία...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Γεια σου Κελυ! Προσπαθω να κανω υπομονη. Αυτο μου λεει και ο αντρας μου. Ειναι ομως τοσο βασανιστικα αυτα τα συναισθηματα που δεν περναει ο χρονος. Μου φαινονται βουνο οι επομενοι μηνες λες και ειναι χρονια. Το να εχεις στηριξη οντως ειναι πολυ σημαντικο. Εμενα με στηριζει ο αντρας μου αλλα δεν εχει χρονο ουτε για μια βολτα. Φαντασου οτι θα δουλευει καθε μερα μεχρι τον νοεμβρη. Χωρις κανενα ρεπο. Αυτο με πειραζει απιστευτα, παρολο που το ηξερα απο την αρχη που ημαστε μαζι. Σκεφτομαι τι θα κανω μετα οταν γεννηθει το παιδι μονη ολη μερα, χωρις βοηθεια κ να μην μπορουμε να παμε ουτε για ενα μπανιο με τον μπαμπα του ολο το καλοκαιρι. Ολα αυτα με εχουν ριξει απιστευτα και ενω ξερω οτι μου κανει καλο να βγαινω εξω απο το σπιτι, εχω κλειστει μεσα. Δεν εχω διαθεση να παω πουθενα. Μ'αυτα και μ'αυτα εχω απομακρυνθει και απο φιλους και γνωστους. Ξερω οτι χωρις προσπαθεια δεν προκειτε ν αλλαξει κατι αλλα νιωθω οτι δεν εχω την δυναμη ουτε να προσπαθησω.

    Ετσι ειμουν και γω στην αρχη της εγκυμοσυνης δεν ηθελα τιποτα,ουτε να βγαινω ουτε τιποτα,ακουσα ομως τις συμβουλες της ψυχολογου που μου λεει να βγαινω να ξεχνιεμαι και να μη σκεφτομαι τι θα γινει μετα να σκεφτομαι την καθε μερα και πως θα περασω καλα αυτη την ημερα για το αυριο η το μελλον εχει ο Θεος.Ειναι πολυ δυσκολο το ξερω και γω που στα λεω τα ακουω και γω υπαρχουν στιγμες που με παιρνει τοσο πολυ απο κατω που δε θελω να ακουσω κανεναν και τιποτα βυθιζομαι στη θλιψη μου ομως καθε φορα που με πιανει λεω "οχι,δε θα σε ριξει"

    και βαζω τα δυνατα μου να σηκωθω και ολα αυτα για το μωρο που προκειτε να ρθει.Γι αυτη την ψυχουλα που εχει αναγκη μονο απο αγαπη και πιστευω να δυναμωσουμε ολες

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Γεια σας κι από μένα. Εγώ υποφέρω από κρίσεις πανικού και όλα τα σωματικά συμπτώματα άγχους εδώ και 4 χρόνια. Πήγα σε ψυχολόγο, δεν με βοήθησε καθόλου και κάποια στιγμή της ζήτησα κάτι να με χαλαρώνει. Μου έδωσε xanax και zoloft. Τα δεύτερα δεν τα πήρα, μόνο τα πρώτα για 3 μήνες και τα έκοψα γιατί ένιωθα καλύτερα. Οι κρίσεις εμφανίζονταν που και που αλλά μπορούσα να τις διαχειριστώ καλύτερα. Το Νοέμβριο έμεινα έγκυος και ενώ πάντα το άγχος μου ήταν τι θα κάνω στην εγκυμοσύνη με αυτό το θέμα ως δια μαγείας εξαφανίστηκαν! Ο λόγος φυσικά ήταν ότι το μυαλό μου ήταν συνέχεια στο μωρό και σε ευχάριστες σκέψεις, με το φυσιολογικό άγχος βέβαια της εγκυμοσύνης, οπότε δεν υπήρχε χώρος για τις κρίσεις. Όμως δεν άργησαν να με επισκεφτούν ξανά και σε πολύ χειρότερο βαθμό. Πριν 2,5 μήνες στον 7ο διαγνώστηκε πρόβλημα στο μωρό και κάναμε διακοπή κύησης. Μετά από αυτό και για ένα μήνα δεν είχα συμπτώματα, αλλά πολύ μεγάλη στενοχώρια. Με το που μπήκε ο Ιούλιος άρχισαν τα σωματικά συμπτώματα πολύ έντονα, οι κρίσεις κτλ. και με έχουν ρίξει τόσο πολύ... Και τώρα που μιλάμε βρίσκομαι σε κρίση, ζαλάδα ανησυχία κτλ. Συμπέρασμα: προσπάθησε να σκέφτεσαι μόνο το μωρό, τον ερχομό του και όλα τα ωραία πράγματα που θα κάνετε μαζί. Πιστεύω θα νιώσεις καλύτερα. Δεν είναι εύκολο αλλά προσπάθησε. Εγώ θέλω πάρα πολύ να πάρω αγχολυτικά αλλά φοβάμαι γιατί σκεφτόμαστε να ξεκινήσουμε προσπάθειες και δεν ξέρω αν θα προκαλέσει πρόβλημα στο μωρό. Γνωρίζει κανείς γι'αυτό, αν δηλαδή ενώ τα παίρνεις μείνεις έγκυος υπάρχει πρόβλημα?

    Ειλικρινα λυπαμαι παρα πολυ γι αυτο που σου συνεβη,ευχομαι να μεινεις συντομα εγκυος και αυτη την φορα ολα να πανε καλα για σενα και το μωρο.Θα πρεπει να συμβουλευτεις εναν ψυχιατρο η γυναικολογο σχετικα με τα αγχολυτικα και τους κινδυνους για την εγκυμοσυνη.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εχεις δικιο κελυ. Καλο ειναι να σκεφτουμε το μωρακι μας και να παρουμε κουραγιο. Απλα για μενα ειναι πολυ νωρις. Φαντασου οτι μετα απο 1 μηνα που το εμαθα δεν το εχω συνιδητοποιησει ακομα. Νιωθω τυψεις που ολο ασχολουμαι με το "εγω" μου κ οχι με το μωρο. Η ψυχολογος βεβαια μου ειπε οτι η εγκυμοσυνη χωριζετε σε 3 κατηγοριες: 1ο τριμηνο-εγω, 2ο τριμηνο-αυτο, 3ο τριμηνο-εμεις. Χωρις βεβαια να ειναι απολυτο αυτο..Αχ Bellaki ποσο σε νιωθω. Ειχα και εγω αγοραφοβια παλαιοτερα που δυστυχως παει να με ξαναπιασει. Χθες λιγο πριν να μπω στο λεωφορειο μ επιασε κριση πανικου. Λεω μεσα μου τι να κανω, να μπω η να μην μπω. τελικα μπηκα με το ζορι με δυσπνοια και ταχυπαλμια. Μολις μπηκα ανοιξα το nintedo και εβαλα ενα παιχνιδι. Μ αρεσουν τα παιχνιδια κ ειναι αγχολυτικα. Και αυτο ηταν μου περασε. Βεβαια τωρα το σκεφτομαι πως θα ξαναμπω...Φοβαμαι...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Οντως και εγω παντα το καλοκαιρι ειμαι πολυ χειροτερα. βλεπεις το καλοκαιρι οι ανθρωποι "πρεπει" να το περνουν καλα. να μην καθονται καθολου σπιτι, να κανουν βολτες, να εχουν παρεες και γενικως να ειναι μες την τρελη χαρα. Για ενα ατομο με αγχωτικη διαταραχη αυτο ειναι δυσκολο. Το σπιτι ειναι το καταφυγιο του και ο χειμωνας του δινει το αλλοθι να βρισκεται μεσα σ αυτο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Οντως και εγω παντα το καλοκαιρι ειμαι πολυ χειροτερα. βλεπεις το καλοκαιρι οι ανθρωποι "πρεπει" να το περνουν καλα. να μην καθονται καθολου σπιτι, να κανουν βολτες, να εχουν παρεες και γενικως να ειναι μες την τρελη χαρα. Για ενα ατομο με αγχωτικη διαταραχη αυτο ειναι δυσκολο. Το σπιτι ειναι το καταφυγιο του και ο χειμωνας του δινει το αλλοθι να βρισκεται μεσα σ αυτο.

    Συμφωνοι αλλα πρεπει να το παλεψουμε...Σιγουρα εσυ εχεις καιρο να συνηδητοποιησεις καποια πραγματα εισαι στο πρωτο τριμηνο ακομα.Εγω τις κρισεις τις ξαναεπαθα αρχες δευτερου τριμηνου.Τωρα που ειμαι στο τριτο τριμηνο σκεφτομαι και την γεννα και το μετα.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το μετα ειναι ενα θεμα... Κ εγω το σκεφτομαι καμια φορα αν και ειναι νωρις. Το θεμα ειναι οτι δεν εχουμε καποιο σημαντικο προβλημα στη ζωη μας (τουλαχιστον εγω) και αγχωνομαστε για πραγματα που δεν εχουν ακομα συμβει. βεβαια με ολα αυτη τη θλιψη και το αγχος εχουμε χασει και την αισιοδοξια μας. Δεν θα ημαστε παντως για παντα ετσι, θα περασει και αυτο, οπως ολα. αυτο πρεπει να λεμε στον εαυτο μας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Το μετα ειναι ενα θεμα... Κ εγω το σκεφτομαι καμια φορα αν και ειναι νωρις. Το θεμα ειναι οτι δεν εχουμε καποιο σημαντικο προβλημα στη ζωη μας (τουλαχιστον εγω) και αγχωνομαστε για πραγματα που δεν εχουν ακομα συμβει. βεβαια με ολα αυτη τη θλιψη και το αγχος εχουμε χασει και την αισιοδοξια μας. Δεν θα ημαστε παντως για παντα ετσι, θα περασει και αυτο, οπως ολα. αυτο πρεπει να λεμε στον εαυτο μας.

    Αυτο λεω και γω θα περασει στο χερι του ειναι;Αυτο το αγχος εμενα με τρωει απ τα παιδικα μου χρονια και αυτη η απαισιοδοξια....τωρα ειναι το θεμα τι γινεται

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    m.monkey περασες πολυ δυσκολα και φυσικο ειναι να νιωθεις ετσι. κι εγω ειχα εξαρση οταν εχασα τη μανα μου. οταν ερχεσαι σε τοσο στενη επαφη με τη φθορα και το θανατο φυσικο ειναι. mariagio κι εγω τα σεροξατ επαιρνα πριν την εγκυμοσυνη, τωρα δεν παιρνω τιποτα εδω και ενα χρονο. νομιζω οτι υπαρχουν συμβατα χαπια με την εγκυμοσυνη, ειδικα μετα το πρωτο τριμηνο, αλλα δεν το ρισκαρα. οι γενετιστες, οι γυναικολογοι και οι ψυχιατροι ειναι οι ειδικοι βεβαια. παντως αυτο που ειπες κελλυ για τα παιδικα χρονια ειναι πολυ σωστο. πιστευω οτι η ριζα του προβληματος βρισκεται ακριβως εκει. κι εγω οσο θυμαμαι τον εαυτο μου ετσι αγχωδης ημουν.


    slHcp2.png lnj3p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ολα απο κει ξεκινανε απ τα βιωματα των παιδικων χρονων και το αγχος που μας ετρωγε και μας τρωει..θελει δουλεια πολυ με τον εαυτο μας να το αποφυγουμε

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σημερα τελειωσαμε με τα ψωνια για το μωρο και ηρθε σπιτι το λικνο,η προικα κ.λπ να πω την αληθεια οταν τα βλεπω ψιλοαγχωνομαι και πανικοβαλομαι.Ειναι τοσα πολλα που πρεπει να διαχειριστω αναρωτιεμαι συνεχως αν θα τα καταφερω....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Οσο περνανε οι μερες και πλησιαζω στον τοκετο φοβαμαι παρα πολυ και νιωθω εντονα οτι θα παθω κριση πανικου εχω απελπιστει παρα πολυ δε ξερω τι να κανω....φοβαμαι

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν υπάρχει κανένας λόγος να φοβάσαι,όλα θα πάνε καλά και θα κάνεις ένα όμορφο μωράκι! Εγώ πριν δύο μήνες γέννησα και παρόλο που για καποιους μήνες κατά την εγκυμοσύνη πέρασα πολύ δύσκολα τώρα έίμαι μια χαρά, παρόλη την κούραση βέβαια! Εντάξει, καταλαβαίνω οτι δε σου είναι εύκολο αλλά προσπάθησε το όσο μπορείς, σου εύχομαι ολόψυχα όλα να πάνε καλά;)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και εγώ φοβόμουν πάρα πολύ και τώρα τα θυμάμαι σαν μια γλυκιά ανάμνηση...

    Όπως μου έλεγε και η πεθερά μου, η μέρα του τοκετού είναι σαν μια μπόρα που μετά βγαίνει το ουράνιο τόξο! Και πραγματικά απ'όλο το τοκετό θα μου μείνει αξέχαστη η στιγμή που βγήκε η μικρή μου και μου τη δώσανε αγκαλιά!

    Όσο για μετά, όταν θα πάρετε το μωρό στο σπίτι, εμένα όσο είμασταν στο μαιευτήριο με είχαν τρελάνει όλοι εκει μέσα για το πώς θα το πλένω, θα το κρατάω έτσι, θα το πλένω αλλιώς, θα το ταίζω τόσο, σε αυτή τη στάση και ένα σωρό άλλα που με είχαν αγχώσει τρομερά και αναρωτιόμουν αν θα τα κατάφερνα!

    Τελικά τα πάντα γίνονται και όλα τα καταφέρνουμε χωρίς άγχος και νευρα!!!

    Σου εύχομαι με ένα πόνο και με το καλό το μπαμπάκι σου!!!


     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σημερα κλεινω 2 μηνες που εχω γεννησει...εχω να πω οτι εχω ξετρελαθει με το μωρακι μου και δεν εχω χρονο να σκεφτω τιποτα αρνητικο...και αν παλι μου ερχεται μελανχολια βλεπω τα ματακια του και παιρνω κουραγιο..τελικα ειχατε δικιο οσες μανουλες λεγατε οτι μετα θα ειναι διαφορετικα τα πραγματα.Σας ευχαριστω για την συμπαρασταση σας...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ετσι ειμουν και γω στην αρχη της εγκυμοσυνης δεν ηθελα τιποτα,ουτε να βγαινω ουτε τιποτα,ακουσα ομως τις συμβουλες της ψυχολογου που μου λεει να βγαινω να ξεχνιεμαι και να μη σκεφτομαι τι θα γινει μετα να σκεφτομαι την καθε μερα και πως θα περασω καλα αυτη την ημερα για το αυριο η το μελλον εχει ο Θεος.Ειναι πολυ δυσκολο το ξερω και γω που στα λεω τα ακουω και γω υπαρχουν στιγμες που με παιρνει τοσο πολυ απο κατω που δε θελω να ακουσω κανεναν και τιποτα βυθιζομαι στη θλιψη μου ομως καθε φορα που με πιανει λεω "οχι,δε θα σε ριξει"

    και βαζω τα δυνατα μου να σηκωθω και ολα αυτα για το μωρο που προκειτε να ρθει.Γι αυτη την ψυχουλα που εχει αναγκη μονο απο αγαπη και πιστευω να δυναμωσουμε ολες

    κι εγω εμαθα προσφατα οτι ειμαι εγκυος και φοβαμαι πολυ το κλεισιμο στο σπιτι. ευτυχως ακομα δουλευω ομωσ αρχισαν οι ανακατοσουρες και πολυ φοβαμαι μη μενω σπιτι.. επισης με πιανει πολυ ευκολα μια μελαγχωλια που παραιτουμαι απο τα παντα, φιλους, εξοδους και καθομαι και κλαιω.. και τωρα γινεται πιο εντονο..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα