surfmammy

Έφυγε έτσι απλά, 18 μηνών αγγελούδι.

    Recommended Posts

    Να πω κουράγιο σε όσους έχουν τέτοιες εμπειρείες? Και? Θα είναι πάντοτε ζωντανοί νεκροί, θα φυτοζωούν. Συγνώμη για το ύφος μου και τις ίσως ακραίες απόψεις μου αλλά να εκφράσω μόνο κάποιες σκέψεις μου θέλω.

    Γιατί ο καλός θεούλης πρέπει να πάρει το παιδί μιας μάνας?Επειδή θέλει να το κάνει αγγελούδι?

    Γιατί πρέπει να ευχαριστώ το Θεό που είναι καλά το παιδί μου αλλά να μην τον κατηγορώ όταν κατί του συμβεί?

    Γιατί να με δοκιμάζει?

    Γιατί , αν "περνάει απο το χερί του", μου δίνει παιδί και μετά μου το παίρνει πίσω? Με εκδικείται για κάποιο λόγο?

    Όποιος έχει ζήσει από κοντά μάνα που έχασε παιδί ας προσπαθήσει να την λυτρώσει από τον πόνο της...

    ΣΥΓΝΏΜΗ ΓΙΑ ΤΙς ΑΚΡΑΊΕΣ ΑΠΌΨΕΙς ΜΟΥ, με θυμώνει πολύ να χάνονται παιδάκια και να ακούω δικαιολογίες για θεούς και αγγελάκια. Και πάλι συγνώμη.


    line_line_b_beg_17_time_1146715200_text_.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Να πω κουράγιο σε όσους έχουν τέτοιες εμπειρείες? Και? Θα είναι πάντοτε ζωντανοί νεκροί, θα φυτοζωούν. Συγνώμη για το ύφος μου και τις ίσως ακραίες απόψεις μου αλλά να εκφράσω μόνο κάποιες σκέψεις μου θέλω.

    Γιατί ο καλός θεούλης πρέπει να πάρει το παιδί μιας μάνας?Επειδή θέλει να το κάνει αγγελούδι?

    Γιατί πρέπει να ευχαριστώ το Θεό που είναι καλά το παιδί μου αλλά να μην τον κατηγορώ όταν κατί του συμβεί?

    Γιατί να με δοκιμάζει?

    Γιατί , αν "περνάει απο το χερί του", μου δίνει παιδί και μετά μου το παίρνει πίσω? Με εκδικείται για κάποιο λόγο?

    Όποιος έχει ζήσει από κοντά μάνα που έχασε παιδί ας προσπαθήσει να την λυτρώσει από τον πόνο της...

    ΣΥΓΝΏΜΗ ΓΙΑ ΤΙς ΑΚΡΑΊΕΣ ΑΠΌΨΕΙς ΜΟΥ, με θυμώνει πολύ να χάνονται παιδάκια και να ακούω δικαιολογίες για θεούς και αγγελάκια. Και πάλι συγνώμη.

     

    Προσωπικά συμφωνώ απόλυτα μαζί σου.

     

    kalispera sas.tha ithela k ego na mirasto mazi sas tin dikia mou istoria.prin peripou 3 mines exasa ena plasmataki 4,5 minon apo anakopi ke akoma eimai poli xalia.kano ton karagiozi mprosta sta pedia mu alla mesa mu vrazo thelo na urliakso na fonakso giati.kserete ti simeni na sikonome ke na vrisko to moro mu pethameno stin kounia tou.tipota den exi simasia paramono i ikogenia mas.

     

    Τα θερμά μου συλληπητήρια σε σας, afrod καθώς για το παιδάκι που χάθηκε 18 μηνών, συλληπητήρια και κουράγιο σε όλους τους γονείς που έχασαν το σπλάχνο τους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δυστυχώς αυτά είναι τα πιο άσχημα στην ζωή. Εύχομαι στους γονείς δύναμη, για το άλλο παιδάκι και το μικρούλη που έφυγε κοντά στο Θεό, να το χει ο Θεούλης δίπλα του, Αγγελάκι.

     

    Ειλικρινά, λυπάμαι πολύ!!!

    :(

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    επειδη ξερω απο πρωτο χερι τι σημαινει να χανεις παιδι ενα μονο θα πω κουραγιο και μια ζεστη αγκαλια απο μενα στην οικογενεια του μωρου...

    καλο παραδεισο αγγελουδι μου! :cry::cry::cry::cry:


    η Κατερινα μας ηρθε...13/2/2006

    ''ζω για να βλεπω την θαλασσα των ματιων σου'!

    η Μαρια-Δημητρα ειναι μαζι μας απο 19/5/2013!

    'η νυχτα γεμισε φως!'

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Παναγια μου τι πονος ειναι αυτος???Ο χειροτερος εφιαλτης,αυτο που λενε ουτε στον εχθρο σου.Δεν υπαρχει χειροτερο.Προσευχομαι καθε λεπτο για τα παιδακια μου,μα και για ολα τα παιδια του κοσμου.Λυπαμαι πολυ αυτους τους γονεις που ζουνε αυτη τη κολαση.


    ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όχι βρε γμτ...

     

    Πώς θα ξυπνάει το πρωί χωρίς να τρέξει στο δωμάτιο να δει μήπως ήταν εφιάλτης και πέρασε? .

     

    Ατελείωτος εφιάλτης!!!

     

    Παναγιά μου φύλαγε το κορίτσι μου...


    Το Ήλεκτράκι μου και ο Οδυσσέας μου, οι ηλιαχτίδες μου!

    ..................................................................................

    Ο Θεός πέθανε...

    Ο Μαρξ πέθανε...

    κι Εγώ τώρα τελευταία δε νοιώθω πολυ καλά...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    δεν μπορω να το διανοηθω οτι ενα αγγελουδι εφυγε ετσι ξαφνικα ..εχω εναν γιο 10 μηνων και πραγματικα δεν ξερω πως μπορει μια μανα να αντεξει το χαμο ενος αγγελου....ειναι ασυλληπτο δεν μπορω ουτε να το διανοηθω....ο ουρανος απεκτησε αλλο ενα αστερι φωτεινο......

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Έφυγε σήμερα το πρωί ένα παλικαράκι 18 μηνών. Πραγματικά δεν μπορεί να το συλλάβει το μυαλό μου. Είχε μία απλή ίωση, έπεσε ο πυρετός και οι γονείς του, αφού ησύχασε τον έβαλαν στο κρεβατάκι του. Και εκεί στα καλά του καθουμένου έπαθε αναρρόφηση και δεν τον πρόλαβαν. Πέρασε κάποιες μέρες στο νοσοκομείο διασωληνωμένος, με τους γονείς τους να ελπίζουν σε ένα θαύμα, αλλά τελικά έφυγε σήμερα. Πώς είναι δυνατόν ρε κορίτσια? Πώς είναι δυνατόν να φεύγει ένα παιδί έτσι? Πώς γίνεται να διακόπτεται έτσι βίαια, χωρίς λόγο μία ζωούλα που δεν έχει καλά καλά αρχίσει? Πώς να παρηγορηθεί αυτή η μάνα? Θα τρελαθώ. Πώς μπορούμε να προστατέψουμε τα παιδιά μας?

     

    Αχ τι μου θυμήσατε...ασχημες στιγμές που θέλω μονο να ξεχάσω αλλα τις θυμαμε καθημερινά οταν βλεπω τα μπλε ματια του.

    Ετσι και μας πριν κλεισει τα 2 χρόνια της ζωής του πνιγηκε με το φαγητο και μελανιασε, εμεινε δευτερολεπτα χωρις οξυγόνο. Μπηκαμε στο νοσοκομειο εκανε βροχοσκοπησεις κοντεψε να πεθανει εζησε ευτυχως ομως μας εμεινε για αναμνηση ο αυτισμος.

    Ευγνωμονώ βεβαια τον Θεό καθε μέρα που τον εχω δίπλα μου ζωντανό και το παλευουμε.

    Δεν μπορώ να διανοηθω οτι θα τον εχανα ετσι στα ξαφνικά απο εισροφηση.

    Δεν υπαρχουν λογια να παρηγορήσουν τους γονεις που χανουν το παιδι τους , μονο κουραγιο ο αγγελος τους ειναι μαζί με τον Θεό...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τραγωδια, φρικη! Τα παιδια και τα ματια μας!


    [sIGPIC][/sIGPIC]

    Ήρθες στη Ζωή και μας άνοιξες δρόμους Ευτυχίας!

    Μας δώρισες Χαμόγελο και ομόρφηνες κάθετί ολόγυρα!

    Σε ευχαριστούμε!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Πραγματικά τραγικό!! :(:(:(

     

    Μόνο που σκέφτομαι ένα βράδυ που βάλαμε το μωρό στην κούνια και το βρήκαμε "τυχαία" (ο Θεός μας λυπήθηκε) κατά τις 4 τη νύχτα μέσα στους εμετούς, τρελαίνομαι :(:(. Το είχε ενοχλήσει το ρυζάλευρο που του είχαμε δώσει για πρώτη φορά εκείνο το μεσημέρι. Ούτε να κλάψει δε μπορούσε από το πνίξιμο........


    TM1Dp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    είμαι πολύ φορτισμένη, θα'θελα να γράφω για ώρες, αλλά τα λόγια δεν περιγράφουν τα συναισθηματα μερικές φορές. Μια τέτοια είναι και αυτή τώρα. Έχασα κ γω το παιδάκι μου, τον 2ο γιο μου τον μήνα που θα ερχόταν στη ζωή μας. Ήμουν 9 μηνών και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν το είχα ακούσει το παιδί. Άρχισα να κάνω ό,τι μπορούσα μήπως κ κουνηθεί, αλλά τίποτα. Επειδή ήταν πολύ ζωηρό αμέσως το ένιωσα ότι έφυγε. Πνίγηκε στην κοιλιά μου, έγινε πολύ γρήγορα μου είπαν. Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες και δε νιώθω καλύτερα.

    Διάβασα και το έχω ακούσει πολλές φορές ότι οι γονείς μετά την απώλεια είναι ζωντανοί νεκροί. Όχι, δεν είναι, κυρίως όταν έχουν τουλάχιστον άλλο ένα παιδί. Είναι ζωντανοί, θλιμμένοι, μουδιασμένοι, χαμένοι και πολλά άλλα αλλά ζωντανοί. Γιατί η καρδιά τους χτυπάει ακόμη,αλλιώς δε θα πονούσαν, γιατί τη στιγμή του πιο μεγάλου πόνου βλέπουν τον ήλιο να ξαναβγαίνει, ακούνε στο μαιευτήριο άλλα μωρά να κλαίνε, ζουν το δικό τους ζωντανό παιδί το οποίο τους αναγκάζει να θελουν να ζήσουν! Ευτυχώς! Και δεν υπάρχει καλύτερη ή χειρότερη περίπτωση...η μάνα που δεν αγκάλιασε ποτέ το παιδί της δεν το ξεπερνάει αυτό και ζητάει από το Θεό και την Παναγία μια στιγμή μόνο! Η μάνα που έχει ζήσει το παιδί της 1 μέρα, 1 χρόνο, 30 χρόνια σκέφτεται ότι έπρεπε πρώτα να φύγει εκείνη...υπάρχει λοιπόν μόνο πόνος, οι γυναίκες είμαστε μαμάδες και εκείνους τους 9 μήνες. Ζούμε μαζί του, το νιώθουμε. Και οι μπαμπάδες πονάνε επίσης πολύ κ πολλοί τους ξεχνούν. Εκείνοι σε περιπτώσεις σαν τη δικη μου έχουν ένα μεγαλο κενό, δεν έζησαν τίποτα μαζί με το μωρό. Περίμεναν την πρώτη αγκαλιά.

    Και ο Θεός υπάρχει. Γιατί τη δύναμη στη δίνει πρώτα Εκείνος και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Τώρα το ξέρω...

    Δεν τα βάζω μαζί του, δεν τα βάζω με τη ζωή, δε γίνεται να τα βάλεις μαζί τους. Δεν έχει νόημα και δε βοηθάει.

    Θα'θελα να μη φεύγει κανένα παιδί. Θα'θελα όλες μας να είμασταν στη θέση εκείνης της μανούλας από την Αυστραλία που ενώ πέθανε το νεογέννητο μωράκι της το κρατούσε ώρες στην αγκαλιά της νεκρό και αυτό αναστήθηκε! Αυτό θα'θελα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΑΓΟΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΠΡΙΝ 2,30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΕΧΩ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΑΚΟ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΩ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΝΟΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥΣ

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    σπυράκο κ βατραχάκι μου είναι δύσκολο να διανοηθώ αυτά που σας συνέβησαν και να δεχτώ αυτό που συνέβη κ σ'εμένα αφού έχασα το κοριτσάκι μου όταν ήμουν πεντέμιση μηνών... μου λείπει, αυτές τις ημέρες θα γεννούσα κανονικά... άδεια κοιλίτσα, άδεια αγκαλιά ... καλό κουράγιο να έχουμε


    I belong to you and you belong to me too.

    You make my life complete, you make me feel so sweet..

    tt12e4b8.aspx

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Τι λες τώρααααααααααα;;;;; 18 μηνών είναι ολόκληρο παιδάκι δεν είναι βρεφάκι!!!!!!! Πώς έγινε αυτό;;; Τί αναρρόφηση έπαθε; Από μύξες δηλαδή; Από γάλα; Πώς έγινε αυτό το πράγμα Θεέ μου;;;:cry::cry::cry:

    μαλλον απο εμετο... εχει τυχει και η κορη μου να ειναι αρρωστη και να κανει εμετους στον υπνο της, γι αυτο κοιμαμαι μαζι της να την προλαβω.

     

    αυτο που δε θα ξεχασω ποτε ειναι οταν η κορη μου αρρωστησε απο μυνηγγιτιδα οταν ηταν μολις εναμιση μηνων.. πηγα να τρελαθω τοτε.

    ηταν απογευμα και η μικρη ειχε ολη μερα που δεν ειχε ορεξη για φαγητο, ηθελε α κοιμαται συνεχεια και το απογευμα αρχισε να κλαιει χωρις προφανη λογο. απο πυρετο εκανε πολυ λιγο γυρω στο 37, και η πεθερα μου με τον αντρα μου επεμεναν οτι ειναι κολικοι. η παιδιατρος ηταν διακοπες και ετσι αποφασισα να την παω στο νοσοκομειο. ευτυχως απο την επομενη μερα αρχισε να ειναι πολυ καλυτερα, ο οργανισμος της ανταποκριθηκε αμεσως στα φαρμακα, την ακουγαμε να σπαραζει στο κλαμα στο εξεταστηριο οταν της εκαναν παρακεντηση κι ηθελα να μπω μεσα αλλα δε με αφηναν.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    :( και μετα σου λενε να πιστευεις στον θεο....

    τι θεο σου ειναι αυτοσ ,που δινει ενα μωρακι και μετα σου το περνει:mad:

    ετσι απλα...

    μας ρωτα εμας πως μπορουμε να συνεχισουμε μετα απο αυτο:mad:

    προσωπικα ειμαι αθρησκη, πιστευω μεν σε θεο αλλα θεωρω το ρολο του πιο πολυ παρατηριτικο και σπανιοτερα επεμβατικο.

    η ζωη κι ο θανατος δυστυχως δεν θεμα δικων του αποφασεων αλλα συνθηκων, οπως και στους υπολοιπους οργανισμους, ετσι συμβαινει και στον ανθρωπο. απλα εμεις βιωνουμε εντονοτερα καποια συναισθηματα, και ο θανατος ενος αγαπημενου προσωπου οπως του παιδιου, του αδερφου, του φιλου, μας εππηρεαζει πολυ περισσοτερο απ οτι μια γατα που χανει το γατακι της. ειδικα ο θανατος του παιδιου, σε οποια ηλικια κι αν βρισκεται δεν απαλεινει ποτε.........

    το μονο που μπορουμε να κανουμε ειναι να προσεχουμε και να ζουε καθε στιγμη της ζωης μας, να μην αγχωνομαστε και να η στεναχωριομαστε για βλακειες της καθημερινοτητας, και θα πω κατι που ελεγε η γιαγια μου, "αν υπαρχει υγεια και αγαπη στην οικογενεια ολα τα υπολοιπα λυνονται", και εχει περασει παρα πολλα, κατοχη, εμφυλιο, εξοριες, πεινα, φυλακη, φτωχεια, παρ ολα αυτα η οικογενεια της εμεινε αγαπημενη και ενωμενη και τα ξεπερασαν ολα.

     

    συλληπητηρια και κουραγιο σε ολες τις μανουλες που εχασαν τα αγγελουδια τους..........

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    είμαι πολύ φορτισμένη, θα'θελα να γράφω για ώρες, αλλά τα λόγια δεν περιγράφουν τα συναισθηματα μερικές φορές. Μια τέτοια είναι και αυτή τώρα. Έχασα κ γω το παιδάκι μου, τον 2ο γιο μου τον μήνα που θα ερχόταν στη ζωή μας. Ήμουν 9 μηνών και ξαφνικά συνειδητοποίησα ότι δεν το είχα ακούσει το παιδί. Άρχισα να κάνω ό,τι μπορούσα μήπως κ κουνηθεί, αλλά τίποτα. Επειδή ήταν πολύ ζωηρό αμέσως το ένιωσα ότι έφυγε. Πνίγηκε στην κοιλιά μου, έγινε πολύ γρήγορα μου είπαν. Έχουν περάσει σχεδόν 4 μήνες και δε νιώθω καλύτερα.

    Διάβασα και το έχω ακούσει πολλές φορές ότι οι γονείς μετά την απώλεια είναι ζωντανοί νεκροί. Όχι, δεν είναι, κυρίως όταν έχουν τουλάχιστον άλλο ένα παιδί. Είναι ζωντανοί, θλιμμένοι, μουδιασμένοι, χαμένοι και πολλά άλλα αλλά ζωντανοί. Γιατί η καρδιά τους χτυπάει ακόμη,αλλιώς δε θα πονούσαν, γιατί τη στιγμή του πιο μεγάλου πόνου βλέπουν τον ήλιο να ξαναβγαίνει, ακούνε στο μαιευτήριο άλλα μωρά να κλαίνε, ζουν το δικό τους ζωντανό παιδί το οποίο τους αναγκάζει να θελουν να ζήσουν! Ευτυχώς! Και δεν υπάρχει καλύτερη ή χειρότερη περίπτωση...η μάνα που δεν αγκάλιασε ποτέ το παιδί της δεν το ξεπερνάει αυτό και ζητάει από το Θεό και την Παναγία μια στιγμή μόνο! Η μάνα που έχει ζήσει το παιδί της 1 μέρα, 1 χρόνο, 30 χρόνια σκέφτεται ότι έπρεπε πρώτα να φύγει εκείνη...υπάρχει λοιπόν μόνο πόνος, οι γυναίκες είμαστε μαμάδες και εκείνους τους 9 μήνες. Ζούμε μαζί του, το νιώθουμε. Και οι μπαμπάδες πονάνε επίσης πολύ κ πολλοί τους ξεχνούν. Εκείνοι σε περιπτώσεις σαν τη δικη μου έχουν ένα μεγαλο κενό, δεν έζησαν τίποτα μαζί με το μωρό. Περίμεναν την πρώτη αγκαλιά.

    Και ο Θεός υπάρχει. Γιατί τη δύναμη στη δίνει πρώτα Εκείνος και μετά οποιοσδήποτε άλλος. Τώρα το ξέρω...

    Δεν τα βάζω μαζί του, δεν τα βάζω με τη ζωή, δε γίνεται να τα βάλεις μαζί τους. Δεν έχει νόημα και δε βοηθάει.

    Θα'θελα να μη φεύγει κανένα παιδί. Θα'θελα όλες μας να είμασταν στη θέση εκείνης της μανούλας από την Αυστραλία που ενώ πέθανε το νεογέννητο μωράκι της το κρατούσε ώρες στην αγκαλιά της νεκρό και αυτό αναστήθηκε! Αυτό θα'θελα...

    δεν θα μπορουσε να περιγραφει καλυτερα η συναισθηματικη μου κατασταση εδω και εναμιση χρονο περιπου............:cry::cry::cry:


    η Κατερινα μας ηρθε...13/2/2006

    ''ζω για να βλεπω την θαλασσα των ματιων σου'!

    η Μαρια-Δημητρα ειναι μαζι μας απο 19/5/2013!

    'η νυχτα γεμισε φως!'

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    doraki&baby, ηλιαχτίδα 78 όπως είπε και μια φίλη μου που έχει βιώσει ανάλογη κατάσταση, "είχες ένα μωρό που ήταν τόσο ξεχωριστό που Εκείνος το ήθελε κοντά Του, στην πιο περίοπτη θέση". Προσωπικά, νιώθω ότι όταν έρθει εκείνη η στιγμή που θα φύγω από αυτή τη ζωή, θα έχω να περιμένω μια αντάμωση και όχι φόβο. Μου φαίνεται ελπιδοφόρο

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    doraki&baby, ηλιαχτίδα 78 όπως είπε και μια φίλη μου που έχει βιώσει ανάλογη κατάσταση, "είχες ένα μωρό που ήταν τόσο ξεχωριστό που Εκείνος το ήθελε κοντά Του, στην πιο περίοπτη θέση". Προσωπικά, νιώθω ότι όταν έρθει εκείνη η στιγμή που θα φύγω από αυτή τη ζωή, θα έχω να περιμένω μια αντάμωση και όχι φόβο. Μου φαίνεται ελπιδοφόρο

    και εγω ετσι σκεφτομαι βατραχακι οτι καπου εκει ψηλα θα ανταμωσω ξανα με το μονακριβο αγορακι μου...!


    η Κατερινα μας ηρθε...13/2/2006

    ''ζω για να βλεπω την θαλασσα των ματιων σου'!

    η Μαρια-Δημητρα ειναι μαζι μας απο 19/5/2013!

    'η νυχτα γεμισε φως!'

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι συγκλονιστικό να χάνονται τα παιδάκια έτσι ξαφνικά...

    Σε παλιότερες εποχές βέβαια ήταν συνηθισμένο αυτό γιαυτό και 2 γιαγιάδες πουγνώρισα μου έλεγαν με φυσικότητα "έκανα 8 παιδιά αλλά μου έζησαν τα 4".

    Τσουτσούρωσε η τρίχα μου... πώς λέει μια μάνα με φυσικότητα ότι της πέθαναν 4 παιδιά σε ηλικίες από βρέφη μέχρι 14 ετών από αιτίας που απκαλούσαν 'στριφταντερίτιδα" (ειλεός;), διάρροιες και πυρετός...

    Ούτε στον εχθρό μου τέτοια εμπειρία ...


    Uip8p3.png

     

    RPtZp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΚΑΙ ΕΓΩ ΕΧΑΣΑ ΤΑ ΑΓΟΡΑΚΙΑ ΜΟΥ ΠΡΙΝ 2,30 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΑΚΟΜΑ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΩ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙ ΚΑΙ ΑΣ ΕΧΩ ΤΩΡΑ ΤΟΝ ΣΠΥΡΑΚΟ ΜΟΥ ΤΟΥΣ ΜΙΛΑΩ ΚΑΙ ΤΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΓΙΑ ΟΣΟ ΖΩ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΤΗΝ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΜΕ ΠΕΡΙΜΕΝΕ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΑΓΓΙΞΩ ΚΑΙ ΝΑ ΑΦΗΣΕΙ ΤΗΝ ΠΝΟΟΥΛΑ ΤΟΥ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΟΥ.ΠΗΓΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΙΜΑΙ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΟΥΝ ΕΜΕΝΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟΥΛΗ ΤΟΥΣ

     

     

    Έχω συγκλονιστεί....λυπάμαι τόσο πολύ για τα παιδάκια σου και για τα παιδάκια όλου του κόσμου. Έχω βουρκώσει από τον τρόπο που το περιέγραψες, βίωσες κάτι τόσο απελπιστικά τραγικό εσύ και όλες οι μανούλες που πέρασαν τέτοιο γεγονός. Εύχομαι να είστε δυνατές και να έχουν υγεία όλα τα παιδάκια του κόσμου...κουράγιο και καλό ταξίδι στα αγγελούδια....:(:(


    a9X0p3.pngmrSbp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χριστε μου... πραγματικά ο πόνος σας δεν περιγράφεται με τίποτα...έβαλα τα κλάματα κ μόνο που διάβασα τον τίτλο...ειλικρινά...

     

    Κι εγώ έχω βιώσει τον πνιγμό από την μικρούλα μου όταν ήταν 10 μηνών (έφαγε καρπό από γκί κ της πήγε στον πνεύμονα, ευτυχώς μετά από δύο βρογχοσκοπήσεις το αφαιρέσανε κ το κοριτσάκι μου είναι υγειές)... όμως δεν πα'υει το γεγονός οτί όσα κ να λέμε πραγματικά δεν μπορούμε να νιώσουμε εσας που περάσατε κάτι τόσο τραγικό...

     

    Πιστεύω πως μόνο ο Θεός που κι εκείνος θυσίασε το Γιό Του μπορεί να καταλάβει κ να παρηγορήσει κυριολεκτικά σε τέτοιες καταστάσεις...

    Πιστεύω πως τα παιδιά αυτ'α είναι τα πιό χαρούμενα παιδιά, πήγαν στα χέρια του Δημιουργού τους αγια....

    Πιστεύω πως αυτοί οι γονείς που περνούν αυτές τις καταστάσεις έχουν ιδιαίτερη χάρη για το έργο τους που συντρόφεψαν τα αγγελούδια τους μέχρι το τέλος...

     

    Εύχομαι την πραγματική παρηγοριά με την ελπίδα οτί κάποτε θα ξανανταμώσετε..


    Yugup3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    :((((((((((((

    πριν λιγο μαθαμε οτι η ξαδερφη του αντρα μου εχασε το μωρακι της 10ημερων απο επιπλοκη κατα τη γεννα. περιμεναμε ολοι να βγουνε απο το μαιευτηριο και τελικα το μωρο κατεληξε......

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα