Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ , Η «ΔΥΣΛΕΞΙΑ» ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ…


Guest Nepheli

Recommended Posts

Guest Nepheli

Μέρος πρώτο : Εμπειρίες και απογοητεύσεις

 

 

Ο μόνος αρχικά λόγος για τον οποίο ξεκίνησα την επώδυνη για μένα διαδικασία να ξαναζήσω καταγράφοντας τις εμπειρίες μου σε σχέση με τη «δυσλεξία», το σύστημα εκπαίδευσης και τη «βιομηχανία αντιμετώπισής» της, ήταν για να βοηθήσω με την ιστορία μου και άλλους γονείς που αντιμετωπίζουν ήδη ή πρόκειται να αντιμετωπίσουν παρόμοια θέματα. Όσο έγραφα, συνειδητοποίησα όμως πόσο λυτρωτική ήταν αυτή η ανασκόπηση του παρελθόντος, αλλά με τη γνώση και την κατανόηση του τώρα. Όχι ότι δεν πονάει ακόμα μέσα μου όλο αυτό που έζησα και έκανα, αλλά πλέον, μέσα από τη διαδικασία του δικού μου εσωτερικού ταξιδιού, αρχίζω να αγκαλιάζω το παρελθόν αυτό, να το κατανοώ με αγάπη και συμπόνια γι΄ αυτό που ήμουν τότε – και ναι γιατί όχι, να με πονάει πολύ πολύ λιγότερο. Ίσως πάλι να έρθει και η μέρα που θα διαβάσει αυτήν την ιστορία και το αγαπημένο μου παιδί που τόσο ταλαιπώρησα επειδή δεν το καταλάβαινα και να με καταλάβει καλύτερα και εκείνο…. Άρα οι λόγοι δημιουργίας αυτού του πονήματος είναι τελικά πολλοί και ποικίλοι. Η ιστορία μου δεν είναι «ιδιαίτερη», σε κάθε περίπτωση όμως η παράθεσή της είναι αν μη τι άλλο αποκαλυπτική και εύχομαι ειλικρινά να σας προβληματίσει…

 

η συνέχεια εδώ:

http://enallaktikimathisi.blogspot.com/2010/10/blog-post.html

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


Διάβασα μονορούφι όσα έγραψες! Δεν ήξερα καθόλου την ιστορία σου. Παρ΄ότι δεν αντιμετωπίζω ανάλογο θέμα (ή δεν το ξέρω ακόμη μιας κι ο γιός μου φέτος πήγε νηπιαγωγείο), κράτησα τα ουσιαστικά και βαθιά μηνύματα των όσων έγραψες... Θα χαρώ να σε ξαναδιαβάσω!

Link to comment
Share on other sites

Νεφελη, σοκαριστηκα με την ιστορια σου. Πραγματικα σημαντικη καταθεση ολα οσα γραφεισ. Να μην νιωσεισ ποτε ασχημα για τισ επιμονεσ προσπαθειεσ σου, ακομα και αν ηταν για να καλυψεισ το δικο σου εγωισμο. Απλα, πρασπαθησε να δωσεισ στο γιο σου να καταλαβει τι μεγαλη αξια εχει σαν ανθρωποσ και ναμην νιωθει ασχημα αν δεν τα καταφερνει με τα ακαδημαικα θεματα.

rYWUp3.png?PFNMbDcb
Link to comment
Share on other sites

Τι χαστουκι... αλλα και μαθημα ηταν αυτο? :roll::roll:

Να ξερες ποσοι γονεις εχουμε κανει τα ιδια για χιλιους δυο ασχετους λογους.

Και τελικα η καταληξη παντα η ιδια .:?

Ειλικρινα μου θυμησες εμενα περισι αλλα με τιτλο "το συστημα , ο τραυλισμος και εμεις".

Ειναι τοσο περιεργο το πως πεφτουμε μεσα στην λουμπα...

Αχ περισι επρεπε να τα γραψεις ,περισι (που το μυαλο μου ηταν σαν κουβας που μαζευε και μαζευε ωσπου εσκασε - ευτυχως πριν φτασω το παιδι στα ακρα του).

 

ΥΓ. Υπεροχο blog (θα το ξετιναξω αυριο - να κοιμηθω και λιγο σημερα :mrgreen:)

Σιγουρα ο γυαλος ειναι στραβος.. δεν εξηγειτε αλλοιως!!

Link to comment
Share on other sites

Διαβασα την ιστορια σου και βλεπω επαναληψεις της πολλες φορες γυρω μου και ελπιζω οχι συντομα ΚΑΙ επανω μου. Εχει γινει βιομηχανια ο φοβος των γονιων. Στο ε3ωτερικο στο Αμερικα δε, την διασπαση προσοχης την 8εραπευουν με φαρμακα ψυχιατρικης τα οποια δινουν απο ηλικια 2 χρονων και πανω. Δημιουργουν απο το μηδεν αν8ρωπους ε3αρτημενους.....αλλα αυτο το 8εμα ειναι αλλου παππα ευαγγελιο. Κυνηγανε τον αμοιρο τον φοβισμενο τον γονιο και του περνουν ΜΑΤΣΟ τα λεφτα για να του κανουν μια τρυπα στο νερο και να τον φλομωσουν με ιατρικους ορους που τελικα ουτε οι ιδιοι δεν 3ερουν.......κριμα......

Don't give me love, i've had my share. Give me the truth instead.....

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Διαβασα την ιστορια σου και βλεπω επαναληψεις της πολλες φορες γυρω μου και ελπιζω οχι συντομα ΚΑΙ επανω μου. Εχει γινει βιομηχανια ο φοβος των γονιων. Στο ε3ωτερικο στο Αμερικα δε, την διασπαση προσοχης την 8εραπευουν με φαρμακα ψυχιατρικης τα οποια δινουν απο ηλικια 2 χρονων και πανω. Δημιουργουν απο το μηδεν αν8ρωπους ε3αρτημενους.....αλλα αυτο το 8εμα ειναι αλλου παππα ευαγγελιο. Κυνηγανε τον αμοιρο τον φοβισμενο τον γονιο και του περνουν ΜΑΤΣΟ τα λεφτα για να του κανουν μια τρυπα στο νερο και να τον φλομωσουν με ιατρικους ορους που τελικα ουτε οι ιδιοι δεν 3ερουν.......κριμα......

 

Πες τα! Γειά στο στόμα σου!

Link to comment
Share on other sites

nepheli, καλησπέρα κι από μένα! Τα έχουμε ξαναπεί κι εδώ:

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=54814

και χαίρομαι που σε "ξαναδιαβάζω".

Δεν πρόκειται βέβαια για μια ιστορία που την έζησες εσύ με την ιδιότητα του γονιού, ή μήπως κάνω λάθος;

Αν κατάλαβα καλά, μεταφέρεις τα λόγια μιας μητέρας με δυσλεκτικό παιδί, που ταλαιπωρήθηκε πράγματι κι αυτή και το παιδί της στην προσπάθεια να ξεπεράσουν την κατάσταση... Θα ήταν βέβαια καλό να είχαμε πιο συγκεκριμένες, απτές πληροφορίες για την εξέλιξη του παιδιού.

Απ'όσα κατάλαβα, το παιδί έχει χαμηλή αυτοεκτίμηση, και πώς να μην είχε άλλωστε μετά από όλα αυτά. Μπορείς να μας δώσεις μια εικόνα γι αυτό και για τον τρόπο που πρέπει να αντιμετωπιστεί μια τέτοια κατάσταση;

Link to comment
Share on other sites

Guest Nepheli

Η ιστορία που διαβάσατε δεν είναι η δική μου (το γράφω στο blog) αλλά μιας μαμάς που φιλοξενώ στο blog μου.

 

Διαβάστε τη συνέχεια της ιστορίας εδώ:

 

http://enallaktikimathisi.blogspot.com/2010/10/blog-post_09.html

 

(Για όσους δεν με ξέρουν - ίσως φταίω εγώ που δεν μπαίνω συχνά στο φόρουμ - Νεφέλη είναι η μικρή μου κόρη. Το όνομα μου είναι Χριστιάνα αλλά όταν έκανα εγγραφή, δεν το δεχόταν, ίσως υπάρχει και άλλο μέλος με το όνομα μου.)

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...

Η κατάθεση ψυχής που έκανες, μου έφερε σε πολλά σημεία δάκρυα στα μάτια. Θα ήθελα να σου πω ότι θεωρώ πως είσαι πολύ αξιόλογη μητέρα και ακριβώς γι αυτό μαζί με το παιδί σου θα ξεπεράσετε όλα τα εμπόδια...

Πριν από 15 ημέρες είχα μία ειδοποίηση από το σχολείο (ιδιωτικό) του γιου μου που πηγαίνει στη Δευτέρα Δημοτικού. Η δασκάλα, μου μίλησε για κάποια σημάδια μαθησιακής δυσκολίας και με παρέπεμψε στον σχολικό ψυχολόγο του σχολείου..Εκείνος μας ανέφερε ότι δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να μας πει, απλά πρέπει να το παρακολουθήσουμε για ένα μήνα περίπου επειδή είναι νωρίς ακόμη και μετά να κάνουμε μια αξιολόγηση...Η αλήθεια είναι ότι δεν διαπιστώνω πρόβλημα στην ανάγνωση (ελάχιστες φορές κάνει λάθη), στην ορθογραφία είναι άριστος, αλλά εκείνοι επικεντρώθηκαν στην γραφή, η οποία παρουσιάζει κάποια προβλήματα, όπως άσχημα γράμματα (τα οποία να αναφέρω ότι τα έχει βελτιώσει πάρα πολύ όταν δεν βιάζεται), το γεγονός ότι "τρώει" κάποια γράμματα από τις λέξεις όταν γράφει έκθεση, γραφή του "καθρέπτη" κάποιες ελάχιστες φορές (συνήθως το 3 με το ε) και το ότι ξεχνάει αρκετές φορές τους τόνους. Παρ'όλα αυτά αντιλαμβάνεται πάρα πολύ εύκολα και καλά τους κανόνες γραμματικής και μιας και μίλησες για αποστήθιση την προηγούμενη εβδομάδα έμαθε πολύ γρήγορα τους 12 μήνες του χρόνου.

Θα ήθελα να σε συμβουλευτώ όταν έχω κάτι πιο συγκεκριμένο...Θα βοηθούσε πολύ.

4iqfp2.png?nAtPrUav
Link to comment
Share on other sites

Η κατάθεση ψυχής που έκανες, μου έφερε σε πολλά σημεία δάκρυα στα μάτια. Θα ήθελα να σου πω ότι θεωρώ πως είσαι πολύ αξιόλογη μητέρα και ακριβώς γι αυτό μαζί με το παιδί σου θα ξεπεράσετε όλα τα εμπόδια...

Πριν από 15 ημέρες είχα μία ειδοποίηση από το σχολείο (ιδιωτικό) του γιου μου που πηγαίνει στη Δευτέρα Δημοτικού. Η δασκάλα, μου μίλησε για κάποια σημάδια μαθησιακής δυσκολίας και με παρέπεμψε στον σχολικό ψυχολόγο του σχολείου..Εκείνος μας ανέφερε ότι δεν έχει κάτι συγκεκριμένο να μας πει, απλά πρέπει να το παρακολουθήσουμε για ένα μήνα περίπου επειδή είναι νωρίς ακόμη και μετά να κάνουμε μια αξιολόγηση...Η αλήθεια είναι ότι δεν διαπιστώνω πρόβλημα στην ανάγνωση (ελάχιστες φορές κάνει λάθη), στην ορθογραφία είναι άριστος, αλλά εκείνοι επικεντρώθηκαν στην γραφή, η οποία παρουσιάζει κάποια προβλήματα, όπως άσχημα γράμματα (τα οποία να αναφέρω ότι τα έχει βελτιώσει πάρα πολύ όταν δεν βιάζεται), το γεγονός ότι "τρώει" κάποια γράμματα από τις λέξεις όταν γράφει έκθεση, γραφή του "καθρέπτη" κάποιες ελάχιστες φορές (συνήθως το 3 με το ε) και το ότι ξεχνάει αρκετές φορές τους τόνους. Παρ'όλα αυτά αντιλαμβάνεται πάρα πολύ εύκολα και καλά τους κανόνες γραμματικής και μιας και μίλησες για αποστήθιση την προηγούμενη εβδομάδα έμαθε πολύ γρήγορα τους 12 μήνες του χρόνου.

Θα ήθελα να σε συμβουλευτώ όταν έχω κάτι πιο συγκεκριμένο...Θα βοηθούσε πολύ.

 

Αυτά που περιγράφεις είναι κάποιες ενδείξεις δυσλεξίας. Δεν σημαίνει ότι όποιο παιδί τις παρουσιάζει έχει δυσλεξία!

Το καλύτερο που μπορείθτε να κάνετε είναι να παρακολουθήσετε το παιδί για ένα διάστημα (εγώ χωρίς να ξέρω το συγκεκριμένο παιδί, θα έλεγα χονδρικά μέχρι τα Χριστούγεννα) και μετά θα το πάτε για αξιολόγηση σε ένα ΚΕΔΔΥ ή σε Ιατροπαιδαγωγικό τμήμα νοσοκομέιου.

Το παιδί είναι σε καλή ηλικία για να αρχίσει η παρέμβαση, αν έχει δυσλεξία. Και οφείλω να πω ένα μεγάλο μπράβο σε σας τους γονείς, που δεν φοβηθήκατε να το ψάξετε και να παραδεχτείτε ότι το παιδί σας μπορεί να μην είναι τόσο "τέλειο" όσο τα υπόλοιπα!

 

Βέβαια, να πω εδώ ότι μπορεί και το παιδί να μην έχει τίποτα. Μπορεί απλά να μην έχει κατακτήσει ακόμα το μηχανισμό γραφής. Μιλάμε για ένα μικρό παιδάκι και γι' αυτό δίνουμε περιθώριο πάντα. Μπορεί στο επόμενο χρονικό διάστημα να ωριμάσει περισσότερο, να δουλευτεί περισσότερο, να προσπαθήσει το ίδιο περισσότερο και να κατακτήσει τη γραφή και να γράφει πλέον τέλεια!

 

Έχοντας εμπειρία από τη διαδικασία της διάγνωσης αλλά και της εκπαίδευσης παιδιών με ειδικές μαθησιακές ανάγκες (εργάζομαι σε ΚΕΔΔΥ) είμαι στη διάθεση όλων για όποια βοήθεια θέλετε....

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Guest Nepheli

Και αν ξέρατε τι είναι αυτό που ονομάζετε "δυσλεξία" θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς που παραπληροφρείτε με την άγνοια σας.

 

Αγαπητη ΝΤΟΛΗ, επικοινώνησε αν θέλεις μαζί μου, όποτε θέλεις. Η ηλικία του παιδιού είναι κρίσιμη (με την καλή έννοια) για να το μάθεις πραγματικά, να το καταλάβεις ουσιαστικά και να μην το αφήσεις στο έλεος του συστήματος αλλά ούτε να το διασύρεις στους διάφορους ειδικούς που στηρίζει το σύστημα της άγνοιας.

Link to comment
Share on other sites

Και αν ξέρατε τι είναι αυτό που ονομάζετε "δυσλεξία" θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς που παραπληροφρείτε με την άγνοια σας.

 

Γιατί θεωρείς ότι αποτελεί παραπληροφόρηση η προτροπή της emmaki για αξιολόγηση του παιδιού; Ίσα-ίσα που λαμβάνει υπ' όψιν κάθε ενδεχόμενο κι επίσης προτρέπει τους γονείς να απευθυνθούν στις αρμόδιες υπηρεσίες του δημοσίου και όχι σε κάποιον συγκεκριμένο ιδιώτη. Γιατί την κατηγορείς για άγνοια; Άγνοια πάνω σε ποιό θέμα ακριβώς; Θα ήταν ίσως χρήσιμο να μας εξηγήσεις, Nepheli, για να καταλάβουμε κι εμείς καλύτερα και να βγούμε από τυχόν πλάνη: κατά την άποψή σου, τί είναι αυτό που εμείς ονομάζουμε δυσλεξία; Και ποιά αντιμετώπιση προτείνεις εσύ γι αυτό; Και, τέλος, το κάνεις αυτό με κάποια επαγγελματική ιδιότητα; Συγγνώμη για τις πολλές ερωτήσεις, αλλά προσπαθώ να καταλάβω αν το νόημα της συζήτησης είναι μια άλλη θεώρηση της δυσλεξίας ή η αντιμετώπιση συγκεκριμένων περιπτώσεων(κάτι που δεν είμαι βέβαιη αν επιτρέπεται μέσω του φόρουμ)

Φιλικά

Link to comment
Share on other sites

Και αν ξέρατε τι είναι αυτό που ονομάζετε "δυσλεξία" θα ήταν πολύ καλύτερα τα πράγματα για τα παιδιά αλλά και για τους γονείς που παραπληροφρείτε με την άγνοια σας.

 

Αγαπητη ΝΤΟΛΗ, επικοινώνησε αν θέλεις μαζί μου, όποτε θέλεις. Η ηλικία του παιδιού είναι κρίσιμη (με την καλή έννοια) για να το μάθεις πραγματικά, να το καταλάβεις ουσιαστικά και να μην το αφήσεις στο έλεος του συστήματος αλλά ούτε να το διασύρεις στους διάφορους ειδικούς που στηρίζει το σύστημα της άγνοιας.

 

Συγχώρα με, αλλά εγώ μιλάω έχοντας 10 χρόνια δουλειάς στην ειδική αγωγή (6 στη διδασκαλία παιδιών με ειδικές ανάγκες και 4 στη διάγνωση).

Έχω κάνει 4 χρόνια βασικών σπουδών και 1 χρόνο μεταπτυχιακής εξειδίκευσης. Πέρα από τις ατέλειωτες ώρες προσωπικού διαβάσματος και προσωπικής ενασχόλησης.

Σε ποιό σημείο ακριβώς παραπληροφορώ; Στο ότι λέω ότι το παιδί μπορεί να μην έχει δυσλεξία; Στο ότι λέω ότι πρέπει να δοθεί ευκαιρία στο παιδί να ωριμάσει και άρα να κατακτήσει τη γραφή, ενώ ταυτόχρονα παρακολουθείται στενά η εξέλιξη του; Στο ότι προτείνω η παρακολούθηση αυτή να διαρκέσει περίπου μέχρι τα Χριστούγεννα; Στο ότι προτείνω αν η κατάσταση επιμένει να παέι το παιδί για αξιολόγηση στους αρμόδιους φορείς;

Θέλετε δεν θέλετε, καλώς ή κακώς, η επίσημη διαδικασία της διάγνωσης και της αξιολόγησης είναι αυτή. Περνάει είτε μέσα από ΚΕΔΔΥ είτε μέσα από Ιατροπαιδαγωγικό. Αν ακολουθηθεί άλλη διαδικασία το παιδί δεν δικαιούται ειδική βοήθεια στο σχολείο και δεν δικαιούται εξαίρεση από γραπτά.

Και να σημειώσω κάτι πολύ σημαντικό. Η δυσκεξία δεν είναι κάτι που θα περάσει. Είναι μια μόνιμη κατάσταση, και απλά το παιδί (και ο ενήλικος αργότερα) μαθαίνουν "κόλπα" για να ανταπεξέρχονται στις απαιτήσεις τους σχολείου και της κοινωνίας (αργότερα).

 

Και για να κλείσω, διασυρμός δεν είναι να παραδεχτείς ότι το απιδί έχει κάποιο πρόβλημα και να το πας σε ειδικούς. Διασυρμός είναι να το πηγαίνεις από τον ένα στον άλλο που σου πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες!

Link to comment
Share on other sites

Χαίρομαι πολύ που βρίσκομαι στην παρέα σας και χαίρομαι ειλικρινά που προβληματιστήκατε με την ιστορία μου...

Eίμαι η μητέρα που έγραψε την οδύσσεια της δυσλεξίας στο blog της Χριστιάνας.

Και όπως είδατε έχω φάει το σύστημα της άγνοιας με το κουτάλι... Δεν έχω όρεξη να ακυρώσω κανέναν από εσάς τους ειδικούς που έχετε φάει τη ζωή σας στα θρανία πιστεύοντας ότι βοηθάτε τα παιδιά. Πριν από λίγα χρόνια δεν είχα και εγώ η ίδια όρεξη να ανατρέψω τη δική μου θεώρηση ζωής και να απορρίψω το σύστημα το οποίο είχα μάθει να εμπιστεύομαι ...

 

Η ζωή μού τα έφερε αλλιώς όμως και πολύ καλά έκανε . Γιατί κατάλαβα επιτέλους το παιδί μου και μέσα από αυτό και τον εαυτό μου και όχι τη "δυσλεξία" του. Επιτρέψτε μου να έχω άποψη μετά από 14 χρόνια ανατροφής του παιδιού μου , μετά από όλη αυτή την έρευνα και το ψάξιμο που έχω κάνει καθώς έχω διαβάσει σχεδόν ό,τι σχετικό με "δυσλεξία" κυκλοφορεί. Λανθασμένα νομίζετε ότι πήγα μόνο σε ιδιώτες τσαρλατάνους , πήγα παντού και έχω πάρει και επίσημο χαρτί και διάγνωση από ΚΕΔΔΥ και όλα τα έχω κάνει ...

 

Κι όμως διαπίστωσα ότι τα έχουμε μάθει όλα λάθος ... Το σύστημα που εκπαιδευτήκαμε έχει στηριχτεί στο φόβο , στην άγνοια και στο διαχωρισμό και δεν είναι αποτελεσματικό, δεν ξέρει τι είναι η δυσλεξία και σίγουρα δεν βοηθάει κανένα παιδί.

 

Την πολύτιμη κατανόηση που απέκτησα την έγραψα σε δεύτερο αμέσως επόμενο άρθρο στο blog της Χριστιάνας και όμως κανείς από εσάς δεν την σχολίασε, ίσως και δεν μπήκατε καν στον κόπο να την διαβάσετε...

 

Κάποια στιγμή αναρρωτηθείτε όλοι εσείς οι ειδικοί που ξέρω ότι αγαπάτε τα παιδιά και θέλετε να τα βοηθήσετε, τα βοηθάτε πραγματικά κατηγοριοποιώντας τα ως "δυσλεκτικά";

 

Μήπως όταν το παιδί δεν μπορεί να μάθει δεν φταίει το παιδί αλλά ο δάσκαλος (ο τρόπος διδασκαλίας);

 

Μήπως η "δυσλεξία" δεν είναι κατάρα τελικά αλλά ευλογία;

 

Δείτε σας παρακαλώ και μια άλλη άποψη αλλά με μάτια ανοιχτά και όχι κλειστά από την ανάγκη υπεράσπισης και άμυνας του Εγώ σας...

 

Σε όλους τους γονείς έχω να μεταφέρω το εξής ...

 

Αγαπήστε τα παιδιά σας γι΄αυτό που είναι και όχι συγκρίνοντάς τα (με τις προσδοκίες σας, τον εαυτό σας , τα άλλα παιδιά).

 

Μάθετε από το παιδί σας και μην περιμένετε κανέναν άλλο να σας "σώσει". Δώστε του την εμπιστοσύνη και την αξία του από την ίδια την ύπαρξή του και όχι από τα επιτεύγματά του.

 

Ξέρω ότι λίγοι θα με ακούσετε γιατί όλα αυτά που σας προτρέπω να κάνετε δεν τα εφαρμόζετε ούτε για τον ίδιο τον εαυτό σας.... πώς είναι άραγε δυνατόν να το δώσετε στα παιδιά σας;

 

Εγώ θα συνεχίζω όμως να το λέω και να είμαι ο εαυτός μου...

Link to comment
Share on other sites

Τι χαστουκι... αλλα και μαθημα ηταν αυτο? :roll::roll:

Να ξερες ποσοι γονεις εχουμε κανει τα ιδια για χιλιους δυο ασχετους λογους.

Και τελικα η καταληξη παντα η ιδια .:?

Ειλικρινα μου θυμησες εμενα περισι αλλα με τιτλο "το συστημα , ο τραυλισμος και εμεις".

Ειναι τοσο περιεργο το πως πεφτουμε μεσα στην λουμπα...

Αχ περισι επρεπε να τα γραψεις ,περισι (που το μυαλο μου ηταν σαν κουβας που μαζευε και μαζευε ωσπου εσκασε - ευτυχως πριν φτασω το παιδι στα ακρα του).

 

ΥΓ. Υπεροχο blog (θα το ξετιναξω αυριο - να κοιμηθω και λιγο σημερα :mrgreen:)

 

Αγαπητή elenik , χαίρομαι που είδες και το χαστούκι αλλά και το μάθημα πίσω από την ιστορία μου.

Θέλεις να σε κάνω να γελάσεις πικρά;

Έπεσα ξανά στη λούμπα και έχω ζήσει και το έργο "το σύστημα , ο τραυλισμός και εμείς"!!!!, σε πολύ μικρότερη έκταση ευτυχώς , με το δεύτερο γιο μου ο οποίος έχει ένα τέτοιο θέμα ! Τώρα κάνω δουλειά με τον εαυτό μου και ο πατέρας του παιδιού επίσης και η θέασή μου είναι πλέον εντελώς μα εντελώς διαφορετική .

Θα χαρώ να μοιραστούμε βιώματα σε προσωπικό επίπεδο εφόσον το επιθυμείς...;)

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Μαριμαρ, κατανοώ αυτά που λες για την μάθηση και ότι μπορεί να γίνει με διαφορετικούς τρόπους.

 

Μου φαίνεται ότι τα πράγματα δεν είναι άσπρα ή μαύρα. Όταν διαβάσει κάποιος τις "συμβατικές" απόψεις για την "δυσλεξία" θα δεί ότι αναφέρονται στην διαφορά του τρόπου λειτουργίας του εγκεφάλου και στην εφυύα που χαρακτηρίζει συνήθως αυτά τα παιδιά, ότι αυτά τα παιδιά μαθαίνουν διαφορετικά. Νομίζω ότι άσχετα με τους τίτλους οι προσεγγίσεις από διαφορετικές ειδικότητες, συμβατικές ή εναλλακτικές μπορεί να συγκλίνουν αν έχουμε και το μυαλό και την καρδιά μας ανοικτή. Πιστεύω ότι υπάρχουν θετικά στοιχεία στις διάφορες "σχολές" και διαφορετικά πράγματα δουλεύουν για το κάθε παιδί.

 

Μπράβο στο κουράγιο σου να τα δοκιμάσεις όλα μέχρι που βρήκες αυτό που σας βοήθησε πραγματικά.αυτό που δεν κατάλαβα εγώ είναι αν είδες αλλαγή στο παιδί και στον τρόπο που διαβάζει / γράφει με την νέα σου αντιμετώπιση. Επίσης δεν έχω καταλάβει "πρακτικά" τι έχεις κάνει.

Link to comment
Share on other sites

Αγαπητή Μαριμάρ, θα ήθελα να διευκρινίσω εδώ ότι, ειλικρινά δεν προβληματίστηκα με την οικογενειακή και προσωπική σου ιστορία, μολονότι διάβασα εξαρχής και το πρώτο και το δεύτερο μέρος της κι ας μην αμφιβάλεις γι αυτό. Προβληματίστηκα με τον τρόπο που έγινε η δημοσίευση της ιστορίας σας εδώ, όχι από σένα, αλλά από την Νepheli, που, όπως διάβασα στο blog με το οποίο υπογράφει, δηλώνει Ειδική Σύμβουλος Μάθησης κλπ. Επειδή ακριβώς είχαμε και παλαιότερα συζητήσει για το ίδιο θέμα μέσω του φόρουμ πάντα, εξαρχής κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για δικό της βίωμα, παρόλο που χρησιμοποιούσε το Α' πρόσωπο στη διήγηση και δεν ανέφερε πουθενά ότι διηγείται την ιστορία κάποιου άλλου. Αυτό ομολογώ ότι με έβαλε σε σκέψεις.

 

Για ποιό λόγο να κάνει κανείς κάτι τέτοιο; Δεν θα ήταν πιο απλό και ειλικρινές να αναφέρει την ιστορία σας και την εξέλιξή της ως έχει; Θα ήθελα να είχα μια απάντηση σ'αυτό΄εκ μέρους της ...

 

Αυτό που θα ήθελα τώρα να πω σε σένα είναι το εξής: κανείς δεν αμφιβάλλει ότι υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες σε κάθε χώρο και δυστυχώς και σ'αυτόν. Αυτό όμως δεν δίνει δικαίωμα σε κανέναν να επιτίθεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στους ανθρώπους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάσουν και να ασχοληθούν καλόπιστα με ένα θέμα που δημοσιεύεται σε ένα δημόσιο φόρουμ. Καλό είναι δε, όταν εκφράζουμε μια γνώμη να την υποστηρίζουμε κιόλας με συγκεκριμένα επιχειρήματα και όχι γενικότητες του τύπου

Δείτε σας παρακαλώ και μια άλλη άποψη αλλά με μάτια ανοιχτά και όχι κλειστά από την ανάγκη υπεράσπισης και άμυνας του Εγώ σας...

Δεν καταλαβαίνω ποιά ακριβώς είναι η άποψη και γιατί πιστεύεις ότι υπερασπίζομαι το Εγώ μου :confused:

Για την δική σου ιστορία θα πω μόνο ότι δεν ξέρω αρκετά για να κρίνω την κατάσταση. Χαίρομαι που ως οικογένεια βρήκατε τις ισορροπίες σας, όπως λες.

Πρέπει δε να σου πω, ότι η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα για το παιδί και δεν αποτελεί τροχοπέδη για την αυτοπεποίθησή του και την εξέλιξή του, παρά μόνο αν οι γονείς του την θεωρούν πρόβλημα. Δεν νομίζω να βρεις ψυχολόγο, λογοθεραπευτή, ειδικό παιδαγωγό που να ισχυριστεί το αντίθετο.

ΥΓ. Δίνω την εντύπωση ότι είμαι καχύποπτη, αλλά πιστεύω ότι αντιλαμβάνεσαι ότι δεν το κάνω κακόπιστα. Σκέψου ότι στα 23 χρόνια που δουλεύω, έχουν δει κι εμένα τα ματάκια μου δυστυχώς ουκ ολίγα!

Link to comment
Share on other sites

[quote=jannis;1776942

 

Μπράβο στο κουράγιο σου να τα δοκιμάσεις όλα μέχρι που βρήκες αυτό που σας βοήθησε πραγματικά.αυτό που δεν κατάλαβα εγώ είναι αν είδες αλλαγή στο παιδί και στον τρόπο που διαβάζει / γράφει με την νέα σου αντιμετώπιση. Επίσης δεν έχω καταλάβει "πρακτικά" τι έχεις κάνει.

 

Ευχαριστώ jannis για τη φιλική σου διάθεση και έχω να σου απαντήσω τα εξής. ΄

Όταν έφτασα να καταλάβω και να κατανοήσω την αλήθεια για τη μοναδικότητα του παιδιού μου και για τον τρόπο που σκέφτεται, ήταν ήδη πλέον στην εφηβεία... 14 χρονών . Η πεποίθηση ότι δεν μπορεί γιατί είναι δυσλεκτικός είναι πλέον πολύ βαθιά γραμμένη μέσα του .

Μπορεί να δει στην πράξη μόνο αυτό που πιστεύει και πιστεύει ότι δεν μπορεί .... και δεν είναι πλέον παιδί για να τον σέρνω, ούτε αισθάνομαι πλέον την ανάγκη να τον πείσω για τίποτα .

Σέβομαι τη πορεία της ζωής του και τα μαθήματα που εκείνος έχει να πάρει, ακόμα κι αν τον πονέσουν , ακόμα και αν δεν πετύχει.

Τον έχω αφήσει να ανακαλύψει τον εαυτό του και τον τρόπο που θέλει να μαθαίνει ΜΟΝΟΣ του. Η διαφορά είναι ότι πλέον πιστεύω σε αυτόν και είμαι δίπλα του με το παράδειγμα του εαυτού μου... Μαθαίνω από αυτόν και τον αγαπώ χωρίς όρους, όπως είναι , γι΄αυτό που είναι και πίστεψέ με είναι από μόνο του μεγάλη διαφορά ...

Ευχαριστώ για την επικοινωνία

Link to comment
Share on other sites

Αγαπητή Μαριμάρ, θα ήθελα να διευκρινίσω εδώ ότι, ειλικρινά δεν προβληματίστηκα με την οικογενειακή και προσωπική σου ιστορία, μολονότι διάβασα εξαρχής και το πρώτο και το δεύτερο μέρος της κι ας μην αμφιβάλεις γι αυτό. Προβληματίστηκα με τον τρόπο που έγινε η δημοσίευση της ιστορίας σας εδώ, όχι από σένα, αλλά από την Νepheli, που, όπως διάβασα στο blog με το οποίο υπογράφει, δηλώνει Ειδική Σύμβουλος Μάθησης κλπ. Επειδή ακριβώς είχαμε και παλαιότερα συζητήσει για το ίδιο θέμα μέσω του φόρουμ πάντα, εξαρχής κατάλαβα ότι δεν επρόκειτο για δικό της βίωμα, παρόλο που χρησιμοποιούσε το Α' πρόσωπο στη διήγηση και δεν ανέφερε πουθενά ότι διηγείται την ιστορία κάποιου άλλου. Αυτό ομολογώ ότι με έβαλε σε σκέψεις.

 

Για ποιό λόγο να κάνει κανείς κάτι τέτοιο; Δεν θα ήταν πιο απλό και ειλικρινές να αναφέρει την ιστορία σας και την εξέλιξή της ως έχει; Θα ήθελα να είχα μια απάντηση σ'αυτό΄εκ μέρους της ...

 

Αυτό που θα ήθελα τώρα να πω σε σένα είναι το εξής: κανείς δεν αμφιβάλλει ότι υπάρχουν καλοί και κακοί επαγγελματίες σε κάθε χώρο και δυστυχώς και σ'αυτόν. Αυτό όμως δεν δίνει δικαίωμα σε κανέναν να επιτίθεται με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς στους ανθρώπους που μπαίνουν στον κόπο να διαβάσουν και να ασχοληθούν καλόπιστα με ένα θέμα που δημοσιεύεται σε ένα δημόσιο φόρουμ. Καλό είναι δε, όταν εκφράζουμε μια γνώμη να την υποστηρίζουμε κιόλας με συγκεκριμένα επιχειρήματα και όχι γενικότητες του τύπου

 

Δεν καταλαβαίνω ποιά ακριβώς είναι η άποψη και γιατί πιστεύεις ότι υπερασπίζομαι το Εγώ μου :confused:

Για την δική σου ιστορία θα πω μόνο ότι δεν ξέρω αρκετά για να κρίνω την κατάσταση. Χαίρομαι που ως οικογένεια βρήκατε τις ισορροπίες σας, όπως λες.

Πρέπει δε να σου πω, ότι η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα για το παιδί και δεν αποτελεί τροχοπέδη για την αυτοπεποίθησή του και την εξέλιξή του, παρά μόνο αν οι γονείς του την θεωρούν πρόβλημα. Δεν νομίζω να βρεις ψυχολόγο, λογοθεραπευτή, ειδικό παιδαγωγό που να ισχυριστεί το αντίθετο.

ΥΓ. Δίνω την εντύπωση ότι είμαι καχύποπτη, αλλά πιστεύω ότι αντιλαμβάνεσαι ότι δεν το κάνω κακόπιστα. Σκέψου ότι στα 23 χρόνια που δουλεύω, έχουν δει κι εμένα τα ματάκια μου δυστυχώς ουκ ολίγα!

 

Αγαπητή mariazil ,

Βλέπεις κανέναν γονιό εδώ στο parents και έξω από εδώ που να πιστεύει ότι η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα; Όλοι οι ειδικοί που αναφέρεις και που πήγα έχουν όλες τις καλές προθέσεις , αλλά αντιμετωπίζουν συμπτώματα - δυσλειτουργίες και πληρώνονται γι΄αυτό...

 

Η ίδια η λέξη δυσ- λεξία δεν παραπέμπει σε πρόβλημα; Αν δεν είναι πρόβλημα παρά μόνο αν οι γονείς την θεωρούν πρόβλημα, τότε τι κάνει όλο το σύστημα διάγνωσης και αντιμετώπισης της δυσλεξίας - τι στο καλό αντιμετωπίζει δηλαδή; :confused:

Link to comment
Share on other sites

 

Σε όλους τους γονείς έχω να μεταφέρω το εξής ...

 

Αγαπήστε τα παιδιά σας γι΄αυτό που είναι και όχι συγκρίνοντάς τα (με τις προσδοκίες σας, τον εαυτό σας , τα άλλα παιδιά).

 

Μάθετε από το παιδί σας και μην περιμένετε κανέναν άλλο να σας "σώσει". Δώστε του την εμπιστοσύνη και την αξία του από την ίδια την ύπαρξή του και όχι από τα επιτεύγματά του.

 

Ξέρω ότι λίγοι θα με ακούσετε γιατί όλα αυτά που σας προτρέπω να κάνετε δεν τα εφαρμόζετε ούτε για τον ίδιο τον εαυτό σας.... πώς είναι άραγε δυνατόν να το δώσετε στα παιδιά σας;

 

Εγώ θα συνεχίζω όμως να το λέω και να είμαι ο εαυτός μου...

 

Καλησπέρα.. είμαι καινούρια στο φορουμ.. έχω μπλέξει και εγώ μέσα στη δίνη των ειδικών, όπως περιγράφει και η Μαριμαρ στο πρώτο της ποστ.. το δεύτερο το διάβασα λίγο βιαστικά λόγω της προχωρημένης ώρας αλλά θα το δω πιο προσεκτικά αύριο. Συνειδητοποιώ και τα δικά μου λάθη και ευτυχώς που το είδα απόψε για να μη βάλω και το δικό μου κοριτσάκι σε περισσότερες περιπέτειες με δήθεν πρωτοποριακές μεθόδους.. έχω φτάσει σε ένα σημείο τοίχο. Κάνουμε 4 χρόνια λόγο και έργο θεραπείες και από πέρσι και ειδική αγωγή. Η βελτίωση δεν είναι αυτή που θα περιμέναμε. Το παιδί πάει στη Δευτέρα του δημοτικού έχει κάνει και επανάληψη του νηπίου μετά από προτροπή του κέντρου και μετά από τόση προσπάθεια δεν μπορεί να γράψει μια σειρά από υπαγόρευση ή να διαβάσει μια μικρή πρόταση. Δεν συζητώ και για τα μαθηματικά που και εκεί μετά δυσκολίας κάνουμε απλές πράξεις. Το κέντρο όλο αυτό το διάστημα μας βομβάρδιζε με επιπλέον ώρες και θεραπείες και "όλα θα πάνε καλά" Η ειδική παιδαγωγός με καθησύχαζε ότι διαβάζει και κάνει αριθμητική. Πέφτουμε σε μια δασκάλα απρόθυμη και νευρική νεοδιόριστη που δεν βλέπει την ώρα να πάει στο χωριό της και να φύγει από την βρωμοπόλη. Τελικά κάναμε τεστ νοημοσύνης.. το έκαναν αυτοί στο κέντρο, ήθελαν να δουν γιατί η δουλειά τους δεν αποδίδει (?) βγάζουν το τεστ οριακό.. με στέλνουν πάλι στο δημόσιο φορέα.. εκεί βασιζόμενοι στο τεστ μου λένε για οριακή νοημοσύνη ή ελαφρά νοητική στέρηση.. έχω λιώσει στο κλάμα από το μεσημέρι.. για όλες τις λάθος κινήσεις μου.. για το κέντρο που διάλεξα και το οποίο μου το έθαψαν για τη δουλειά που παρουσιάζει στο δημόσιο φορέα που πήγα.. να βρω καλό ειδικό παιδαγωγό με προέτρεψαν... για το τεστ που δεν ξέρω αν είναι σωστό ή αν το παιδί είναι απλά ένα φυσιολογικό δυσλεκτικό παιδί που πήρε κακή εκπαίδευση, για το τι πρέπει να κάνω, ποιος είναι αυτός που θα σώσει το παιδί μου όπως λέει και η Μαριμαρ.. Το Εγώ μου έχει κάνει λάθη;; Έχει κλείσει τα μάτια μου;; Το κοριτσάκι μου είναι πανέξυπνο αλλά ναι δε λέει πάντα με τη σωστή σειρά τους μήνες του χρόνου και μόλις φέτος έμαθε καλά τις ημέρες της εβδομάδας. Που θέλει να παίξει και να χαρεί στο σχολείο όπως κάθε άλλο παιδί και την κόβει το σχόλιο του κάθε συμμαθητή της "αντε πάλι μια ώρα θα κάνει να διαβάσει η Στέλλα", η δασκάλα που δεν βοηθάει.. και στην άκρη εγώ που κάνω τι;; Τρέχω και ξανατρέχω σε ειδικούς και τελικά;; Πρέπει να μάθω να αγαπάω το πρόβλημα του παιδιού μου και ναι είναι πρόβλημα!!!

 

Συγνώμη για το ακατάστατο μήνυμα αλλά η ώρα και η φόρτιση με πιέζουν. Θα τα ξαναπούμε.

Link to comment
Share on other sites

Αγαπητή mariazil ,

Βλέπεις κανέναν γονιό εδώ στο parents και έξω από εδώ που να πιστεύει ότι η δυσλεξία δεν είναι πρόβλημα; Όλοι οι ειδικοί που αναφέρεις και που πήγα έχουν όλες τις καλές προθέσεις , αλλά αντιμετωπίζουν συμπτώματα - δυσλειτουργίες και πληρώνονται γι΄αυτό...

 

Η ίδια η λέξη δυσ- λεξία δεν παραπέμπει σε πρόβλημα; Αν δεν είναι πρόβλημα παρά μόνο αν οι γονείς την θεωρούν πρόβλημα, τότε τι κάνει όλο το σύστημα διάγνωσης και αντιμετώπισης της δυσλεξίας - τι στο καλό αντιμετωπίζει δηλαδή; :confused:

Μαριμάρ, πρόβλημα είναι κάτι που ζητάει λύση και που όσο μένει "άλυτο" μας ταλαιπωρεί και μας βασανίζει και μας θολώνει. Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι είναι οι συνέπειες της διάγνωσης και όχι η ίδια η δυσλεξία.

Η δυσλεξία είναι μια κατάσταση που ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή. Αν δεν αποδεχόμαστε την ύπαρξή της δεν σημαίνει κι ότι δεν υπάρχει. Αυτό λοιπόν που εννούσα είναι ότι όταν οι γονείς αγαπάμε και στηρίζουμε σωστά το παιδί μας, παίρνει κι η δυσλεξία τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν "διαλύεται" η οικογένεια και η γαλήνη της. Όσο πιο νωρίς αποδεχτούμε ότι ναι, είναι μια αντικειμενικά μεγάλη (ή μικρότερη) δυσκολία που καλείται το παιδί να ξεπεράσει, τόσο πιο ψύχραιμα θα την αντιμετωπίσουμε και με την βοήθεια των ειδικών και δεν θα αφήσουμε να κυριεύσει τη ζωή τη δική μας και του παιδιού μας. Γονείς που αγωνίζονται δίπλα με τα παιδιά τους και για αυτό το θέμα θα βρείτε εδώ

http://www.dyslexia-goneis.gr/

http://www.dyslexia.gr/cms/

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=11294

 

estella, θα ήθελα να σε ρωτήσω το εξής, για να καταλάβω καλύτερα την περίπτωση. Πρώτα-πρώτα τί σας έκανε να ξεκινήσατε τις λογο/εργοθεραπείες ; Προηγήθηκε μια διάγνωση και από ποιόν και τί ακριβώς έλεγε η διάγνωση;

Το παιδί ξεκίνησε λογο/εργοθεραπεία όντας στο νήπιο, αν κατάλαβα καλά. Όμως στο νήπιο δεν μπορούμε να μιλάμε για δυσλεξία, άρα τί σας οδήγησε στη λογο/εργοθεραπεία; Θα ήθελα να μας το διευκρινήσεις, αν θέλεις! Μας λες ότι το παιδί επανέλαβε το νήπιο και κάνει και ειδ. αγωγή, άρα έχεις γνωμάτευση από ΚΕΔΔΥ. Το τεστ νοημοσύνης πώς προέκυψε τώρα, δεν τους ρώτησες; Είναι από τα πρώτα που κανονικά αξιολογούν απ'όσο ξέρω.

Μην το βάζεις κάτω και κυρίως μην πανικοβάλλεσαι. Είναι σκληρή η πραγματικότητα για την μικρή σου, αλλά θα τα καταφέρει, όταν σας νιώθει δυνατούς στο πλάι της. :)

Link to comment
Share on other sites

Αγαπημένη estella

Για εσένα και για γονείς σαν εσένα έγραψα την ιστορία μου και καταθέτω την ψυχή μου.

Ξέρω πως είσαι , ξέρω πως αισθάνεσαι γιατί το έχω ζήσει... Κάθε παιδί και κάθε ιστορία είναι βέβαια μοναδικά , αλλά τα συναισθήματα είναι ίδια : απόγνωση, απελπισία, πόνος , θυμός , οργή , αγανάκτηση , ενοχές ...

Μπορείς όμως να βγεις από τον εφιάλτη που ζεις , να διεκδικήσεις τη ζωή σου , να κατανοήσεις , να μάθεις να αγαπάς αληθινά και ένευ όρων και τον εαυτό σου και το παιδί σου. Στείλε μου προσωπικό μήνυμα μέσα από το forum , είμαι εδώ...:P

Link to comment
Share on other sites

Guest Nepheli

Για όσους εξακολουθούν να έχουν απορία και να μπερδεύονται, διαβάστε σας παρακαλώ πιο προσεκτικά ποιος έχει γράψει το κείμενο:

 

Σκέφτηκα σε αυτό το στάδιο, ότι εκτός από μένα, καλό θα ήταν να μιλήσουν κάποιοι άνθρωποι μέσα από τις δικές τους εμπειρίες, να καταθέσουν τα δικά τους βιώματα, έτσι όπως τα είδαν και τα έζησαν. Δεν έχουν σημασία τα ονόματα, αλλά αυτά που έζησαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι, αυτά που κατάλαβαν και είναι αληθινά για αυτούς. Αν κάποιος θέλει να επικοινωνήσει μαζί τους, μπορεί να το κάνει στέλνοντας μέιλ στο blog. Αυτό θα είναι το πρώτο από μια σειρά καταθέσεων, όσων θέλουν να συμμετέχουν σε αυτό το μοίρασμα.

 

http://enallaktikimathisi.blogspot.com/2010/10/blog-post.html

Link to comment
Share on other sites

Μαριμάρ, πρόβλημα είναι κάτι που ζητάει λύση και που όσο μένει "άλυτο" μας ταλαιπωρεί και μας βασανίζει και μας θολώνει. Αυτό στο οποίο αναφέρεσαι είναι οι συνέπειες της διάγνωσης και όχι η ίδια η δυσλεξία.

Η δυσλεξία είναι μια κατάσταση που ακολουθεί το άτομο σε όλη του τη ζωή. Αν δεν αποδεχόμαστε την ύπαρξή της δεν σημαίνει κι ότι δεν υπάρχει. Αυτό λοιπόν που εννούσα είναι ότι όταν οι γονείς αγαπάμε και στηρίζουμε σωστά το παιδί μας, παίρνει κι η δυσλεξία τις πραγματικές της διαστάσεις και δεν "διαλύεται" η οικογένεια και η γαλήνη της. Όσο πιο νωρίς αποδεχτούμε ότι ναι, είναι μια αντικειμενικά μεγάλη (ή μικρότερη) δυσκολία που καλείται το παιδί να ξεπεράσει, τόσο πιο ψύχραιμα θα την αντιμετωπίσουμε και με την βοήθεια των ειδικών και δεν θα αφήσουμε να κυριεύσει τη ζωή τη δική μας και του παιδιού μας. Γονείς που αγωνίζονται δίπλα με τα παιδιά τους και για αυτό το θέμα θα βρείτε εδώ

http://www.dyslexia-goneis.gr/

http://www.dyslexia.gr/cms/

http://www.alfavita.gr/artro.php?id=11294

 

 

 

mariazil, καταρχήν θα ήθελα να σου πω ότι διάβασα το τόπικ αυτό από το πρώτο ποστ και η εντύπωση ότι την ιστορία αυτή την διηγείται η νεφέλη κράτησε λίγα δευτερόλεπτα, μέχρι να πατήσω το λινκ. Κατόπιν βρήκα πάνω πάνω την σημείωση ότι πρόκειται για μια ιστορία που τη διηγείται κάποια άλλη μητέρα. Οπότε, δεν συμφωνώ μαζί σου σχετικά με αυτό το κομμάτι περί ηθελημένης παραπλάνησης.

 

Κατά τα άλλα θα ήθελα να σου πω τι κατάλαβα εγώ από αυτά που διάβασα σε σχέση με την άποψή σου που έκανα quote παραπάνω. Αυτά που αναφέρω είναι καθαρά η δική μου ερμηνεία σ' αυτά που διάβασα και σίγουρα αρμόδιες είναι η μαριμαρ και η νεφέλη να μας τα ξεκαθαρίσουν.

 

Η Μαριμάρ και η Νεφέλη μου έδωσαν να καταλάβω λοιπόν ότι δεν θεωρούν τη δυσλεξία ως δυσλειτουργία αλλά ως διαφορετικότητα (με την καλή έννοια :wink:).

 

Τα "δυσ"λεκτικά παιδιά δεν υστερούν νοητικά από τα υπόλοιπα παιδιά. Απλά έχουν έναν διαφορετικό τρόπο αντίληψης που κάποιες φορές τους βοηθά να διαπρέψουν σε διάφορους τομείς. Όμως ο τρόπος που λειτουργεί το εκπαιδευτικό μας σύστημα είναι κομμένος και ραμμένος για τα "άλλα" παιδιά και όχι γι' αυτά.

 

Σαν ας πούμε να μιλάμε για δεξιόχειρες και αριστερόχειρες. Αν η κοινωνία μας ήταν όλη φτιαγμένη για δεξιόχειρες και τα σχολεία επίσης... και τα θρανία ήταν από αυτά με το ενσωματωμένο τραπεζάκι στα δεξιά και έχουν φτιαχτεί για να τα χρησιμοποιούν μόνο δεξιόχειρες και οι πόρτες για να τις ανοίγουν μόνο δεξιόχειρες... Και αν η κατάσταση είχε φτάσει σε τέτοιο βαθμό που η χρήση του δεξιού χεριού να επιβραβεύεται κιόλας με "Άριστα" στις σχολικές επιδόσεις...

 

...Τότε ένα παιδί που είναι αριστερόχειρας θα δυσκολεύονταν πάρα πολύ στο σχολείο. Μην σου πω ότι θα του ήταν και αδύνατο να γράψει κάτι χρησιμοποιώντας το θρανίο του. Και από βαθμούς, το "Άριστα" ούτε στον ύπνο του.

 

Αυτό όμως δε σημαίνει ότι το παιδί έχει δυσλειτουργία αλλά ότι ο τρόπος που έχει στηθεί η κοινωνία μας και το σχολείο έχει δυσλειτουργία.

 

Σ' αυτήν την περίπτωση δε νομίζω να ήταν ορθή προσέγγιση να μάθουμε στο αριστερόχειρο παιδί να χρησιμοποιεί το δεξί του χέρι για να το βολεύει στο θρανίο αλλά να βάλουμε θρανία που να μπορούν να χρησιμοποιηθούν και από αριστερόχειρες μαθητές!

 

Αυτόν τον παραλληλισμό πήγαινέ τον τώρα στα παιδιά με τη "δυσ"λεξία.;) Είναι δυσλειτουργία του μυαλού τους ή του τρόπου της εκπαίδευσής; Και αν κάτι θα έπρεπε να αλλάξει για να διευκολυνθούν, τι θα ήταν αυτό; Το μυαλό τους ή ο τρόπος διδασκαλίας; Έχει νόημα τελικά η "θεραπεία" αυτών των παιδιών;

.....δε νομίζω τάκη....

Link to comment
Share on other sites

Ευχαριστώ marandnik που είχες το θάρρος να γράψεις την άποψή σου και να είσαι ο εαυτός σου .

 

Ο παραλληρισμός που έκανες είναι πολύ καλός , είναι όντως κάπως έτσι, αλλά η πλήρης εικόνα δεν είναι μόνο αυτή βέβαια ...

 

Δες πώς όμως οι γονείς πονάνε από αυτά που ζουν (το βλέπετε από τις απαντήσεις τους) , οι δε ειδικοί, παρόλες τις καλές προθέσεις τους, υπερασπίζονται με πάθος αυτό που νομίζουν ότι ξέρουν για τη δυσλεξία ...

 

Κανείς μας δεν ρωτάει τα παιδιά και τους ίδιους τους "δυσλεκτικούς" , να μάθει πώς είναι να είσαι εκεί (γιατί θεωρούμε ότι ξέρουμε)

 

Σταθείτε λίγο σε μια διαφορετική άποψη και θεώρηση ζωής και όχι σε συμπτώματα και προβλήματα τύπου "δυσ".

 

Οι άνθρωποι και τα παιδιά με κυρίαρχο το δεξί ημισφαίριο αντιλαμβάνονται αλλιώς τον κόσμο μας από ότι εμείς του αριστερού.

 

Οι θεωρίες και οι γνώσεις μπήκαν και εμποδίζουν να μάθουμε πώς είναι να είσαι εκεί... Ούτε και οι "δυσλεκτικοί" γονείς δεν ξέρουν να το εξηγήσουν, αισθάνονται άβολα και σαν ούφο στον κόσμο , που με τίποτα δεν συγχωρεί την ελεύθερη σκέψη , τη φαντασία και την ευλογημένη ύπαρξη στο Εδώ και Τώρα.

Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...