Anastasia92

Θέλω να χωρίζουν οι γονείς μου...

    Recommended Posts

    Γλυκιά μου aleca έχω κουραστεί και έχω σπάσει ήδη!!! Αυτές τις μέρες με βασανίζει πολύ η ιδέα να επισκεφτώ κάποιον ψυχολόγο-ψυχίατρο, μα πάάάάρα πολύ! :(

    εχω ερθει στη θεση σου....σε ψυχολογο δεν πηγα....βρηκα μονη μου διεξοδους...Αυτο που με βοηθησε πολυ ηταν οι καλοι φιλοι και η καλη παρεα, η απομακρυνση απο τους δικους μου και ο τρελα πολυς χρονος με τον εαυτο μου, η τεχνη...σε όποια μορφη αρεσει και εμπνεει τον καθενα...Φαινεσαι εξυπνο και δημιουργικο κοριτσι. Κοιτα να μετατρεψεις τις δυσκολιες σε κινητρο, μην ξεχνας τα λογια σπουδαιων ανθρωπων : 'ευτυχως, ειχα δυσκολα παιδικα χρονια';)...


     η ευτυχία 12/7/2006 η ολοκλήρωση 18/11/2009

     

     

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    vickoulina για να πω του στραβού το δίκιου δεν το σκέφτηκα μόνη μου να πάω, παθολόγος με παρότρινε να πάω (:confused:) και άρχισα να σκανδαλίζομαι...Τώρα για ψυχίατρο και εγώ φοβάμαι πως δουλειά δεν θα κάνει και θα με γεμίσει και χάπια, πραγματικά δεν το θέλω αυτό!

     

    aleca Όσο για τις ασχολίες και την τέχνη που μου είπες , είναι το αντικείμενο μου, σε επαλ είμαι, εφαρμοσμένες τέχνες και αν όλα παν καλά από Σεπτέμβριο θα δοκιμάσω για καλών τεχνών τις εισαγόμενες εξετάσεις, αλλιώς γραφιστική στην Αθήνα!! Πόσες φορές έχω ξεσπάσει σε αυτά τα ρημαδοσχέδια δεν περιγράφεται!!

     

    mazitafagate ο καθένας ανάλογα τις εμπειρίες και το τι έχει βιώσει μιλάει, δεν έχω πρόβλημα με όσους ρωτάνε τι να κάνουν, προσωπικά απλά τους λέω "το νου σας στο παιδί" έχει καεί η ούρα μου οπότε δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο!

    Το θέμα είναι να περάσω Αθήνα :P Θεσσαλονικιά είμαι, να περάσω Αθήνα να σηκωθώ να φύύύύγωωωωωωωω!!!!!


    4c6c426cd0.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    vickoulina για να πω του στραβού το δίκιου δεν το σκέφτηκα μόνη μου να πάω, παθολόγος με παρότρινε να πάω (:confused:) και άρχισα να σκανδαλίζομαι...Τώρα για ψυχίατρο και εγώ φοβάμαι πως δουλειά δεν θα κάνει και θα με γεμίσει και χάπια, πραγματικά δεν το θέλω αυτό!

     

    aleca Όσο για τις ασχολίες και την τέχνη που μου είπες , είναι το αντικείμενο μου, σε επαλ είμαι, εφαρμοσμένες τέχνες και αν όλα παν καλά από Σεπτέμβριο θα δοκιμάσω για καλών τεχνών τις εισαγόμενες εξετάσεις, αλλιώς γραφιστική στην Αθήνα!! Πόσες φορές έχω ξεσπάσει σε αυτά τα ρημαδοσχέδια δεν περιγράφεται!!

     

    mazitafagate ο καθένας ανάλογα τις εμπειρίες και το τι έχει βιώσει μιλάει, δεν έχω πρόβλημα με όσους ρωτάνε τι να κάνουν, προσωπικά απλά τους λέω "το νου σας στο παιδί" έχει καεί η ούρα μου οπότε δεν μπορώ να πω τίποτα άλλο!

    Το θέμα είναι να περάσω Αθήνα :P Θεσσαλονικιά είμαι, να περάσω Αθήνα να σηκωθώ να φύύύύγωωωωωωωω!!!!!

     

    Έμενα Θεσ. χρόνια και ξέρω πόσο δύσκολο είναι να την αποχωριστείς.Μακάρι να φύγεις όχι μόνο για να γλιτώσεις αλλά και για να σπουδάσεις αυτό που θέλεις με όλη τη συγκέντρωση και την ηρεμία που αρμόζει.Εύχομαι να κάνεις τα ονειρά σου αληθινά!!


    922316fbi6gpetld.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ειμαι ενα χρονο μεγαλυτερη σου και εχω αντιμετωπισει παρομοιες καταστασεις.Οι γονεις μου χωρισαν οταν ημουν 5.5 χρονων και ομως θυμαμαι τα παντα.Τους τσακωμους εμενα να ξυπναω το βραδυ απο τις φωνες και να κλαιω κλπ κλπ.Το μονο που δεν ανεχτηκε η μαμα μου ηταν το ξυλο και ευτυχως δεν ειχαμε και σωματικη βια..ενα καλοκαιρι η μαμα μου απλα τα μαζεψε και εφυγε..και ολα αυτα που εσυ περνας στο σπιτι σου τα περναγα και εγω με τον μπαμπα μου που μας εκανε συνεχεια πολεμο.Να προσεχεις την αδερφουλα σου και αν πιστευεις οτι ενας ψυχολογος θα σε βοηθησει να μην διστασεις να πας.Η αδερφη μου δυστυχως στους τσακωμους ηταν στην εφηβεια και της εχει μεινει μεγαλο τραυμα-παραπονο ομως δεν δεχεται να επισκευθει καποιον ψυχολογο(βλακεια της).Το μονο που μας εσωσε ηταν οτι η μαμα μας ηταν σπαθι και δεν λυγισε ουτε μια στιγμη..δεν μας ελειψε τιποτα και δεν αναφερομαι στα υλικα αλλα κυριως στο ψυχολογικο κομματι.Ωριμασα πολυ πιο γρηγορα αποτι θα επρεπε και ωρες ωρες ''ζηλευω'' τα κοριτσια της ηλίκιας μου που ζουν μεσα στην ανεμελια και την ανωριμοτητα της ηλικιας ομως το μυαλο και την ωριμοτητα που απεκτησα με αυτες τις καταστασεις που εζησα δεν τις αλλαζω κυριως γιατι εμαθα να προστατευω τον εαυτο μου.Να σαι καλα και να προσεχεις τον εαυτο σου:)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αναστασία μου, αν και έχω παρεξηγηθεί από εσένα σε άλλο θέμα παίρνω το θάρρος να σου πω ένα μπράβο για τη δύναμη που έχεις και να σου πω ότι εσύ δεν είχες ανάγκη το σχολείο γιατί από το σχολείο της ζωής έχεις πάρει πολλά περισσότερα μαθήματα... Τώρα αντιλαμβάνομαι γιατί ένα θέμα απιστίας δεν σου φάνηκε τόσο τραγικό και κατακριτέο όσο φάνηκε σε εμένα. Τελικά ό τρόπος που μεγαλώνουμε διαμορφώνει πολύ το χαρακτήρα μας. Χαίρομαι που βλέπω ότι τα προβλήματα σε έχουν κάνει πολύ δυνατή (δεν ξέρω πολλά κορίτσια της ηλικίας σου που να δουλεύουν...)ανεκτική και επίσης με πίστη στο Θεό. Δοξάζω το Θεό που δεν έζησα τέτοιες καταστάσεις αυτό όμως είναι και ο λόγος που δεν τις καταλαβαίνω. Πως μπορούν και συνεχίζουν να σε στεναχωρούν έτσι. Νομίζω ότι η κατάσταση χρήζει την επέμβαση καποιου ειδικού (συ΄μβουλου γάμου). Ίσως αν έφερνες κάποιον στον σπίτι να αναγκαζόντουσαν να τον ακούσουν και ίσως....κάπως να ηρεμούσαν τα πράγματα...δε ξέρω τι να πω. Πάντως για την αδερφούλα σου έχω την εξής άποψη βάση εμπειρίας μιας θείας μου. Μην φανείς στους γονείς σου ότι την έχεις σαν κόρη σου γιατί θα το συνηθίσουν, θα το θεωρήσουν δεδομένο και θα βγάλουν τον εαυτό τους από έξω. Αντίθετα προσπάθησε να τους επωμίζεις διάφορες ευθύνες όσων αφορά τη μικρούλα για να απασχολούνται κι όλας. Και μη στεναχωριέσαι κούκλα μου, η μικρούλα θα γίνει δυνατή σα και σένα και δεν θα κολλώνει πουθενά και θα κάνετε και οι δύο είμαι σίγουρη υποδειγματικε΄ς οικογένειες και πάνω απόλα ήρεμες! Μακάρι να μπορούσα να σε βοηθήσω στα μαθήματ ασου γιατί καθηγήτρια είμαι αλλά καμία σχέση με το αντικείμενο σου ( είμαι βιολόγος). Καλή δύναμη:P....


    gth0p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κοίταξε κοριτσάκι μου αυτά που λες μου θυμίζουν πολύ την δική μου οικογένεια μόνο που στο τέλος χώρισαν.Είμαι 27 ετών έχω 2 παιδιά με έναν υπέροχο σύζυγο και από εμπειρία και μόνο έχω να πω ότι οι μεγάλοι κάνουν λάθη και την πληρώνουν τα παιδιά χωρίς λόγο.Οι μόνοι που δεν φταίνε και επηρρεάζεται η ζωή τους αρνητικά.Εγώ προσωπικά απέτυχα στις πανελλήνιες να περάσω στην σχολή που ήθελα λόγω των καυγάδων και της έλλειψης φροντιστηρίου(δεν θέλαν να πληρώσουν!),όμως πέρασα σε άλλη σχολή,την τελείωσα,παντρεύτηκα,έκανα οικογένεια και τώρα όλα αυτά είναι μακρινό παρελθόν.Η ζωή προχωράει μπροστά,να κάνεις οτί είναι καλύτερο για σένα και στο τέλος θα τα σκέφτεσαι αυτά σαν ένα κακό όνειρο!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Υπομονη κοριτσακι!! αφου λες ο μπαμπας σου ειναι πατερας με το Π κεφαλαιο..μην στεναχωριεσαι να σκεφτεσαι οτι οι γονεις σου σε αγαπανε. Απλα υπαρχουν και οι κακες στιγμες!

    Μην αγχωνεσαι για τιποτα...Βαλε τα δυνατα σου για το σχολειο και οσο ασχημα κ να ειναι τα πραγματα-καλη δια9εση!(και προσπα9εια)


     

    ♥Ολα στη ζωη γινονται για καποιο λογο

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αναστασια μου να και ενας ακομα ανθρωπος στο '' κλαμπ '' των παιδιων που μεγαλωνουν γονεις .. εγω. Οπως ακουσες κι απο αλλες κοπελες εδω μεσα - κ με σοκαρει το ποσες ειναι αυτες - οσα εχεις γραψει τα εχω ζησει κ ειναι σαν να τα εγραψα εγω. Οι δικες μου εμπειριες ξεκινουν απο τα 16 μου και με βρηκαν ακριβως στην ιδια θεση, να κανω τον διαιτητη, να μπαινω αναμεσα στα στρατοπεδα, να προσπαθω να προστατεψω τον μικροτερο αδερφο μου για να την περασει οσο πιο ανωδυνα γινεται, να, να, να... δεν σου κρυβω πως απο τα 16 μου και μεχρι πριν λιγα χρονια εκανα τον σταυρο μου καθε φορα που εβγαινα απο το σπιτι, αλλα κ καθε φορα που ετοιμαζομουν να βαλω το κλειδι στην πορτα για να μπω μεσα σε αυτο...κι ας ειχαν ηρεμησει τα πραγματα, μου ειχε μεινει συνηθεια... ασχημες αναμνησεις, απο αυτες που σου πλακωνουν την ψυχη κ γινονται δακρυα που απο ενα σημειο κ μετα δυστυχως δεν μπορεις να κλαψεις..κι αυτο σε πνιγει.

    Παντα ημουν το κοριτσι με το χαμογελο στα χειλη, ποτε κανεις δεν ηξερε τι περνουσα, δεν δεχομουν να το δειξω, ποσο μαλλον να το μοιραστω. Οτι περασα, το περασα μονη μου, ναι ημουν κι εγω το παιδι που ολοι θα ηθελαν να ειχαν γιατι ηταν ωριμο, καλο παιδι, συνεσταλμενο κλπ κλπ...το τιμημα ομως ηταν οντως οχι απλα μεγαλο, αλλα τεραστιο κ ανυποφορο. Παντα αισιοδοξη παρα τα δεινοπαθηματα, προσπαθουσα για το καλυτερο. Εδινα αγωνα να κρατησω το σπιτι μου - γιατι νομιζα οτι αυτος ηταν ο σκοπος που υπηρχα - και ενιωθα μαλιστα υπερηφανη γιαυτο. Γιατι καποια στιγμη, τα καταφερα. Οι καυγαδες σταματησαν, ηρθαν και παλι οι χαρουμενες οικογενειακες στιγμες, ο αδερφος μου εμεινε ανεγγιχτος απο ολο αυτο, τι αλλο ηθελα? Τα ειχα καταφερει. Πολυ μαγκακι η δικια σου. Τι κι αν η μαθητρια του 18 δεν περασε στις πανελληνιες, τι κι αν αφησε ποσα χρονια, ονειρα και ευκαιριες να χαθουν για να μην λειψει απο κοντα τους, τι κι αν γεμισε θλιψη η ψυχη, ο σκοπος μου εκπληρωθηκε, σωστα?? Κρατησα το σπιτι μου!!! Ναι ε? ... ΟΧΙ.

    Ο εφιαλτης παντα ξαναχτυπα γιατι ως γνωστον ο δολοφονος γυριζει παντα στον τοπο του εγκληματος...Στα 29 μου λοιπον, δεκα χρονια μεγαλυτερη σου κ οι δικοι μου επειτα απο 33 χρονια γαμου...χωριζουν...κ φυσικα οχι υπο τις καλυτερες συνθηκες...προχθες ειχαν κ το πρωτο δικαστηριο...ΤΡΑΓΩΔΙΑ. Ολες μου οι θυσιες, ολα μου τα δακρυα, πηγαν στραφι. ΔΕΝ το αξιζαν. Ναι ναι αυτα τα εχω ξανακουσει, ετσι ειναι κ οι δικοι μου...οι καλυτεροι γονεις, γονεις με Γ κεφαλαιο, δεν μας ειχε λειψει τπτ, μπορει μεταξυ τους να τα ειχαν κανει θαλασσα (για να μην πω κατι αλλο) αλλα με εμας, υπεροχοι....λυπαμαι που θα σου το πω, αλλα δεν ισχυει αυτο. Δεν ειναι παντα υπεροχοι. Γιατι αν οντως ηταν, τοτε δεν θα γινομασταν τα εξιλαστηρια θυματα, δεν θα μας εβαζαν σε αυτη τη θεση, θα μας προστατευαν απο το μενος τους κ τον εγωισμο τους, θα προστατευαν οι ιδιοι τα αδερφια μας κ δν θα μας κατακρεουργουσαν ψυχολογικα με τη δικαιολογια οτι εμειναν μαζι για εμας. Κακομεταχειρηση κ εκμεταλλευση, οχι συνειδητη σιγουρα, αλλα δεν παυει να ειναι εκμεταλλευση κ απαραδεκτη συμπεριφορα ενηλικων γονεων. Θα μπορουσα να μιλαω ωρες ατελειωτες για αυτο το θεμα, οσες δεν μιλησα σε ολοκληρη τη ζωη μου σε κανεναν. Αλλα ειλικρινα ειναι ανωφελο να ξυνουμε πληγες. Τα γεγονοτα δεν αλλαζουν. Σκοπος ειναι να προχωραμε κ να τα αφηνουμε πισω μας, οσο μας πονεσαν μας πονεσαν, πρεπει να πουμε φτανει. Ενα τεραστιο ΦΤΑΝΕΙ. Και να συνεχισουμε με τη δικη μας ζωη. Να ζησουμε επιτελους για εμας κ οχι για εκεινους. Ενα θα σου πω, ουτε κ τωρα που ειμαι εγκυος στο πρωτο μου παιδι δεν σεβαστηκαν την κατασταση μου. Ναι με αγαπανε, αλλα αν δεν με δουν να χανω τον ελεγχο δεν ειναι σε θεση να καταλαβουν ποσο κακο μου κανουν. Τους τυφλωνει η αρρωστημενη τους σχεση τοσο που δεν μπορουν να δουν τι κανουν. Προβλημα τους ομως πια. Εμενα πρεπει να παψει να ειναι δικο μου. Αν κ δυσκολο, επιβαλλεται να παψει γιατι δεν ειμαι μονη μου πια κ αυτο το μικρο που εχω μεσα μου δεν φταιει σε τπτ..οπως δεν εφταιξα ποτε κ εγω... Ο αδερφος μου δε πρεπει να σου πω, -τον οποιο επισης υπεραγαπω οπως τους γονεις μου- αν του μιλησεις θα νομιζεις οτι μιλαει σαν να εχει ζησει εκεινος τις καταστασεις που εζησα κ αντιμετωπισα εγω. Οπως καταλαβαινεις λοιπον, αδικος κοπος το να νομιζεις οτι προστατευεις την αδερφουλα σου, ξερω ποσο καλη προθεση εχεις, αλλα δεν θα καταφερεις τπτ στην τελικη, απλα θα φας παραπανω την ψυχη σου. Δεν εισαι εσυ αυτη που πρεπει να τα αντιμετωπισει κ να τα επιλυσει αυτα. Εσυ κοιτα να φυγεις απο το σπιτι ηρεμα κ συνετα. Να φυγεις με προδιαγραφες κ σωστες προυποθεσεις, οχι οπως κι οπως. Αλλα να φυγεις. Eιτε περασεις ειτε οχι. Η αδερφη σου θα μεγαλωσει κ θα βρει κι εκεινη τον δρομο της. Εσυ δεν μπορεις να αλλαξεις τα δεδομενα. Οι απειλες δεν πιανουν, σου το εγγυωμαι. Οτι κ να κανεις. Πλεον εχεις χασει την ʽʼισχυʼʼ σου, την ουσιαστικη κ με αποτελεσμα επιρροη σου πανω τους.. ξερουν οτι συνηθισες να ζεις κ να επιβιωνεις μεσα σε ολα αυτα, το εχουν συνηθισει κι εκεινοι να παιρνεις μερος στην παρανοια τους. Εχεις αναπτυξει κ εσυ, αυτο που οι ψυχολογοι ονομαζουν υπερ-ωριμοτητα. Νιωθεις οτι εσυ εχεις το βαρος της ευθυνης. Ομως γλυκια μου αυτο, ειναι μια αυταπατη...οσο πιο συντομα το καταλαβεις αυτο, τοσο το καλυτερο για εσενα...

    Για την ιστορια, να πω οτι με πολυ κοπο τα καταφερα, εγινα δασκαλα, ειμαι κοντα στα παιδια που τα αγαπουσα απο μικρη πολυ, κ δυστυχως εχω βιωσει κ δικες τους ασχημες οικογενειακες καταστασεις κ προσπαθω να ειμαι διπλα τους οσο μπορω κ να τα αποτρεπω απο το να περασουν οτι περασα εγω κ να ενισχυω τον τσαμπουκα τους για να τα αφησουν ολα πισω τους. Μπροστα. ΜΟΝΟ μπροστα. Γιατι εγω ναι μεν γυρισα τον χρονο πισω για να κλεισω τις τρυπες, αλλα το ψυχολογικο κοστος μεχρι να φτασω εκει ηταν πραγματικα υπερογκο..δεν αξιζει, στʼαληθεια δεν αξιζει κανενα παιδι να το περναει αυτο. Ναι, οι γονεις σου ειναι σιγουρα καλοι ανθρωποι κ σε αγαπουν. Αλλα περισσοτερο απο ολους, πρεπει εσυ να αγαπησεις τον εαυτο σου. Και να μην ξεχνας πως οι γονεις σου επελεξαν την ζωη τους. Εσυ ομως, δεν ειχες την ευκαιρια να το κανεις. Μην την χασεις οταν σου δωθει. Μερα που περναει δεν ξαναπερναει. Μην κανεις ονειρα, κ μεινεις μονο στα ονειρα. Να μην ξεχασεις...να ζησεις.

     

    Σου στελνω μια μεγαλη αγκαλια κ ευχομαι ολα να πανε καλα. Για ολους.


    vs2up3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Υπομονη..

    Μια παρομοια κατασταση βιωνω και τυχαινει να δινω και εγω φετος πανελληνιες:)

    (καλη μας επιτυχιαα)

    Δεν μπορεις να κανεις τιποτα αλλο περα απο υπομονη..Και η αδερφη σου ειναι φυσιολογικο να αντιδραει ετσι εφοσον ειναι τοσο μικρουλα:)

    Δοκιμασε να τους τρομαξεις,πες τους οτι θα φυγεις απο το σπιτι,δρασε τωρα οσο εχεις καιρο και αν δεν γινεται κατι τοτε..υπομονηηηη!και ο ουρανος θα γινει πιο γαλανος!κοιταξε να διαβασεις οσο μπορεις,να ηρεμησεις οσο μπορεις και να πας καπου μακρια!

    Οσο για την αδερφη σου,θα την προστατευεις και απο μακρια,και θα μπορεις να την παρεις και μαζι σου!:)

    Σου ευχομαι οτι καλυτερο!:)


    We are who we choose to be.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    φιλη αναστασια..

     

    ειμαι 24 ετων..ναι ναι:rolleyes:..και δεν εχω αποκοπει ακομα απο αυτη την κατασταση που θα περιγραψω αμεσως..αν και εχω φυγει για σπουδες, εχω γυρισει, πασχιζω να βρω δουλεια (φιλολογος ειμαι) και γενικα η ζωη μου μπαινει σιγα σιγα σε μια ροτα, ασχολουμαι ακομα με τα προβληματα του γαμου των γονιων μου..θελοντας και μη βεβαια γιατι δυστυχως μενω ακομα στο πατρικο μου..εμενα δεν τσακωνονται καθολου..αντιθετα..δε μιλανε καν..η μαλλον για να μη λεμε και του στραβού το δικιο, η μανα μ τσακωνεται μονη της, αφου ο πατερας μου την εχει παντελως γραμμενη..

     

    για να σ δωσω να καταλαβεις, εχουμε μια οικογενειακη επιχειρηση την οποια τη δουλευουμε ολοι μαζι (αναγκαστικα) κ η οποια ομως, ανηκει ουσιαστικα στη μητερα μου..εδω και 4 χρονια ο πατερας μου εχει αποκτησει τν τιτλο του ''ανεκδιηγητου'', αφου τη μανα μ δεν την υπολογιζει καθολου..βγαινει με τους φιλους του,την αφηνει να δουλευει (και κατ'επεκταση και μενα με τα αδερφια μ, αφου δε μας παει η καρδια να την αφησουμε μονη της να δουλευει σαν το σκυλι)και πηγαινει βολτες..ακομα κι οταν ερχεται για δουλεια περισσοτερο χαζολογαει παρα δουλευει..και το κορυφαιο ολων ειναι οτι πηγε διακοπες μονος του..το ενδεχομενο τησ γκομενας σχεδον το χουμε σχεδον αποκλεισει, για διαφορους λογους που δε θα αναφερω τωρα..το θεμα ειναι οτι κανει ο,τι του καπνισει χωρις να δινει λογαριασμο..

     

    σε κουβεντες με τη μαμα μ της εχω πει οτι εγω θα τον χωριζα..οτι πρεπει να σωσει και τη λιγοστη αξιοπρεπεια που της εχει απομεινει και οτι ειναι κριμα για τα παιδια της να ασχολουνται και να στενοχωριουνται για θεματα που σε τελευταια αναλυση δεν τους αφορουν..παρολα αυτα πιστευει, πως ετσι κραταει ενωμενη την οικογενεια..αν ειναι δυνατον..καθε μερα σκεφτομαι τροπους να φυγω απο το σπιτι,αλλα ειναι πολυ δυσκολο γιατι το επαγγελμα εχει κορεστει και γενικα οι θεσεις εργασιας μηδαμινες..εξαλλου, η κατασταση στην επιχειρηση μας ειναι ετσι που δεν μπορω να την αφησω μονη της να παιδευεται (η μια αδερφη μ ειναι φοιτητρια στη θεσ/νικη και η αλλη διαβαζει για πανελλαδικες)..επισης ο φιλος μ δεν εχει τελειωσει ακομα τη σχολη τ(ουτε φανταρος εχει παει) οποτε ουτε μαζι δεν μπορουμε να μεινουμε..φαντασου σε ποσο δυσμενη θεση βρισκομαι..να θες να προχωρησεις μπροστα και να μη σ αφηνουνε..

     

    Υ.Γ.1 η μανα μ ειναι 45 χρονων και ο πατερας μ 55..

    Υ.Γ.2 οι συζητησεις με τον πατερα μ χαρακτηριζονται τουλαχιστον απιθανες αφου δεν καθεται να μιλησει..

     

     

    Αμαρτιες γονεων παιδευουσι τεκνα....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    dikar κι εγω το ιδιο θελω..

    φιλη αναστασια..

     

    ειμαι 24 ετων..ναι ναι:rolleyes:..και δεν εχω αποκοπει ακομα απο αυτη την κατασταση που θα περιγραψω αμεσως..αν και εχω φυγει για σπουδες, εχω γυρισει, πασχιζω να βρω δουλεια (φιλολογος ειμαι) και γενικα η ζωη μου μπαινει σιγα σιγα σε μια ροτα, ασχολουμαι ακομα με τα προβληματα του γαμου των γονιων μου..θελοντας και μη βεβαια γιατι δυστυχως μενω ακομα στο πατρικο μου..εμενα δεν τσακωνονται καθολου..αντιθετα..δε μιλανε καν..η μαλλον για να μη λεμε και του στραβού το δικιο, η μανα μ τσακωνεται μονη της, αφου ο πατερας μου την εχει παντελως γραμμενη..

     

    για να σ δωσω να καταλαβεις, εχουμε μια οικογενειακη επιχειρηση την οποια τη δουλευουμε ολοι μαζι (αναγκαστικα) κ η οποια ομως, ανηκει ουσιαστικα στη μητερα μου..εδω και 4 χρονια ο πατερας μου εχει αποκτησει τν τιτλο του ''ανεκδιηγητου'', αφου τη μανα μ δεν την υπολογιζει καθολου..βγαινει με τους φιλους του,την αφηνει να δουλευει (και κατ'επεκταση και μενα με τα αδερφια μ, αφου δε μας παει η καρδια να την αφησουμε μονη της να δουλευει σαν το σκυλι)και πηγαινει βολτες..ακομα κι οταν ερχεται για δουλεια περισσοτερο χαζολογαει παρα δουλευει..και το κορυφαιο ολων ειναι οτι πηγε διακοπες μονος του..το ενδεχομενο τησ γκομενας σχεδον το χουμε σχεδον αποκλεισει, για διαφορους λογους που δε θα αναφερω τωρα..το θεμα ειναι οτι κανει ο,τι του καπνισει χωρις να δινει λογαριασμο..

     

    σε κουβεντες με τη μαμα μ της εχω πει οτι εγω θα τον χωριζα..οτι πρεπει να σωσει και τη λιγοστη αξιοπρεπεια που της εχει απομεινει και οτι ειναι κριμα για τα παιδια της να ασχολουνται και να στενοχωριουνται για θεματα που σε τελευταια αναλυση δεν τους αφορουν..παρολα αυτα πιστευει, πως ετσι κραταει ενωμενη την οικογενεια..αν ειναι δυνατον..καθε μερα σκεφτομαι τροπους να φυγω απο το σπιτι,αλλα ειναι πολυ δυσκολο γιατι το επαγγελμα εχει κορεστει και γενικα οι θεσεις εργασιας μηδαμινες..εξαλλου, η κατασταση στην επιχειρηση μας ειναι ετσι που δεν μπορω να την αφησω μονη της να παιδευεται (η μια αδερφη μ ειναι φοιτητρια στη θεσ/νικη και η αλλη διαβαζει για πανελλαδικες)..επισης ο φιλος μ δεν εχει τελειωσει ακομα τη σχολη τ(ουτε φανταρος εχει παει) οποτε ουτε μαζι δεν μπορουμε να μεινουμε..φαντασου σε ποσο δυσμενη θεση βρισκομαι..να θες να προχωρησεις μπροστα και να μη σ αφηνουνε..

     

    Υ.Γ.1 η μανα μ ειναι 45 χρονων και ο πατερας μ 55..

    Υ.Γ.2 οι συζητησεις με τον πατερα μ χαρακτηριζονται τουλαχιστον απιθανες αφου δεν καθεται να μιλησει..

     

     

    Αμαρτιες γονεων παιδευουσι τεκνα....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    dikar κι εγω το ιδιο θελω..

     

    Υ.Γ.1 η μανα μ ειναι 45 χρονων και ο πατερας μ 55..

    Υ.Γ.2 οι συζητησεις με τον πατερα μ χαρακτηριζονται τουλαχιστον απιθανες αφου δεν καθεται να μιλησει..

     

     

    Αμαρτιες γονεων παιδευουσι τεκνα....

     

    Μου φαίνεται ότι περνάει κρίση μέσης ηλικίας.

     

    Κάτι αντίστοιχο με την εφηβεία αλλά στο χειρότερο (κι όμως είναι δυνατόν γιατί υποτίθεται ότι έχεις να κάνει και με έναν ενήλικα ο οποίος αδυνατεί να ακούσει).

     

    Σου σπάει τα νεύρα!

     

    Από προσωπική - και πικρή - πείρα έχω να πω το εξής: μην ανακατεύεστε.

     

    Μεγάλα παιδιά είναι, θα τα βρούν μόνα τους.

     

    Θα πείτε τη γνώμη σας, αλλά μέχρι εκεί.

     

    Εάν ο καθένας (και κυρίως οι γυναίκες) προτιμάει να μαζοχίζεται τοιουτοτρόπως μη του το στερείτε.

     

    Όλοι μας ξέρουμε τι πρέπει να γίνει σε τέτοιες περιπτώσεις και η "εύκολη" λύση είναι ο χωρισμός.

     

    Μία γυναίκα όμως μπορεί να σκεφτεί ότι αυτός είναι ο άνθρωπός μου, αυτός με τον οποίο έκανα οικογένεια και όνειρα και αγωνιστήκαμε μαζί...

     

    Ίσως πιστεύει ότι οφείλει να του συμπαρασταθεί και να αποτελέσει μία σταθερά στη ζωή του η οποία αυτή τη στιγμή βρίσκεται σε μία τρικυμία (για τους χ - ψ λόγους...) έτσι ώστε όταν καταλάβει τι χαζομάρες κάνει να μπορεί να ακουμπήσει κάπου και να συνέλθει αξιοπρεπώς.

     

    Ειδικά τα νέα παιδιά - είσαι 24 - έχουν τόσα προβλήματα δικά τους να λύσουν και τόσες αγωνίες που καλό θα είναι να αποστασιοποιηθούν (όχι να αποξενωθούν) και να δουν πως θα μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους, γιατί έρχονται δύσκολοι καιροί.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    DIKAR είμαι 21 χρονών (και εγώ φιλόλογος)και ίσως θα ή,μουν το τελευταίο άτομο που θα έπρεπε να μιλήσει γιατί δεν έχω ούτε την κατάλληλη ηλικία αλλα και ούτε την κατάλληλη εμπειρία.Όπως και να έχει αποφάσισα να πώ και εγώ την άποψη μου.

    Πιστεύω πως πρέπει να αφήσεις τους γονείς σου να πάρουν το δρόμο τους.Η μητέρα σου έχει τα διπλά σου χρόνια και το προνόμιο του να ξέρει τον πατέρα σου πολύ περισσότερο και πολύ καλύτερα απο εσένα και τις αδερφές σου.Δεν είναι όμορφο αλλα και κυρίως δεν είναι δίκαιο για σένα να προσπαθείς να φορτωθείς ευθύνες που δεν είναι δικές σου και να προσπαθείς να λύσεις ζητήματα για τα οποία δεν υπάρχει κάτι που να μπορείς να κάνεις εσύ η ίδια.Πολλές φορές εμείς τα παιδιά θέλοντας να προσφέρουμε βοήθεια στην οικογένεια μας ξεχνάμε κάτι πολύ βασικό.Ο,τι και αν κάνουμε ,τον κόσμο ανάποδα και αν γυρίσουμε δεν θα φέρουμε κανένα αποτέλεασμα καιυτό επειδή απλά δεν βρίσκετε στο χέρι μας η κατάσταση δεν είναι δικό μας το πρόβλημ.Η οικογένεια μας μας αφορά αμεσα αλλα δυστυχώς μπορούμε να νιώσουμε μόνο τις επιπτώσεις και τα αποτελέσματα των προβλημάτων της.Δεν μπορούμε να διαχειριστούμε εμείς οι ίδιες τα προβλήματα.Αυτό θα τοο κάνουμε όταν δημιουργήσουμε δική μας οικογένεια.

    Ένα ακόμη κύριο είναι ότι για εμάς οι γονείς μας παρα τις δικές τους διαφωνίες πρέπει να είναι ίσοι στα μάτια μας.Δεν είμαστε δικαστές στην οικογένεια μας και δεν είναι δίκαιο για κανέναν να παίρνουμε αυθαίρετα αυτή τη θέση.Ο πατέρας σου όπως και η μητέρα σου σε αγαπούν το ίδιο και οι μεταξύ τους καυγάδες δεν πρέπει να γίνουν αιτία για να αποξενωθείς απο κανέναν απο τους δύο ,όποιος και να φταίει ,όποιος και αν είναι το θύμα.Εσύ βλέπεις ότι η μητέρα σου παραμένει στο γάμο της για να ενώσει την οικογενεια εκείνη όμως είμαι σίγουρη ότι έχει μία διαφορετική άποψη.Στα μάτια του πατέρα σου δεν βλέπει μόνο τον άνθρωπο που είναι σήμερα όπως εσύ αλλα και τον άνθρωπο που ήταν εχθές και που επέλξε μαζί του να περάσει την υπόλοιπη ζωή της και να κάνει όνειρα.Η μητέρα σου βλέπει στον πατέρα σου την αγάπη που ούτως ή άλλως τους ένωνε και τους ενώνει ότι και να έχει γίνει.Γιαυτό το λόγο είναι καλύτερο να την αφήσεις να πάρει τις αποφάσεις της χωρίς να προτείνεις λύσης χωρισμού και χωρίς να απαιτείς μέσα σου απο εκείνη να κάνει κάτι μη αντιστρέψιμο.Έχεις τα δικά σου προβλήματα και την δική σου ζωή να ζήσεις οπότε μην αποσπάσαι απο αυτήν και μην την θέτεις σε δεύτερη μοίρα.Τα προβλήματα σου αυτή τη στιγμή είναι η σχολ'η σου τα ιδιαίτερα σου η επαγγελματική σου αποκατάσταση.Αυτά είναι προβλήματα τα οποία μπορείς να λύσεις και που είναι στο χέρι σου.Όλα αυτά δεν τα λέω απλως επειδή είμαι πολύ εγωίστρια γιατί δεν είμαι.Αλλα απλά καλό θα ήταν να αγχωνόμαστε και να παλεύουμε για ένα ζήτημα που μπορούμε να αλλάξουμε και όχι για πράγμτα που μπορούν να αλλάξουν οι άλλοι ακόμη και αν αυτοί οι άλλοι είναι οι γονείς μας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ξεψάχνισα όλο το google..Σε φόρουμ ψυχολογικής υποστήριξης μπήκα.. Tίποτα. Κανένας να συμπάσχει. Και τελικά, εντελώς τυχαία βλέπω το ποστ σου. Και αναρωτιέμαι: Είναι δυνατόν τέτοια σύμπτωση? Όσα γράφεις μέσα σε αυτό το τρανταχτό ποστ με αντιπροσοπεύουν. Είναι σαν να κάθισα και να τα έγραψα εγώ παραλείποντας μερικά πραγματάκια. Γιατί, για να λέω την αλήθεια, στην δική μου περίπτωση τα πράγματα είναι πολύ χειρότερα! Να φανταστείς είχε πέσει ξύλο και ήρθε η αστυνομία για το ποιός πήρε τα 2 ευρώ του αδερφού μου πάνω από το κομοδίνο! Ειμαστε για γέλια και για κλάματα!

    Έχω και τον μικρό μου αδερφό και σκέφτομαι τα ίδια, εγώ αντέχω αυτός όμως? Όσο για τους δικούς σου, να τους πείσεις να χωρίσουν, δεν θα το καταφέρεις. Και εγώ τους το λέω αλλά τόσο αρρωστημένοι που είναι ψυχολογικά πως να το λάβουν υπόψην.. Πρέπει ένας από τους δύο, ο πιο λογικός να αντιληφθεί την κατάσταση και να πάρει μια ξεκάθαρη απόφαση. Το πως δεν το ξέρω. Και εγώ παρακαλάω τους δικούς μου για ένα διαζύγιο αλλά ποιός με ακούει.. Κανείς?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καταρχήν ένα μεγάλο ευχαριστώ και πάλι!Το ξέρω χάθηκα, αλλά δεν είχα ιντερνετ στο σπίτι για τεχνικούς λόγους, μετά ξεχάστηκα τελείως και σήμερα όταν έβλεπα τα μειλ ωπ! μηνυματα απο το φορουμ!

     

    Λοιπόν για να μην τα πολύλογω,τα πράγματα είναι απλά, τα σκατ*σα στη κυριολεξια αλλά το ευχαριστήθηκα τόσο μα τόσο πολυυ!!

    Παννελαδικές πάτο, πιο χαμηλά δε γίνεται, αλλά δε στεναχωρέθηκα,τσουκ! θεός είναι μεγάλος τον επόμενο χρόνο,ξανά πάλι, θα κοιτάξω με το πτυχίο από το σχολείο να βρω τίποτα σχετικό, και του χρόνου βλέπουμε τι και πως... με έξουξε λίγο το φροντηστήριο πεταμένα λεφτά, αλλά τι να κάνουμε;

    Πάνε και τα λεφτά της δουλείας 1,5 χρόνου, αλλά ούτε για αυτό στεναχωρέθηκα, έκανα τα μεγαλύτερα ψώνια της ζωής μου + ονειρεμένες διακόπες με μεγάλη διάρκεια (να χει 2 βδομάδες που γύρισα στο "αγαπημένο" σπίτι)..

    Δεν ασχολούμαι πια, πραγματικά τα έχω αφήσει όλα πίσω, βέβαια τις ώρες που είμαι σπίτι χαλιέμαι λίγο, αλλά όχι που τσακώνονται,είναι που φωνάζουν και δεν μπορώ να ακούσω τι λένε στη τηλεόραση (ναι-ναι για τέτοια αναισθησία πλέον)!!

     

    Στόχος πλέον να βρω δουλεία, κάτι σχετικό με το χάρτι από το σχολείο, κούτσα κούτσα λεφτά και μετά τους χαιρετάω όλους,φεύγω τελείως από το σπίτι και άντε να με βρουν! Μπορώ να πω άνετα πως ξέφυγα λίγο τώρα το καλοκαίρι, αλλα το έκανα για ΕΜΈΝΑ, έτσι ρε! ήθελα να περάσω και εγώ λίγο καλά, τώρα που το έκανα θα αρχίσω σιγά σιγα να επανέρχομαι!

     

    Φιλιά!


    4c6c426cd0.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Μια απ τα ιδια περναω.....ειμαι 13 και οι γονεις μου τσακωνονται για το παραμικρο.....για φαγητα,για απλητα ρουχα κλπ....τους εχω πει οτι θα φυγω αν συνεχισουν αλλα δυστηχος δεν ειμαι 18 ακομα αλλιως θα χα φυγει....εχω και γω εναν αδερφο πιο μεγαλο που ετοιμαζεται για πανεληνιες τωρα....εγω παντος στη θεση σου θα περιμενα λιγο ακομα....πηγενε σε μια φιλη σου για να διαβασετε μαζι για τις πανελληνιες ωστε να εχεις την ηρεμια σου....και μολις με το καλο δωσεις και τελειωσεις παρε την μικρη και πηγενετε καπου κοντα στο σχολειο της...σε καμια γιαγια-παππου π.χ να μεινετε για λιγο και να δεις πως θα στωσουν κατευθειαν....:-D dont worry :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να εδω μπαινω και καταλαβαινω οτι πηρα την σωστη αποφαση για να ΜΗΝ ζησει τετοια πραγματα το παιδι μου απο εμενα.......καλυτερα μονη με την μικρη. Χιλιες φορες καλυτερα. Τελικα οι θυσιες στον βωμο της ενωμενης οικογενειας οταν εννοια οικογενεια δεν υφισταται, αφηνουν πισω θυματα........


    Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Να εδω μπαινω και καταλαβαινω οτι πηρα την σωστη αποφαση για να ΜΗΝ ζησει τετοια πραγματα το παιδι μου απο εμενα.......καλυτερα μονη με την μικρη. Χιλιες φορες καλυτερα. Τελικα οι θυσιες στον βωμο της ενωμενης οικογενειας οταν εννοια οικογενεια δεν υφισταται, αφηνουν πισω θυματα........

    Δεν υπαρχει αυτο......

    Το λεω γιατι ως παιδι το ακουσα χιλιαδες φορες απο τη μανα μου... Με αποτελεσμα να αισθανομαι και τυψεις απο πανω που εκεινη εμενε με εναν ανθρωπο μονο και μονο απο το φοβο της μοναξιας.........

    'Θυσιαζομαι' για να εχουν πατερα τα παιδια μου ΔΕΝ υπαρχει... Παιδια χωρις πατεραδες και μαναδες μεγαλωνουν.... Χωρις ψυχικη υγεια ΔΕΝ μεγαλωνουν.....

     

    Κι αυτο ισχυει και για 'μενα και τη δικια μου οικογενεια...... :(


    Μετρα ποσα χερια ειναι εκει για να σκουπισουν το δακρυ σου και μετα κρινε το ποσο πλουσιος εισαι!

    nDtZp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν ξέρω αν πρέπει να πω κι εγώ κάτι εδώ, αλλά με πνίγει.. Κι εγώ ήμουν στην ίδια κατάσταση. Οι γονείς μου χώρισαν και ναι, μεν, δεν υπάρχουν φωνές, αλλά τα απωθημένα της μάνας τα πληρώνει η μικρή μου αδερφή.. Είναι 13 χρονών και καπνίζει, τα φτιάχνει με δυο, τα χαλάει με τρεις.. Εγώ είμαι μακρυά, αλλά βλέπω την απόγνωση του παιδιού στα μάτια, στα χέρια, στα ρούχα της.. Το μόνο που κάνω, είναι να την εμπιστεύομαι, να την παροτρύνω να μου μιλάει, να είμαστε μια μπουνιά.. Όμως, με τη μαμά ζει, δε ζει μαζί μου.. Αυτό το παιδί εξαρτάται από τα κέφια της μαμάς της. Οι σχολικοί βαθμοί της τη βγάζουν δεν τη βγάζουν την τάξη, και κλαίει κάθε μέρα. Εμένα οι γιατροί μου έχουν διαγνώσει κατάθλιψη, αλλά αν εγώ έχω κατάθλιψη, αυτό το παιδί τι έχει? Πως θα μπορέσω να τη σώσω, όταν η ίδια της η μάνα αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται?

     

    Τις φωνές δεν τις γλτώσαμε, όπως και να 'χει. Απλά, αντί να είναι μεταξύ 2 ανθρώπων, είναι μεταξύ εκείνης και του εαυτού της.. Έχει εγκαταστήσει έναν γκόμενο μέσα στο σπίτι, από το πουθενά, κάθε μέρα όλη μέρα σπίτι.. Έχουμε χάσει πια το σπίτι και την ελευθερία μας.. και για μένα δεν πειράζει, αλλά εκείνο το παιδί, δε μπορεί να μιλήσει πουθενά, δεν έχει τη μάνα της, έχει δυο ξένους μέσα στο σπίτι της.. γιατί και η μαμά ξένη γίνεται όταν βρίσκεται μαζί του.. Τι να πω? Χωρισμένες μανούλες, καλά κάνατε και χωρίσατε, αλλά φροντίστε να υπάρχει λίγη ισορροπία μέσα στο σπιτάκι, γιατί αυτό το σπιτάκι πρέπει να είναι καταφύγιο για τα παιδάκια σας.

    Συγνώμη, και ευχαριστώ..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν ξέρω αν πρέπει να πω κι εγώ κάτι εδώ, αλλά με πνίγει.. Κι εγώ ήμουν στην ίδια κατάσταση. Οι γονείς μου χώρισαν και ναι, μεν, δεν υπάρχουν φωνές, αλλά τα απωθημένα της μάνας τα πληρώνει η μικρή μου αδερφή.. Είναι 13 χρονών και καπνίζει, τα φτιάχνει με δυο, τα χαλάει με τρεις.. Εγώ είμαι μακρυά, αλλά βλέπω την απόγνωση του παιδιού στα μάτια, στα χέρια, στα ρούχα της.. Το μόνο που κάνω, είναι να την εμπιστεύομαι, να την παροτρύνω να μου μιλάει, να είμαστε μια μπουνιά.. Όμως, με τη μαμά ζει, δε ζει μαζί μου.. Αυτό το παιδί εξαρτάται από τα κέφια της μαμάς της. Οι σχολικοί βαθμοί της τη βγάζουν δεν τη βγάζουν την τάξη, και κλαίει κάθε μέρα. Εμένα οι γιατροί μου έχουν διαγνώσει κατάθλιψη, αλλά αν εγώ έχω κατάθλιψη, αυτό το παιδί τι έχει? Πως θα μπορέσω να τη σώσω, όταν η ίδια της η μάνα αλλού πατάει και αλλού βρίσκεται?

     

    Τις φωνές δεν τις γλτώσαμε, όπως και να 'χει. Απλά, αντί να είναι μεταξύ 2 ανθρώπων, είναι μεταξύ εκείνης και του εαυτού της.. Έχει εγκαταστήσει έναν γκόμενο μέσα στο σπίτι, από το πουθενά, κάθε μέρα όλη μέρα σπίτι.. Έχουμε χάσει πια το σπίτι και την ελευθερία μας.. και για μένα δεν πειράζει, αλλά εκείνο το παιδί, δε μπορεί να μιλήσει πουθενά, δεν έχει τη μάνα της, έχει δυο ξένους μέσα στο σπίτι της.. γιατί και η μαμά ξένη γίνεται όταν βρίσκεται μαζί του.. Τι να πω? Χωρισμένες μανούλες, καλά κάνατε και χωρίσατε, αλλά φροντίστε να υπάρχει λίγη ισορροπία μέσα στο σπιτάκι, γιατί αυτό το σπιτάκι πρέπει να είναι καταφύγιο για τα παιδάκια σας.

    Συγνώμη, και ευχαριστώ..

     

    Κριμα πολυ κριμα.....κριμα το παιδακι, κριμα και εσυ. Το κριμα στο λαιμο της μανας.......οταν η δικια μου χωρισε και τη ρωταγα αν θα ξαναπαντρευτει μου ελεγε παντα "Το τι κανω εκτος σπιτιου με αντρες ποσως σε ενδιαφερει, αλλα να ξερεις οτι το σπιτι αυτο ειναι ΔΙΚΟ σου και δικο μου, και ΜΕΣΑ σε αυτο ΚΑΝΕΝΑΣ ξενος ΠΟΤΕ δεν θα μπει".....και ετσι και εγινε. Και ΑΥΤΟ τον κανονα λεω τωρα στο παιδι μου, και με αυτον θα πεθανω......


    Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν υπαρχει αυτο......

    Το λεω γιατι ως παιδι το ακουσα χιλιαδες φορες απο τη μανα μου... Με αποτελεσμα να αισθανομαι και τυψεις απο πανω που εκεινη εμενε με εναν ανθρωπο μονο και μονο απο το φοβο της μοναξιας.........

    'Θυσιαζομαι' για να εχουν πατερα τα παιδια μου ΔΕΝ υπαρχει... Παιδια χωρις πατεραδες και μαναδες μεγαλωνουν.... Χωρις ψυχικη υγεια ΔΕΝ μεγαλωνουν.....

    Κι αυτο ισχυει και για 'μενα και τη δικια μου οικογενεια...... :(

     

    Α, ρε μικρο.....μας εφαγαν τα προβληματα και οι αυπνιες :(


    Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλημέρα σαυ,

     

    Μια συμβουλή απο προσωπικό βίωμα. Ποτε μην μένεις πίσω λόγο των καταστάσεων στο σπίτι σου. ποτέ μην βάζεις φρένο στις ευκαιρίες που σου δίνονται, γενικώς μην ''πηγαίνεις πίσω τη ζωή σου'' εστω και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να φύγεις μακρυά. το εκανα για αρκετά χρόνια για παρόμοιους λόγους και το χω μετανιώσει. το αντιλήφθηκα ομως νωρίς ευτυχώς και το άλλαξα. αυτοι ετσι εχουν μάθει να ζουν. ξέρεις αυτο δυστηχώς γίνεται συνήθεια. τους θρέφει. οπως ειπες δεν ειναι οτι δεν αγαπιουντε. ειναι προφανώς 2 ανθρωποι που ναι μεν αλλα...δεν θα μπορούσαν να ειναι αλλιώς πλέον. μην φοβάσαι για κάτι. και η αδερφούλα σου θα την βρει την άκρη. οταν ερθει η ώρα θα ανοίξει κ αυτη τα φτερά της και θα μείνουν οι 2 τους. οσο περναν τα χρόνια θα δεις πως θα γελάς με την κατάσταση τους. και γω εχω πληγές απο διάφορα περιστατικά αλλα για μένα ηταν πολύ σημαντικό που ηταν καλοι γονείς και στα πραγματικά δυσκολα γινόντουσαν γροθιά.


    M6bap3.png

     

    cik1p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Κριμα πολυ κριμα.....κριμα το παιδακι, κριμα και εσυ. Το κριμα στο λαιμο της μανας.......οταν η δικια μου χωρισε και τη ρωταγα αν θα ξαναπαντρευτει μου ελεγε παντα "Το τι κανω εκτος σπιτιου με αντρες ποσως σε ενδιαφερει, αλλα να ξερεις οτι το σπιτι αυτο ειναι ΔΙΚΟ σου και δικο μου, και ΜΕΣΑ σε αυτο ΚΑΝΕΝΑΣ ξενος ΠΟΤΕ δεν θα μπει".....και ετσι και εγινε. Και ΑΥΤΟ τον κανονα λεω τωρα στο παιδι μου, και με αυτον θα πεθανω......

     

    Αυτο είναι που μας φόβισε περισσότερο από όλα, γιατί κι εμάς μέχρι πριν δυο βδομάδες αυτό μας έλεγε... Μέχρι που πήρα το "θάρρος" να τη ρωτήσω στα ίσα: "Εσύ άλλα μας έλεγες. Τώρα τι έγινε?" και μου απάντησε "Θέλω να είμαστε κάθε μέρα μαζί..." και της είπα "Εμείς, όμως, δε σε νοιάζει τι θέλουμε εμείς?"¨

     

    Δε μου απάντησε.. και με την πρώτη ευκαιρία θα την ξαναρωτήσω...

    Πριν λίγο καιρό μου είπε "Θέλει να κοιμάται εδώ γιατί νιώθει πως έχει οικογένεια.."

    Το θέμα είναι ότι εμείς νιώθουμε ότι δεν έχουμε οικογένεια γιατί η μητέρα είναι συνεχώς απασχολημένη μαζί του.. Το λέω και με πιάνουν τα κλάματα.. Και σκέψου ότι αυτός ο άνθρωπος έχει ένα παιδάκι.. εκείνο, δηλαδή, δεν είναι οικογένειά του?

    Το "αστείο" ή μάλλον τραγελαφικό της υπόθεσης, είναι ότι πριν ένα χρόνο, είχε έρθει μια φορά ο δικός μου "φίλος" να κοιμηθεί στο σπίτι, και η μάνα μου είχε πει "μην τον ξαναφέρεις σπίτι γιατί η αδερφή σου δεν πρέπει να βλέπει έναν άντρα μέσα στο σπίτι.."

    Να σημειώσω ότι ήμουν πολύ προσεκτική. Δεν κάναμε τίποτα μέσα στο σπίτι, και ακόμα και όταν ερχόταν για καφέ, δε φιλιόμασταν μπροστά στους άλλους ούτε καν πιάναμε το χέρι. Δίναμε περισσότερη σημασία στην αδερφή μου γιατί αν θέλαμε να μείνουμε μόνοι, θα πηγαίναμε αλλού... Αλλά έτσι είναι.. Η εξουσία της μάνας είναι άσχημο πράγμα.. Η σχέση πρέπει να είναι ισότιμη... απολύτως. Όταν θέλεις τα παιδιά σου να κάνουν κάτι, πρέπει να γίνεις παράδειγμα γι' αυτά..

    Τώρα, εδώ και τέσσερις περίπου εβδομάδες που βρίσκομαι στην πόλη μου, και αναγκαστικά μένω σε αυτό το σπίτι (λόγω κατάθλιψης, δεν αισθανόμουν καλά..) και έχω γίνει δυο φορές χειρότερα.. Προσπαθώ να φαίνομαι δυνατή γιατί πρέπει να προσέξω την αδελφούλα μου, αλλά είμαι άνθρωπος που να πάρει...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλημέρα σαυ,

     

    Μια συμβουλή απο προσωπικό βίωμα. Ποτε μην μένεις πίσω λόγο των καταστάσεων στο σπίτι σου. ποτέ μην βάζεις φρένο στις ευκαιρίες που σου δίνονται, γενικώς μην ''πηγαίνεις πίσω τη ζωή σου'' εστω και αν αυτό σημαίνει πως πρέπει να φύγεις μακρυά. το εκανα για αρκετά χρόνια για παρόμοιους λόγους και το χω μετανιώσει. το αντιλήφθηκα ομως νωρίς ευτυχώς και το άλλαξα. αυτοι ετσι εχουν μάθει να ζουν. ξέρεις αυτο δυστηχώς γίνεται συνήθεια. τους θρέφει. οπως ειπες δεν ειναι οτι δεν αγαπιουντε. ειναι προφανώς 2 ανθρωποι που ναι μεν αλλα...δεν θα μπορούσαν να ειναι αλλιώς πλέον. μην φοβάσαι για κάτι. και η αδερφούλα σου θα την βρει την άκρη. οταν ερθει η ώρα θα ανοίξει κ αυτη τα φτερά της και θα μείνουν οι 2 τους. οσο περναν τα χρόνια θα δεις πως θα γελάς με την κατάσταση τους. και γω εχω πληγές απο διάφορα περιστατικά αλλα για μένα ηταν πολύ σημαντικό που ηταν καλοι γονείς και στα πραγματικά δυσκολα γινόντουσαν γροθιά.

     

    Πόσο δίκιο έχεις.. όμως φοβάμαι.. Και το συμβάν με πετυχαίνει σε μια συναισθηματικά δύσκολη κατάσταση... Το μόνο που με κρατάει είναι η αδελφούλα μου και ο σύντροφός μου. Τίποτα άλλο. Όλοι οι άλλοι είναι στην κοσμάρα τους, και έχουν και παιδιά, πανάθεμά τους! Και μετά με λένε μικρή, που θέλω να κάνω κι εγώ μωράκι! Δεν με ενδιαφέρει αν λέγεται διαζύγιο ή συμβίωση, εγώ πιστεύω πολύ στην ισορροπία.. Σε ευχαριστώ. Θα τη βρούμε την άκρη, απλά ήθελα να ξεσπάσω λιγάκι και να πάρω τις γνώμες σας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Το παρακάτω πόστ είναι για όλα τα παιδιά που αντιμετωπίζουν προβλήματα στο σπίτι τους.

     

    Και εγώ μεγάλωσα σε ένα (κλασικό) ελληνικό σπίτι με φωνές, υποτιμήσεις και συνεχείς τσακωμούς. Eνα πράγμα θα σας πω :

     

    είμαι 40 με δυο παιδιά και ακόμα οι γονείς μου, μου συμπεριφέρονται σαν να είμαι 12 χρονών ώρες ώρες. Οι Έλληνες γονείς ΔΕΝ ΑΛΛΑΖΟΥΝ. Μην προσπαθήσετε να τους αλλάξετε. Τσάμπα θα πάνε τα δάκρυα σας και ο πόνος μέσα στην καρδούλα σας.

     

    Το καλύτερο που έχετε να κάνετε είναι να αποφεύγετε αυτες τις καταστάσεις. Δεν πρόκειται εσείς να βάλετε μυαλό στους γονείς σας. Αν δεν θέλουν από μόνοι τους να αλλάξουν, κανείς άλλος δεν μπορεί να το κάνει γι αυτούς.

     

    Προσπαθήστε να "μην αγγίζουν" αυτές οι καταστάσεις την ψυχολογία σας.

    Ούτε σίγουρα το να φύγετε από το σπίτι είναι λύση!! Καραδοκούν πάρα πολλοί κίνδυνοι και πολύ επικίνδυνοι άνθρωποι που μπορούν να σας εκμεταλλευτούν με οποιοδήποτε τρόπο ή να σας κάνουν κακό.

     

    Για αυτό κάντε λίγο υπομονή (όπως κάναμε όλοι μας σε αυτήν την ηλικία) και κάποια στιγμή στα 20κατι σας θα είστε φοιτήτριες/τές, με το δικό σας σπίτι και θα κανονίζεται την ζωή σας με ποιο cool τρόπο και χωρίς φωνές.

     

    Όλοι μας περάσαμε από αυτά, μην τρελαίνεστε, be smart ;)

     

    Χαμογελάστε μέσα σας, γιατί τα καλύτερα είναι μπροστά σας.

     

    Επίσης μην τρελαίνεστε με πανελλήνιες και όλα αυτά. Το να μπείτε στο τάδε τμήμα του ΑΕΙ ή ΤΕΙ της "κάτω χουρμαδιάς" δεν είναι όνειρο ζωής.

     

    Το τι σας αρέσει τώρα ως "επάγγελμα" δεν σημαίνει ότι θα σας αρέσει το ίδιο στα 30 σας, στα 40 σας ή στα 50 σας. Αυτό που παίζει ρόλο είναι να είστε δημιουργικοί και θα βρείτε την άκρη.

     

    Χαρείτε αυτήν την υπέροχη ηλικία, αγαπήστε (σωστούς ανθρώπους) κάντε πραγματικές φιλίες, μην πίνετε πολύ αλκοόλ (πάντα με μέτρο), μην καπνίζετε!

    Φυσικά μην δοκιμάζετε ναρκωτικά και μην κάνετε παρέα με ατομα που σχετίζονται με αυτά.

     

    Χαμογελάστε και ονειρευτείτε την ζωή όπως θα θέλατε να είναι.

     

    Η εφηβεία είναι μπερδεμένη ηλικία, αλλά σίγουρα δεν έχει σε καμία περίπτωση τις ευθύνες και το άγχος που έχει η ηλικία των γονιών σας με οικονομικά έξοδα, ανασφάλεια, νεύρα, ανεργία και λοιπά.

     

    Μην τρελαίνεστε. Και αν τσακώνονται οι μεγάλοι, απλά ignore them.

     

    Απο την δική σας την γενιά περιμένουμε περισσότερο πολιτισμό και εξυπνάδα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα