Πετάει τα πράγματα από το καρεκλάκι φαγητού.

[beba09]

Η μπουμπού είναι 20 μηνών, από τότε που ξεκίνησε να τρώει στο καρεκλάκι της πετάει τα πράγματα της κάτω από αυτό. Είχα διαβάσει ότι τα παιδάκια το κάνουν για παιχνίδι οπότε δεν είχα πει τίποτα αλλά τότε κράταγα εγώ το κουτάλι και το πηρούνι. Τώρα που τρώει το γιαουρτάκι μόνη της στο τέλος όταν χορτάσει πετάει και το πιατάκι και το κουταλάκι και ότι άλλο υπάρχει στο τραπεζάκι της. Την μαλλώνω στα χεράκια και της λέω κακό κακό. Δεν βλέπω όμως να αλλάζει συμπεριφορά. Είναι σωστό να την μαλώνω στα χεράκια. Τι άλλο μπορώ να κάνω. Συνήθως προσπαθώ να είμαι ακριβώς μπροστά της και να την κοιτάζω ώστε όταν ξεκινήσει να την προλάβω και βέβαια εκείνη προσπαθεί να προλάβει να πετάξει έστω ένα πραγματάκι κάτω ή κάποιο κομμάτι από το φαγητό της.

[Skybeam]

H μάνα μου μού έλεγε ότι το έκανα κι εγώ αυτό. Νομίζω ότι το κάνουν απλώς και μόνο γιατί έχει πλάκα και το βρίσκουν αστείο!!

[elisaki]

20 μηνων κ τρωει ακομα στο καρεκλακι??? Μπραβο σας!!! Εμεις το κοψαμε απο τον χρονο....

Λοιπον, σχεδον ολα τα παιδακια αρεσκονται στο να πετανε πραγματα κατω, γιατι τα εντυπωσιαζει η κινηση καθεαυτη... βεβαια αυτο συνηθως συμβαινει σε μικροτερες ηλικιες. Εγω δεν εδινα κ πολυ σημασια οταν το εκανε, γιατι τωρα πια δεν γινεται συχνα. Ισως αν της εξηγουσες (ξανα κ ξανα) οτι δεν πρεπει να γινεται αυτο?? Σ'αυτην την ηλικια τα παιδια ακομα δεν μπορουν να μπουν στην λογικη μας, ομως μπορουν απλα να κατανοησουν αυτο που τους λεμε. (πχ : Δεν πεταμε κατω το κουταλι μας γιατι ΜΠΑΜΜΜΜ θα σπασει κ μετα πως θα τρωμε το φαι μας?? Οποτε το παιδακι συνδυαζει την κινηση με τον ηχο κ σταδιακα θα αρχισει να μιμειται την κινηση κ να περιγραφει τον θορυβο, χωρις πραγματικα να το ριχνει κατω) Ολα ειναι σχετικα βεβαια, σε εμας αυτο γενικα πιανει, με πολλεεεεεςςςςςςς προσπαθειες...

[Dimitra83]

μπεμπα 1ον εισαι θεα που τρωει ακομα στο καρεκλακι.εγω κ τα 2 μετα το ετος τα κυνηγουσα στο σπιτι.δε καθοταν με τιποτα στο καρεκλακι!

2ον αυτο το κανουν για να συνειδητοποιησουν πως οταν αφηνεις κατι κατω αυτο πεφτει.ειναι απο τα πρωτα τους ''πειραματα'' κιεγω για μικροτερες ηλικιες το ξερω (εμενα το κανανε 7 εως 12-13 μηνων) θελει υπομονη.

[maria-giannis]

εμενα ο γιος μου τρωει ακομα στο καρεκλακι και δωξα τω θεω δεν εχει "ζητησει" να βγει απο αυτο ακομα.τωρα για τα πραγματα εμενα πλεον μου εχει γινει ρουτινα.θα τα πεταει θα τα σηκωνω,θα τα πεταει θα τα σηκωνω και παμε παλι!!!!δε ξερω για πιο λογο το βρισκουν τοσο αστειο γιατι οποτε πεταει κατι κατω σκαει στα γελια μετα.οσο και με το καλο οσο και με το "αγριο" τον εχω παρει,χεσμενη με εχει!!!δεν ακουει κανεναν,το κανει για πλακα.περιμενω ποτε θα το βαρεθει και αυτο και θα το σταματησει.πχ τις πριζες με πολυ κοπο σταματησε να τις πειραζει αλλα καποια στιγμη στο τελος εχασε το ενδιαφερον του.αντε να δουμε!!!

[boy'smam]

Οταν ρχισει να πεταει τα πραγματα του -κουταλια-πηρουνια-φαγητο απο το τραπεζι απλα του λεω"α χορτασες ε?"..."δεν πρεπει να τα πεταμε κατω...η μανουλα δεν κανει να σκυβει"και δεν του ξαναδινω τπτ και δεν ασχολουμε παραπανω!Συνηθως δεν πειναει αλλο τον καθαριζω και τον αμολαω!Το νοημα οτι αν τα πεταεικατω δεν θα φαει αλλο το χει καταλαβει παντως!Δεν καταλαβαινει ή μαλλονμε γραφει οποτε δεν δινω μεγαλυτερη βαση!

Αν εννοεις οτι την μαλωνεις στα χερακια οτι την χτυπας...θα διαφωνισω καθετα!

[beba09]

Εγώ έχω καταλάβει ότι την διασκεδάζει η αντίδραση μου, έχετε δει κάτι καρτούν που το ένα πέφτει κάτω από τον τρόμο του ή εκπλήσσεται απίστευτα....στις πρίζες πήρα τα ειδικά και ξένιασα, στο καρεκλάκι ούτε το καλό ούτε το άγριο πιάνει, σπάσαμε και μερικά παιχνιδάκια από εκεί πάνω, πέσε πέσε.....και από χρυσό να ήταν θα έσπαγε. Τώρα απλά είμαι δίπλα και με το που ξεκινάει να ρίχνει.....τα μαζεύω όλα λέω κακό και μαλώνω τα χεράκια. Αλλά αυτό όμως με ενοχλεί να την μαλώνω....(πολύ διακριτικά πάντα) αλλά πέρα βρέχει ελπίζω να το κόψει κάποια στιγμή.

[love4four]

beba09,

 

ένα είναι σίγουρο πως με το να την μαλώνεις ή ακόμα και εάν τις πρώτες φορές έκανες π.χ. την έκπληκτη... ότι αυτού του τύπου οι αντιδράσεις (μας) είναι σαν να ενισχύουν την λανθασμένη συμπεριφορά.

Οπότε, πολύ απλά, ΜΗΝ της δίνεις σημασία. Προειδοποίησε μια φορά πως εάν το πετάξει δεν θα το πάρει πίσω ή πως θα μείνει νηστική (εδώ σε θέλω) και όταν το κάνει, τήρησε την προειδοποίησή σου... μια-δυο-τρεις θα το πιάσει το νόημα, έτσι πιστεύω.. Εσύ "πάγος" χωρίς να θυμώσεις χωρίς τπτ... (θέλει πρόβα αυτό δε λέω)

Πάντως η μικρή μας το καρεκλάκι το είχε εντελώς χ..σμ..νο ίσως να κάθισε μέχρι 12-13 μηνών ενώ ο μεγάλος καθόταν.. μετά τα 2 το έκοψε...

[beba09]

beba09,

 

ένα είναι σίγουρο πως με το να την μαλώνεις ή ακόμα και εάν τις πρώτες φορές έκανες π.χ. την έκπληκτη... ότι αυτού του τύπου οι αντιδράσεις (μας) είναι σαν να ενισχύουν την λανθασμένη συμπεριφορά.

Οπότε, πολύ απλά, ΜΗΝ της δίνεις σημασία. Προειδοποίησε μια φορά πως εάν το πετάξει δεν θα το πάρει πίσω ή πως θα μείνει νηστική (εδώ σε θέλω) και όταν το κάνει, τήρησε την προειδοποίησή σου... μια-δυο-τρεις θα το πιάσει το νόημα, έτσι πιστεύω.. Εσύ "πάγος" χωρίς να θυμώσεις χωρίς τπτ... (θέλει πρόβα αυτό δε λέω)

Πάντως η μικρή μας το καρεκλάκι το είχε εντελώς χ..σμ..νο ίσως να κάθισε μέχρι 12-13 μηνών ενώ ο μεγάλος καθόταν.. μετά τα 2 το έκοψε...

 

 

 

Να την αφήσω νηστική....αυτό μάτια μου δεν το ρισκάρω....;;; είδαμε και πάθαμε να φάει....και πλακωνόμασταν επειδή κάποιος έβηξε και της κόπηκε η όρεξη. λέω να το παίξω αδιάφορη.

[maria-giannis]

βρε κοριτσια μιας και αναφερθηκε να ρωτησω κατι?εγω εχω φτασει σε σημειο(σπανια βεβαια)να του δωσω μερικες στα χερια μπας και καταλαβει αλλα και αυτο το περνει για πλακα.και γελαει.δεν ακουει οταν ειναι να κανει ζημια και ετσι μια δυο φορες την εχει φαει στα χερια.βλεπω ομως μετα οτι και εκεινος σηκωνει το χερι του σε μενα.μονο σε μενα ομως οχι σε ξενους η σε παιδακια,και παντα αφου με χτυπησει βαζει τα γελια.ξερω οτι δεν ειναι σωστο να το βαραω στα χερακια αλλα δε ξερω πως αλλιως να το αντιμετωπισω αφου απο λογια δε περνει.τι με συμβουλευετε?

[love4four]

...Κι εμείς την πατήσαμε κάπως έτσι με τον μεγάλο που τον έμαθε η γιαγιά να κάνει "ντα" όταν έπεφτε ή χτύπαγε κάπου... από τότε κάνει "ντα" και το "ωραίο" είναι πως τον αντιγράφει και η μικρή... μάλιστα και τα 2 μου έχουν περάσει την φάση του στυλ σε χτυπάω και γελάω μετά.... αντίδραση θα του λες "Δεν μου αρέσει αυτό που κάνεις -- πονάω" χωρίς να φωνάζεις αλλά με στόμφο. Στον Νικόλα τουλάχιστον έπιασε μετά από κάποιο διάστημα. Με το Σεμινάκι ακόμα το παλεύω, πού θα πάει θα τα καταφέρω... όχι βέβαια πως δεν χτυπιούνται μεταξύ τους να τα δει και κανείς θα σκεφτεί πως εδώ μέσα παίζουμε ξύλο .... κλασική ατάκα "Δεν χτυπάμε/πονάμε τους άλλους" αφού έχεις πιει 5-6 βαλεριάνες !!!!

[angelino77]

βρε κοριτσια μιας και αναφερθηκε να ρωτησω κατι?εγω εχω φτασει σε σημειο(σπανια βεβαια)να του δωσω μερικες στα χερια μπας και καταλαβει αλλα και αυτο το περνει για πλακα.και γελαει.δεν ακουει οταν ειναι να κανει ζημια και ετσι μια δυο φορες την εχει φαει στα χερια.βλεπω ομως μετα οτι και εκεινος σηκωνει το χερι του σε μενα.μονο σε μενα ομως οχι σε ξενους η σε παιδακια,και παντα αφου με χτυπησει βαζει τα γελια.ξερω οτι δεν ειναι σωστο να το βαραω στα χερακια αλλα δε ξερω πως αλλιως να το αντιμετωπισω αφου απο λογια δε περνει.τι με συμβουλευετε?

 

 

Μια φίλη νηπιαγωγός μου είχε πει οχι στα χέρια χτύπημα (γενικά οχι ξύλο αλλα αλλη ιστορία αυτή) γιατί απο τα χέρια περνούν νεύρα. Το καλυτερο το είπε μια κοπέλα πιο πάνω, αδιαφορία. Αντιδράμε εμείς και αυτά θα το ξανακάνουν για να μας προκαλέσουν. Αν το κανει, πες της με αυστηρο τόνο οτι δεν ειναι σωστό και ασε κατω οτι εριξε και μαζεψε το αργοτερα που δεν θα σε δει. Δεν συμφωνω με το να μεινει νηστική πάντως.

Εδώ η δικιά μου 7 μηνων ρίχνει συνεχεια οτι της αφηνω να παίζει στο καρεκλάκι της. Συνέχεια, το βρίσκει παιχνίδι και φυσικά μαθαίνει απο αυτή την διαδικασία

[angelino77]

βλέπεις και εσυ αγαπητή maria-giannis οτι δεν βγάζεις κατι και με αυτά τα χτυπηματάκια στα χέρια. Αντίθετα το κάνει σε εσένα. Εγώ ακόμα ψαχνω τον τρόπο να κοντρολάρω τον γιό μου οπότε δεν μπορώ να σε συμβουλέψω. Εγώ και φώναξα και στον ποπό χτύπησα αλλά τίποτα. Τώρα προσπαθώ να αντιστρέψω τις όποιες ασχημες αντιδράσεις του γιού μου αλλα δυσκολο. Ότι εχω πει τα λέει και οτι εχω κάνει τα κάνει :shock::shock::shock:

[fridoula]

και εμεις 21μηνων και οταν θυμαμαι την βαζω στο καρεκλακι της αλλα τις περισσοτερες φορες καθεται..και εμεις το ειχαμε αυτο εντονα στις αρχες οτι εβρισκε ολα κατω και το ιδιο κανει τωρα και με το θρανιο της οπου οτι εχει επανω απο παραμυθια τα ριχνει ολα κατω πρωτα και μετα τα παιρνει απο κατω και τα βλεπει...με το καθισματακι δε τωρα τελευταια διαπιστωσα οτι χαμηλωνει σε υψος και αυτο εκανα,βεβαια πιανει εννοειται οτιι εχει εκει πανω,αλλα δεν τα ριχνει πλεον κατω..

εγω οταν μαλωνω τις ριχνω στον ποπο στο παμπερς που γενικα αποφευγω να το κανω..

[Αναστάσιος Αργυρόπουλος]

βλέπεις και εσυ αγαπητή maria-giannis οτι δεν βγάζεις κατι και με αυτά τα χτυπηματάκια στα χέρια. Αντίθετα το κάνει σε εσένα. Εγώ ακόμα ψαχνω τον τρόπο να κοντρολάρω τον γιό μου οπότε δεν μπορώ να σε συμβουλέψω. Εγώ και φώναξα και στον ποπό χτύπησα αλλά τίποτα. Τώρα προσπαθώ να αντιστρέψω τις όποιες ασχημες αντιδράσεις του γιού μου αλλα δυσκολο. Ότι εχω πει τα λέει και οτι εχω κάνει τα κάνει :shock::shock::shock:

 

 

Αγαπητά μέλη,

΄

Διάβασα πολύ χρήσιμες συμβουλές σε σχέση με το θέμα που τελικά καταλήγει να αφορά στην "εκπαίδευση" του παιδιού, την ανταμοιβή ή την "ποινή" για όταν δεν κάνει κάτι αποδεκτό από εμάς (ως γονείς) ή όταν δεν συνεργάζεται ικανοποιητικά ή καθόλου.

 

Οφείλω να το απορρίψω ως τακτική και να πω ότι το "μάλωμα" (ειδικά με την μορφή σωματικής βίας) ακόμη και στην πιο ήπια του μορφή αποτελεί (αν όχι πάντα σίγουρα κατά κανόνα) την ΠΙΟ ΑΝΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ μέθοδο εκπαίδευσης ή κέρδους της καλής μας συνεργασίας μαζί τους. Ας μην ξεχνούμε, ότι τα παιδιά αντλούν ως καταλυτικό πλαίσιο αναφοράς για την δική τους συμπεριφοράς, ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΑΣ (δηλαδή για όσο είναι πολύ μικρά μιλάμε για ΜΙΜΗΣΗ, και όσο μεγαλώνουν, πάλι για μίμηση μιλάμε, αλλά με μια πιο δική τους αξιολόγηση).

 

Με αυτό κατά νου, ας μην μας κάνει εντύπωση ότι αν συνεχίζουμε (επανάληψη) να εκφράζουμε ουσιαστικά άποψη (πχ αποδοχή ή απόρριψη) για μια δική τους συμπεριφορά με το "μάλωμα", ότι κάποια στιγμή θα το θεωρήσουν ότι έτσι είναι ή έτσι πρέπει να είναι και θα καταλήξουν να υιοθετήσουν τα ίδια τέτοιες συμπεριφορές (αυτό για παράδειγμα είναι αρκετά εμφανές ειδικά όταν υπάρχουν στην οικογένεια αδελφάκια, και εκδηλώνονται με επιθετικότητα ή ακρότητα συμπεριφορές αναμεταξύ τους αφού πρώτα τα παιδάκια έχουν δει ανάλογες συμπεριφορές προς το ένα ή το άλλο να εκδηλώνονται από τον γονέα ή τους γονείς μαζί).

 

Σίγουρα είναι πιο χρονοβόρο και ψυχοφθόρο, το να επιδιώξουμε με πράο και ήπιο τρόπο να εκφράσουμε την αποδοχή μας ή μη για μια πράξη ή συμπεριφορά τους (και σε αυτό δεν υπάρχουν de facto ή "προκάτ" συμβουλές καθώς καθε γονιός έχει την προσωπικότητα και το δικό του ύφος) ..αλλά...μεσοπρόθεσμα και σίγουρα μακροπρόθεσμα και εμείς θα βγούμε κερδισμένοι (δεδομένου ότι θα έχουμε την ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΗΝ ΦΟΒΙΚΗ ΤΟΥΣ ΥΠΑΚΟΗ) αλλά και τα ίδια τα παιδιά, τα οποία θα έχουν ουσιαστικά διδαχθεί ότι οι "ακρότητες" δεν είναι σωστές και αποτελεσματικές σε τίποτε.

 

Υ.Γ. Παρέθεσα το παραπάνω μήνυμα του μέλους, το οποίο δείχνει απόλυτα σύμφωνο με αυτά που αναφέρω και μιλά ακριβώς για την αναποτελεσματικότητα τέτοιων τακτικών (και σίγουρα μες την κούραση και την αγανάκτηση μας, ίσως αρκετοί ή όλοι , έχουμε πέσει στην παγίδα του να γίνουμε ακραίοι ή έντονοι απέναντι στα παιδιά μας, χωρίς αυτό να αναιρεί το γεγονός ότι το κάνουμε καλοπροαίρετα και φυσικά ούτε το αυτονόητο της αγάπης μας προς αυτά).

[beba09]

Πάντως εγώ δεν ρίχνω πράγματα κάτω από το τραπέζι....ποιου την συμπεριφορά αντιγράφει;;; κανενός;;; αυτό πως εξηγείται;; σαφώς τα παιδιά αντιγράφουν την συμπεριφορά μας αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν ότι κάνουν και κάτι κακό. Και εγώ είμαι ενάντια στο ξύλο αλλά το μάλωμα είναι νομίζω απαραίτητο αν όχι επιβεβλημένο. Κοριτσάκι στην παιδική χαρά όχι μόνο δεν μοιράζεται τα πράγματα του αλλά και εκείνα που μοιράζονται τα δικά τους, τους τα παίρνει και αρνείται να τους τα δώσει. Η συμπεριφορά της μητέρας είναι αδιαφορία. Δικαίωμα του, του παιδιού να μην μοιράζεται τα δικά του (εάν και αυτό δεν το βλέπω καλό), αλλά όχι και να παίρνει και των άλλων παιδιών και να μην τα δίνει πίσω. Μήπως λοιπόν η μαμά του θα έπρεπε να το μαλώσει. Δεν ξέρω τι εννοεί ο καθένας εγώ πάντως δεν θεωρώ ότι ασκώ σωματική βία στο παιδί μου, αλλά το μαλώνω σημαίνει ότι θα φάει μια στον πωπω ή στα χεράκια, μαλακά. Το νόημα δεν είναι το παιδί να πονέσει αλλά να καταλάβει ότι η κακή πράξη φέρνει μάλωμα. Αυτό το θεωρώ παιδαγωγικό.

[beba09]

Επίσης τα παιδιά που τρώνε ξύλο φαίνονται από ένα χιλιόμετρο μακριά. Λύνουν και αυτά τις διαφορές τους με το ξύλο.

[travellingmum]

Πάντως εγώ δεν ρίχνω πράγματα κάτω από το τραπέζι....ποιου την συμπεριφορά αντιγράφει;;; κανενός;;; αυτό πως εξηγείται;; σαφώς τα παιδιά αντιγράφουν την συμπεριφορά μας αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν ότι κάνουν και κάτι κακό. Και εγώ είμαι ενάντια στο ξύλο αλλά το μάλωμα είναι νομίζω απαραίτητο αν όχι επιβεβλημένο. Κοριτσάκι στην παιδική χαρά όχι μόνο δεν μοιράζεται τα πράγματα του αλλά και εκείνα που μοιράζονται τα δικά τους, τους τα παίρνει και αρνείται να τους τα δώσει. Η συμπεριφορά της μητέρας είναι αδιαφορία. Δικαίωμα του, του παιδιού να μην μοιράζεται τα δικά του (εάν και αυτό δεν το βλέπω καλό), αλλά όχι και να παίρνει και των άλλων παιδιών και να μην τα δίνει πίσω. Μήπως λοιπόν η μαμά του θα έπρεπε να το μαλώσει. Δεν ξέρω τι εννοεί ο καθένας εγώ πάντως δεν θεωρώ ότι ασκώ σωματική βία στο παιδί μου, αλλά το μαλώνω σημαίνει ότι θα φάει μια στον πωπω ή στα χεράκια, μαλακά. Το νόημα δεν είναι το παιδί να πονέσει αλλά να καταλάβει ότι η κακή πράξη φέρνει μάλωμα. Αυτό το θεωρώ παιδαγωγικό.

 

Οπως ειχα αναφερει και καπου αλλου στο φορου, μπορεις να ονομασεις το ξυλο οπως θελεις "μια στον ποπο", "μαλωμα" ή οτι αλλο ευφημισμο, δεν παυει να ειναι μια κινηση που κανει το παιδι να νιωθει μειωμενο. Ειναι αναξιοπρεπες και οδηγει σε χαμηλη αυτοεκτιμιση.

Η εξηγηση με τα λογια (πχ στο παραδειγμα σου με τα παιχνιδια) και ακομα και η πρακτικη αποσπαση των ξενων παιχνιδιων απο τα χερια του παιδιου θα ηταν καλη. Το απιδι σου θα κανει πολλες σκανταλιες που εσυ δεν κανεις για να δει που ειναι τα ορια του, πρωτα εξηγεις, μετα το αποσμας, μετα το προειδοποιεις, μετα το βαζεις time-out για να ηρεμισετε και οι δυο, μα ποτε-ποτε δεν σηκωνεις το χερι.

 

Μπορει να λυνει καποια προβληματα βραχυπροθεσμα -κυριως λογω φοβου- αλλα θατα βρουμε μπροστα μας. Η συμπεριφορα μας προς το νηπιο που μεγαλωνουμε πλαθει τον εφηβο που θα εχουμε να αντιμετωπισουμε αργοτερα.

 

Συγνωμη για τυχον λαθη, ειμαι λιγο βιαστικη και δεν εχω ωρα για proofreading

[angelino77]

Πάντως εγώ δεν ρίχνω πράγματα κάτω από το τραπέζι....ποιου την συμπεριφορά αντιγράφει;;; κανενός;;; αυτό πως εξηγείται;; σαφώς τα παιδιά αντιγράφουν την συμπεριφορά μας αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν ότι κάνουν και κάτι κακό. Και εγώ είμαι ενάντια στο ξύλο αλλά το μάλωμα είναι νομίζω απαραίτητο αν όχι επιβεβλημένο.

 

Το συγκεκριμενο μπορεί να το κανει και για παιχνίδι. Εγώ αυτό που έχω καταλάβει είναι οτι τα απιδιά αντιγραφουν τον τρόπο που τα μαλώνουμε εμεις,τον τρόπο που αντιδράμε εμεις στις διαφορες σκανδαλιές τους εκτος φυσικά από αυτά που κάνουμε μες στον σπίτι, πράγμα που θα το δεις αργοτερα πόσο μας αντιγραφουν σε όλα.

[boy'smam]

Επίσης τα παιδιά που τρώνε ξύλο φαίνονται από ένα χιλιόμετρο μακριά. Λύνουν και αυτά τις διαφορές τους με το ξύλο.

 

Αν αυριο το παιδακι σου "μαλωσει στα χερακια"(οπως λες) ενα αλλο παιδακι επειδη του πηρε το παιχνιδι θα ειναι αντιγραφη της δικης σου αντιμετωπισης!

[angelino77]

Οπως ειχα αναφερει και καπου αλλου στο φορου, μπορεις να ονομασεις το ξυλο οπως θελεις "μια στον ποπο", "μαλωμα" ή οτι αλλο ευφημισμο, δεν παυει να ειναι μια κινηση που κανει το παιδι να νιωθει μειωμενο. Ειναι αναξιοπρεπες και οδηγει σε χαμηλη αυτοεκτιμιση.

..........

Μπορει να λυνει καποια προβληματα βραχυπροθεσμα -κυριως λογω φοβου- αλλα θατα βρουμε μπροστα μας. Η συμπεριφορα μας προς το νηπιο που μεγαλωνουμε πλαθει τον εφηβο που θα εχουμε να αντιμετωπισουμε αργοτερα.

 

Ξεφεύγουμε λίγο αλλά συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

[angelino77]

Αγαπητε κ. Αργυρόπουλε

Κατ'αρχήν ευχαριστούμε πολύ για την απάντηση σας. Προσωπικά θα ήθελα να μου δώσετε ένα παράδειγμα αν δεν σας κάνει κόπο για το πως θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί αυτό που συζητάμε σε αυτό το τοπικ. Επειδή η πράξη συνήθως είναι πιο δύσκολη απ'την θεωρία;)

[Dimitra83]

Πάντως εγώ δεν ρίχνω πράγματα κάτω από το τραπέζι....ποιου την συμπεριφορά αντιγράφει;;; κανενός;;; αυτό πως εξηγείται;; σαφώς τα παιδιά αντιγράφουν την συμπεριφορά μας αλλά πρέπει να καταλαβαίνουν ότι κάνουν και κάτι κακό. Και εγώ είμαι ενάντια στο ξύλο αλλά το μάλωμα είναι νομίζω απαραίτητο αν όχι επιβεβλημένο. Κοριτσάκι στην παιδική χαρά όχι μόνο δεν μοιράζεται τα πράγματα του αλλά και εκείνα που μοιράζονται τα δικά τους, τους τα παίρνει και αρνείται να τους τα δώσει. Η συμπεριφορά της μητέρας είναι αδιαφορία. Δικαίωμα του, του παιδιού να μην μοιράζεται τα δικά του (εάν και αυτό δεν το βλέπω καλό), αλλά όχι και να παίρνει και των άλλων παιδιών και να μην τα δίνει πίσω. Μήπως λοιπόν η μαμά του θα έπρεπε να το μαλώσει. Δεν ξέρω τι εννοεί ο καθένας εγώ πάντως δεν θεωρώ ότι ασκώ σωματική βία στο παιδί μου, αλλά το μαλώνω σημαίνει ότι θα φάει μια στον πωπω ή στα χεράκια, μαλακά. Το νόημα δεν είναι το παιδί να πονέσει αλλά να καταλάβει ότι η κακή πράξη φέρνει μάλωμα. Αυτό το θεωρώ παιδαγωγικό.

οπως σου ειπαμε το κανουν ολα τα μωρα αυτο.

την επομενη φορα που θα πεταξει κατι απλα εξαφανισε το και μη το ξαναδινεις.ειναι σε ηλικια που θα το καταλαβει αν το κανεις καποιες φορες.απλα οσο και να το απαιτησει μη της το δωσεις!

[Αναστάσιος Αργυρόπουλος]

Αγαπητε κ. Αργυρόπουλε

Κατ'αρχήν ευχαριστούμε πολύ για την απάντηση σας. Προσωπικά θα ήθελα να μου δώσετε ένα παράδειγμα αν δεν σας κάνει κόπο για το πως θα έπρεπε να αντιμετωπιστεί αυτό που συζητάμε σε αυτό το τοπικ. Επειδή η πράξη συνήθως είναι πιο δύσκολη απ'την θεωρία;)

 

 

@beba09

Αγαπητό μέλος,

 

Αυτό που αναφέρετε περί του ότι δεν "πετάτε εσείς πράγματα από το καρεκλάκι" δεν έχει διόλου να κάνει με αυτό που είπα, η μίμηση που ανέφερα είχε να κάνει με τον τρόπο που επιλύουμε ζητήματα (και πιο συγκεκριμένα με την υιοθέτηση έντονων συμπεριφορών (από το παιδί αφού πρώτα τις έχει δει στους ενήλικες) , πχ "μάλωμα" στα χεράκια που αναφέρθηκε κλπ) δεν εννοούσα ότι αντιγράφει εσάς όταν πετάει πράγματα ή το φαγητό από το καρεκλάκι, αυτό το κάνει είτε σαν παιχνίδι επειδή το διασκεδάζει, είτε επειδή ίσως βαριέται, είτε για να έχει την προσοχή/ενδιαφέρον μας, μπορεί ίσως το ίδιο το καρεκλάκι (στην ηλικία που είναι, δεδομένου ότι έχει ως 2χρονο ανεπτυγμένες κινητικές δεξιότητες, και ενδεχομενως να του αρέσει πολύ η κίνηση και το παιχνίδι χωρίς κινητικό περιορισμό -που υπάρχει όταν μπαίνει στο καρεκλάκι-) να μην του αρέσει σαν ιδέα πια δηλαδή κοκ. Σε κάθε περίπτωση, διαπιστωσα ότι πήρατε αρκετές χρήσιμες και ενδιαφέρουσες συμβουλές από αλλα μέλη και η ουσία πιστεύω είναι ότι η "τιμωρία" πάντα έρχεται ως ύστατη επιλογή, πάντα προσπαθούμε να μην εμπεριέχει την "φυσική τιμώρία" (προσωπικά δεν μου επιτρέπω να διαχωρίσω μεταξύ ήπιας και έντονης βίας, η βία είναι ΜΙΑ-στην δική μου τουλάχιστον συνείδηση) και τέλος, ότι είναι σε κάθε περίπτωση η πιο αναποτελεσματική μέθοδος μάθησης ή διαπαιδαγώγησης!

 

@angelino77

 

Αγαπητό μέλος,

 

Ευχαριστώ για το μήνυμα σας.

Η επιστημονικά αποδεκτή και χρήσιμη ή εφαρμοσμένη ή και αυτό που καταλήγει να είναι εφαρμόσιμη θεωρία προκύπτει από την "πράξη" που είπατε. Εννοώ ότι οι θεωρίες, είτε είναι θεωρίες προσωπικότητας, είτε θεωρίες συμπεριφοράς είτε θεωρίες που προτείνουν "μορφές διαπαιδαγώγησης" απορρέουν από μελέτες & έρευνες συμπεριφοράς και της αντιμετώπισης της σε "πραγματικά" πρόσωπα στην "πραγματική" ζωή. Σαφώς και πάντα το έργο της διαπαιδαγώγησης των παιδιών μας είναι πιο δύσκολο, αφού άλλο είναι να βιώνουμε μια κατάσταση και να την αντιμετωπίζουμε και άλλο το να καθόμαστε αναπαυτικά και να μελετούμε μια θεωρητική προσέγγιση σε κάτι από το διαδίκτυο, από ένα βιβλίο κλπ.

 

Στο πλαίσιο αυτό γενικά θα με βρείτε να διαφωνώ με "γενικευμένες συμβουλές" ή ακόμη και με "συμβουλές" γενικότερα, καθώς όπως έχω ήδη αναφέρει ο κάθε γονιός αφενός ξέρει το παιδί του (και την σχέση τους) καλύτερα από τον κάθε ένα (άλλο γονιό ή ακόμη και από έναν "ειδικό") και αφετέρου, ο κάθε γονιός έχει την δική του προσωπικότητα και κατ' επέκταση ύφος ή στυλ αν προτιμάτε, στην αντιμετώπιση οποιουδήποτε ζητήματος που προκύπτει στην "σχέση" ή στην καθημερινότητα με το παιδί του.

 

Λαμβανοντας αυτό υπόψιν δεν είμαι υποστηρικτής του να σπεύδει κανείς (ακόμη και "ο ειδικός") να δίνει συγκεκριμένες τύπου "βήμα 1., 2. 3.", "συμβουλές" (αυτό γίνεται υπό όρους και σε πολύ συγκεκριμένες περιπτώσεις για να προωθηθεί πάλι όμως (κυρίως) "η σχεση" μεταξύ γονιού και παιδιού και όχι η "μάθηση", αυτή παραμένει στα χωραφια και στην αποκλειστική ευθύνη του γονέα), μπορούν όμως τα άλλα μέλη (και όντως έτσι συχνά πράττουν όπως βλέπω) να μοιράζονται την προσωπική τους εμπειρία (και ίσως τι ήταν αποτελεσματικό και τι όχι από αυτά που έκαναν με τα δικά τους παιδιά) μιλώντας δηλαδή "βιωματικά" και ο εκάστοτε "ειδικός" να παρουσιάζει πιο θεωρητικό (ή θεωρητικά τεκμηριωμένο) υπόβαθρο για το πως: καταννοούμε και χειριζόμαστε τα "δυναμικά" της σχέσης μας με το παιδί, τα "δυναμικά" της οικογένειας γενικότερα και τέλος να υποδεικνύει τι μας λέει η έρευνα για το τι λειτουργεί καλύτερα, τι "εργαλεία" και "γνώση" γενικότερα υπάρχει συσσωρευμένη που ίσως να μας βοηθά να αποκτούμε ένα πιο 'ευρύ' γνωστικό πεδίο και να γινόμαστε ακόμη πιο βοηθητικοί ως προς τον εσωτερικό κόσμο και στο αντιληπτικό πεδίο του παιδιού (πιο ικανοί ίσως να μπορούμε να καταλάβουμε τι συμβαίνει στο Χ ή το Υ στάδιο ανάπτυξης, ποιες οι πιο συγκεκριμένες ανάγκες του εκει, και πιο ικανοί και εύστοχοι στο να του παρέχουμε αυτά που μας "λέει" / εκφράζει ότι έχει ανάγκη μέσα από τις πάντα προσωπικές και ιδιόμορφες συμπεριφορές του).

 

Με αυτό μακροσκελές μήνυμα μου (και ελπίζω να μην σας κούρασα) ήθελα μεταξύ άλλων να υπογραμμίσω και εγώ το σίγουρο ότι ακόμη και "η θεωρία" (που αναφέρατε) ή η επιστημονική άποψη/τεκμηρίωση δεν είναι (και κατ εμέ δεν πρέπει να είναι και να μην το χειρίζεται κανείς με αυτό τον τρόπο, ακόμη και οι ίδιοι οι επιστήμονες) πανάκεια για αυτό που τελικά καταλήγει να αφορά στην (τόσο πάντα ιδιαίτερη και μοναδική) "ανθρώπινη συμπεριφορά" (δηλαδή στην "ανθρώπινη φύση").

 

Για πιο συγκεκριμένα ερωτήματα μπορώ ευχαρίστως να απαντώ σε προσωπικά μηνύματα ή και στην ανάλογη ενότητα "ερωταπαντήσεων" εντός του φορουμ (δεδομένου ότι και υπαρχει περιορισμός χρόνου και μπορεί εύκολα κανείς να "χαθεί" ή να μπερδευτεί ψάχνοντας τα διάφορα thread εδώ). Ευχαριστώ.

[eliana_1976_]

εμενα ο γιος μου τρωει ακομα στο καρεκλακι και δωξα τω θεω δεν εχει "ζητησει" να βγει απο αυτο ακομα.τωρα για τα πραγματα εμενα πλεον μου εχει γινει ρουτινα.θα τα πεταει θα τα σηκωνω,θα τα πεταει θα τα σηκωνω και παμε παλι!!!!δε ξερω για πιο λογο το βρισκουν τοσο αστειο γιατι οποτε πεταει κατι κατω σκαει στα γελια μετα.οσο και με το καλο οσο και με το "αγριο" τον εχω παρει,χεσμενη με εχει!!!δεν ακουει κανεναν,το κανει για πλακα.περιμενω ποτε θα το βαρεθει και αυτο και θα το σταματησει.πχ τις πριζες με πολυ κοπο σταματησε να τις πειραζει αλλα καποια στιγμη στο τελος εχασε το ενδιαφερον του.αντε να δουμε!!!

 

Κι εμένα ο μικρός μου είναι 12,5 μηνών και από τον 10ο μήνα ότι υπάρχει μέσα στο πάρκο το πετάει έξω. Τώρα όταν θέλω να κάνω καμμιά δουλειά τον βάζω λίγο στο πάρκο (ευτυχώς κάθεται ακόμα έστω και μισή ώρα είναι μεγάλη υπόθεση) και αρχίζει να πετάει τα πάντα έξω από αυτό. Εχω στρωμένο ΄το σπίτι με χαλιά και πάντα παει και τα πετάει στο μέρος που θα είναι ακάλυπτο από χαλί. Του αρέσουν τα τάπερ να τα πετάει στον αέρα και να χτυπάνε στο πάτωμα. Κάποιες φορές έπαιζε με τα νεύρα μου τώρα το διασκεδάζω. Πετάει κάτι γελάει και φωνάζει Οσες φορές του είπα μην το κάνεις, τον μάλωσα κτλ δεν καταλαβαίνει τίποτα. Μάλιστα πολλές φορές πιάνει τον gummy bear που έχουμε που είναι μεγαλούτσικος και τον κρατάει με το χέρι του να κρέμεται έξω από το πάρκο και φωνάζει δυνατά εεεεεε !!! Του λέω μην το πεταξεις και το πετάει ξεκαρδιζόμενος στα γέλια. Τον ξαναβάζω μέσα στο πάρκο, σκύβει και κάνει ακριβώς τα ίδια με πριν. Οπότε από ένα σημείο και μετά τον αφήνω να τα πετάξει όλα έξω.

Οταν πάλι τον έχω έξω από το πάρκο, δεν στέκεται πουθενά. Στις αρχές πήγαινε στην σίτα και στην μάσα του τζακιού. Τα μάζεψα, αλλά τρελαίνεται με το τζάκι και με τα ηχεία από το home cinema, πάει και τα χτυπάει με δύναμη να πέσουν κάτω. Το τραπεζάκι του σαλονιού το φέρνει γύρω γύρω συνέχεια έχω ζαλιστεί !!! Πάει συνέχεια στα καλοριφέρ, στην εξωτερική πόρτα και σκαρφαλώνει. Τα παιχνίδια του τα έχει παραπεταμένα αν επειδή έχω μεγάλο σαλόνι του έχω κάνει παιχνιδότοπο. Παίζει με αυτά κανένα 10λεπτο και μετά αρχίζει η εξερευνηση.....σε ντουλάπια, συρτάρια κτλ και εγώ τρέχω από πίσω του.