aliepre

S.O.S. - Ψυχολογία Μητέρας και παιδιού

    Recommended Posts

    Καλημέρα σε όλους.

     

    Έχω ένα κοριτσάκι δυόμισυ ετών, το οποίο λατρεύω στην κυριολεξία. Η μικρή μου όπως και τα περισσότερα κοριτσάκια έχει αδυναμία στον πατέρα της. Αυτό το καταλαβαίνω άλλωστε κι εγώ ήμουν έτσι. Δεν στεναχωριέμαι όταν πολλές φορές ζητά τον πατέρα της (στην αρχή ναί) αλλά μετά κατάλαβα ότι είναι μια φάση και με τα χρόνια θα αλλάξει (ίσως).

    ΄Οσο ήταν μωράκι ήταν πολύ ήσυχο και η ζωή μας ήταν μια χαρά.

    Μόλις έκλεισε τα 2 ή μάλλον από τη στιγμή που περπάτησε και μετά, άρχισαν οι σκανταλιές όπως είναι λογικό. Εγώ το διασκέδαζα, ο σύζυγός μου όμως με το πέρασμα του χρόνου άρχισαν τα νεύρα του να γίνονται κάγκελο, να τη μαλώνει συνεχώς και να βρίζει εμένα και το παιδί.

     

    Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση είναι αφόρητη. Όποτε γκρινιάζει το παιδί, ή ζητάει διάφορα πράγματα, το τι γίνεται μέσα στο σπίτι δεν μπορώ να σας περιγράψω. Επικρατούν οι βρισιές (το πόσες φορές με έχει διαολοστείλει είναι απερίγραπτο). Με αποκαλεί άχρηστη επειδή η μικρή πολλές φορές ζητάει τον πατέρα της για διάφορα (είτε για το γάλα, είτε για πλύσιμο, είτε για ντύσιμο). Όταν πάω εγώ να την ετοιμάσω δεν θέλει, ζητάει τον πατέρα της. Αυτός εκνευρίζεται, τα βάζει με μένα και οι βρισιές πάνε και έρχονται. Του έχω εξηγήσει άπειρες φορές με το μαλακό ότι δεν κάνει καλά, δεν είναι ωραίο να βρίζει κλπ. Η ψυχολογία μου έχει γίνει κουρέλι. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ το βρισίδι αυτό. Πιστεύω ότι η μικρή καταλαβαίνει τι γίνεται ίσως γι' αυτό να αντιδράει με γκρίνια για κάποια πράγματα. Εκεί που κάθεται μία ζητάει τον μπαμπά μετά τη μαμά, πότε το αρκούδι πότε το μπουφάν, διάφορα πράγματα λες και δεν ξέρει τι θέλει. Όλη αυτή η κατάσταση επηρεάζει το κοριτσάκι μου, το καταλαβαίνω, κάποιες φορές κι εγώ δεν αντέχω με αυτή τη συμπεριφορά και ξεσπάω.

     

    Σήμερα συγκεκριμένα, πριν τη πάω στο παιδικό σταθμό, εκεί που είχα πάρει τη τσάντα μου για τη δουλειά και μία σακούλα με τα φρούτα μου, ξαφνικά ζήτησε τη σακούλα με τα φρούτα, της εξήγησα ότι έχει την τσάντα της, εκείνη άρχισε να κλαίει και ΔΥΣΤΥΧΩΣ επειδή το πρωΐ είχαμε πάλι show, δυστυχώς το ξαναλέω, της πήρα τη σακούλα από χέρι με βίαιο τρόπο που έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω και μετά βαλάντωσε. Άκουσα τα εξ αμάξης από τον άλλο, όπως ήταν φυσικό αλλά είχα φορτώσει άσχημα από το πρωί εξαιτίας του. Μετά αμέσως το μετάνιωσα που έκλαιγε έτσι, της την έδωσα (ίσως λάθος μου) και μετά της την ξαναπήρα όταν πήγε στον παιδικό σταθμό. Έκλαιγε αλλά έφυγα γρήγορα.

     

    Μπήκα στο αυτοκίνητό μου για να πάω στη δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να οδηγήσω. Ξέσπασα σε κλάματα και έλεγα συνεχώς θεέ μου συγχώρεσέ με που φέρθηκα έτσι στο παιδάκι μου. Δεν ξέρω για πόση ώρα έκλαιγα, αφού να φανταστείτε ήρθα στη δουλειά με μισή ώρα καθυστέρηση. Ευτυχώς δεν μου είπαν τίποτα.

     

    Σκέφτομαι και στον παιδικό τι εντύπωση έδωσα που με είδαν τσιτωμένη για πρώτη φορά. Οι δασκάλες με ρώτησαν και σήμερα, γιατί η μικρή γκρινιάζει έτσι. Τι να τους πώ; Ότι ο πατέρας μας περνάει γενεές δεκατέσσερις.

     

    Μου έχει περάσει από το μυαλό να τον χωρίσω, αλήθεια σας λέω, αλλά σκέφτομαι το παιδάκι μου που είναι σε τρυφερή ηλικία και του έχει απίστευτη αδυναμία.

    Είμαι η δεύτερη γυναίκα του, εκείνος έχει άλλο ένα παιδί, αγόρι (23 ετών) και δεν ήθελε άλλο γιατί ήθελε την ησυχία του. Όταν έμεινα έγκυος, μου ζήτησε να το ρίξω αλλά εγώ ούτε να το διανοηθώ. Ίσως να πληρώνω αυτή μου την απόφαση με αυτή την κατάσταση.

     

    Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά ήθελα κάπου να τα πώ.

    Δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Μία φίλη μου είπε να δείξω αδιαφορία και να κάνω σαν να μην υπάρχει μέσα στο σπίτι. Δεν ξέρω είναι μια άποψη κι αυτή.

     

    Η μητέρα μου ξέρει την κατάσταση, στεναχωριέται κι αυτή, αλλά απ' την αρχή μου είχε πεί κάποια πράγματα. Ξέρω ότι έχει δίκιο, αλλά βλέπεις όταν είσαι ερωτευμένη τα σκέφτεσαι διαφορετικά.

     

    Συγγνώμη και πάλι για το μεγάλο γράμμα μου.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ο γιος του μένει μαζί στο σπίτι? Εσύ αγαπάς το γιο του? Αυτός αγαπάει τη μικρή? Μ' εσένα πώς είναι? η σχέση σας ειναι καλή?

    Η κούραση που προκαλουν τα παιδια σ 'αυτές τις ηλικίες είναι μεγάλη και επηρεάζει τη σχεση του ζευγαριού.

    Πρέπει να εντοπιστεί που βρίσκεται το πρόβλημα και μετά να προσπαθήσεις να βρεις λύσεις.

    σε κάθε περίπτωση το μικρό δε φταίει σε τίποτα και αυτό πρέπει να ξεκαθαριστεί μέσα στην οικογένεια. Δεν ειναι πρόβλημα η μικρή που μεγαλώνει και κάνει "σκανταλιές" όπως όλα τα παιδάκια στην ηλικια της


    4cgjp3.png yUvep3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Φαντάζομαι πως του έχεις πει πως δεν θέλεις να σε βρίζει...και φυσικά όχι και μπροστά στο παιδί! Για εμένα...κάτσε και συζήτησε το μαζί του σοβαρά!!!! Δείξε του πως δεν θα ανεχτείς άλλο τα βρισίδια του...γιατί κάνει κακό και σε έσενα και πάνω από όλα στο παιδάκι σας!!! Αν και αυτό δεν τον επαναφέρει στη τάξη..τότε δοκίμασε την αδιαφορία. Μην του μιλάς...! Σαν να μην υπαρχει. Μόνο τα βασικά..τυπικά.."Θα φάς;", "Φεύγω"..και τέτοια... Στην κορούλα σου όταν τον ζητάει για διάφορα πράγματα λέγε της και ας είναι ο άντρας σου μπροστά: "Ο μπαμπάς δεν μπορεί τώρα...αγάπη μου! Είναι πολυ κουρασμένος ή βιάζεται ή κάτι τέτοια". Να προσπαθείς όταν τον ζητάει..να της τραβάς την προσοχή με τίποτε άλλο..με κανένα παιχνίδι, με ένα αντικείμενο, με το να την πάρεις να πάτε να της δείξεις κάτι σε ένα άλλο δωμάτιο.. Τα απογεύματα βγάζε την βόλτα...φεύγε από το σπίτι...Εγώ δεν ξέρω..μάλλον θα τον "έγραφα" κανονικά..για να δω αν θα άλλαζε κάτι...Δοκίμασε το ...δεν έχεις να χάσεις τίποτα!! Πάντως, κάνε κουράγιο και αν δεν διορθωθει..χτύπα τη γροθιά στο μαχαίρι! Πήρες την πιο σωστή απόφαση τότε που έμεινες έγκυος και τώρα έχεις ένα αγγελούδι! Μην αφήσεις αυτό το αγγελούδι που το πολύ σε κανέναν χρονο θα καταλαβαίνει πολλά περισσότερα (αν και τώρα νομίζω καταλαβαίνει αρκετά) να ακούει τον άντρα σου να βρίζει, κλπ! Προστάτεψε το! Α, και κάτι ακόμη...πριν το παιδί..γενικά έβριζε;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπαμαι πολυ που βιωνεις ολα αυτα και εσυ αλλα κυριως το παιδι.Το θεμα ειναι γιατι συμβαινει ολο αυτο?Τι αισθανεσαι για εκεινον?Εκεινος για σενα.Οταν το παιδι δεν γκρινιαζει πως ειναι η κατασταση στο σπιτι?Ασχολειται καθολου με το παιδι ή νιωθεις οτι βλεπει το παιδι σαν βαρος?Πρεπει να τα βαλεις ολα κατω να τα ζυγισεις και να δεις τι ειναι το καλυτερο για το παιδι και για σενα.Ευχομαι ολα να πανε καλα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γιατί σου φαίνεται περίεργη η συμπεριφορά του?

    Ο άνθρωπος το είχε πει ότι δεν ήθελε άλλο παιδί και προφανώς αυτό τον κάνει να συμπεριφέρεται έτσι. Είπες ότι ήθελε την ησυχία του. Αυτό θέλει και τώρα μόνο που με ένα παιδάκι μέσα στο σπίτι αυτό είναι αδύνατον.

    Το να αλλάξει η συμπεριφορά του θα ήταν το καλύτερο αλλά προσωπικά το θεωρώ απίθανο.

    Όταν επέλεξες να φέρεις το παιδάκι σου στον κόσμο ήξερες ότι αυτό ήταν ενάντια στις επιθυμίες του. Θα πρέπει τώρα να υπομείνεις τις συνέπειες των πράξεων σου.

    Ίσως θα ήταν καλύτερα ξέρεις να χωρίσεις αν δεν αλλάξουν τα πράγματα γιατί και αυτά που βιώνει το παιδί δεν είναι προτιμότερα από ένα διαζύγιο. Καλύτερα να βλέπει το παιδί τον μπαμπά του 2 μέρες και να είναι χαλαρός και χαμογελαστός παρά κάθε μέρα και να είναι μέσα στα νεύρα και τις φωνές.

    Παρόλα αυτά σου αξίζουν πολλά συγχαρητήρια για την απόφαση που πήρες τότε.

    Κοίτα να φανείς λοιπόν το ίδιο υπεύθυνη και τώρα και προστάτεψε τον εαυτό σου και το παιδί σου από τέτοιου είδους συμπεριφορές. Καλή δύναμη!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Kαποια πραγματα ειναι αδιαπραγματευτα. Πατερας ειναι και θα μαλωσει το παιδι και θα νευριασει καποια στιγμη αλλα ολα εχουν ενα οριο. Αν πραγματικα ξεπερναει το οριο αυτο και προσβαλλει και υποτιμα το παιδι συνεχως δεν εχεις κανενα λογο να το ανεχεσαι. Ολη αυτη η συμπεριφορα περανει στην ψυχολογια του παιδιου και του κανει απιστευτο κακο. Πατα ποδι και προστατευσε το παιδι σου.

     

    Μια φορα απο την πολυ αυπνια ξεφυγε ο αντρας μου και φερθηκε απαραδεκτα στο παιδι μας και με ζωσανε τα φιδια. Εχοντας εναν πατερα που δεν σεβοταν την προσωπικοτητα μου και μου εκανε την ζωη δυσκολη δεν θα αφηνα ποτε να συμβει το ιδιο ξανα στο παιδι μου.

     

    Επιασα τον αντρα μου και του ξεκαθαρισα μια και καλη οτι αν ξαναφερθει με τετοιο τροπο στο παιδι θα εχει τελειωσει απο την ζωη μας μια για παντα. Την ψυχικη υγεια του παιδιου μου δεν την διαπραγματευομαι για τιποτα στον κοσμο και για κανεναν.

     

    Ευτυχως δεν ξαναεγινε γιατι ημουν αρκετα σκληρη απεναντι του και με φοβηθηκε το ματι του. Ασε που και για τον ιδιο οταν συνειδητοποιησε πως ειχε φερθει ενιωσε πολυ ασχημα και δεν ξανατολμησε να ξεφυγει με αυτον τον τροπο.

     

    Γινε ασπιδα για το παιδι σου με καθε τροπο, αυτος ειναι ο ρολος της μανας. Μην το αφηνεις απροστατευτο σε ενα περιβαλλον ασχημης συμπεριφορας.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λυπάμαι που θα σε στενοχωρήσω καλή μου, αλλά η τελευταία σου σκέψη είναι και σωστή. Αυτό είναι το τιμημα που πληρώνεις όταν αναγκάζεις έναν άνθρωπο να γίνει γονιός με το ζόρι, τη στιγμή που σου έχει ξεκαθαρίσει ότι δεν θέλει. Κανονικά αυτό το ζήτημα, που είναι και τόσο σοβαρό άλλωστε, πρέπει να το ρυθμίζουν τα ζευγάρια πριν από το γάμο και να μην αλλάζουν στάση με το έτσι θέλω μετά. Το αποτέλεσμα είναι πάντα το ίδιο: το παιδί, που δεν φταίει σε τίποτα, πληρώνει τα σπασμένα.

     

    Αυτό το χούι με τις βρισιές δυστυχώς δεν αλλάζει εύκολα. Το βλέπω και με τον άντρα της κολλητής μου, που ενώ κυριολεκτικά λατρεύει τις κόρες του, είναι νευρικός άνθρωπος και όταν παραζορίζεται (με δυο μωρα 3,5 και 2 ετών εννοείται πως συμβαίνει συχνα), αντιδράει με αυτό τον τρόπο. Εκείνες το εισπράττουν διαφορετικά. Η μικρή είναι πιο τσαμπουκαλού, στον κόσμο της, σημασία δεν του δίνει, φεύγει και πάει αλλού να παίξει. Η μεγάλη, που του έχει και πολύ αδυναμία, κατεβάζει το κεφάλι και κάθεται μαζεμένη σε μια γωνιά η βάζει τα κλάματα, με αποτέλεσμα να έχει γίνει ένα ανασφαλές παιδί που ζζητά συνεχώς επιβεβαίωση από τους γύρω του. Χίλιες φορές του το έχει εξηγήσει η γυναίκα του ότι κάνει κακό στα παιδιά και θα το βρει μπροστά του, αυτός τα ίδια.

     

    Στη δική σου την περίπτωση, πιστεύω πως μόνο μια πολύ δυναμική αντίδραση θα μπορούσε να έχει αποτέλεσμα. Στη θέση σου θα του έλεγα πως ναι μεν τον αγαπώ, αλλά η ευτυχία του παιδιού είναι για μένα πάνω από όλα και δεν έχω διάθεση να το αφήνω να τραυματίζεται ψυχικά κάθε μέρα, πέρα από το κακό που κάνει και σε μένα την ίδια αυτή η κατάσταση. Και θα του ζητούσα ή να αλλάξει τη συμπεριφορά του ή να αλλάξει σπίτι. Πολύ απλά, ήρεμα, σταθερά και ξεκάθαρα. Ούτε κατηγορίες, ούτε καυγάδες, ούτε παρακάλια. Κι όλα αυτά εννοείται να συζητηθούν μακριά απο το παιδί, κατα προτίμηση και έξω από το σπίτι.


    oLsdp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σας ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας.

     

    Όσον αφορά τον γιό του εδώ και 1 μήνα περίπου μένει μαζί μας γιατί έχει τσακωθεί με τη μητέρα του. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Η σχέση με το γιό του δεν έχει κανένα πρόβλημα κι όσον αφορά τη μικρή του αδερφή τα πάνε μια χαρά, παρόλη την διαφορά ηλικίας.

     

    Σκέφτομαι όλα αυτά που μου είπατε και σε πρώτη φάση όταν θα γυρίζω από το γραφείο θα την παίρνω και θα φεύγουμε βόλτα ή θα πηγαίνουμε στους γονείς μου. Θα γίνω αδιάφορη μέχρι εκεί που δεν παίρνει κι αν κάποια στιγμή θελήσει να συζητήσουμε εκεί θα δοθούν εξηγήσεις όμορφα και ωραία.

     

    Δεν λέω, υπάρχουν στιγμές που όταν η μικρή δεν γκρινιάζει τα πράγματα είναι μια χαρά όσον αφορά τη συμπεριφορά του απέναντι στο παιδί.

    Αλλά έχει ένα θέμα με τον ύπνο!!!! Όταν τυχαίνει και μας ξυπνάει πολλές φορές τη νύχτα εκεί γίνεται άλλος άνθρωπος. Στις 3-4 το πρωΐ αρχίζουν οι ωραίες ψαλμωδίες!!!

    Και έχει τύχει να του πω κάποιες κουβέντες και μου απαντάει με "Σκασμός εσύ!!!"

     

    Αυτόν τον άνθρωπο όταν τον γνώρισα ήταν τελείως διαφορετικός. Έκανα απίστευτες θυσίες και τον υποστήριξα πολύ σε δύσκολες στιγμές της ζωής του. Και τώρα λέω άξιζε τον κόπο;

     

    Στην εγκυμοσύνη μου από τον 5ο μήνα που χρειάστηκε να μείνω στο κρεββάτι, εκεί το λέω (για να λέμε και του στραβού το δίκιο) με βοήθησε πάρα πολύ.

     

    Στεναχωριέμαι γιατί ενώ δεν ήταν έτσι πως άλλαξε, προσπαθώ να καταλάβω τι φταίει. Ίσως το γεγονός ότι δεν είναι κανένας πιτσιρικάς για να έχει αντοχές.

     

    Σαφώς και το παιδί δεν φταίει σε τίποτα και πουθενά, ένας θεός ξέρει τι πέρασα για να το φέρω στη ζωή, πόσο λαχτάρησα και πόσο φοβήθηκα

     

    Και να πω κάτι άλλο. Ναι μου είχε πει ότι δεν ήθελε γιατί το έριχνε στα οικονομικά, ότι έχουμε έξοδα και δεν θα βγαίνουμε κλπ., αλλά εγώ ήθελα ένα παιδάκι. ΟΚ, πείτε ότι έκανα λάθος που το τόλμησα γιατί τραβάω λούκι τώρα αλλά δεν μετανιώνω με τίποτα για το παιδάκι μου που έφερα στον κόσμο.

    Εύχομαι να είναι καλά μόνο και εγώ θα είμαι η ασπίδα του.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τελικά το παιδί δεν το ήθελε γιατί ήθελε την ησυχία του ή γιατί φοβόταν πως θα ανταπεξέλθετε οικονομικά??

    Έχουν τεράστια διαφορά οι δύο λόγοι που αναφέρεις...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όταν παντρευτήκαμε κάποια στιγμή είχα κάνει νύξη για παιδί, δεν το είχε αποκόψει, απλά μου έλεγε θα δούμε, να φτιάξουν τα πράγματα (οικονομικά) κλπ. Βλέποντας και κάνοντας δηλαδή. Κάπως έτσι.

    Συγγνώμη αν σας μπέρδεψα, αλλά είμαι αρκετά ταραγμένη σήμερα.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κατανοητό το ότι είσαι ταραγμένη....

    Προσπάθησε να ηρεμήσεις κορίτσι μου και ακολούθησε τις συμβουλές που σου δώσαν τα κορίτσια, πήγαινε βολτούλες, πήγαινε στη μαμά σου με μωρό κτλ....

    Και κάποια στιγμή κάνε μια πολύ σοβαρή συζήτηση με τον άντρα σου!

    Και να είσαι όσο μπορείς πιο χαμογελαστή και γλυκειά με το παιδάκι σου....τα παιδιά αγάπη, γλυκόλογα και αγκαλίτσες θέλουν, μην τους τα στερούμε :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Σε ευχαριστώ Christine,

     

    Θα προσπαθήσω να ηρεμήσω, θα κάνω τις βόλτες μου μαζί με τη μικρή και θα δούμε πως θα πάνε τα πράγματα. Θα είμαι όσο γίνεται εκτός σπιτιού, να μην σκέφτομαι και γενικά να αλλάζω παραστάσεις.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ρεκορίτσια συγνώμη αλλά πως τον ανάγκασε δηλαδή να γίνει πατέρας? αν δεν ήθελε ο κύριος εφόσον της ζήτησε να το ρίξει και εκείνη αρνήθηκε ας έφευγε ή ας έπαιρνε νωρίτερα προφυλάξεις... προφανώς έχει βολευτεί με άλλα πράγματα που του προσφέρει η γυναίκα του και έμεινε θεωρώντας πως το παιδί είνια μόνο δική της ευθύνη. με συγχωρείτε πολύ αλλά δεν είναι έτσι...

    συγνώμη αν ακούγομαι λίγο αυστηρή αλλά είναι ενήλικας και όλοι πρέπει να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας.

    προσωπικά πιστεύω πως μνοντας σε αυτή τη σχέση έτσι και αλλιώς τρασυματίζεις την ψυχούλα της μικρής σου όταν καθημερινά εκτίθετασε καυγάδες και βρισιές... και το πιο επικίνδυνο ακόμα είναι ότι "τραυματίζεις" και την εικόνα της για τους άντρες και τις μετέπειτα σχέσεις της με το αλλο φύλλο. το να φύγεις από αυτή τη σχέση είναι κατ' εμέ πάντα, είναι αυτό που ανέφρα παραπάνω περί ανάληψης ευθυνών που καλούμαστε να κάνουμε οι ενήλικες. σου εύχομαι καλό κουράγιο και καλή δύναμη


    vyLxp3.pngG7Azp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αliepre θα συμφωνήσω με Μάρκο Πόλο απόλυτα. Τα παιδιά σε αυτές τις ηλικίες έχουν απαιτήσεις που σου εξαντλούν και τα σωματικά και τα ψυχολογικά αποθέματα. Το δικό μου παιδί έχει κόλλημα με εμένα, στην τουαλέτα, στο μπάνιο, στον ύπνο μαζί μου. Δεν έχω προσωπική στιγμή και κάθε πρωί γίνεται χαμός να θέλει να μπει στο μπάνιο μαζί μου. Ψυχολογικά εξαντλούμαι μ'αυτό αλλά δεν θα βρίσω και ούτε μου φταίει ο μπαμπάς ο οποίος κάνει πολύ φιλότιμες προσπάθειες να βοηθήσει. Πιθανά να της θυμώσω κάποιες φορές όταν τα πείσματα ξεπερνούν τα όρια. Ξυπνάμε κάθε βράδυ 2 & 3 & 4 φορές. Εναλλάξ τρέχουμε και οι δύο και όταν πια το παιδί κοιμηθεί ή πάει σχολείο τσακωνόμαστε μεταξύ μας.

     

    Βεβαίως διαταράσσεται συνθέμελα η ισορροπία του ζευγαριού με τον ερχομό ενός παιδιού αλλά αυτό δεν πρέπει να έχει αντίκτυπο στο παιδί. Βάλτε για ύπνο το παιδί ένα βράδυ και καθίστε ήρεμα να το συζητήσετε. Δεν μου δίνει την εντύπωση του κακού πατέρα ο σύζυγος σου από όσα έχεις πει αλλά την εντύπωση του γκρινιάρη που του φταίνε οι πάντες και τα πάντα. Και είμαι σίγουρη ότι είναι περήφανος για τη συμβολή του στην ανατροφή του παιδιού σας αλλά να έχει κουραστεί ψυχολογικά από όλο αυτό. Δεν τον δικαιολογώ καθόλου ούτε για τις φωνές ούτε για τις βρισιές αλλά σίγουρα οι ακραίες αποφάσεις εν βρασμώ ψυχής δεν είναι ότι καλύτερο. Ήρεμη συζήτηση είναι η εισήγηση μου.


    [sIGPIC][/sIGPIC]

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αγαπητή Νελλίτσα,

     

    Δεν ξέρω πραγματικά αν θα αλλάξουν τα πράγματα, εμένα με ενδιαφέρει πάνω απ' όλα η ψυχική ηρεμία του παιδιού μου. Όπως είπα και στην Christine θα απέχω όσο γίνεται από σπίτι για να έχουμε και οι δύο την ψυχική μας ηρεμία.

    Βλέπεις ο σύζυγος έχει ελεύθερο επάγγελμα, το οποίο περνά κρίση γι' αυτό και είναι τις περισσότερες ώρες στο σπίτι.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εσύ του έχεις ποτέ ανταποδώσει αυτές τις βρισιές όταν το παιδί δεν είναι μπροστά;


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ένα έαν τα βγάζεις καλή μου aliepre :D Έχουμε έναν άνθρωπο που δεν τρελαινόταν μεν να ξαναγίνει πατέρας. Μια οικογενειακή κατάσταση που άλλαξε καθώς μένει μαζί σας και ο έτερος γιος αυτό το διάστημα. Μια μικρή που μπορεί να γκρινιάζει για χίλιους δύο λόγους. Και έναν μπαμπά που όντας οξύθυμος έχει να αντιμετωπίσει το πρόβλημα του γιου του με τη μάνα του, την γκρίνια της μικρής και ταυτόχρονα μια οικονομική και επαγγελματική κρίση! Ε δεν θέλει πολύ ο άνθρωπος να τα παίξει ακόμα και αν δεν είναι οξύθυμος!

     

    Έχετε κάποια διαφορά ηλικίας; Είσαι μικρότερη;


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ναί skek έχεις δίκιο.

     

    Σίγουρα έχει κουραστεί ψυχολογικά. Αυτό όπως κι εσύ λες δεν δικαιολογεί τις βρισιές. Σαφώς κι έχει συμβάλλει στην ανατροφή του παιδιού, αρκεί να σου πώ ότι μέχρι να πάει στον Σταθμό αυτός το κράταγε. Ναί είναι αλήθεια, βλέπεις η δουλειά του είναι τελείως διαφορετική από τη δική μου και τα πρωϊνά είχε ευχέρεια. Οπότε λίγες φορές χρειάστηκε η συνδρομή της γιαγιάς (της μητέρας μου).

     

    Απλά με στεναχωρεί ότι στις εκρήξεις θυμού που έχει λέει την κουβέντα "καλά να πάθω, ήθελα παιδί στα πενήντα μου". Το καταλαβαίνω ότι δεν θα έχει τις αντοχές ενός νέου πατέρα, αλλά δεν μπορώ να τον ακούω να λέει τέτοιες κουβέντες!!!


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με συγχωρείτε τα θυμάμαι ένα ένα και σας τα λέω. Βλέπετε η σύγχυση της ημέρας


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Απλά με στεναχωρεί ότι στις εκρήξεις θυμού που έχει λέει την κουβέντα "καλά να πάθω, ήθελα παιδί στα πενήντα μου". Το καταλαβαίνω ότι δεν θα έχει τις αντοχές ενός νέου πατέρα, αλλά δεν μπορώ να τον ακούω να λέει τέτοιες κουβέντες!!!

     

    Τα λέει για να τα εμπαιδώνει μου φαίνεται. Μπορεί να τα λέει αλλά δεν τα εννοεί μάλλον και ίσως τελικά να του αρέσει που έχει παιδί έστω και σε μεγάλη ηλικία. Εξήγησε του ότι τα παιδιά είναι ευλογία και άλλοι θα παρακαλούσαν να έχουν ένα παιδί έστω και σε μεγάλη ηλικία. Είσαι αρκετά μικρότερη του? Ίσως να το παίζει και δάσκαλος, ότι και καλά αφου έχει ήδη ένα παιδί ξέρει να μεγαλώσει και το 2ο και σε βγάζει εσένα άσχετη που δεν έχεις εμπειρία από παιδιά. Πραγματικά όσο διαβάζω αστείο μου φαίνεται το ότι γκρινιάζει ακόμα και με τον εαυτό του και είμαι σίγουρη ότι του αρέσει που συμβάλλει στην ανατροφή του παιδιού. Πιθανά να βγάζει και απωθημένα από τον πρώτο του γάμο.


    [sIGPIC][/sIGPIC]

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γι' αυτό το λόγο ρώτησα Σκεκάκι αν είναι μικρότερη ;) Κι εμένα δεν μου φαίνεται η κλασσική περίπτωση του άντρα σατράπη... μάλλον περισσότερο μπαιλντισμένος είναι και ίσως να νιώθει πως σε αυτή τη φάση της ζωής του θα ήθελε περισσότερο τη γυναίκα του την οποία και δεν μπορεί να έχιε λόγω της μικρής και πρέπει να ασχοληθεί με τη μικρή ενώ δεν έχει ψυχικά αποθέματα.

     

    Δεν είμαι σίγουρη λοιπόν αν η απομάκρυνση θα κάνει καλό. Καλύτερα να το συζητήσεις μαζί του και αν νομίζει πως χρειάζεται αποσυμπίεση απ' όλο αυτό τότε να το κάνεις. Αλλά σκέψου (ξέρω είναι δύσκολο όταν είσαι κι εσύ πιεσμένη) και τη δική του πλευρά λίγο.


    δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει ΜΟΝΟ διαφορετικο!

    (Λορέτα Ποντικίνα)

    Ξέρω τα πάντα αλλά δεν μπορώ να σας τα αποκαλύψω!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    aliepre,

     

    Εάν κατάλαβα σωστά εκείνος είναι στα 50 κι εσύ στα 23 ???Για τόσο μεγάλη διαφορά ηλικίας μιλάμε ? Εάν ισχύει κάτι τέτοιο, πιστεύω πως, απεναντίας, εκείνος θα έπρεπε να είναι ΤΟ υπόδειγμα πατέρα έχοντας ήδη στο ενεργητικό του ένα κατά πολύ μεγαλύτερο παιδί...λογικά η μικρή σας θα έπρεπε να λειτουργεί ως πηγή ζωής για εκείνον... τέλος πάντων... στο θέμα "μας" τώρα.

     

    Ίσως αυτό που αναφέρεις σχετικά με τις δυσκολίες που μπορεί να αντιμετωπίζει στα επαγγελματικά του να μην βοηθά στην εξομάλυνση της κατάστασης. Δεν προσπαθώ να βρω δικαιολογίες, απλά να καταλάβω την άσχημη συμπεριφορά του συζύγου σου.

     

    Στην θέση σου κούκλα μου σίγουρα θα προσπαθούσα να αφήσω για λίγες ώρες κάπου την μικρή (ίσως στην μητέρα σου που, όπως αναφέρεις, μπορεί να το κάνει) και θα του ζητούσα να βγούμε έξω για ένα καφέ. Θα τον έβαζα κάτω και θα του εξηγούσα μια και καλή χωρίς παρακάλια, φασαρίες κλπ κλπ ποιος πρέπει να είναι ο ρόλος του τόσο ως πατέρας όσο και ως σύζυγος. Εξήγησέ του πώς το παιδί έχει ανάγκη και τον πατέρα του και πως το γεγονός ότι π.χ. μπορεί η μικρή να ζητήσει εκείνος να την κάνει μπάνιο ή να της δώσει γάλα δεν σε κάνει εσένα αυτομάτως "άχρηστη" αλλά δείχνει πως πρέπει κι εκείνος να μοιράζεται καθημερινές στιγμές μαζί της και να της ανταποδίδει την αγάπη που τρέφει για το πρόσωπό του.

    Τα παιδιά έχουν ανάγκη και τους 2 γονείς.

    Και θα του εξηγούσα ακόμη, ορθά-κοφτά, πως την επόμενη φορά που θα τολμήσει να αρχίσει το βρίσιμο μπροστά ή πίσω απ' το παιδί (για μένα δεν έχει σημασία επειδή τα παιδιά αντιλαμβάνονται τα πάντα) να έχει και έτοιμα τα πραγματάκια του να βρει άλλη παραλία να πάει να τα στρώσει... Όσο σε βρίσκει ελαστική τόσο θα σε/σας στολίζει με κοσμητικά επίθετα και αυτό είναι καταστροφικό για όλους σας !

    Εάν λοιπόν θες να διατηρήσεις το σπιτικό σου -που αυτό σου εύχομαι- πρέπει να σε δει αποφασισμένη να προστατεύσεις το παιδί κι εσένα. Ξέρεις πως καμιά φορά η ψυχολογική βία είναι πολύ χειρότερη όταν ασκείται επανειλημμένως και σε καθημερινή βάση. Ή λοιπόν συνεχίζουμε κάτω από την ίδια στέγη ΜΑΖΙ ως ζευγάρι και ως γονείς μοιραζόμενοι τα οικογενειακά βάρη και τις χαρές ΣΕΒΟΜΕΝΟΙ ο ένας τον άλλον ή εάν προτιμάς την ησυχία σου από εδώ παν κι οι άλλοι !

    Να δεις τότε τί θα κάνει ? Μήπως νομίζει λόγω της μεγάλης ηλικιακής σας διαφοράς πώς είναι ο μπαμπάς σου και όχι ο άντρας σου?

    Για σκέψου το λίγο...

    Δεν λέω σε καμία περίπτωση να χωρίσεις, αλλά να διαφυλάξεις τα δικαίωματά σου, τα δικά σου και του παιδιού σας...

    Καλό κουράγιο !


    x3lfp2?r=1334129047

     

    ziswp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έχουμε διαφορά 11 χρόνια.

    Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μου λέει για την ανατροφή του γιού του, τότε βέβαια είχε άλλη δουλειά ήταν διαφορετικά τα πράγματα, δεν βρισκόταν πολλές ώρες στο σπίτι. Του ρίχνω δίκιο όσον αφορά ότι έχει περάσει δύσκολα με το διαζύγιό του, όμως τον στήριξα πάρα πολύ, εννοείται ψυχολογικά. Δεν θέλω να ξαναπεράσει τα ίδια, πόσο μάλλον εγώ. Δεν λέω ότι δεν τον αγαπάω, αλλά πολλές φορές με τα λόγια του με βγάζει εκτός εαυτού. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, δεν θέλω να καταπατάνε την αξιοπρέπειά μου.

    Κάνω λάθη, κανείς δεν είναι τέλειος αλλά πές το μου όμορφα. Μόλις ηρεμήσουμε θα κάτσω να το συζητήσουμε, το καλό είναι ότι είναι συζητήσιμος, αλλά θα πρέπει να βρούμε την κατάλληλη ώρα.


    Το κοριτσάκι μου είναι όλη μου η ζωή!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Έχουμε διαφορά 11 χρόνια.

    Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές μου λέει για την ανατροφή του γιού του, τότε βέβαια είχε άλλη δουλειά ήταν διαφορετικά τα πράγματα, δεν βρισκόταν πολλές ώρες στο σπίτι. Του ρίχνω δίκιο όσον αφορά ότι έχει περάσει δύσκολα με το διαζύγιό του, όμως τον στήριξα πάρα πολύ, εννοείται ψυχολογικά. Δεν θέλω να ξαναπεράσει τα ίδια, πόσο μάλλον εγώ. Δεν λέω ότι δεν τον αγαπάω, αλλά πολλές φορές με τα λόγια του με βγάζει εκτός εαυτού. Άνθρωπος είμαι κι εγώ, δεν θέλω να καταπατάνε την αξιοπρέπειά μου.

    Κάνω λάθη, κανείς δεν είναι τέλειος αλλά πές το μου όμορφα. Μόλις ηρεμήσουμε θα κάτσω να το συζητήσουμε, το καλό είναι ότι είναι συζητήσιμος, αλλά θα πρέπει να βρούμε την κατάλληλη ώρα.

     

    Ναι μιλήστε ήρεμα και δεν είναι ανάγκη να πάρετε και αποφάσεις με το που θα μιλήσετε... Τα λέτε όμορφα και βλέπετε πως θα διαμορφωθούν τα πράματα και τα ξαναλέτε.


    [sIGPIC][/sIGPIC]

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλημέρα σε όλους.

     

    Έχω ένα κοριτσάκι δυόμισυ ετών, το οποίο λατρεύω στην κυριολεξία. Η μικρή μου όπως και τα περισσότερα κοριτσάκια έχει αδυναμία στον πατέρα της. Αυτό το καταλαβαίνω άλλωστε κι εγώ ήμουν έτσι. Δεν στεναχωριέμαι όταν πολλές φορές ζητά τον πατέρα της (στην αρχή ναί) αλλά μετά κατάλαβα ότι είναι μια φάση και με τα χρόνια θα αλλάξει (ίσως).

    ΄Οσο ήταν μωράκι ήταν πολύ ήσυχο και η ζωή μας ήταν μια χαρά.

    Μόλις έκλεισε τα 2 ή μάλλον από τη στιγμή που περπάτησε και μετά, άρχισαν οι σκανταλιές όπως είναι λογικό. Εγώ το διασκέδαζα, ο σύζυγός μου όμως με το πέρασμα του χρόνου άρχισαν τα νεύρα του να γίνονται κάγκελο, να τη μαλώνει συνεχώς και να βρίζει εμένα και το παιδί.

     

    Τον τελευταίο καιρό η κατάσταση είναι αφόρητη. Όποτε γκρινιάζει το παιδί, ή ζητάει διάφορα πράγματα, το τι γίνεται μέσα στο σπίτι δεν μπορώ να σας περιγράψω. Επικρατούν οι βρισιές (το πόσες φορές με έχει διαολοστείλει είναι απερίγραπτο). Με αποκαλεί άχρηστη επειδή η μικρή πολλές φορές ζητάει τον πατέρα της για διάφορα (είτε για το γάλα, είτε για πλύσιμο, είτε για ντύσιμο). Όταν πάω εγώ να την ετοιμάσω δεν θέλει, ζητάει τον πατέρα της. Αυτός εκνευρίζεται, τα βάζει με μένα και οι βρισιές πάνε και έρχονται. Του έχω εξηγήσει άπειρες φορές με το μαλακό ότι δεν κάνει καλά, δεν είναι ωραίο να βρίζει κλπ. Η ψυχολογία μου έχει γίνει κουρέλι. ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ ΑΛΛΟ το βρισίδι αυτό. Πιστεύω ότι η μικρή καταλαβαίνει τι γίνεται ίσως γι' αυτό να αντιδράει με γκρίνια για κάποια πράγματα. Εκεί που κάθεται μία ζητάει τον μπαμπά μετά τη μαμά, πότε το αρκούδι πότε το μπουφάν, διάφορα πράγματα λες και δεν ξέρει τι θέλει. Όλη αυτή η κατάσταση επηρεάζει το κοριτσάκι μου, το καταλαβαίνω, κάποιες φορές κι εγώ δεν αντέχω με αυτή τη συμπεριφορά και ξεσπάω.

     

    Σήμερα συγκεκριμένα, πριν τη πάω στο παιδικό σταθμό, εκεί που είχα πάρει τη τσάντα μου για τη δουλειά και μία σακούλα με τα φρούτα μου, ξαφνικά ζήτησε τη σακούλα με τα φρούτα, της εξήγησα ότι έχει την τσάντα της, εκείνη άρχισε να κλαίει και ΔΥΣΤΥΧΩΣ επειδή το πρωΐ είχαμε πάλι show, δυστυχώς το ξαναλέω, της πήρα τη σακούλα από χέρι με βίαιο τρόπο που έχασε την ισορροπία της και έπεσε κάτω και μετά βαλάντωσε. Άκουσα τα εξ αμάξης από τον άλλο, όπως ήταν φυσικό αλλά είχα φορτώσει άσχημα από το πρωί εξαιτίας του. Μετά αμέσως το μετάνιωσα που έκλαιγε έτσι, της την έδωσα (ίσως λάθος μου) και μετά της την ξαναπήρα όταν πήγε στον παιδικό σταθμό. Έκλαιγε αλλά έφυγα γρήγορα.

     

    Μπήκα στο αυτοκίνητό μου για να πάω στη δουλειά, αλλά δεν μπορούσα να οδηγήσω. Ξέσπασα σε κλάματα και έλεγα συνεχώς θεέ μου συγχώρεσέ με που φέρθηκα έτσι στο παιδάκι μου. Δεν ξέρω για πόση ώρα έκλαιγα, αφού να φανταστείτε ήρθα στη δουλειά με μισή ώρα καθυστέρηση. Ευτυχώς δεν μου είπαν τίποτα.

     

    Σκέφτομαι και στον παιδικό τι εντύπωση έδωσα που με είδαν τσιτωμένη για πρώτη φορά. Οι δασκάλες με ρώτησαν και σήμερα, γιατί η μικρή γκρινιάζει έτσι. Τι να τους πώ; Ότι ο πατέρας μας περνάει γενεές δεκατέσσερις.

     

    Μου έχει περάσει από το μυαλό να τον χωρίσω, αλήθεια σας λέω, αλλά σκέφτομαι το παιδάκι μου που είναι σε τρυφερή ηλικία και του έχει απίστευτη αδυναμία.

    Είμαι η δεύτερη γυναίκα του, εκείνος έχει άλλο ένα παιδί, αγόρι (23 ετών) και δεν ήθελε άλλο γιατί ήθελε την ησυχία του. Όταν έμεινα έγκυος, μου ζήτησε να το ρίξω αλλά εγώ ούτε να το διανοηθώ. Ίσως να πληρώνω αυτή μου την απόφαση με αυτή την κατάσταση.

     

    Συγγνώμη αν σας κούρασα, αλλά ήθελα κάπου να τα πώ.

    Δεν ξέρω τι πρόκειται να γίνει στο μέλλον. Μία φίλη μου είπε να δείξω αδιαφορία και να κάνω σαν να μην υπάρχει μέσα στο σπίτι. Δεν ξέρω είναι μια άποψη κι αυτή.

     

    Η μητέρα μου ξέρει την κατάσταση, στεναχωριέται κι αυτή, αλλά απ' την αρχή μου είχε πεί κάποια πράγματα. Ξέρω ότι έχει δίκιο, αλλά βλέπεις όταν είσαι ερωτευμένη τα σκέφτεσαι διαφορετικά.

     

    Συγγνώμη και πάλι για το μεγάλο γράμμα μου.

    καλημερα.δε μπηκα στη διαδικασια να διαβασω τι γραψανε οι αλλες κοπελες ξερω οτι θα σου εχουν δωσει πολυτιμες συμβουλες,αλλα το γραμμα σου μου θυμησε τοσο εντονα τη παιδικη μου ηλικια που ηθελα αμεσως να σου απαντησω.ημουν στηι ιδια ηλικια με τη κορη σου οταν η μητερα μου χωρισε τον πατερα μου.νομιζεις οτι λογω του νεαρου της ηλικιας της μικρης αργοτερα δε θα θυμαται τι γινοταν?εγω τα θυμαμαι ολα μια χαρα και αυτο γιατι ηταν πολυ εντονες οι καταστασεις που επικρατουσαν μεσα στο σπιτι κι ας ημουν 2 χρονων.εχεις σκεφτει οτι αργοτερα τα πραγματα θα γινουν χειροτερα?εμας ειχε αρχισει και το ξυλο!η μανα μου ηταν νευρικη και ολα αυτα τα νευρα και των δυο αν και χωρις να το θες βγαινουν στο παιδι.εγω δε μιλαω με το πατερα μου γιατι μεγαλωνοντας καταλαβα και μονη μου καποια πραγματα και ουτως η αλλως φαιροταν ασχημα και σε μενα.ειχα ορκιστει οτι το δικο μου παιδι δε θα περναγε τετοια κατασταση και οτι σκανταλια και να κανει(για ονομα του θεου παιδακι ειναι!)προσπαθω να ειμαι ηρεμη.πολλες φορες ειναι δυσκολο.εγω θα σου πω κατι οσο σκληρο και αν σου ακουστει.ΧΩΡΙΣΕ ΤΟΝ!!!εξασφαλισε την ηρεμια σου και του παιδιου σου.δεν ειναι περιβαλλον αυτο για τοσοσ τρυφερες ηλικιες.αποτι καταλαβα οι γονεις σου θα σε στηριξουν.η μαμα μου δυσκολευτικε στην αρχη αλλα στο τελος σταθηκε στα ποδια της.σημερα την ευχαριστω για την αποφαση που πηρε να χωρισει και δενεχς αυτον τον ανθρωπο μεσα στο σπιτι μου.εκεινος ξαναπαντρευτηκε και εχει δυο παιδια,με τη γυναικα του και τα αδερφια μου εχουμε πολυ καλη σχεση,αλλα ξερεις τι?κανει ακριβως τα ιδια πραγματα στη γυνακα και τα παιδια του.ενας ανθρωπος που σου ειπε να ριξεις το αγγελουδι σου πιστευεις οτι θα ηταν καλος πατερας?βεβαια εξω απο το χορο πολλα τραγουδια ξερεις θα μου πεις,η αποφαση ειναι δικη σου σκεψου ομως αυτο:ετσι ονειρευτηκες να μεγαλωσει το παιδι σου?ετσι ονειρευτηκες την οικογενεια σου?ελπιζω να παρεις τη σωστη αποφαση


    qcKmp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα