Recommended Posts

    ερωτηση

    παιδι ετων 4 κ κατι ποτε πρεπει να μιλα καθαρα. ποτε πρεπει να πει το ξ,ρ,δ,φ,θ..κλπ

    θελει τις περισσοτερες φορεσ να το ντυνει η μαμα 'εγω δηλαδη΄' ή να το ταιζω...μοναχοπαιδι

    τωρα τον σεπτ πηγε παιδικο, εωσ τωρα τον δεκεμβριο ξερει κ γραφει το ονομα του αναγνωριζει τα μισα γραμματα της αλφαβηταμ μετρα ωσ το 20 κ παει λεγοντασ

    θελει να ειναι μαζι μασ...παιζει με αλλα παδια...ισως ομως αν το αφησουμε μονο του με λογοθεραπευτρια...να μην κατσει.....ποιος η λογοθεραπευτρια ειπε οτι εχει προβλημα με την αρθρωση....η γνωμη των ειδικων...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    θθα ηθελα να ρωτησω στην αθηνα που μπορω να βρω αναπτυξιολογο γιανα μας πει αν θελει η μικρη λογοθεραπεια?ειναι 4και κατι. ενδιαφερομαι κυριως για δημοσιο φορεα αλλα αν δεν βγαλω ακρη θα παω ιδιωτικα.ευχαρστω!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ έχω αρχίσει και κουράζομαι με όλα αυτά. Θέλουμε τα παιδιά μας να γίνονται ένα με τη μάζα και ρομποτακια. Έχουμε καταντήσει οι μισοί από εμάς να τρέχουμε σαν τους βλαμμένους από πολύ νωρίς σε λογουεραπευτες ψυχολόγους και όλο ειδικούς ειδικούς ειδικούς. Δεν ξέρω ξέρω έχω αρχίσει και κουράζομαι. 

    Νιώθω δεν αναπνέω με όλα αυτά. 

    Σκέψου ένα παιδί που το πυρπολουμε γιατί δε λέει το σίγμα, γιατί στα 4 λέει νιουνιες γιατί το ένα γιατί το άλλο, ένα απέραντο άγχος. 

    Ναι κι εγώ της κάνω λογοθεραπεια, έχω σκεφτεί άπειρες φορές να τα παρατήσω. Μια χαρά εξελίσσεται, εγώ όμως δε νιώθω καλά με όλο αυτό.. Κάτι τρέχει.. Και τα παιδιά νιώθω τα σκάμε, σκάμε κι εμείς. 

    Ακούω δασκάλους να βάζουν τεστ κάθε βδομάδα σε παιδιά τρίτης δημοτικού. Σε παιδιά πρώτης γυμνασιου μαθαίνουν κάτι τρελά πράγματα. Και έχεις εμπρος σου κάτι δασκάλους που αντί να πηγαίνουν μπροστά και να ενθαρρύνουν, να δάχτυλο δείχνουν. Ποιος κάνει μπουλιν σε ποιον τελικά.. 

    Δεν ξέρω εγώ έχω αρχίσει να νευριαζω, να με κουράζει αυτό το τέλειο σύστημα... 

    Και είμαι και εκπαιδευτικος. Και δεν ξέρω την τύφλα μου τρομάρα μου. Γιατί έρχονται οι γονείς εντρομοι γιατί δεν πήρε αριστα εκεί και αμφισβητούν μονίμως τα παιδιά τους. Και έχω κουραστεί να τους λέω καλμαρετε το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. 

    Και πατάω κι εγώ σαν μάνα την μπανανοφλουδα. 

    Τι είναι πια σωστό δεν ξέρω. 

    Αλλά αρνούμαι το τέλειο γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει.. 

    Γιαυτό είμαι σίγουρη.. 

    On 2/12/2014 at 2:44 ΜΜ, babyboomboom είπε:

    ερωτηση

    παιδι ετων 4 κ κατι ποτε πρεπει να μιλα καθαρα. ποτε πρεπει να πει το ξ,ρ,δ,φ,θ..κλπ

    θελει τις περισσοτερες φορεσ να το ντυνει η μαμα 'εγω δηλαδη΄' ή να το ταιζω...μοναχοπαιδι

    τωρα τον σεπτ πηγε παιδικο, εωσ τωρα τον δεκεμβριο ξερει κ γραφει το ονομα του αναγνωριζει τα μισα γραμματα της αλφαβηταμ μετρα ωσ το 20 κ παει λεγοντασ

    θελει να ειναι μαζι μασ...παιζει με αλλα παδια...ισως ομως αν το αφησουμε μονο του με λογοθεραπευτρια...να μην κατσει.....ποιος η λογοθεραπευτρια ειπε οτι εχει προβλημα με την αρθρωση....η γνωμη των ειδικων...

    Πλάκα κάνεις μάλλον.... 

    Αν αυτό το παιδί που περιγράφεις έχει πρόβλημα εγώ πρέπει να φουνταρω τώρα. 

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014
    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    10 ώρες πρίν, Nefeli2014 είπε:

    Εγώ έχω αρχίσει και κουράζομαι με όλα αυτά. Θέλουμε τα παιδιά μας να γίνονται ένα με τη μάζα και ρομποτακια. Έχουμε καταντήσει οι μισοί από εμάς να τρέχουμε σαν τους βλαμμένους από πολύ νωρίς σε λογουεραπευτες ψυχολόγους και όλο ειδικούς ειδικούς ειδικούς. Δεν ξέρω ξέρω έχω αρχίσει και κουράζομαι. 

    Νιώθω δεν αναπνέω με όλα αυτά. 

    Σκέψου ένα παιδί που το πυρπολουμε γιατί δε λέει το σίγμα, γιατί στα 4 λέει νιουνιες γιατί το ένα γιατί το άλλο, ένα απέραντο άγχος. 

    Ναι κι εγώ της κάνω λογοθεραπεια, έχω σκεφτεί άπειρες φορές να τα παρατήσω. Μια χαρά εξελίσσεται, εγώ όμως δε νιώθω καλά με όλο αυτό.. Κάτι τρέχει.. Και τα παιδιά νιώθω τα σκάμε, σκάμε κι εμείς. 

    Ακούω δασκάλους να βάζουν τεστ κάθε βδομάδα σε παιδιά τρίτης δημοτικού. Σε παιδιά πρώτης γυμνασιου μαθαίνουν κάτι τρελά πράγματα. Και έχεις εμπρος σου κάτι δασκάλους που αντί να πηγαίνουν μπροστά και να ενθαρρύνουν, να δάχτυλο δείχνουν. Ποιος κάνει μπουλιν σε ποιον τελικά.. 

    Δεν ξέρω εγώ έχω αρχίσει να νευριαζω, να με κουράζει αυτό το τέλειο σύστημα... 

    Και είμαι και εκπαιδευτικος. Και δεν ξέρω την τύφλα μου τρομάρα μου. Γιατί έρχονται οι γονείς εντρομοι γιατί δεν πήρε αριστα εκεί και αμφισβητούν μονίμως τα παιδιά τους. Και έχω κουραστεί να τους λέω καλμαρετε το κάθε παιδί είναι διαφορετικό. 

    Και πατάω κι εγώ σαν μάνα την μπανανοφλουδα. 

    Τι είναι πια σωστό δεν ξέρω. 

    Αλλά αρνούμαι το τέλειο γιατί ξέρω πως δεν υπάρχει.. 

    Γιαυτό είμαι σίγουρη.. 

    Δεν έχω λόγια για να πω πόσο συμφωνώ μαζί σσου. Όχι σα γονιός, γιατί ακόμα απέχω από αυτήν την ηλικία, αλλά σαν εκπαιδευτικός. 

     

    Σαν γονιός πάντως, πιάνω τον εαυτό μου να έχει τέτοια άγχη. ΕΙδικά με την κατανόηση λέξεων και λιγότερο με την ομιλία. Με πιάνουν άγχη. Γιατί άλλα παιδάκια σ' αυτήν την ηλικία δείχνουν να καταλαβαίνουν τι οτυς λένε; Γιατί δείχνουνν πράγματα αν τα ρωτήσεις πού είναι; Γιατί ο δικός μου, ενώ φαινότνα πολύ κινητικό παιδί και μπουσούλησε γρήγορα, αρνείται να αφήσει το χέρι όταν περπατάμε, κλπ.... 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 2 λεπτά , Έσπερος είπε:

    Δεν έχω λόγια για να πω πόσο συμφωνώ μαζί σσου. Όχι σα γονιός, γιατί ακόμα απέχω από αυτήν την ηλικία, αλλά σαν εκπαιδευτικός. 

     

    Σαν γονιός πάντως, πιάνω τον εαυτό μου να έχει τέτοια άγχη. ΕΙδικά με την κατανόηση λέξεων και λιγότερο με την ομιλία. Με πιάνουν άγχη. Γιατί άλλα παιδάκια σ' αυτήν την ηλικία δείχνουν να καταλαβαίνουν τι οτυς λένε; Γιατί δείχνουνν πράγματα αν τα ρωτήσεις πού είναι; Γιατί ο δικός μου, ενώ φαινότνα πολύ κινητικό παιδί και μπουσούλησε γρήγορα, αρνείται να αφήσει το χέρι όταν περπατάμε, κλπ.... 

    Γιατί είναι φυσιολογικό, γιατί τέτοια θα έχεις και θα έχουμε. Κι εμένα με τον ερχομό της μπέμπας κατουριεται Καμμια φορά πάνω της και μου ζήτησε κάνα δυο φορές πάνα, τι πρέπει να κάνω. Κι εγώ υποκλίνομαι στη λογοθεραπευτρια μην μπορώντας να αντίδρασω. 

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    πρίν από 21 λεπτά , Nefeli2014 είπε:

    Γιατί είναι φυσιολογικό, γιατί τέτοια θα έχεις και θα έχουμε. Κι εμένα με τον ερχομό της μπέμπας κατουριεται Καμμια φορά πάνω της και μου ζήτησε κάνα δυο φορές πάνα, τι πρέπει να κάνω. Κι εγώ υποκλίνομαι στη λογοθεραπευτρια μην μπορώντας να αντίδρασω. 

    ΝΟμίζω κάπου μπερδεύουμε το ότι θέλουμε το παιδί μας να μάθει πράγματα για το δικό του καλό (να επικοινωνεί, να ελέγχει την όρεξή του κλπ΄), με το ότι όλο αυτό το συνδυάζουμε με το αν είμαστε καλοί γονείς. Εγώ τουλάχιστον αυτό παθαίνω. ΕΙδικά τώρα για το θέμα της επικοινωνίας, που είναι κάπως νωρίς (14,5 μηνών) αλλά ξέρω ότι άλλο παιδάκια επικοινωνούν κάπως ήδη, αναρωτιέμαι αν φταίει που εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι είναι παιδάκι που παίζει και μόνο του, του αρέσει να τριγυρίζει στο σπίτι, να εξερευνα, να ψαχουλεύει, χωρίς απαραίτητα να είμαι δίπλα του. Όχι όλες τις ώρες προφανώς, αλλά νωρίς το πρωί πχ, που είναι φρέσκος από τον ύπνο, παίζει αρκετά, κι εγώ μαγειρεύω, ή γραφω στο parents, ή κάνω κάτι δικό μου κλπ, και μετά σκέφτομαι μήπως το έχω παρακάνει με την αυτοαπασχόληση και θα έπρεπε να ασχολούμαι περισσότερο...

     

    Η πρόοδος που λες ότι είδατε, πιστεύεις ότι αποδίδεται μόνο στη λογοθεραπεία, ή και τον παιδικό; Δεν θέλω να θίξω τον κλάδο γιατί δεν έχω γνώσεις στο θέμα, αλλά βλέπω ότι έχει μια πολύ καλή στρατηγική προώθησης και αναρωτιέμαι πραγματικά αν είναι τόσο αναγκαίο να τρέχει ο κόσμος τα παιδάκια σε αναπτυξιολόγους, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, παιδοψυχολόγους, για το παραμικρό. Τους λογοθεραπευτές τους βλέπω πολύ "επιθετικούς" στην προώθηση της δουλειάς τους ακόμα και στο σχολείο, εδώ είμαστε μικρό μέρος και γνωριζόμαστε όλοι, αυτά μαθαίνονται, και βλέπω παιδιά που οι γονείς υποψιάζονται μαθησιακές δυσκολίες να τα πηγαίνουν σε λογοθεραπευτές, και να μας μεταφέρουν μετά τις δικές τους απόψεις, έχει τύχει ακόμα και να έρθει λογοθεραπεύτρια στο σχολείο να μας ρωτήσει για τους "μαθητές" της -σε μεγάλη πόλη θα την είχαν διώξει άρον άρον, εδώ είμαστε μικρό μέρος και δεν γίνονται αυτά, κι έτσι έχει τύχει να ξέρω ότι το χ παιδί κάνει λογοθεραπεία (ή μάλλοον πηγαίνει σε λογοθεραπευτή για τις μαθησιακές δυσκολίες που έχιε, χωρίς να το έχει διαγνώσει κανείς), και να μην έχω δει ποτέ τον γγονιό του παιδιού. Γι' αυτό ο και έχω κάποιες επιφυλάξεις και ρωτάω. 

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφωνω καθετα και οριζοντια. Το να μιλαει σωστα το παιδι το κανουμε ρομποτακι; το να βοηθησουμε το παιδι μας στις δυσκολιες του ειναι κακο; τα παιδια που αντιμετωπιζουν θεματακια στην πορεια εχουν κ χαμηλη αυτοεκτιμηση κ αυτοπεποιθηση. Γιατι να μην βοηθησουμε τα παιδια μας;

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    πρίν από 12 λεπτά , ZWH είπε:

    Διαφωνω καθετα και οριζοντια. Το να μιλαει σωστα το παιδι το κανουμε ρομποτακι; το να βοηθησουμε το παιδι μας στις δυσκολιες του ειναι κακο; τα παιδια που αντιμετωπιζουν θεματακια στην πορεια εχουν κ χαμηλη αυτοεκτιμηση κ αυτοπεποιθηση. Γιατι να μην βοηθησουμε τα παιδια μας;

    Χα. Εγώ δεν είπα να μην βοηθήσεις, δεν έχεις καταλάβει τι λέω, δε θέλεις. Κι εγώ έχω τοποθετηθεί στο φόρουμ γιαυτό πολλάκις. Είμαι από τις μαμάδες που έχουν γερο στομάχι και το τόσο που έχω τρέξει δεν ξέρω αν θα το άντεχε άλλη στη θέση μου. Αλλά δε θα το συνεχίσω γιατί δε θέλω. Αν θες διάβασε με και τα ξαναλέμε. Και τα νοήματα να πιάνουμε κάτω από τις λέξεις. 

    Εγώ προσωπικά θα προτιμούσα τη ώρα της λογοθεραπειας να την πάω στις κούνιες. 

    πρίν από 26 λεπτά , Έσπερος είπε:

    ΝΟμίζω κάπου μπερδεύουμε το ότι θέλουμε το παιδί μας να μάθει πράγματα για το δικό του καλό (να επικοινωνεί, να ελέγχει την όρεξή του κλπ΄), με το ότι όλο αυτό το συνδυάζουμε με το αν είμαστε καλοί γονείς. Εγώ τουλάχιστον αυτό παθαίνω. ΕΙδικά τώρα για το θέμα της επικοινωνίας, που είναι κάπως νωρίς (14,5 μηνών) αλλά ξέρω ότι άλλο παιδάκια επικοινωνούν κάπως ήδη, αναρωτιέμαι αν φταίει που εκμεταλλεύομαι το γεγονός ότι είναι παιδάκι που παίζει και μόνο του, του αρέσει να τριγυρίζει στο σπίτι, να εξερευνα, να ψαχουλεύει, χωρίς απαραίτητα να είμαι δίπλα του. Όχι όλες τις ώρες προφανώς, αλλά νωρίς το πρωί πχ, που είναι φρέσκος από τον ύπνο, παίζει αρκετά, κι εγώ μαγειρεύω, ή γραφω στο parents, ή κάνω κάτι δικό μου κλπ, και μετά σκέφτομαι μήπως το έχω παρακάνει με την αυτοαπασχόληση και θα έπρεπε να ασχολούμαι περισσότερο...

     

    Η πρόοδος που λες ότι είδατε, πιστεύεις ότι αποδίδεται μόνο στη λογοθεραπεία, ή και τον παιδικό; Δεν θέλω να θίξω τον κλάδο γιατί δεν έχω γνώσεις στο θέμα, αλλά βλέπω ότι έχει μια πολύ καλή στρατηγική προώθησης και αναρωτιέμαι πραγματικά αν είναι τόσο αναγκαίο να τρέχει ο κόσμος τα παιδάκια σε αναπτυξιολόγους, λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, παιδοψυχολόγους, για το παραμικρό. Τους λογοθεραπευτές τους βλέπω πολύ "επιθετικούς" στην προώθηση της δουλειάς τους ακόμα και στο σχολείο, εδώ είμαστε μικρό μέρος και γνωριζόμαστε όλοι, αυτά μαθαίνονται, και βλέπω παιδιά που οι γονείς υποψιάζονται μαθησιακές δυσκολίες να τα πηγαίνουν σε λογοθεραπευτές, και να μας μεταφέρουν μετά τις δικές τους απόψεις, έχει τύχει ακόμα και να έρθει λογοθεραπεύτρια στο σχολείο να μας ρωτήσει για τους "μαθητές" της -σε μεγάλη πόλη θα την είχαν διώξει άρον άρον, εδώ είμαστε μικρό μέρος και δεν γίνονται αυτά, κι έτσι έχει τύχει να ξέρω ότι το χ παιδί κάνει λογοθεραπεία (ή μάλλοον πηγαίνει σε λογοθεραπευτή για τις μαθησιακές δυσκολίες που έχιε, χωρίς να το έχει διαγνώσει κανείς), και να μην έχω δει ποτέ τον γγονιό του παιδιού. Γι' αυτό ο και έχω κάποιες επιφυλάξεις και ρωτάω. 

    Εσπερο δεν ξέρω σε τι οφείλεται.. Στον παιδικό? Στη λογοθεραπεια? Στη φυσιολογική εξέλιξη του παιδιού? Κανείς δε θα το μάθει και πότε δε θα το μάθω. Το Θεμα είναι ότι πάμε, έχουμε αρκετά σκαμπανεβασματα, άλλοτε είναι άρρωστη η μικρή και καθυστερούμε να πάμε, αργεί πάλι να προσαρμοστεί και πάει λέγοντας. Δεν ξέρω αν γίνεται Δουλειά και κατά πόσο είναι εξαιτίας της λογοθεραπειας. Εγώ συνεχίζω διότι αν δεν το κάνω φοβάμαι μην κάνω λάθος. Κάνουμε πολλή δουλειά στο σπίτι παρά πολλή σε σημείο που έχω κουραστεί με τα πρέπει. Και το παιδί βλέπω να εξελίσσεται, ναι η άρθρωση της είναι χάλια αλλά πριν 7 μήνες δεν έκανε προτάσεις. 

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Υπάρχουν περιπτώσεις που πράγματι οι γονείς αντιδρούν υπερβολικά και ψειρίζουν τα πάντα χωρίς να υπάρχει λόγος, υπάρχουν όμως και περιπτώσεις που πράγματι το παιδί χρειάζεται κάποιου είδους βοήθεια. Εκεί καλό είναι να το ψάχνουν οι γονείς με ψυχραιμία και να κάνουν ό,τι θεωρούν καλύτερο. Μερικά παιδάκια έχουν θέματα άρθρωσης που σιγά σιγά διορθώνονται μόνα τους, άλλα παιδάκια όμως έχουν μεγαλύτερη δυσκολία και εκεί δεν πρέπει κανείς να περιμένει τον χρόνο να γιατρέψει τα πάντα...

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    2 hours ago, Έσπερος said:

    Γιατί δείχνουνν πράγματα αν τα ρωτήσεις πού είναι; Γιατί ο δικός μου, ενώ φαινότνα πολύ κινητικό παιδί και μπουσούλησε γρήγορα, αρνείται να αφήσει το χέρι όταν περπατάμε, κλπ.... 

    Γιατί πολυ πιθανό να μην νιώθει ακόμα ασφαλής να το κάνει, όταν νιώσει καλά με την ισορροπία του θα το κάνει.

    Νομίζω πως από την στιγμή που έρχονται τα παιδιά μας στον κόσμο και έπειτα θα ζούμε μέσα στο άγχος. Ο κάθε ένας από εμάς για διαφορετικούς λόγους, εμένα πχ μίλησε πάρα πολύ νωρίς, όμως δεν περπατούσε...μιλούσε και δεν περπατούσε, και σκεφτόμουν διάφορα μέχρι που μία μέρα σηκώθηκε και περπάτησε και ήταν λες και το έκανε μήνες αυτό. Τώρα έχω άγχος γιατί ενώ μιλάει πολύ καθαρά και γρήγορα (χωρίς τελειά) δεν λέει το ρ το οποίο είναι ακόμα λ, έχει κατακτήσει το ψ,ξ όμως όχι το ρ ακόμα.

    Κάθε φορά όμως βγαίνει κάτι αλλο και ανησυχώ για κάτι νέο...έχω αποδεχθεί όμως πως το άγχος και η ανασφάλεια θα με συνοδεύει για το υπόλοιπο της ζωής μου γιατί πάντα θα έχω στην έννοια μου το παιδί μου.

    Ο κάθε ένας μας κάνει ότι θεωρεί ότι είναι καλύτερο για το παιδί του και ότι πιστεύει πως θα το βοηθήσει. Νεφέλη έχεις δίκιο που θα προτιμούσες να παίζει στις κούνιες η κόρη σου, όμως θεωρώ πως περισσότερα οφέλη της προσφέρεις με το να την πηγαίνεις για λογοθεραπεία εφόσον εσύ η ίδια θεωρείς ότι θέλει βοήθεια. Κάνεις αυτό που ως μητέρα θεωρείς καλύτερο ( και εγώ το ίδιο θα έκανα ).

     

     

    Επεξεργάστηκαν by kotsifikos
    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό που σκέφτομαι πολλές φορές είναι ότι η τάση των σημερινών γονιών να είναι ενημερωμένοι για όλα σχετικά με το παιδί, εκτός από τα άπειρα καλά που έχει, μας βάζει συχνά στη θέση να τοποθετούμε το παιδί μας κάτω από τη λάμπα και να παρακολουθούμε όλο αγωνία τη συμπεριφορά του, την ανάπτυξή του, τις κατακτήσεις του κτλ. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έψαχνα στο ίντερνετ το τι θα πρέπει να κάνει το βρέφος σε κάθε μήνα της ζωής του και έβαζα νοητά τα τικ μου στις κατακτήσεις της μπέμπας μου. Διάβαζα για σημάδια αυτισμού και λοιπών διαταραχών, χωρίς την παραμικρή ένδειξη από το παιδί, θέλοντας να είμαι σε επιφυλακή αν προκύψει κάποια ανησυχητική συμπεριφορά. Έλεος λέω τώρα που τα θυμάμαι! Ευτυχώς με τον καιρό ισορρόπησα, άρχισα να χαλαρώνω και η κρίση μου βελτιώθηκε. 

    Εμείς για παράδειγμα είχαμε μια ελαφριά κινητική καθυστέρηση. Η μικρή καθόταν σαν το Βούδα μέχρι το έτος χωρίς να έχει διάθεση να κουνηθεί. Έβλεπα τα παιδιά φίλων στην ηλικία της να μπουσουλάνε, να πιάνονται από τα έπιπλα, να περπατάνε και αναρωτιόμουν τι γίνεται. Ακόμα και η γιατρός που την είδε στους 12 μήνες μου είπε ότι θα ήθελε να την ξαναδεί σε ένα μήνα για να αξιολογήσει καλύτερα την κατάσταση. Δε χρειάστηκε τελικά γιατί μέσα σε αυτό το μήνα έγιναν όλα μαζεμένα ως δια μαγείας, μέχρι που στο τέλος του μήνα περπατούσε κρατώντας μας με το ένα χεράκι. Τσάμπα το άγχος λοιπόν, το παιδί χρειαζόταν απλά χρόνο. Σε θεματα ομιλίας και αντίληψης λέξεων πχ είναι προχωρημένη. 15 μηνών πια, αντιλαμβάνεται πάρα πολλες λέξεις, μας καταλαβαίνει όταν της μιλάμε, ανταποκρίνεται όταν της ζητάμε να μας φέρει πράγματα, ακολουθεί εντολές κτλ. Στην αντίληψη λέξεων θεωρώ ότι ευθυνόμαστε και εμείς που περνάμε πολύ χρόνο δείχνοντας αντικείμενα και επαναλαμβάνοντας λέξεις αλλά πολλές φορες σκεφτομαι ότι αν το κάναμε σε μικρότερο βαθμό και τα μάθαινε λίγο αργότερα τι θα πάθαινε; Μήπως μερικές φορές υπερβάλλουμε προσπαθώντας να δίνουμε συνεχώς ερεθίσματα στο παιδί;

    Αυτό που σίγουρα έχω μάθει στο μικρό χρονικό διάστημα που είμαι μαμά, είναι ότι στα θέματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη των δεξιοτήτων των παιδιών οφείλουμε να είμαστε ψύχραιμοι, να αξιολογούμε τις καταστάσεις με καθαρό μυαλό, να δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο και να απευθυνόμαστε στους ειδικούς μόνο εφόσον συντρέχει λόγος. Δύσκολο να εφαρμοστεί αλλά με σωστή ενημέρωση και χωρίς πανικό γίνεται μια καλή αρχη. Τα γράφω πιο πολύ για να τα υπενθυμίζω πρώτα από όλα στον εαυτό μου, γιατί όσο θα μεγαλώνει θα πληθαίνουν και οι λίστες με τα τικ :)

    • Μου αρέσει 2

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    1 hour ago, Anna3011 είπε:

    Αυτό που σκέφτομαι πολλές φορές είναι ότι η τάση των σημερινών γονιών να είναι ενημερωμένοι για όλα σχετικά με το παιδί, εκτός από τα άπειρα καλά που έχει, μας βάζει συχνά στη θέση να τοποθετούμε το παιδί μας κάτω από τη λάμπα και να παρακολουθούμε όλο αγωνία τη συμπεριφορά του, την ανάπτυξή του, τις κατακτήσεις του κτλ. Δεν έχει περάσει πολύς καιρός από τότε που έψαχνα στο ίντερνετ το τι θα πρέπει να κάνει το βρέφος σε κάθε μήνα της ζωής του και έβαζα νοητά τα τικ μου στις κατακτήσεις της μπέμπας μου. Διάβαζα για σημάδια αυτισμού και λοιπών διαταραχών, χωρίς την παραμικρή ένδειξη από το παιδί, θέλοντας να είμαι σε επιφυλακή αν προκύψει κάποια ανησυχητική συμπεριφορά. Έλεος λέω τώρα που τα θυμάμαι! Ευτυχώς με τον καιρό ισορρόπησα, άρχισα να χαλαρώνω και η κρίση μου βελτιώθηκε. 

    Εμείς για παράδειγμα είχαμε μια ελαφριά κινητική καθυστέρηση. Η μικρή καθόταν σαν το Βούδα μέχρι το έτος χωρίς να έχει διάθεση να κουνηθεί. Έβλεπα τα παιδιά φίλων στην ηλικία της να μπουσουλάνε, να πιάνονται από τα έπιπλα, να περπατάνε και αναρωτιόμουν τι γίνεται. Ακόμα και η γιατρός που την είδε στους 12 μήνες μου είπε ότι θα ήθελε να την ξαναδεί σε ένα μήνα για να αξιολογήσει καλύτερα την κατάσταση. Δε χρειάστηκε τελικά γιατί μέσα σε αυτό το μήνα έγιναν όλα μαζεμένα ως δια μαγείας, μέχρι που στο τέλος του μήνα περπατούσε κρατώντας μας με το ένα χεράκι. Τσάμπα το άγχος λοιπόν, το παιδί χρειαζόταν απλά χρόνο. Σε θεματα ομιλίας και αντίληψης λέξεων πχ είναι προχωρημένη. 15 μηνών πια, αντιλαμβάνεται πάρα πολλες λέξεις, μας καταλαβαίνει όταν της μιλάμε, ανταποκρίνεται όταν της ζητάμε να μας φέρει πράγματα, ακολουθεί εντολές κτλ. Στην αντίληψη λέξεων θεωρώ ότι ευθυνόμαστε και εμείς που περνάμε πολύ χρόνο δείχνοντας αντικείμενα και επαναλαμβάνοντας λέξεις αλλά πολλές φορες σκεφτομαι ότι αν το κάναμε σε μικρότερο βαθμό και τα μάθαινε λίγο αργότερα τι θα πάθαινε; Μήπως μερικές φορές υπερβάλλουμε προσπαθώντας να δίνουμε συνεχώς ερεθίσματα στο παιδί;

    Αυτό που σίγουρα έχω μάθει στο μικρό χρονικό διάστημα που είμαι μαμά, είναι ότι στα θέματα που σχετίζονται με την ανάπτυξη των δεξιοτήτων των παιδιών οφείλουμε να είμαστε ψύχραιμοι, να αξιολογούμε τις καταστάσεις με καθαρό μυαλό, να δίνουμε τον απαιτούμενο χρόνο και να απευθυνόμαστε στους ειδικούς μόνο εφόσον συντρέχει λόγος. Δύσκολο να εφαρμοστεί αλλά με σωστή ενημέρωση και χωρίς πανικό γίνεται μια καλή αρχη. Τα γράφω πιο πολύ για να τα υπενθυμίζω πρώτα από όλα στον εαυτό μου, γιατί όσο θα μεγαλώνει θα πληθαίνουν και οι λίστες με τα τικ :)

    Μιλας πάρα πολύ ωραία και συμφωνώ σε όλα μαζί σου. Κάπου εκεί ήθελα να καταλήξω. 

    Πες μου όμως, με ποιο μέτρο σύγκρισης και πως θα κάνω εγω την αξιολόγηση? Ψυχραιμη ειμαι, πάντα είμαι, και υπομονετική και προνοητικη. 

    Αλλά πως να αξιολογήσω το παιδί μου εγώ όταν για πρώτη φορά στη ζωή μου συναναστρεφομαι με νήπιο? Εγώ ενστικτωδώς σου λέω πως το παιδί μου τσάμπα τελικά το τρέχω στη λογοθεραπεια. Ξέρω ότι θα μιλήσει όχι απλά καθαρά αλλά θα βγάζει και λόγο. Αλλά έλα που βάσει όσων διαβάζω, βάσει ειδικών, βάσει νέων στατιστικών και και και παω με μπούσουλα αυτά και αναγκάζομαι να της το κάνω. Γιατί αυτά αλλάζουν. Χθες έλεγαν όχι αυγό μέχρι να χρονισει τώρα το δίνουν στον 8ο.

    Στην Κύπρο πρώτη Τάξη θα πηγαίνουν στα 7 κοντά. Και καλά κάνουν. Αναγξωριζουν πόσο σοβαρό ειναι και κακό να πιέζουμε τα παιδιά να γίνουν αστροναύτες από νωρίς. Μερικά απλά παραδείγματα.. 

    6 ώρες πρίν, ZWH είπε:

    Nefeli2014 δεν καταλαβαινω την επιθεση σου. Μαθε να συζητας. Καλη συνεχεια.

    Βαριέμαι να εξηγώ κάθε φορά, σόρυ δε φταις εσύ αλλά αυτό το πράμα του φόρουμ να πρέπει να εξηγούμε κάθε φορά ενώ με ενδιαφέρει το ζουμί το βαριέμαι. Προτιμώ να συνομιλησω με όποιον με "πιάσει" 

    Σορτ κ πάλι καλή συνεχεια

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    12 ώρες πρίν, Nefeli2014 είπε:

    Μιλας πάρα πολύ ωραία και συμφωνώ σε όλα μαζί σου. Κάπου εκεί ήθελα να καταλήξω. 

    Πες μου όμως, με ποιο μέτρο σύγκρισης και πως θα κάνω εγω την αξιολόγηση? Ψυχραιμη ειμαι, πάντα είμαι, και υπομονετική και προνοητικη. 

    Αλλά πως να αξιολογήσω το παιδί μου εγώ όταν για πρώτη φορά στη ζωή μου συναναστρεφομαι με νήπιο? Εγώ ενστικτωδώς σου λέω πως το παιδί μου τσάμπα τελικά το τρέχω στη λογοθεραπεια. Ξέρω ότι θα μιλήσει όχι απλά καθαρά αλλά θα βγάζει και λόγο. Αλλά έλα που βάσει όσων διαβάζω, βάσει ειδικών, βάσει νέων στατιστικών και και και παω με μπούσουλα αυτά και αναγκάζομαι να της το κάνω. Γιατί αυτά αλλάζουν. Χθες έλεγαν όχι αυγό μέχρι να χρονισει τώρα το δίνουν στον 8ο.

    Στην Κύπρο πρώτη Τάξη θα πηγαίνουν στα 7 κοντά. Και καλά κάνουν. Αναγξωριζουν πόσο σοβαρό ειναι και κακό να πιέζουμε τα παιδιά να γίνουν αστροναύτες από νωρίς. Μερικά απλά παραδείγματα.. 

     

    Καταλαβαίνω απόλυτα τον προβληματισμό σου. Νομίζω πάντως πως σε μια αντίστοιχη κατάσταση θα συνέχιζα όπως και εσύ τη λογοθεραπία στο παιδί και θα σου πω το σκεπτικό μου. Θα σκεφτόμουν τι θα έχανα αν συνέχιζα τη λογοθεραπεία ενώ το παιδί δεν τη χρειάζεται. Σίγουρα χρήματα και θα στερούσα χρόνο παιχνιδιού από το παιδί. Από την άλλη όμως αν τη σταματούσα και έβλεπα ότι με τον καιρό το πρόβλημα δε διορθώνεται, το παιδί δυσκολεύεται στις συναναστροφές του, το κοροιδεύουν πχ στο σχολείο, χάνει την αυτοπεποίθησή του κτλ., δε νομίζω ότι θα μπορούσα να διαχειριστώ τις τύψεις μου και να δικαιολογήσω τον εαυτό μου που ενώ είχα πάρει κατεύθυνση από τους ειδικούς ακολούθησα το ένστικτό μου. 

    Γενικά πάντως συμφωνώ ότι όσο περνάνε τα χρόνια και οι επιστήμες εξελίσσονται, είναι πολύ πιθανό όλες αυτές οι προσεγγίσεις να αλλάξουν και να ξαναλλάξουν, όμως δε μπορούμε να κάνουμε και πολλά, ακολουθούμε τα δεδομένα της εποχής, ως νεότερα και πιθανό πιο έγκυρα και έχοντας στο μυαλό μας ότι πιθανότατα τα παιδιά μας θα μεγαλώνουν τα δικά τους παιδιά πολύ διαφορετικά από ότι έμεις σήμερα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Κι εγώ αυτά ακριβώς σκέφτομαι Άννα, μπορεί να το σκέφτομαι, μπορεί να παλινδρομω κι εγώ και να κουράζομαι και να λέω θα τα παρατήσω αλλά ξέρω πως ποτέ δε θα το έκανα. Κι όταν κουράζομαι αμφισβητώ τους πάντες και τα πάντα. Δεν πιστεύω πως δεν έχουν και μια λογική βάση αυτά που λέω, αλλά όπως είπες με βάση τα νέα δεδομένα παμε και με μια στρατηγική. Αν αφήσεις το συναίσθημα να σε κυριεύσει την πάτησες. Μάλιστα τραγική ειρωνεία, παρά την κουβέντα μας εδώ, σημερα επισκέφτηκα την αναπτυξιολογο πάλι για νέες θεραπείες και συνεχίζω ΑΚΌΜΑ ΠΙΟ εντατικά. Περνάμε σε ένα πιο επιθετικό στάδιο που άποτι κατάλαβα είναι το πιο δύσκολο. Πάμε καλά. :) Το βλέπω κι εγώ άλλωστε. Τα λόγια της ομως ήταν βάλσαμο στην ψυχή μου. Η εξέλιξη της μικρής μου σε 8 μήνες είναι θεαματική. Αλλά έχουμε δρόμο μπροστά μας να διανύσουμε.. 

    Επεξεργάστηκαν by Nefeli2014
    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρη αν η εξέλιξη θα ερχόταν από μόνη της με τον ίδιο ρυθμό ή αν οφείλεται στη λογοθεραπεία ή στην προσπάθεια που καταβάλλετε οι γονείς στο σπίτι ή σε συνδυασμό όλων αυτών...

    Μπορείς να το δεις σαν μια ωφέλιμη δραστηριότητα για το παιδί. Από το να το τρέχεις σε ένα σωρό άσχετες δραστηριότητες (που συνήθως ικανοποιούν επιθυμίες των γονιών) ας αφιερώνει κάποιο χρόνο σε λογοθεραπεία και ας αποδειχτεί περιττή εκ των υστέρων. Σίγουρα κοστίζει πολύ αλλά αν μπορείς να ανταποκριθείς ας ξοδέψεις εκεί τα χρήματα και όχι ας πούμε σε ρομποτική ή γενικώς σε περιττά έξοδα.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα