ΘΑ ΤΟ ΑΓΑΠΑΩ ΤΟ ΙΔΙΟ?

[mama tou kostantinoulh]

Πριν 3 μέρες έμαθα ότι είμαι πάλι έγκυος. Ήταν κάτι που λέγαμε ότι αν τύχει έτυχε, χωρίς απόλυτο προγραμματισμό. Δεν ήμουν απολύτως σίγουρη αν ήθελα 2ο παιδάκι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Περισσότερο στεναχωριομουν που έβλεπα τον Κωνσταντίνο να θέλει τη συντροφιά ενός παιδιού και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που προχωρήσαμε.

Τώρα, έχω τόσο αναμικτα συναισθήματα. Νιώθω τύψεις (το ξέρω αδικαιολόγητες) απέναντι στον μικρό μου που θα χάσει την πρωτοκαθεδρία, αν και για αυτον ξέρω ότι αργότερα θα ειναι καλή η υπαρξη ενός νέου μωρού. Φοβάμαι ότι δεν θα το αγαπήσω το ίδιο όπως το γιο μου, που με έκανε να νιωσω΄τοσο πρωτογνωρα συναισθήματα και να τα ζήσω όλα για 1η φορά. Θα το αγαπάω και αυτο το ίδιο? Θα μπορώ να κάνω ότι έκανα και στον 1ο που ειχα περισσότερο χρονο όρεξη και κουράγιο? Θα θέλω να ξανακυλιέμαι στα πατώματα μαζί του΄? Ή θα ειναι το ριγμένο της υποθεσης?

Και ύστερα πως θα την παλέψω με 2παιδιά, και κατά την εγκυμοσύνη αλλά και μετά? Τώρα που αρχισα κάπως να συνενοούμε με τον Κωνσταντίνο και να λέω ουφ είμαι και ανθρωποσ εκτος από μαμα, τώρα πα΄λι πίσω.

Και ξανά θα γίνω χοντρή, δε θα βρίσκω ρούχα να βάλω, και μόλις είχα τελειώσει μια διαιτα που με επανέφερε περίπου στα προηγούμενα δεδομένα....κλαψ!

Αχ σας κούρασα ε?

[sternchen]

Καλέ, μην τα σκέφτεσαι αυτά!

Απόλαυσε την ζωή σου με την οικογένεια σου!

Ένα μωράκι θα έρθει, που θα το λατρέψεις όπως και το πρώτο, είναι σίγουρο, απλά από την πολλή σου έννοια, τα σκέφτεσαι όλα αυτά και αγχώνεσαι άδικα.

Το αδερφάκι για το παιδάκι σου, είναι ένα δώρο ζωής για όλους σας.

Καλή εγκυμοσύνη και με το καλό να το δεχτείς!!!

[filoudaki]

ΑΚΡΙΒΩΣ ομως! τα ίδια σκέφτομαι και εγώ! (Εγώ δέν είμαι έγκυος βέβαια!)

 

Νομίζω είναι φυσιολογικά αυτά που νιώθεις.....(Και νιώθω)

 

Σιγά σιγά, καθώς θα μεγαλώνει η κοιλίτσα σου, θα νιώθεις την νέα ζωούλα μέσα σου να σπαρταράει, θα το λαχταρήσεις το μωράκι!!! Η αγάπη μας δεν μοιράζεται, αλλά διπλασιάζεται!

 

Και ναι, αυτό που λέει η Αρχοντούλα είναι πολύ σωστό, το σωστότερο νομίζω! Να τους χαρίσουμε ένα αδερφάκι, τί πιο σπουδαίο!

[aleca]

Οταν εμεινα εγκυος στο δευτερο μωρουλι μου, τοσο ηταν και ο πρωτος μου.... 2 χρονων και 8 μηνων.....Και ειχα ακριβως τις ιδιες ανησυχιες αλλα και πολυ μεγαλη χαρα.....

Τιποτα δεν θα αλλαξει στη σχεση σου με το μεγαλο σου γιο....ισα ισα που ο μικρος θα σε βλεπει να εχεις στην κοιλια σου το αδερφακι του, και θα χαιρεται....που η μαμα του κανει αδερφακι....

Στην αρχη θα βαλεις τον αντρα σου να τον προσκαλει σε παιχνιδια και διαφορες ασχολιες ωστε να τον αποσπασει απο εσενα....χωρις ομως να νιωσει οτι εσυ δεν θες....

Ολα τα αλλα θα ερθουν μονα τους...και η μεγαλη αγαπη και για το δευτερο παιδακι σου, και το κουραγιο και η δυναμη.....

Και δεν θα το αγαπας απλα το ιδιο, θα εισαι αυτυχισμενη που το μωρο σου εχει και αλλους ανθρωπους στη ζωη του με τοσο ισχυρο δεσιμο.....

Καλη εγκυμοσυνη να εχεις!!!!!

[ΤΙΓΡΑΚΙ]

Πριν 3 μέρες έμαθα ότι είμαι πάλι έγκυος. Ήταν κάτι που λέγαμε ότι αν τύχει έτυχε, χωρίς απόλυτο προγραμματισμό. Δεν ήμουν απολύτως σίγουρη αν ήθελα 2ο παιδάκι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Περισσότερο στεναχωριομουν που έβλεπα τον Κωνσταντίνο να θέλει τη συντροφιά ενός παιδιού και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που προχωρήσαμε.

Τώρα, έχω τόσο αναμικτα συναισθήματα. Νιώθω τύψεις (το ξέρω αδικαιολόγητες) απέναντι στον μικρό μου που θα χάσει την πρωτοκαθεδρία, αν και για αυτον ξέρω ότι αργότερα θα ειναι καλή η υπαρξη ενός νέου μωρού. Φοβάμαι ότι δεν θα το αγαπήσω το ίδιο όπως το γιο μου, που με έκανε να νιωσω΄τοσο πρωτογνωρα συναισθήματα και να τα ζήσω όλα για 1η φορά. Θα το αγαπάω και αυτο το ίδιο? Θα μπορώ να κάνω ότι έκανα και στον 1ο που ειχα περισσότερο χρονο όρεξη και κουράγιο? Θα θέλω να ξανακυλιέμαι στα πατώματα μαζί του΄? Ή θα ειναι το ριγμένο της υποθεσης?

Και ύστερα πως θα την παλέψω με 2παιδιά, και κατά την εγκυμοσύνη αλλά και μετά? Τώρα που αρχισα κάπως να συνενοούμε με τον Κωνσταντίνο και να λέω ουφ είμαι και ανθρωποσ εκτος από μαμα, τώρα πα΄λι πίσω.

Και ξανά θα γίνω χοντρή, δε θα βρίσκω ρούχα να βάλω, και μόλις είχα τελειώσει μια διαιτα που με επανέφερε περίπου στα προηγούμενα δεδομένα....κλαψ!

Αχ σας κούρασα ε?

 

 

εγω δεν ειμαι εγκυος αλλα εχω μια σκεψη στο πισω μερος του μυαλου μου για δευτερο,

αλλα σκεφτομαι οπως εσυ,μηπως τα εγραψα εγω...

νομιζω ομως οτι ειναι συναισθηματα αγχους τα οποια θα περασουν και μετα θα κυλιεσαι στα πατωματα με δυο ζουζουνακια.

μια υπεροχη εγκυμοσυνη σου ευχομαι

[maria-giannis]

μαμα του κωσταντινουλη ακριβως τα ιδια πραγματα σκεφτομαι και εγω και ο αντρας μου.να φανταστεις συζηταγαμε χθες οτι αν ερθει 2 μωρο πως θα ειναι.θα μπορεσουμε να μοιρασουμε την αγαπη μας στα δυο?θα το αγαπαμε οπως το γιαννη η λιγοτερο.δε ξερω να σου απαντησω σε αυτο,παντως απο αυτα που σκεφτομασταν ειδαμε οτι δεν ειμαστε ετοιμοι για 2 μωρο.μιλοντας εκ του ασφαλους βεβαια.τωρα φανταζομαι οτι αν ερχοταν ισως και να αλλαζαν τα συναισθηματα αλλα αυτο θα το δεις με τον καιρο που θα περναει και θα μεγαλωνει μεσα σου μια καινουργια ζωη.αυτο να σκεφτεσαι.τωρα ολα τα αλλα θα τα καταφερουμε γυναικες ειμαστε!!!

[renakig]

Κι εγώ στην αρχή είχα τα ίδια διλλήματα μ' εσένα. Θα τ' αγαπάω το ίδιο? Θα έχω την ίδια όρεξη για παιχνίδια? Όλο θα... θα... θα...! Μέχρι που έπαθα την αποκόλληση κι όλα αυτά έφυγαν δια μαγείας! Φυσικά και θα τ' αγαπώ το ίδιο! Φυσικά και θ' ασχοληθώ μαζί του και θα παίζω! Όπως το ίδιο θα συνεχίσω να κάνω και με την Ηλιάνα. Τα παιδιά είναι δώρο Θεού και θα πρέπει να είμαστε ευγνώμων που μας έδωσε τη χαρά να κάνουμε! Σκέψου ότι άλλες προσπαθούνε και παλεύουν χρόνια για να αποκτήσουν. Δεν είναι άδικο λοιπόν να έχουμε εμείς τέτοιες ανασφάλειες?

Θα επαναλάβω... Φυσικά και θα τ' αγαπώ και τα δύο το ίδιο και θα προσπαθήσω (όσο περνάει από το χέρι μου) να μην τους στερήσω τίποτα, ιδίως την αγάπη μου (όπως κάποιες στιγμές το ένιωσα εγώ).

[zouzounel]

Ναι, θα το αγαπάς το ίδιο. Και τα δυο μαζί ακόμα πιο πολύ, απ' όσο αγαπάς τώρα τον μικρό σου.

Η αγάπη δε μοιράζεται, πολλαπλασιάζεται.

Εγώ έμεινα εγκυος στο δεύτερο όταν ο γιός μου ήταν 8 μηνών. Σκεφτόμουν τα ίδια.

Ρώτα με τώρα που η μπουμπού μου είναι 6 μηνων, μια γλύκα, ναζιάρα, όλο παιχνίδια...

[LA LATINA]

εγω δε θα βαλω το ρομαντισμο του Καρκινου μου μπροστα αλλα θα σου πω τα πρακτικα πραγματα (εχω ενα γιο τρεισιμιση και εναν εναμιση)

 

ναι, ο μεγαλος εχασε τα πρωτεια του - αλλα επειδη τωρα θελει να νιωθει μεγαλος και οτι εκεινος προστατευει το μωρο και τη βρισκει τρελλα νιωθει πιο υπεροχα απο ποτε!!!

 

ναι, δε θα εχεις κουραγιο να κυλιεσαι στα πατωματα οπως πριν - αλλα μετα απο λιγο θα κυλιουνται μονα τους και θα σε γραφουνε!!!

 

ναι, δε θα εχεις τον ιδιο χρονο να αφιερωσεις στο δευτερο - αλλα τον αναπληρωνει στο οτι το δευτερο εχει και το πρωτο για "δασκαλο" γι αυτο και τα δευτερα γινονται πιο εξυπνα και κανουν πραγματα πιο γρηγορα

 

ναι, ισως σε καποια θεματα ο μεγαλος να ειναι αναντικαταστατος - μα δεν ειναι το νοημα να αντικατασταθει- και το μικρο θα εχει τα δικα του που θα σε ξετρελλαινουν (χθες βραδυ ο μικρος ειχε πυρετο, ηρθε στο κρεβατι μου, με φιλησε και μου ειπε "Μαμα, σ' απαπω!" ε.....μεχρι το πρωι εκλαιγα κι εγω κι ο αντρας μου!!!)

 

το μεγαλο θα σου δινει χαρες μεγαλου, το μικρο μικρου!! και θα τα λατρευεις και τα δυο καλη μου! με το καλο σου ευχομαι!!!!!!!!!!

οσο για τα κιλα, να λες ευτυχως που εχασες κι ετσι το πολυ να ξαναρθεις στα ιδια, σκεψου να μην ειχες χασει κιολας που θα εφτανες.....

 

να σκεφτεσαι θετικα, να μην εχεις τυψεις απο τωρα, ολα θα τα καταφερεις, οπως ολες οι μαμαδες της γης......καλη εγκυμοσυνη!!!!!!!

[mama tou kostantinoulh]

Το ξέρω ότι κατά βάση είναι όλες ανόητες ανασφάλειες και άγχη, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιως...Στο πρωτο δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα καν αν μπορώ να συλλάβω, οποτε όλα παιξανε το ρόλο τους και είχα ξετρελαθεί. Τώρα είμαι πιο ήρεμη, πιο χαλαρή σε σχέση με το θέμα της εγκυμοσύνης, λέω δεν είναι να γεννήσω αύριο, να μην καταλάβω πως θα περάσει?Μετά το γιο μου πίστευα ότι δεν θα ξανααγπήσω έτσι....Τώρα θα δείξει....

Εχω και τύψεις για το πως σκέφτομαι για το άλλο μωρό....

Ναι συμφωνώ ότι ο Κων/νος θα ζηλέυει αλλά πιστεύω ότι θα του περάσει, νομίζω ότι ειναι και θέμα χειρισμών δικών μας.

απλά φοβάμαι ότι δεν θα αφιερωθώ στο νέο μέλος όπως πριν...ΠΧ στο γιο μου πήρα το 9μηνο (ειμαι δημόσιος υπάλληλος) τώρα δεν θα το ξανάπαιρνα (το μετάνιωσα πολύ, κόντεψα να λαλήσω κλεισμένη ως ήμουν), που σημαίνει ότι θα στερήσω στο νεό μέλος μια έστω μισότρελη και κλεισμένη μαμά.

[elisaki]

Το ξέρω ότι κατά βάση είναι όλες ανόητες ανασφάλειες και άγχη, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιως...Στο πρωτο δεν ήξερα τι να περιμένω, δεν ήξερα καν αν μπορώ να συλλάβω, οποτε όλα παιξανε το ρόλο τους και είχα ξετρελαθεί. Τώρα είμαι πιο ήρεμη, πιο χαλαρή σε σχέση με το θέμα της εγκυμοσύνης, λέω δεν είναι να γεννήσω αύριο, να μην καταλάβω πως θα περάσει?Μετά το γιο μου πίστευα ότι δεν θα ξανααγπήσω έτσι....Τώρα θα δείξει....

Εχω και τύψεις για το πως σκέφτομαι για το άλλο μωρό....

Ναι συμφωνώ ότι ο Κων/νος θα ζηλέυει αλλά πιστεύω ότι θα του περάσει, νομίζω ότι ειναι και θέμα χειρισμών δικών μας.

απλά φοβάμαι ότι δεν θα αφιερωθώ στο νέο μέλος όπως πριν...ΠΧ στο γιο μου πήρα το 9μηνο (ειμαι δημόσιος υπάλληλος) τώρα δεν θα το ξανάπαιρνα (το μετάνιωσα πολύ, κόντεψα να λαλήσω κλεισμένη ως ήμουν), που σημαίνει ότι θα στερήσω στο νεό μέλος μια έστω μισότρελη και κλεισμένη μαμά.

 

Δεν ειναι καθολου ανοητες οι ανασφαλειες σου, αλλα απολυτα δικαιολογημενες... τα ιδια σκεφτουμουν κ εγω, κ πολλες γυναικες στη θεση μας... Εντελως μαγικα, η φυση κανει το θαυμα της κ η αγαπη μας μοιραζεται στα 2... Οσο για το 9μηνο (ειμαι κ εγω δημ.υπαλληλος) ισως το ξανασκεφτεις οταν γεννησεις... Με το καλο!!

[viki35]

Ρε συ κουκλα μου , ποτε γεννησες , ποτε εγινε ο πιτσιρικας 2,5 ετων ,ποτε εισαι 3ανα εγκυος , τελικα μια οικογενεια ειμαστε εδω .

Λοιπον εγω ουσα μαμα με 2 παιδακια με 1,5 χρονο διαφορα , θα σου πω οτι ειχα ακριβως τα ιδια ερωτηματα με σενα , ακριβως τις ιδιες ανασφαλειες . Τα οποια ολα διαλυθηκανε οταν ηρθε στη ζωη μας η μπουμπου , οχι αμεσως , σιγα σιγα . Φετος ειναι και τα 2 αρκετα μεγαλουτσικα , 4 ο μεγαλος και 2,5 η μικρη , φετος παιζουνε μαζι , συνεργαζονται , φετος νοιωθω οτι εχω 2 παιδια σπιτι οπου μπορω να παι3ω μαζι τους . Σιγουρα τον πρωτο καιρο η κουραση μεγαλη , 3ενυχτουσαμε μαζι με τον αντρα μου για τη μικρη και παρακαλουσαμε να μην ξυπνησει και ο "μεγαλος " γιατι δεν θα 3ανακοιμομασταν ποτε , ο αντρας μου ειναι α3ιωματικος στην αεροπορια , ειχε και υπηρεσιες οποτε πολλες φορες ξενυχτουσα μονη , τον πρωτο χρονο που ηρθε η Μαρουλα περασα 5 ιωσεις , ειχα χασει και 6 κιλα απο την ταλαιπωρια και την κουραση , μολις ομως εκλεισε το χρονο και σταματησε και το βραδυνο 3υπνημα ολα γινανε πιο ευκολα, μεχρι που πριν απο λιγο καιρο πηγαμε και τα3ιδι στο Βερολινο και οι 4 μαζι και περασαμε καταπληκτικα και δεν κουραστικαμε ιδιαιτερα . Οσο για το αν θα εχεις ορε3η να κυλιεσε μαζι του στα πατωματα , θα δεις οτι θα εχεις ορε3η να κυλιεσε και με τα 2 . Τα 2α για καποιο λογο μεγαλωνουνε λιγο γρηγοροτερα .εμεις Πηγαιναμε και για το 3ο αλλα δεν τα καταφερε και παλλινδρομησε το Νοεμβριο . Ολα θα πανε καλα , το σημαντικο ειναι να εχεις μια καλη εγκυμοσυνη .

[mama tou kostantinoulh]

Είδες ρε βικη ποσο γρήγορα περναει ο καιρος? Και έλεγα ότι δεν θα ξαναμπώ στο φορουμ στο σημειο "κατα τη διαρκεια της εγκυμοσυνης".

Πολύ κουράγιο μου δίνουν όλες οι απαντήσεις σας. Ελπίζω να πάνε όλα καλα και να είναι υγιες το μωρό, και μάλλον θα βρουμε την ακρη...τι στο καλο πόσες και ποσες οικογένειες έχουν 2 παιδάκια. Μαλλον ειναι το 1ο σοκ...ακομα ουτε στο γιατρο δεν έχω παει...με καθυστέρηση 2 ημερών ήξερα οτι ημουν εγκυος.

Απλά επειδή στο πρωτο ήμουν ξετρελαμένη από το πρωτο δευτερολεπτο που ειδα το +++ και τώρα έχω περισσότερους ενδοιασμους (ειμαι υποψιασμενη οσο ναναι) φοβάμαι για το μετά.

Οπως έλεγα και στον αντρα μου που ειχε φαγωθει για 2ο, "Μπορεί να την παλέψω μπορεί και όχι...ίσως να εχεις μια γυναικα και 2 παιδια ίσως να με εχουν κλεισει στο δαφνι ή να σας εχω παρατησει.."

[Evang]

Κι εγω πριν 3 μερες εμαθα οτι ειμαι εγκυος στο 2ο! Το πρωτο μου ειναι 18 μηνων.. Νιωθω οτι μαλλον το ειχα αγαπησει πριν υπαρξει.Ειμαι πολυ πιο συνειδητοποιημενη τωρα.Νιωθω ακριβως οπως και την πρωτη φορα,μονο που τοτε τα ειχα χαμενα.Ανυπομονω για τον πρωτο υπερηχο,την πρωτη φορα φορα που θα ακουσουμε την καρδουλα του να χτυπαει,το πρωτο φτερουγισμα στην κοιλια.Οσον αφορα το πρωτο μας παιδακι,στο χερι μας ειναι να το προετοιμασουμε σωστα.Εγω αυτο που θα προσπαθησω να πετυχω οταν γεννηθει και το 2ο ειναι παντα να βρισκω χρονο ξεχωριστα για την κορη μου,να κανουμε δηλ τα δικα μας οι 2 μας,οπως τωρα.Να μη νιωσει οτι χανει τα κεκτημενα της και σιγα-σιγα βαζεις και το 2ο στο παιχνιδι..

[love4four]

Καταρχήν ΚΑΛΟΣΤΕΡΕΩΤΑ να είναι τα σποράκια σας !!!!

 

Ακριβώς μα ακριβώς τους ίδιους ενδοιασμούς ένιωσα κι εγώ όταν έμαθα ότι ήμουν για 2η φορά έγκυος -και τότε ο Νικόλας ήταν μόλις 9 μηνών-.... πελάγωσα, έβαλα τα κλάματα όταν είδα αυτό το ++++++ όχι γιατί δεν θέλαμε 2ο παιδάκι, αλλά από τον φόβο μου πως δεν θα τα καταφέρω με τόσο μικρή διαφορά ηλικίας.....

 

Λοιπόν... σας έχω καλά νέα ! Συμφωνώ μόνο ως προς το γεγονός ότι όλα εκείνα τα πρωτόγνωρα συναισθήματα με την εγκυμοσύνη και την γέννηση κάθε πρώτου παιδιού παραμένουν έτσι... αλλά... έχεις πάντα την αγωνία να είναι καλά, να το δεις και να το μάθεις σιγά-σιγά...και η αγάπη για το 2ο παιδάκι ανθίζει μέρα με την ημέρα. Δεν είναι δλδ όπως το "τσουνάμι" που σε χτυπάει στο πρώτο, αυτό που δεν ξέρεις από πού σου ήρθε...Το δεύτερο σε κερδίζει με την αξία του. Και, βασικό, μεγαλώνουν πολύ πιο γρήγορα ή τουλάχιστον έτσι μου φαίνεται εμένα -μάλλον γιατί, αναγκαστικά, αφιερώνεις τον χρόνο σου στα δυο-...Είσαι πιο κατασταλλαγμένη επίσης.

Και τώρα που η μικρή έφτασε 16 μηνών, πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να αναρωτιέται "Μα καλά, είναι ποτέ δυνατόν να μην ήθελα αυτό το μουτράκι ????" και αισθάνομαι τύψεις επειδή τελικά τα παιδιά σου τα αγαπάς το ίδιο όσα κι αν κάνεις... και δεν τα αλλάζεις με τίποτε στον κόσμο...

Με το καλό εύχομαι και να δείτε σε λίγο καιρό που θα γράφετε στην ενότητα με αυτές τις μαμάδες που φοράνε τον ζουρλομανδύα από το πολύ άγχος και το τρέξιμο... αλλά θα σας αρέσει ! Θα το λατρέψετε !

[no doubt]

Πριν 3 μέρες έμαθα ότι είμαι πάλι έγκυος. Ήταν κάτι που λέγαμε ότι αν τύχει έτυχε, χωρίς απόλυτο προγραμματισμό. Δεν ήμουν απολύτως σίγουρη αν ήθελα 2ο παιδάκι, αυτή τη στιγμή τουλάχιστον. Περισσότερο στεναχωριομουν που έβλεπα τον Κωνσταντίνο να θέλει τη συντροφιά ενός παιδιού και αυτός ήταν και ο βασικός λόγος που προχωρήσαμε.

Τώρα, έχω τόσο αναμικτα συναισθήματα. Νιώθω τύψεις (το ξέρω αδικαιολόγητες) απέναντι στον μικρό μου που θα χάσει την πρωτοκαθεδρία, αν και για αυτον ξέρω ότι αργότερα θα ειναι καλή η υπαρξη ενός νέου μωρού. Φοβάμαι ότι δεν θα το αγαπήσω το ίδιο όπως το γιο μου, που με έκανε να νιωσω΄τοσο πρωτογνωρα συναισθήματα και να τα ζήσω όλα για 1η φορά. Θα το αγαπάω και αυτο το ίδιο? Θα μπορώ να κάνω ότι έκανα και στον 1ο που ειχα περισσότερο χρονο όρεξη και κουράγιο? Θα θέλω να ξανακυλιέμαι στα πατώματα μαζί του΄? Ή θα ειναι το ριγμένο της υποθεσης?

Και ύστερα πως θα την παλέψω με 2παιδιά, και κατά την εγκυμοσύνη αλλά και μετά? Τώρα που αρχισα κάπως να συνενοούμε με τον Κωνσταντίνο και να λέω ουφ είμαι και ανθρωποσ εκτος από μαμα, τώρα πα΄λι πίσω.

Και ξανά θα γίνω χοντρή, δε θα βρίσκω ρούχα να βάλω, και μόλις είχα τελειώσει μια διαιτα που με επανέφερε περίπου στα προηγούμενα δεδομένα....κλαψ!

Αχ σας κούρασα ε?

Αχ είναι σαν να διαβάζω τις σκέψεις μου όταν έμαθα πώς είμαι έγκυος τη δεύτερη φορά. Κι εγώ έμαθα ότι θα γεννούσα και δίδυμα.

Όμως πραγκματικά τίποτα δεν ισχύει. Όσο παιδιά και να κάνεις θα τα λατρέψεις το ίδιο χωρίς καμία διαφορά.

Όσο για τον αν ο μεγάλος χάσει τα πρωτεία αυτό είναι μια αλήθεια αλλά δεν είναι κατά ανάγκη κακό.

Είχα ανοίξει ένα ποστ πριν λίγες μέρες για το αν τα αδέλφια είναι δώρο ζωής. Ακόμα κι εγώ το ψάχνω να σου πω την αλήθεια....

[apricot]

καπως ετσι σκεφτομουν και εγω οταν ειχα μονο το ενα παιδι μου. οταν εμεινα εγκυος επαθα σοκ. δεν το πιστευα και σιγουρα δεν το ηθελα. εβαλα τα κλαματα απο την απελπισια. τωρα το σκεφτομαι και γελαω!!!! οταν εμαθα οτι θα ειναι αγορακι ειπα το κορυφαιο στον αντρα μου "δεν ξερω αν θα το αγαπαω αυτο το μωρο ειναι και αγορι εχω και αδυναμια στην αρτεμη δεν ξερω αποκλειεται να το αγαπαω το ιδιο" εκεινος δεν απαντησε...ενα εχω να σου πω. δεν εχω λογια να σου περγραψω την αγαπη που αισθανομαι για τον γιο μου. του εχω τρελλη αδυναμια και ουτε εγω η ιδια δεν το πιστευω. με "τιμωρησε" ο Θεος λεω επειδη ειπα δεν θα το αγαπαω το ιδιο. τον λατρευω.................και ας ηθελα παντα κοριτσακια. ομως δεν μετανοιωνω που σκεφτομουν ετσι γιατι παρολο που ελεγα αυτα τα παραξενα τον υπερασπιστηκα απο την 1η στιγμη που εμαθα οτι ειμαι εγκυος. ειμαι ενταξει με τη συνειδηση μου και τωρα ειναι η ζωη μου ολοκληρη. αυτος και η ζηλιαρουλα κορη μου. τα κιλα ειναι αλλο θεμα ας μην αναφερθουμε...

[elpatra]

Μην έχεις καμία αμφιβολία. Νομίζω έτσι νιώθουν όλες έιτε το παιδί είναι προγραμματισμένο,είτε έρχεται τυχαία.'Οταν έμεινα εγκυος στον δεύτερο γιο μου-κάτι που το ήθελα- φοβόμουν μήπως το παραμελήσω, μήπως δεν θα το αγαπώ όσο τον πρώτο.Άυτό αλλάζει αυτομάτως μόλις δεις το μωράκι σου. Άσε που νομίζω ότι μεγαλώνει η αγάπη και για το πρώτο παιδί.μάλλον η αγάπη είναι είδος που δεν περιορίζεται, αλλά πολλαπλασιάζεται.

[mama tou kostantinoulh]

Πόσο με βοηθάτε με τις απόψεις σας! Τουλάχιστον δε νιωθω τρελή που σκεφτομαι έτσι!

[spyni]

εγω δε θα βαλω το ρομαντισμο του Καρκινου μου μπροστα αλλα θα σου πω τα πρακτικα πραγματα (εχω ενα γιο τρεισιμιση και εναν εναμιση)

 

ναι, ο μεγαλος εχασε τα πρωτεια του - αλλα επειδη τωρα θελει να νιωθει μεγαλος και οτι εκεινος προστατευει το μωρο και τη βρισκει τρελλα νιωθει πιο υπεροχα απο ποτε!!!

 

ναι, δε θα εχεις κουραγιο να κυλιεσαι στα πατωματα οπως πριν - αλλα μετα απο λιγο θα κυλιουνται μονα τους και θα σε γραφουνε!!!

 

ναι, δε θα εχεις τον ιδιο χρονο να αφιερωσεις στο δευτερο - αλλα τον αναπληρωνει στο οτι το δευτερο εχει και το πρωτο για "δασκαλο" γι αυτο και τα δευτερα γινονται πιο εξυπνα και κανουν πραγματα πιο γρηγορα

 

ναι, ισως σε καποια θεματα ο μεγαλος να ειναι αναντικαταστατος - μα δεν ειναι το νοημα να αντικατασταθει- και το μικρο θα εχει τα δικα του που θα σε ξετρελλαινουν (χθες βραδυ ο μικρος ειχε πυρετο, ηρθε στο κρεβατι μου, με φιλησε και μου ειπε "Μαμα, σ' απαπω!" ε.....μεχρι το πρωι εκλαιγα κι εγω κι ο αντρας μου!!!)

 

το μεγαλο θα σου δινει χαρες μεγαλου, το μικρο μικρου!! και θα τα λατρευεις και τα δυο καλη μου! με το καλο σου ευχομαι!!!!!!!!!!

οσο για τα κιλα, να λες ευτυχως που εχασες κι ετσι το πολυ να ξαναρθεις στα ιδια, σκεψου να μην ειχες χασει κιολας που θα εφτανες.....

 

να σκεφτεσαι θετικα, να μην εχεις τυψεις απο τωρα, ολα θα τα καταφερεις, οπως ολες οι μαμαδες της γης......καλη εγκυμοσυνη!!!!!!!

 

ax τι ομορφα που τα εγραψες...με εκανες και εκλαψα...πολυ ομορφες σκεψεις που περιγραφουν την ιδια τη ζωη μας...νομιζω ΜΑΜΑ ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΛΗ οτι ολες περασαμε απο εκει που εισαι τωρα εσυ και φθασαμε-φθανουμε εδω που λεει η φιλεναδα μας...να εισαι καλα...περιεγραψες την πολυ ομορφη ζωη με δυο αγγελουδια!!!και ας εχει τις δυσκολιες της!

[patousitsa]

καταρχας να πω με το καλο σε οσες περιμενουνε παιδακι! κατα δευτερον θελω να πω μαμα του κωνσταντινουλη μια χαρα φυσιολογικη εισαι! εγω εχω ενα παιδακι και απλα επειδη ημαστε στη σκεψη για δευτερο! εχω ολες αυτες τις ανασφαλειες που λες! και ακομη παραπανω!!!!!!!!! απιστευτη ε?! ασε που βαζω απο τωρα τα κλαματα - ακουσον ακουσον -! πως θα αφησω το μωρο τοσο καιρο επειδη γεννησα με καισαρικη οποτε κατα συνεπεια θα ξαναγεννησω με καισαρικη! αχ ξερω κοριτσια θα με πειτε τρελη!!!!

υπαρχουν λοιπον και χειροτερες περιπτωσεις! κοριτσια ευχομαι με το καλο και παλι

[BEBE]

Την κόρη μου δε θα την άλλαξε μα τίποτα.................

[Angel's Mamma]

Οσα παιδια και να κανεις η αγαπη σου για αυτα απλα θα πολλαπλασιαζεται και σε καμμια περιπτωση δεν θα μοιραζεται. Τα παιδια το αντιλαμβανονται αυτο απο πολυ μικρα, απλα κανουν τσαχπινιες για να μην χανουν τα πρωτεια τους!

[emi/l]

Κι εγώ τις ίδιες ακριβώς σκέψεις έκανα!Και όταν πήγα να γεννήσω είχα την στενοχώρια ότι 3 μέρες δεν θα έβλεπα το αγοράκι μου και έκλαιγα!

Αλλά φυσικά η αγάπη μοιράζεται και θα τα αγαπάς το ίδιο!

Ο πρώτος έχει τα πρωτεία αλλά και τις ανασφάλειες που έχεις στο πρώτο παιδί, ενώ στο δεύτερο ξέρεις και είσαι πιο άνετη.

Επίσης όταν υπάρχουν 2 παιδιά μαθαίνουν να μοιράζοντε και έχει παρέα το ένα το άλλο!

Είναι πιο ισορροπημένη η οικογένεια!

Με το καλό λοιπόν!

[mama tou kostantinoulh]

Τη στεναχωρια του μαιευτηριου την έχω από τώρα....και οντας με καισαρική την πρώτη φορά δεν νομιζω να την παλέψω να δω το γιο μου νωρίτερα απο τις 3 μερες!

Άσε που θα συμπέσει η γέννηση του νέου μέλους (πρώτα ο Θεος όλα να πάνε καλά) με μια περίοδο που ο Κωνσταντινος θα πρέπει να παει παιδικο και νομίζω ότι θα του πεσουν πολλά όλα αυτά (αν και μάλλον ξέφυγα από το θεμα)!

Εντάξει πριν ήμασταν ζευγάρι με παιδί και τώρα μάλλον θα γίνουμε οικογένεια!