Anastasia92

Θέλω να χωρίζουν οι γονείς μου...

    Recommended Posts

    Από οτι βλέπω δεν είμαστε λίγες με τέτοια θέματα.Ας μπω και εγώ στην παρέα λοιπόν.Εμένα οι γονείς μου αφού έχουν γίνει παππούδες ηρέμησαν λιγάκι,φυσικά ακόμη τρώγονται και μεταξύ τους αλλά και με τον αδερφό μου όπως παλιά και με μένα.Λύση ακριβώς δεν μπορούμε να σου δώσουμε μόνο συμβουλές στο πρόβλημα σου.Να ξέρεις οτι τέτοιοι άνθρωποι είναι άξιοι της μοίρας του και οτι δεν χωρίζουν πότε έχουν μια σχέση μίσους και πάθους μεταξύ τους.Εσυ μιλα τους όπως μας τα έγραψες εδώ και απείλησε οτι θα φύγεις.Εύχομαι όλα να διορθωθούν και να έχεις καλά αποτελέσματα και με τις πανελλήνιες και με τους γονείς σου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Βρε κορη μου εσυ κανονικα ΔΕΝ πρεπει να μπαινεις αναμεσα. Δεν ειναι δουλεια σου. Εσενα η δουλεια σου ειναι να εισαι ανεμελη και να κοιταξεις τις εξετασεις σου και την ζωη σου. Να διασκεδασεις, να βγαινεις εξω, να περνας ομορφα. Σε αυτη την ηλικια ΔΕΝ ΕΧΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ να κανεις τον διαιτητη. Η αδερφη σου καλως ή κακως εμπλεξε. Θα το αντιμετωπησει. Εσυ καλα κανεις και εισαι εκει για εκεινη. Να παραμεινεις μαζι της οσο μπορεσεις. Οταν πας να σπουδασεις θα βρει τον δρομο της μεσα στην κολαση. Οπως τοσα παιδια (και εγω το ιδιο ημουν με την διαφορα οτι οι γονεις μου ηταν χωρισμενοι αλλα η μανα μου εκανε κολαση ΚΑΘΕ μερα με βρισιες χτυπηματα και φωνες που? Στους γονεις της.) Αστο......και εγω μεχρι τα 14 το επαιζα διαιτητης. Να σου πω πως κατεληξα? Στα 25 να την κολαω στον τοιχο με τα χερια μου γυρω απο τον λαιμο της και να της λεω οτι αν δεν σκασει θα την σκοτωσω. Και κυριολεκτουσα. Εσκασε οντως......γιατι με φοβηθηκε. Ωραιες ισσοροπιες. Ωραιο περιβαλλον για παιδια. Ως ενηλικας εχω κρισεις υστεριας ανα φασεις που δεν ελεγχω τι κανω. Ευτυχως πολυ σπανιες. Αλλα παρολαυτα υπαρχουν. Αποτελεσμα της καταστασης που μεγαλωσα. Συμβουλη μου? Δωσε εξετασεις και ΦΥΓΕ ΟΣΟ ΠΙΟ ΜΑΚΡΙΑ ΜΠΟΡΕΙΣ. Κανε την ζωη σου και οταν μπορεις διπλα στην αδερφουλα σου. Αστους να βγαλουν τα ματια τους και ΨΑΞΕ ΤΡΟΠΟ να φυγεις απο εκει μεσα. Θα σε γονατισει στο τελος αυτο.......

     

    Ολες τις ευχες μου κουκλα μου.......


    Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όπως είπε και μία άλλη κοπέλα ,δεν είναι δουλειά σου να μπαίνεις ανάμεσά τους στους καβγάδες.Είναι δικό τους πρόβλημα.

    Και οι δικοί μου κάπως έτσι ήτανε ,όχι μόνο μεταξύ τους ,αλλά και με εμάς σαν παιδιά.Θυμάμαι ακόμα τον πατέρα μου να βάζει το μαχαίρι στον λαιμό της αδερφής μου ,για μια αιτία που δεν κατάλαβα ,γιατί ήμουνα μικρή.Εχουμε 5 χρόνια διαφορά με την αδερφή μου.

    Τσακωμοί γιατί υποτίθεται ότι ο πατέρας μου έπινε ,ότι πήγαινε με άλλες γυναίκες.Και ακόμα το ίδιο είναι.Τότε όμως απλά παρακολουθούσα και δεν μιλούσα.Και εγώ όμως σκεφτόμουν ότι θα ήτανε πολύ καλύτερα εάν χώριζαν.Δεν χώρισαν ποτέ.Και ακόμα η γκρίνια υπάρχει και όποτε θα κάτσω με την μάνα μου το φέρνει από δω ,το φέρνει από κει μου ξαναπει πάααααααααλι τα ίδια....

    Ξέρεις , την αδερφούλα σου σκέφτομαι.Το κοριτσάκι δεν πρέπει να μείνει σε αυτό το περιβάλλον.Όταν έφυγε η αδεφή μου για να πάει να σπουδάσει,έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου΄.Και άρχισαν τα προβλήματά μου και οι αντιδράσεις μουΠέρασα τόσο δύσκολα ,πέρασα τέτοιες καταστάσεις που ώρες ώρες ,σκέφτομαι αν είναι δυνατόν κάτι τέτοιο.Παρακαλούσα το Θεό να μην με αξιώσει να κάνω παιδιά εάν είναι να γίνω και εγώ έτσι.Κοπανούσα το κεφάλι μου στον τοίχο ,τρυπούσα τα χέρια μου με βελόνες.Δεν θέλω να συνεχίσω.

    Είσαι δυνατό κορίτσι ,είσαι μεγάλο κορίτσι ,πρόσεχε την αδερφούλα σου.Είναι τόσο μικρή ακόμα και πρέπει να ζει τέτοια πράγματα...

    Συγνώμη εάν σου ρίχνω το βάρος της αδερφής σου ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το αστειο στην ολη υποθεση ειναι οτι οταν εφυγα εκαναν κομμα εναντιον μου πλεον γιατι ημουν αχαριστο παιδι. Για λιγο καιρο μονο μετα ξαναρχισαν την μεταξυ τους παλη.

    Μέχρι και στις λεπτομέρειες είναι η ιστορία μου!!! :shock:


    Nothing you would take... Everything you gave...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τελικά διαβάζοντας σας αφενός γίνομαι ακόμα πιο έξαλλη με τη συχνότητα του φαινομένου αφετέρου καταλαβαίνω την μάνα μου που δεν θέλησε ποτέ να "φτιάξει τη ζωή της".

     

    Από την άλλη ζώντας αρκετά καιρό μαζί σας εδώ μέσα... αυτές οι καταστάσεις έφτιαξαν καταπληκτικούς ενήλικες!


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Ναι η αληθεια ειναι οτι πρεπει να περασεις απο τα σκατα πρωτα για να καταφερεις να μην σε αγγιζουν πια. Δεν ξερω ομως πως θα ημασταν αν μεγαλωναμε στο μικρο σπιτι στο λιβαδι. Ισως πιο ξεγνιαστες ισως πιο ελευθερες η ισως πιο αδειες απο εφιαλτες, δεν ξερω πραγματικα.


    sqhocowtaf7eeb72.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ κορίτσια πλέον έχω συμφιλιωθεί με το όλο θέμα. Τέτοια ήταν η μοίρα μου, τι να κάνω? Θα μπορούσε να ήταν και πολύ χειρότερη. Ξύλο δεν φάγαμε, πείνα δεν νιώσαμε, φτωχεια δεν ζήσαμε. Η μάνα μου ήταν και είναι ένας άγγελος και η γιαγιά μου, ό Θεός να αναπαύει την ψυχή της, απλά καταπληκτική. Και ήμασταν δεμένο σόι, είχαμε πολλούς ανθρώπους γύρω μας που μας αγαπούσαν, οπότε κάπως εξισορροπούνταν τα πράγματα. Το μόνο που δεν θα χωνέψω φοβάμαι ποτέ, είναι το αποτέλεσμα όλων αυτών των καυγάδων: ο καρκίνος της μάνας μου στα 36 της και όλα όσα ακολούθησαν. Το ότι τη στερούνται τα παιδιά της και τα εγγόνια της όλα αυτά τα χρόνια, γιατί ακόμα κι ακόμα τρέχει για χημειοθεραπείες, μόνο και μόνο επειδή ένας άνθρωπος δεν είχε το γνώθι σαυτόν, να μην παντρευτεί και πάρει όλη την οικογένειά του στο λαιμό του.

     

    Ένα καλό από όλα αυτά Αναστασία μου, είναι ότι κυκλοφορούμε με τις κεραίες μας τεντωμένες και δεν επιτρέπουμε σε κανέναν φούστη να μας (ξανα)κάνει τη ζωή δύσκολη. Το κεφάλι σου ψηλά και τον εαυτό σου πάνω από όλους.


    oLsdp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Πολυ σωστη Αγγελινα αμα καεις στο χυλο φυσας και το γιαουρτι. Ετσι κοριτσακι τις ασχημες εμπειριες εχεις την δυναμη να τις κανεις εφοδιο για το μελλον σου αρκει να προσεχεις τον εαυτο σου!!!!!!


    sqhocowtaf7eeb72.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τι μου θυμίζει,τι μου θυμίζει όλο αυτό που διαβάζω....

    Πόσο λυπάμαι που βλέπω πόσα άτομα έχουν δυσάρεστες παιδικές αναμνήσεις και μισούν αυτονόητα πράγματα και καταστάσεις!!!Υπάρχει μεγάλη πίκρα στις ψυχές μας και με θλίβει πάρα πολύ....

    Κοριτσάκι μου,ξέρω ακριβώς τι περνάς και πώς νιώθεις....Ξέρω τι σκέφτεσαι ακριβώς....

    Λέξη κλειδί "Είμαι 18 χρονών και νιώθω 40..."Αυτό τα λέει όλα!

    Δεν θα πω κάτι καινούργιο,κάτι που δεν ειπώθηκε απ΄τις άλλες κοπέλες...ΦΥΓΕ ΜΑΚΡΙΑ τους,όσο πιο γρήγορα μπορείς!!!Στηρίξου στα πόδια σου,γίνε ανεξάρτητη,σπούδασε,φτιάξε γερές βάσεις για τη δική σου ζωή!!!

    Η αδερφή σου δεν είναι παιδί σου και δυστυχώς δεν έχεις την ευθύνη για εκείνη άρα δεν μπορείς να την απομακρύνεις απ'τους γονείς σας.Ούτε μπορείς να μείνεις "εγκλωβισμένη" ες αεί σε μια αρρωστημένη κατάσταση για να προστατέψεις τη μικρή.Καταλαβαίνω απόλυτα το σκεπτικό σου και την αγάπη που της έχεις,αλλά αν θες να τη βοηθήσεις 100%,ξέφυγε πρώτα εσύ,απέκτησε ισορροπίες μέσα σου και μετά φροντίζεις και εκείνη.

    Σκέψου μόνο πόσο άσχημα θα νιώσει στο μέλλον αν διαπιστώσει ότι "για χάρη"της δεν προχώρησες στη ζωή σου και έμεινες στάσιμη για να μείνεις πίσω και να αναλάβεις αλλότριους ρόλους!

     

    Σου εύχομαι ολόψυχα να έχεις δύναμη,κουράγιο και τσαμπουκά!!!!Φαίνεσαι ώριμη κοπέλα συγκριτικά με την ηλικία σου και ξέρω πολύ καλά από πού απορρέει αυτό....

     

    Να προσέχεις τον εαυτό σου και να μην ΕΠΙΤΡΕΨΕΙΣ σε κανέναν να σου χαλάσει τα όνειρα και τις προσδοκίες σου!!!


    Βρες αυτόν που θα σου δείξει τα χρώματα την στιγμή που ο ουρανός για σένα θα φαίνεται γκρίζος...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΦΕΥΓΑ. Δεν θα προσφέρεις τίποτα σε κανέναν μένοντας. Ούτε στην αδελφή σου. Μόνο αν γίνεις ανεξάρτητη θα μπορέσεις να τη βοηθήσεις ουσιαστικά. Τώρα το μόνο που καταφέρνεις είναι να τη βοηθάς να κρατάει το κεφάλι της θαμένο στην άμμο.

     

    Ακριβώς αυτό...!!!!

     

    Θα βρεις δυναμη...Ολα για καποιο σκοπό γινονται...και θα ειναι για καλό...θα το δεις...

    Καλό ταξιδι στη ζωή...Με άγγιξες πολύ...:-(

    μα πιο πολύ πονάω την αδελφή σου...


    Τι ωραιο να εισαι μανουλα!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εμένα πάλι όταν τσακωνόντουσαν έκαναν να μιλήσουν και 1 μήνα και

    μετά λέγανε ότι θα χωρίσουνε και

    μετά μας έλεγαν με ποιον θέλουμε να πάμε και

    μετά μας έπαιρναν βόλτα με το αυτοκίνητο και

    μετά ο πατέρας μου έκλεγε και

    μετά αγκαλιαζόταν με την μάνα μου και

    μετά όλα μια χαρά και

    μετά από κανά 6/μηνο ξανά τα ίδια και τα χρόνια περνούσαν….. και

    μετά (διαβάζοντας και τις δικές σας ιστορίες) λέμε γιατί άνθησε το επάγγελμα του ψυχολόγου!!!!

    Κάνε κάτι για τον εαυτό σου (εγώ προσωπικά έφυγα για σπουδές και δεν γύρισα πίσω).

    Είναι ακόμα μαζί και τώρα που ο πατέρας μου «φεύγει» είμαι σίγουρη ότι θα φύγει και η γη κάτω από τα πόδια της μάνα μου!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ... Από την άλλη ζώντας αρκετά καιρό μαζί σας εδώ μέσα... αυτές οι καταστάσεις έφτιαξαν καταπληκτικούς ενήλικες!

    Σωστά, πολύ σωστά. Αλλά και το τίμημα ήταν μεγάλο...

     

    ...Ξέρεις , την αδερφούλα σου σκέφτομαι.Το κοριτσάκι δεν πρέπει να μείνει σε αυτό το περιβάλλον.Όταν έφυγε η αδεφή μου για να πάει να σπουδάσει,έχασα τη γη κάτω από τα πόδια μου΄...Και άρχισαν τα προβλήματά μου και οι αντιδράσεις μου ...Είσαι δυνατό κορίτσι ,είσαι μεγάλο κορίτσι ,πρόσεχε την αδερφούλα σου.Είναι τόσο μικρή ακόμα και πρέπει να ζει τέτοια πράγματα...

    Συγνώμη εάν σου ρίχνω το βάρος της αδερφής σου ...

    Θα συμφωνήσω με όλα τα κορίτσια που σου έδωσαν συμβουλές για την δική σου ζωή αλλά θα συμφωνήσω και με την vasiliki40. Μην αφήσεις την μικρή, έρμαιο... Απείλησέ τους ότι αν συνεχίσουν, θα τους καταγγείλεις... Κάτι τέλος πάντων...

    Είπες ότι ταυτόχρονα με το σχολείο και το φροντιστήριο, δουλεύεις?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Είπες ότι ταυτόχρονα με το σχολείο και το φροντιστήριο, δουλεύεις?

     

    Ναι, δεν είναι τίποτα σπουδαίο, σε καφετέρια-μπυραρία, ίσα-ίσα για χαρτζιλίκι...

     

     

     

    Με στεναχωρεί το γεγονός ότι ήμαστε όόόόόόσοι πολλοί, ουσιαστικά "καμένοι" από το θέμα οικογένεια :( ... Δε ξέρω μπορεί και εγώ να είμαι κάπως περίεργη και να τα βλέπω πολύ φορτικά τα πράγματα, μπορεί και να κουράστηκα αυτή την κατάσταση που πλέον το παραμικρό με τσιτώνει και με κάνει να λέω ΤΕΛΟΣ ΔΕ ΜΠΟΡΩ!

    Όπως και να έχει τουλάχιστον δεν έχουν ξεφύγει κατά πολύ τα πράγματα, παλαιότερα ήταν πιο άγριες καταστάσεις, τώρα έχουν περιοριστεί στις φωνές!

    Απλά με αυτή τη συμπεριφορά,μου βγάζουν απέχθεια, και δε θέλω να φτάσω 30-40 χρονών και να μη θέλω να τους δω! Με ξέρω, και μάλιστα πολύ καλά, είμαι άτομο που όταν λέω φεύγω (γενικώς, και από μια κατάσταση/σχέση/φιλία/τόπο) δε κάνω πισωγυρίσματα, φεύγω και το εννοώ,και είναι κάτι που δε θέλω να το κάνω και μαζί τους και ειδικά με τη μικρή!


    4c6c426cd0.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Απείλησέ τους ότι αν συνεχίσουν, θα τους καταγγείλεις...

     

    Αυτό να σου πω κάτι το σκέφτηκα κι εγώ χθες. Δεν ξέρω όμως πως ακριβώς μπορεί να κάνει. Σαφώς και όλο αυτό το θέμα είναι ψυχολογική κακοποίηση... αλλά ποιος είναι ο αρμόδιος φορέας για να απευθυνθεί και τι χρειάζεται για να το αποδείξει; Γιατί αυτό θα ήταν όντως πολύ δυνατό χαστούκι και θα τους έβαζε να σκεφτούν 5 πράγματα με έναν κοινωνικό λειτουργό να μπαίνει σπίτι τους να τους ελέγξει!


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτό να σου πω κάτι το σκέφτηκα κι εγώ χθες. Δεν ξέρω όμως πως ακριβώς μπορεί να κάνει. Σαφώς και όλο αυτό το θέμα είναι ψυχολογική κακοποίηση... αλλά ποιος είναι ο αρμόδιος φορέας για να απευθυνθεί και τι χρειάζεται για να το αποδείξει; Γιατί αυτό θα ήταν όντως πολύ δυνατό χαστούκι και θα τους έβαζε να σκεφτούν 5 πράγματα με έναν κοινωνικό λειτουργό να μπαίνει σπίτι τους να τους ελέγξει!

    Μπα! Σε κάτι τέτοια συσπειρώνονται(εκεί θυμούνται πως είναι ζευγάρι) και βγάζουν το παιδί προβληματικό.

    Πως το παιδί φταίει που τους δημιουργεί τόσα προβλήματα.

    Δε βγάζεις άκρη..


    Nothing you would take... Everything you gave...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    γι' αυτό λέω... πως θα το αποδείξει :(

     

    Εδώ έβγαλε εμένα τρελλή η μάνα, την ξαδέρφη μου και τον ίδιο τον μπάτσο που της μιλούσε στο τηλέφωνο (εκεί την πάτησε :lol: ) Είναι ο λόγος τους ενάντια στον δικο της.


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έτσι κι αλλιώς το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, όχι μόνο δε θέλω να κάνω μια τέτοια κίνηση, αλλά δε νομίζω πως έχω και την αντοχή να μπω σε τέτοια βαθιά νερά...οπότε.....


    4c6c426cd0.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    η ιστορια της ζωης μου

     

     

    ολα αρχιζουν κι ολα τελειωνουν εδω..

     

     

     

    εγω παντα θα ειμαι 18 χρονων, και θα τρεχω να κλεινω πορτοπαραθυρα για να μη μας ακουσουν οι γειτονες... θα κανω τον καραγκιοζη για να μη σφαχτουν...

     

    βουβες γιορτινες μερες, μπροστα στην τηλεοραση.. με μουτρα και σποντες..

     

    ακυρα χρονια... αναμνησεις φαντασματα..

     

    Ω, ναι!

     

    μόνο που δεν σφάζονται ποτε, δεν χωρίζουν ποτέ. Εμένα όμως έτρεμε το φυλλοκαρδι μου και καθε φορά πίστευα οτι ή θα σφάξει ο ένας τον άλλον ή δεν ξέρω κι εγώ τι.Και σκεφτομαι ακόμη και σήμερα οτι αν δεν ήμουνα παρούσα κάποιες φορές ίσως να μην είχα γονείς τώρα.

     

    Μετά απο ώρες ή μέρες τα έβρισκαν πάντα οι δικοί μου και το μόνο που έμενε ήταν τα κλάματα τα δικα μου και του αδελφού μου, και τα τραυματα στις ψυχες μας.

     

    Το ίδιο ακριβως σκηνικο γινόταν που περιγραφει η κοπέλα στο πρωτο ποστ.

    Για τους ίδιους λόγους.

     

    Και φυσικά δεν έχουν σταματήσει ακόμα. Και ουτε θα σταματήσουν ποτε.

     

    Ξέρω δυστυχώς πόσο τραγικό είναι να μη θες να γυρίσεις στο σπίτι σου, να καταριέσαι την ώρα που θα βάλεις το κλειδί στην πόρτα

     

    Πλέον ούσα παντρεμένη ζω στο απο πάνω διαμέρισμα. Στα δυο χρόνια που μενω πλέον με τον αντρα μου μόνο 2 φορες έχω παρέμβει σε καυγά και η μια γιατί ήμουν εκει και με πήρε η μπάλα κι εμένα. (Την άλλη κατέβηκα μόνη μου.) Παρομοια σκηνικα έχει ζήσει και ο σύζυγος σαν παιδί, ε λοιπόν δεν έχουμε φωνάξει ούτε μια φορά.Διαφωνούμε σε λογικά πλαίσια και συζητάμε. Εγώ έχω φοβία με τους καβγάδες, δεν μπορώ να ανεχτω τίποτα. Δεν έχουμε αντιμιλήσει ούτε μια φορά! Πλέον έχω την πολυπόθητη ηρεμία στη ζωή μου! -Αν και η ηχομόνωση από το κάτω διαμέρισμα δεν είναι και πολύ καλή-

     

    Αχ Αναστασία απ οτι βλέπεις άγγιξες ευαίσθητο θέμα.

     

    Σαν ώριμος ενήλικας το ξεπερνας όμως. Θέλει δουλειά με τον εαυτό σου, πολύ.


    as1cEZgFiA01210MTAwMDk3NWxzfDA5MDQ3bHN8VHJ1bHkgbWFkbHkgZGVlcGx5IHRvZ2V0aGVyIGZvcg.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ έχω φοβία με τους καβγάδες, δεν μπορώ να ανεχτω τίποτα. Δεν έχουμε αντιμιλήσει ούτε μια φορά! Πλέον έχω την πολυπόθητη ηρεμία στη ζωή μου! -Αν και η ηχομόνωση από το κάτω διαμέρισμα δεν είναι και πολύ καλή-

     

    Αχ Αναστασία απ οτι βλέπεις άγγιξες ευαίσθητο θέμα.

     

    Σαν ώριμος ενήλικας το ξεπερνας όμως. Θέλει δουλειά με τον εαυτό σου, πολύ.

     

     

    Και εγώ με τις φωνές και τους καυγάδες σε τρίτους που βλέπω γίνομαι από λυκόσκυλο κουτάβι και είμαι πλέον 38!

     

    Το καλό είναι ότι ζώντας σε τέτοιες καταστάσεις από τους γονείς μας και μην θέλοντας τα παιδία μας να περάσουν τα ίδια ναι μεν υπάρχουν διαφωνίες αλλά όχι καυγάδες και φωνές (εγώ με το άντρα μου είμαστε μαζί 8 χρόνια και δεν έχουμε φωνάξει ο ένας στον άλλον ποτέ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ειχα την τυχη να εχω τρομερους γονεις και οτι γραψανε ολα τα κοριτσια τα ρουφηξα πραγματικα...στεναχωρεθηκα πολυ...ποσο κακο κανουμε στα παιδια μας οταν μαλωνουμε..

    Αλλα εχω μια απορια...ο πατερας σου γιατι αφου ειναο τοσο καλος και επαρκης πατερας το ξεκιναει το θεμα αυτο?

    και γιατι αν ηταν αξιος ακομα και αν η μανα σου ηταν με ενα βρακι που λεει ο λογος δεν αγωνιστηκε για καινουργιο σπιτι η οτιδηποτε αλλο?

    οταν παντρευτηκαν υπεγραψε συμβολαιο με ολα τα καλουδια που θα επαιρνε?

    την μαμα σου αγαπησε αυτηνα πηρε οχι το σοι της η την προικα της..

    και διαφωνω ριζικα με την μανουλα σου που φωναζει μπαινοντας και αυτη ετσι στο παιχνιδι..

    ΕΝΑ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ...

    ΚΟΙΤΑ ΤΗ ΖΩΗ ΣΟΥ μην την καταστρεψεις για αυτον τον λογο..

    προστατεψε την μικρουλα οσο μπορεις ΑΛΛΑ κοιτα τις σπουδες σου..αυτο εχει σημασια γλυκο μου παιδι..τι θα γινει αν δεν περασεις?σκεψου το και μονο..

    πρεπει να περασεις στο πανεπιστημιο..

    εμεις θα ημαστε εδω να σε ακουμε...

    μου θυμισες κατι τωρα ..οι παλιες θα θυμουνται...(chicita)

    σου στελνουμε αγαπη και κουραγιο...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ω, ναι!

     

    μόνο που δεν σφάζονται ποτε, δεν χωρίζουν ποτέ. Εμένα όμως έτρεμε το φυλλοκαρδι μου και καθε φορά πίστευα οτι ή θα σφάξει ο ένας τον άλλον ή δεν ξέρω κι εγώ τι.Και σκεφτομαι ακόμη και σήμερα οτι αν δεν ήμουνα παρούσα κάποιες φορές ίσως να μην είχα γονείς τώρα.

     

    Μετά απο ώρες ή μέρες τα έβρισκαν πάντα οι δικοί μου και το μόνο που έμενε ήταν τα κλάματα τα δικα μου και του αδελφού μου, και τα τραυματα στις ψυχες μας.

     

    Το ίδιο ακριβως σκηνικο γινόταν που περιγραφει η κοπέλα στο πρωτο ποστ.

    Για τους ίδιους λόγους.

     

    Και φυσικά δεν έχουν σταματήσει ακόμα. Και ουτε θα σταματήσουν ποτε.

     

    Ξέρω δυστυχώς πόσο τραγικό είναι να μη θες να γυρίσεις στο σπίτι σου, να καταριέσαι την ώρα που θα βάλεις το κλειδί στην πόρτα

     

    Πλέον ούσα παντρεμένη ζω στο απο πάνω διαμέρισμα. Στα δυο χρόνια που μενω πλέον με τον αντρα μου μόνο 2 φορες έχω παρέμβει σε καυγά και η μια γιατί ήμουν εκει και με πήρε η μπάλα κι εμένα. (Την άλλη κατέβηκα μόνη μου.) Παρομοια σκηνικα έχει ζήσει και ο σύζυγος σαν παιδί, ε λοιπόν δεν έχουμε φωνάξει ούτε μια φορά.Διαφωνούμε σε λογικά πλαίσια και συζητάμε. Εγώ έχω φοβία με τους καβγάδες, δεν μπορώ να ανεχτω τίποτα. Δεν έχουμε αντιμιλήσει ούτε μια φορά! Πλέον έχω την πολυπόθητη ηρεμία στη ζωή μου! -Αν και η ηχομόνωση από το κάτω διαμέρισμα δεν είναι και πολύ καλή-

     

    Αχ Αναστασία απ οτι βλέπεις άγγιξες ευαίσθητο θέμα.

     

    Σαν ώριμος ενήλικας το ξεπερνας όμως. Θέλει δουλειά με τον εαυτό σου, πολύ.

     

     

     

    φοβαμαι το γεγονος οτι μενεις απο πανω...

    φοβαμαι οτι ολα αυτα τα ΞΑΝΑΖΕΙ ο αντρας σου(λες και δεν ειχε τ αδικα του)

    οι ισοροπιες ευκολα ανατρεπονται και εσυ παλι πρεπει να εισαι εκει να κανεις τον πυροσβεστη ..

    προσεχε καλο μου..προσεχε πολυ.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αλλα εχω μια απορια...ο πατερας σου γιατι αφου ειναο τοσο καλος και επαρκης πατερας το ξεκιναει το θεμα αυτο?

    και γιατι αν ηταν αξιος ακομα και αν η μανα σου ηταν με ενα βρακι που λεει ο λογος δεν αγωνιστηκε για καινουργιο σπιτι η οτιδηποτε αλλο?

    οταν παντρευτηκαν υπεγραψε συμβολαιο με ολα τα καλουδια που θα επαιρνε?

     

    demi Το μπαμπά μου τον είχαν στείλει στρατό σε νησί, και εκεί τον ακολούθησε η μητέρα μου, όταν με το καλό τελείωσε αποφάσισαν να μείνουν εκεί, είχαν βολευτεί και από δουλειές, και την περνούσαν ζάχαρη στο θέμα οικονομικό/σχέσης/συγκατοίκησης/ έρωτα κλπ κλπ, μετά ήρθα και εγώ,το γεγονός πως εκεί ήταν μόνοι τους ανάγκασε τη μαμά μου να σταμάτησε τη δουλειά ώστε να με προσέχει, και εκεί άρχισαν τα τρελά τα ζόρια σε θέμα οικονομικό, και δεν άργησαν να έρθουν και οι πιέσεις από την θεσσ, για να γυρίσουν πίσω με την ατάκα "ελάτε εσείς και θα σας βοηθήσουμε" εε πήραν τη μεγάλη απόφαση οι δικοί μου, τα μάζεψαν και γύρισαν... όταν έψαχναν για σπίτι τότε είπε η γιαγιά μου (από μεριά μαμάς μου) "καλά ολόκληρο σπίτι έχουμε, θα πάτε σε ενοίκιο;" (είχε δώσει αντιπαροχή οικόπεδο τότε) πήγαν λοιπόν στο σπίτι, με την προυπόθεση πως αυτή το σπίτι θα είναι της Αναστασίας (δικό μου δλδ) πέρασαν κάποια χρόνια μάζεμα από εδώ, μάζεμα από εκεί και με μια μεγάλη οικονομική βοήθεια από τους γονείς του μπαμπά μου αποφασίζουν να πάρουν το δικό τους σπίτι, χώνεται πάλι η γιαγιά και λέει "καλά βρε Λ. αφού σπίτι έχετε, γιατί δεν τα βάζεις τα λεφτά για κανένα μαγαζί;" χαίρεται ο μπαμπάς μου για τη καλή τη πεθερά και σκέφτεται και αυτός, καλή ιδέα, να έχουμε δικιά μας δουλειά, να μην έχουμε και αφεντικά πάνω από το κεφάλι μας,πέρνει και ένα δάνειο και μαζί με τα υπόλοιπα από τους γονείς του τα ρίχνει λοιπόν όλα τα λεφτά στο μαγαζί. Όταν έρχεται η ώρα όμως να γραφτεί το σπίτι σε εμένα, τότε άρχισαν τα πισωγυρίσματα και η καλή η γιαγιά να λέει "τι λέτε καλέ που θα σας το γράψω, και να φύγετε μετά εσείς από εδώ να τρέχετε πάλι σε κανένα νησί" (που τέτοια περίπτωση δεν υπήρχε, από τη στιγμή που πλέον υπήρχε ένα μαγαζί και ένα δάνειο, αλλά νταξ με το μυαλό της ότι ήθελε φανταζότανε) και έτσι φτάνουμε σιγά σιγά στο σήμερα, να πληρώνω για τις λάθος επιλογές που έκαναν τότε....Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΌΝ, ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΊΝΟΥΝ ΣΤΟ ΝΉΣΙ!

     

    σόρρυ για το μεγάλο ποστ, αλλά είπα όλη την ιστορία και ξεκουφιάσκα!


    4c6c426cd0.png

     

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    να μπω κι εγώ στο κλαμπ, εμένα ήταν πιο light κατάσταση, αλλά καυγάδες και φωνές ουκ ολίγες, και να κλείνομαι κι εγώ στο δωμάτιό μου και να σκέφτομαι παιδάκι τώρα να κατέβω στον πειραιά, να πάρω όποιο πλοίο βρω, για να με ψάχνουν και να εκδικηθώ, ίσως και για να καταλάβουν, ευτυχώς έμενε μαζί μας και η γιαγιά μου, από τη μητέρα μου, άγιος άνθρωπος κατά γενική ομολογία, ποτέ δεν ανακατεύοταν, απλά θυμάμαι να τους παρακαλάει να μη φωνάζουν μπροστά μου, ήταν το αποκούμπι μου,

    η αιτία, μάλλον βρέθηκαν μαζί τη λάθος στιγμή και για διάφορους λόγους, από απογοήτευση από άλλη σχέση, κάτι έπιανα ως μικρή, αποφάσισαν κάπως βιαστικά να παντρευτούν,

    οι λόγοι των καυγάδων γελοίοι, πιο πολύ ασυμφωνία χαρακτήρων σε όλες τις αποφάσεις, με βασικό άξονα όμως τα οικονομικά, η μαμά μου σπάταλη, ακόμη τα ψώνια είναι η ψυχοθεραπεία της, και ο πατέρας μου υπερβολικά σφιχτός, είμαι σίγουρη ότι θα περνάγαμε και πιο άνετα και πιο ήσυχα αν δεν ήθελε να αποταμιεύει τόσο πολύ

    από την άλλη η μαμά είχε και με τα χρόνια επιδεινωνόταν μία ψειριά με την καθαριότητα, άλλη αιτία προστριβών

    κάποια στιγμή χώρισαν τα τσανάκια τους, για 2 χρόνια, αλλά μετά αρρώστησε ο μπαμπάς μου, και ξαναγύρισε σπίτι, ετοιμαζόμουνα κι εγώ να παντρευτώ και σχεδόν το επέβαλα, ευτυχώς το πατρικό μου είναι μεγάλο, ήθελα να μην τους έγνοια σε 800 σπίτια, να έχουν και λίγη παρέα, τώρα όσο μεγάλώνουν είναι πιο ήπια τα πράγματα, βέβαια μεγαλώνουν και τα κουσούρια, αλλά κάπως τα έχουν βρει, έχουν και το εγγονάκι κι έχουν βρει άλλα θέματα να απασχολούνται, έχουν κάνει δε κοινό μέτωπο σε σχέση με τον άντρα μου, θεωρούν ότι κάνει λάθος κινήσεις, τέλος πάντως, είναι κι αγωνία τους για το μικρό

    είναι όμως κάποιες φορές που κι έμείς τσακωνόμαστε και μετά θυμώνω με τον εαυτό μου, γιατί δε θέλω το παιδί μου να ζήσει τέτοιες καταστάσεις, και ο άντρας μου ανάλογα έχει περάσει αλλά παρόλα αυτά ο εγωισμός τελικά πολλές φορές επικρατεί, είναι και η κούραση και το οικονομικό, ε δε θέλει πολύ ο άνθρωπος, έτσι λίγο καταλαβαίνω τους δικούς μου, αλλά και πάλι όσα προβλήματα και να έχουμε δέν πρέπει να την πληρώνουν τα παιδιά, στην τελική εμείς τα φέραμε στον κόσμο, έχουμε ευθύνη να τα μεγαλώσουμε σωστά κι ευτυχισμένα

    μιλάμε για ΤΗΝ ψυχοθεραπεία αυτό του φόρουμ, group therapy δωρεάν

    αυτά από εμένα και σου εύχομαι τα καλύτερα κοριτσάκι, κοίτα μπροστά, τις σπουδές σου, τη ζωή σου κι όλα αυτά θα σου φαίνονται μετά σαν μακρινό κακό όνειρο

     

    και κάτι ακόμη, είμαι μοναχοπαίδι και παρόλο που θα ήθελα αδερφάκι, από την άλλη σκεφτόμουνα καλύτερα που δεν έχω για να μην στεναχωριέται μαζί μου, ναι μεν ήθελα παρέα και σύμμαχο στις δύσκολες στιγμές από την άλλη όμως θα πέρναγε τα ίδια και δεν ήθελα


    1FdQp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα και από εμένα!

     

    Αν και δεν έχω ζήσει σε τέτοιο περιβάλλον, από το σχολείο ακόμη θυμάμαι πολλές φίλες μου που είχαν τέτοια θέματα, και στεναχωριόμουν που άκουγα ότι υπάρχουν τέτοιες καταστάσεις...! Δεν έχω να σου πω τίποτα παραπάνω από αυτά που σου έχουν πει ήδη,κάνε υπομονή και επιμονή, κοίτα να περάσεις σε μια σχολή που το λέει η καρδούλα σου και φύγε όσο πιο γρήγορα μπορείς! αρκετά σε έχει επηρεάσει αυτή η ιστορία μη κάνεις τέτοιο κακό στον εαυτό σου, όσο δυνατή και αν είσαι να θυμάσαι πως πάντα υπάρχει το ενδεχόμενο να σπάσεις,σκέψου ότι είσαι μόλις 18, γιατί να χαντακωθείς έτσι; τα ωραιότερα σου χρόνια τώρα είναι, μη τα σπαταλάς για κανένα! το λάθος τον γονιών σου είναι πως στηρίχτηκαν σε άλλες πλάτες, κανονικά έπρεπε να κλείσουν την πόρτα και να κοιτάξουν την οικογένεια τους, μόνοι τους! και μη υποστηρίζεις τον χωρισμό, από τα λεγόμενα σου βλέπω πως οι γονείς σου ζήσανε κάποτε μεγάλο έρωτα, ακόμη υπάρχει ελπίδα, απλώς έχουν χαθεί κάπου στο δρόμο, μια αλλαγή στην καθημερινότητα τους πιστεύω ότι θα τους αναζωογονήσει, πρότεινε τους ένα ταξίδι οι δυο τους, μια εκδρομή, κάτι τέλος πάντων!

     

    Και στο κλείσιμο να τονίσω πως ΔΙΑΦΩΝΏ ΠΆΡΑ ΠΟΛΎ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΎΕΙΣ! προτεραιότητα σου είναι τα μαθήματα, οι παρέες σου, η διασκέδαση σου, παράτα τη δουλειά, πίστεψε με έχεις χρόνια ακόμη να σκλαβωθείς, μη το κάνεις από τώρα, καταναλώνεις πολλές ώρες της ημέρας σου, και κουράζεσαι άδικα, άλλο να δούλευες ένα σάββατο πότε-πότε και σε ένα χαλαρό επάγγελμα, και άλλο κάθε μέρα και μάλιστα σε μπυραρία!


    1.png

     

    Όταν ο ήλιος θα πάψει να ανατέλλει, ίσως τότε να πάψω να σου λέω σ΄αγαπώ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    demi Το μπαμπά μου τον είχαν στείλει στρατό σε νησί, και εκεί τον ακολούθησε η μητέρα μου, όταν με το καλό τελείωσε αποφάσισαν να μείνουν εκεί, είχαν βολευτεί και από δουλειές, και την περνούσαν ζάχαρη στο θέμα οικονομικό/σχέσης/συγκατοίκησης/ έρωτα κλπ κλπ, μετά ήρθα και εγώ,το γεγονός πως εκεί ήταν μόνοι τους ανάγκασε τη μαμά μου να σταμάτησε τη δουλειά ώστε να με προσέχει, και εκεί άρχισαν τα τρελά τα ζόρια σε θέμα οικονομικό, και δεν άργησαν να έρθουν και οι πιέσεις από την θεσσ, για να γυρίσουν πίσω με την ατάκα "ελάτε εσείς και θα σας βοηθήσουμε" εε πήραν τη μεγάλη απόφαση οι δικοί μου, τα μάζεψαν και γύρισαν... όταν έψαχναν για σπίτι τότε είπε η γιαγιά μου (από μεριά μαμάς μου) "καλά ολόκληρο σπίτι έχουμε, θα πάτε σε ενοίκιο;" (είχε δώσει αντιπαροχή οικόπεδο τότε) πήγαν λοιπόν στο σπίτι, με την προυπόθεση πως αυτή το σπίτι θα είναι της Αναστασίας (δικό μου δλδ) πέρασαν κάποια χρόνια μάζεμα από εδώ, μάζεμα από εκεί και με μια μεγάλη οικονομική βοήθεια από τους γονείς του μπαμπά μου αποφασίζουν να πάρουν το δικό τους σπίτι, χώνεται πάλι η γιαγιά και λέει "καλά βρε Λ. αφού σπίτι έχετε, γιατί δεν τα βάζεις τα λεφτά για κανένα μαγαζί;" χαίρεται ο μπαμπάς μου για τη καλή τη πεθερά και σκέφτεται και αυτός, καλή ιδέα, να έχουμε δικιά μας δουλειά, να μην έχουμε και αφεντικά πάνω από το κεφάλι μας,πέρνει και ένα δάνειο και μαζί με τα υπόλοιπα από τους γονείς του τα ρίχνει λοιπόν όλα τα λεφτά στο μαγαζί. Όταν έρχεται η ώρα όμως να γραφτεί το σπίτι σε εμένα, τότε άρχισαν τα πισωγυρίσματα και η καλή η γιαγιά να λέει "τι λέτε καλέ που θα σας το γράψω, και να φύγετε μετά εσείς από εδώ να τρέχετε πάλι σε κανένα νησί" (που τέτοια περίπτωση δεν υπήρχε, από τη στιγμή που πλέον υπήρχε ένα μαγαζί και ένα δάνειο, αλλά νταξ με το μυαλό της ότι ήθελε φανταζότανε) και έτσι φτάνουμε σιγά σιγά στο σήμερα, να πληρώνω για τις λάθος επιλογές που έκαναν τότε....Ε ΝΑΙ ΛΟΙΠΌΝ, ΈΠΡΕΠΕ ΝΑ ΜΕΊΝΟΥΝ ΣΤΟ ΝΉΣΙ!

     

    σόρρυ για το μεγάλο ποστ, αλλά είπα όλη την ιστορία και ξεκουφιάσκα!

     

     

     

     

     

    σαλονικια μου εισαι?θα χαρω να σε γνωρισω πραγματικα...

    λοιπον πηρα εικονα απο αυτο που περιγραφεις αλλα ξερεις κατι?

    ΚΑΝΕΙς μα κανεις δεν ξερει τι θα γινοτανε αν μενατε στο νησι..

    μπορει να εμεναν και η οικονομικη ανεχεια να ηταν πιο μεγαλη και να βιωνατε μια τραγικη κατασταση...κανεις δεν ξερει με σιγουρια τι θα γινοταν οποτε μην το σκεφτεσαι ετσι..

    παντως εγω με χαρα θα σου ελεγα να παρεις την αδερφουλα και ναρθειτε στο Χορτιατη που μενω εγω ...θα καθησουμε με ενα ποτακι στο τζακι θα αγναντευουμε το χιονισμενο βουνο και θα τα ξεχασουμε ολα..

    μην βασανιζεσαι γλυκια μου..εσυ θα παρεις το δρομο σου και η μικρουλα το ιδιο...η αναμνησεις σας ανεξιτηλες αλλα ΕΣΕΙς θα ειστε αυτες που θα κανετε τις πιο ισορροπημενες οικογενειες και θα γινετε ΤΕΛΕΙΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕς..

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα