Recommended Posts

    Καλησπέρα ! Όλοι οι γονείς έχουμε αγωνίες και ανυπομονησία να πούν τα πρώτα λογάκια, να κάνουν τα πρώτα βηματάκια. Όμως τα παιδιά μας θέλουν το χρόνο τους και ξέρουν εκείνα πότε είναι η ώρα τους να τα κάνουν όλα αυτά. Εμένα η μικρή μου είναι 13 μηνών και περπάτησε μια Κυριακή πριν τρεις εβδομάδες που την πέρασε με τον πατέρα της. Νομίζω δεν είναι διόλου τυχαίο. Αν περπάτησε εκείνη τη μέρα είναι επειδή ήταν με τον πατέρα της, το βλέμμα του, ο θαυμασμός του,της έδωσαν κουράγιο. Είναι ένα πολύ άνετο μωρό, από τοτε που γεννήθηκε σε όλα εύκολη. Στο φαγητό, στο παιχνίδι, στον ύπνο (τυχερή είμαι) ακόμα και τα δόντια που άρχισε να βγάζει γυρω στον 9ο μήνα, δεν τα περνάει με πολύ γκρινια αλλά με λίγο κλάμα. Έχω κι αλλη μια κορούλα 29 μηνών, είναι η δεύτερη μου κι αυτό παίζει το ρόλο του. Τώρα λοιπον περπατάει, αλωνίζει όλο το σπίτι, λέει μαμαμαμαμαμά όχι πάντα συνειδητά, μαμ όταν θέλει να φάει (είναι φαγανή) μπαμπαμπα όχι πα΄ντα συνειδητα , τικουτικουτι (χχαχααα) και τζα . Και παιζει κρυφτο με την αδελφη της.Κάνει γεια, παλαμάκια και τζα με τα χεράκια της. Με ανησυχει καμια φορά που θυμαμαι ότι η μεγάλη μου ελεγε πιο πολλά . αλλά σκε΄πτομαι ότι ετούτη είναι πιο χαλαρή. Θα τα πει όλα όταν θέλει εκείνη. ΝΑ τα χαιρόμαστε τα μωράκια μας. Φέτος τις έντυσα αποκριάτικα και συγκινήθηκα. πρωτη φορά χαιρομαστε τις αποκριες ολοι μαζι. 

    • Μου αρέσει 4

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    18 ώρες πρίν, Mama_Anesti_ είπε:

    Κορίτσια το χθεσινο βράδυ ήταν απ τα πιο δύσκολα. Ξυπνούσε καθε δεκα λεπτά αφού τον άφηνα  στην κούνια. Αυτό κράτησε και τρεις ώρες μέχρι να κοιμηθεί και μετά ξυπνούσε κάθε μία ώρα. 

      Τι τζελ για τα δόντια έβαζα,  τον θηλαζα,  τον κουνουσα να νανουριστει, τίποτα! Είχε μία ανησυχία αλλιωτικη! Μέχρι και πυρετό υποψιαστηκα αλλά ευτυχώς ήταν μια χαρά. 

      Και σήμερα νομίζω βρήκα το λόγο. Ετοιμαζόταν βλέπετε ο κύριος! Περπατησαμε!!! Έφυγε επιτέλους μόνος του χωρίς να μου κράτα το δάχτυλο. Όλο το πρωί αλωνιζε μόνος του το σαλονι. Έπεσε μόνο μία φορά και αυτό γιατί έτρεχε αλλά δεν πτοήθηκε, τον σηκωσα και συνέχιζε! Βέβαια όταν ήθελε να πάει κάπου που δεν ένιωθε σίγουρος ερχόταν και με έπαιρνε για να τον πάω.  

      Τελικά δεν χρειάζεται καθόλου άγχος απ την μαμά γιατί πρώτον μεταδίδεται στο παιδί και δεύτερον ποτέ δεν ξέρεις πότε θα κάνουν το επόμενο αναπτυξιακό άλμα.

     

    Εύχομαι και στα δικά σας για όσες μανάδες περιμένουν!

    Μπράβο σας!!! Είναι απίστευτα τα μικρούλια, από την μια στιγμή στην άλλη κατακτούν πράγματα!

    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα