eimaikapoia

περι piercing-θέλω γνώμες γονιών και εφήβων

    Recommended Posts

    Εγώ θα μιλήσω από την άλλη πλευρά, δεν είχα τον χρόνο να διαβάσω τόσα πολλά που γράφτηκαν, αλλά επειδή βλέπω ότι έχει παραγίνει το θέμα με τις τρύπες & τα τατουάζ γενικότερα & κάπου έχει χαθεί το νόημα & η αισθητική πλέον...από νέους & από όλες τις ηλικίες ...εγώ δεν θα προσλάμβανα κατ'αρχήν στην εταιρία μου κάποιον με σκουλαρίκια ή τατουάζ τουλάχιστον σε μέρη που φαίνονται. Γιατί δυστυχώς εμείς οι Ελληνες δεν τα κάνουμε κατ'αρχήν για εμάς... :| τα κάνουμε για να τα δουν οι άλλοι...αποψή μου ...κάνε ότι θέλεις για σένα χωρίς να φαίνεται...πολλοί επηρεάζονται απο την εμφανισή σου...& αυτό μπορεί να σου κοστίσει.... :? :-? :|

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Εγώ θα πω την γνώμη μου και θα ξεκαθαρίσω από την αρχή ότι δεν είμαι ούτε μανούλα, αλλά ούτε και έφηβη. Είμαι 26 ετών. Έχω τελειώσει ένα ΑΕΙ και ελπίζω (αν ο Πρύτανης του ΕΚΠΑ το αποφασίσει κάποια στιγμή) να τελειώσω και τη δεύτερη μέχρι το καλοκαίρι. Έχω δουλέψει σε τράπεζα και ως καθηγήτρια και η δεύτερη σχολή μου είναι παιδαγωγικού χαρακτήρα. Έχω κάποια piercing (δεν αναφέρομαι για τα αφτιά, αλλά ούτε και για όλο το πρόσωπο) και έχω και δύο τατουάζ. Θα μου πείτε "Τι μας νοιάζει το βιογραφικό σου;". Θέλω να δείξω ότι το στερεότυπο που επικρατεί ότι όσοι έχουν piercings και τατουάζ είναι "χασικλήδες" και "άχρηστοι" δεν ισχύει. Για την ακρίβεια είχα ένα ολόκληρο μάθημα στην τελευταία μου σχολή, που λεγόταν "Κοινωνιολογία του Σώματος", που αναφέρεται σε όλον αυτόν τον στιγματισμό που δέχονται τα άτομα που επιλέγουν να "διακοσμίσουν" το σώμα τους.

    Όπως καταλαβαίνετε διάλεξα ένα επάγγελμα, πολύ ιδιαίτερο. Ποτέ δεν έκρυψα στους εργοδότες μου ή στους γονείς των παιδιών στα οποία θα δίδασκα, ούτε τα τατουάζ μου, ούτε τα σκουλαρίκια μου. Θα ήταν κοροϊδία άλλωστε. Ωστόσο, θεωρώ ότι κάποιος θα μπορούσε να μη με "δεχτεί" σε μία θέση, λόγω αυτών και το θεωρώ αν μη τι άλλο κουτό. Έτυχε πριν κάποια χρόνια να βρεθώ με μία οικογένεια για να κάνω μάθημα στην κόρη τους και θα ξεκινάγαμε το μάθημα λίγο μετά τα Χριστούγεννα. Όπως είναι φυσιολογικό -κρύο είχε- φόραγα μακρυμάνικο και έτσι το τατουάζ που έχω στην ωμοπλάτη μου δε φαινόταν. Όταν είπα ότι δεν κρύβω ότι έχω τατουάζ, δε σημαίνει ότι κάθε φορά που πάω σε interview ανακοινώνω και για το τατουάζ μου, δεν υποτίθεται ότι ψάχνουν μοντέλο, αλλά καθηγήτρια και έτσι δεν μπορώ να φανταστώ πώς κάτι τέτοιο θα επηρέαζε τη δουλειά μου, για να θεωρήσω ότι πρέπει να το "δηλώσω". Θα κάναμε μάθημα με το κοριτσάκι μέχρι το Μάη, που θα έδινε για Lower. Κάποια στιγμή, προς τα τελευταία μαθήματα, το τατουάζ μου φάνηκε και η μαμά με ρώτησε πληροφορίες γι αυτό. Μιλήσαμε κανονικότητα και μετά έφυγα. Στο επόμενο μάθημα μου είπε ότι αν το έβλεπε στην πρώτη μας συνάντηση, το πιο πιθανό είναι να μη με επέλεγε και ευτυχώς δεν το είδε γιατί ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένη μαζί μου και με τη δουλειά που κάναμε με την Ζωή. Ωστόσο, εκτός από αυτήν την εμπειρία, δεν είχα κάποια άλλη που να μην επιλέχτηκα λόγω της εμφάνισής μου. Εξάλλου, όταν μιλάω για piercing, έχω ένα μικρό στρασάκι στη μύτη και όταν μιλάω για τατουάζ έχω ένα λουλούδι στην ωμοπλάτη και μία γατούλα στο εσωτερικό του καρπού. Δεν πρόκειται για εικόνες δηλαδή που μπορεί να ταράξουν τα μικρά παιδιά και το θεωρώ απαράδεκτο να κρίνουμε την ικανότητα ενός ανθρώπου να κάνει μία δουλειά σωστά, από αυτά.

     

    Θα συμφωνήσω με την κοκκινοσκουφίτσα σε ένα πράγμα... Έχει παραγίνει το θέμα και πολλοί πλέον επιλέγουν να προσθέσουν κάτι τέτοιο στο σώμα τους χωρίς καν να το σκεφτούν, για να έχουν κάτι κι αυτοί, να δείξουν το καλοκαίρι στην παραλία. Το τατουάζ είναι κάτι που το κουβαλάς στο σώμα σου για μία ζωή. Πρέπει να αποφασίσεις προσεκτικά το σχέδιο για να μη βαράς το κεφάλι σου στον τοίχο. Από όταν ήμουν ανήλικη ακόμα, είχα αποφασίσει ποιο ήθελα να είναι το σχέδιο του πρώτου μου τατουάζ και τι σήμαινε αυτό για μένα. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου ότι κάθε φορά που θα θέλω κάτι τέτοιο, θα περιμένω δύο ολόκληρα χρόνια για να είμαι σίγουρη γι αυτό.

    Το θέμα βέβαια, είναι ότι μας "συμφέρει" που έχει παραγίνει το θέμα, γιατί πλέον όλοι στις οικογένειές τους έχουν έναν άνθρωπο με τατουάζ και αυτός είναι ένας τρόπος να αποφύγουν τον έντονο στιγματισμό. Πώς να πεις "χασικλή" κάποιον που έχει τατουάζ, όταν έχει και η κόρη σου;

     

    Τώρα, όσον αφορά τις διαδικασίες στην Ελλάδα. Ζούσα στο εξωτερικό όταν αποφάσισα να κάνω το ένα από τα δύο μου τατουάζ. Το εργαστήριο στο οποίο πήγα, ζήτησε την ταυτότητά μου για να βεβαιωθεί ότι ήμουν ενήλικη και συζητήσαμε με τις ώρες πριν να μου κλείσει το ραντεβού αρκετό καιρό αργότερα, για να έχω χρόνο να το σκεφτώ. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται στην Ελλάδα και το θεωρώ εγκληματικό. Επίσης, προσέξτε, γιατί υπάρχουν πολλά εργαστήρια με μη εγκεκριμένο εξοπλισμό και μελάνια, καθώς επίσης και πολλά μαγαζιά (που πουλάνε ακόμα και ρούχα) που κάνουν "piercing" για 5 ευρώ με μηχανάκι και όχι με βελόνα. Αυτό το μηχανάκι, έχει πλαστικά κομμάτια που έρχονται σε επαφή με την πληγή που δημιουργεί το άνοιγμα της τρύπας και είναι αδύνατον να αποστειρωθεί σωστά. Με την ηπατίτιδα, το AIDS και ένα κάρο άλλες ασθένιες δεν παίζουμε. Αντί για 5 ευρώ, δώστε 15 και πάτε σε ένα εξειδικευμένο κατάστημα, που θα ανοίξει τη βελόνα μπροστά σας και όλο το υπόλοιπο μηχάνημα (που δεν έρχεται σε επαφή με το σώμα) είναι από χειρουργικό ατσάλι και έχει αποστειρωθεί όπως πρέπει. Αν ο άνθρωπος που θα σας κάνει το piercing ή το tattoo δε φοράει γάντια, απλά κάντε μεταβολή και φύγετε. ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!! Θα συμβούλευα πάντως τους νέους ανθρώπους να κάνουν μετατροπές στο σώμα τους, μετά από κάποια ηλικία. Υπάρχουν πολλά πράγματα στο χαρακτήρα σας που θα αλλάξουν μετά την εφηβεία (δε μιλάω μόνο για την ηλικία αυτή καθ'αυτή, αλλά για το ίδιο σας το σώμα). Αν ένας έφηβος κάνει τατουάζ έναν δράκο σε όλη του την πλάτη, μεγαλώνοντας και αντίστοιχα, αλλάζοντας το σώμα του, μπορεί να καταλήξει να φαίνεται σαν ένα βότσαλο με μουτζούρες γύρω γύρω. Πιστέψτε με, θα το ευχαριστηθείτε πολύ περισσότερο, αν το κάνετε με τα πρώτα δικά σας λεφτά :)

     

    P.S. Διάβασα κάτι, για το οποίο στην Αγγλία θα έχανε τη δουλειά του αυτός που το ανέφερε. "εγώ δεν θα προσλάμβανα κατ'αρχήν στην εταιρία μου κάποιον με σκουλαρίκια ή τατουάζ". Στη Μεγάλη Βρετανία υπάρχει ένας νόμος σχετικά με τον (κοινωνικό) ρατσισμό. Ένας λόγος που πλέον στα βιογραφικά δεν αναφέρεται η εθνικότητα. Αν δεν επιλέξεις κάποιον λόγω της εξωτερικής του εμφάνισης, του κοινωνικού του στάτους ή της εθνικότητάς του και γίνει εμφανέστατα αυτό, είναι πολύ πιθανό, την επόμενη μέρα να στέλνεις αντί να λαμβάνεις βιογραφικά...

     

    -Edit-

    Ένα σχόλιο για κάτι που είδα παρακάτω... Δεν μπορείτε να ζητάτε από τα παιδιά να σας σεβαστούν, αν δεν τους έχετε διδάξει σεβασμό. Μπορεί να μην είμαι μητέρα, αλλά υπήρξα κόρη και τους γονείς μου τους κοίταζα στα μάτια, γιατί πάντα με σέβονταν και άξιζαν το σεβασμό μου. Κι εγώ πέρασα εφηβεία, κι εγώ έκανα τη μικρή επανάστασή μου κάποια στιγμή, αλλά οι γονείς μου πάντα μου μάθαιναν τη δύναμη του διαλόγου. Αν δεν έχετε κουράγιο να κάνε διάλογο, πού να το βρουν τα παιδιά σας, κυρίως στην υπερβολικά πιεσμένη κατάσταση που περνάν από τα 6 μέχρι τα 19 τους; Βγάλαμε τον Άσιμο γυναικοτό και τον καθηγητή Πανεπιστημίου αλήτη που δεν έχει στον ήλιο μοίρα. Προσέξτε μερικοί τι γράφετε, γιατί η ημιμάθειά σας καταντάει επικίνδυνη. Και παρεπιπτόντως, οι άντρες φόραγαν φούστες και το 1821... Αλλά συγγνώμη, τότε τις λέγαμε φουστανέλες και ήταν "ένδοξες". Και στην εκκλησία κάθε Κυριακή σταυροκοπιούνται μπροστά στην εικόνα του Χριστού, αυτός δεν είναι "κάτι άλλο με μακρυά μαλλιά"; Όλα για το θεαθήναι και παίζουμε με τις λέξεις... Ελλάδα του 2013...

    "Παλιά που τα παιδιά δεν τολμούσαν να σηκώσουν κεφάλι στους δασκάλους και τους γονείς τους, και έπευτε και ζονάρι και όλα τα σχετικά, γιατί σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς έχουν γίνει πετυχημένοι άνθρωποι; Ούτε σκουλαρίκια φορούσαν ούτε μαλλιά είχαν." Μαλλιά δεν είχαν; Το '61 δε γεννηθήκατε; Οι άντρες φοράγανε καμπάνες παντελόνια και είχαν φαβορίτες. Οι γυναίκες έκαναν το μαλλί τους περμανάντ μέχρι το ταβάνι και φόραγαν βάτες σαν το ρόμποκοπ. Κάθε γενιά κάπως κάτι τη διαφορά της από την προηγούμενη. Απορρώ γιατί οι γονείς έχουν την τάση να λένε ψέματα στους εαυτούς τους. Όταν μας έλεγαν "έτσι να σου κάνει το παιδί σου", για κάτι τέτοιες στιγμές το έλεγαν...

    "γιατί σήμερα οι περισσότεροι από αυτούς έχουν γίνει πετυχημένοι άνθρωποι; Τώρα όλα τα παιδιά καταντάνε άχρηστοι, και μόνο κοπροσκυλιάζουν." Είμαστε σοβαροί; Θέλετε να το πάμε σε μάχη γενεών; Γιατί η δική σας γενιά οδήγησε την Ελλάδα στην καταστροφή και πέταξε το μπαλάκι στη δική μου γενιά! Για όνομα του θεού! Τι απόψεις είναι αυτές; "Να ξυρίσουν τα παιδιά!" "Να τα πλακώσουν στο ξύλο" "Αν το έκανε το δικό μου το παιδί", τι εγκληματικές απόψεις είναι αυτές που ξεστωμίζετε; Νομίζετε ότι με τέτοιες απόψεις δεν καταπιέζεται το παιδί σας; Νομίζετε ότι όταν θα ξεσπάσει την καταπίεση αυτή κάπου, εσείς θα το μάθετε; Πατέρα θέλουν τα παιδιά, όχι σατράπη. Όλα αυτά τα λέω μέσα από την ψυχή μου, για να μη σας γυρίσουν μπούμερανγκ αυτές οι απόψεις. Αν μη τι άλλο είστε πολύ νέος για να έχετε αυτές τις απόψεις. Σκεφτείτε αυτά που σας λέω! Ψάξτε να βρείτε τη λογική στα λόγια και των δυο μας! Δεν μπορείτε να κυκλοφορείτε ελεύθερος και να λέτε "γυναικοτό" όποιον άντρα έχει σκουλαρίκι στο αφτί, πόσο μάλλον σε ένα θέμα που το διαβάζουν ανήλικοι! Όλα τα "νέα" τα κατακρίνετε. Για το ίντερνετ και τις απόψεις που μοιράζουν μερικοί χωρίς να σκεφτούν το κακό που θα προκαλέσουν το σκεφτήκατε;

     

    Γιατί ας πούμε δεν παίρνουν σαν πρότυπο έναν σπουδαίο καλλιτέχνη, έναν ποιητή, έναν συγγραφέα να του μοιάσουν; Παρά όπου δουν βρωμιά κατευθείαν να κολλήσουν;

    Βέβαια... Σπουδαία παραδείγματα στην ιστορία. Θυμάστε πώς "πέθανε" η Πηνελόπη Δέλτα; Ο Μέγας Αλέξανδρος; Ο Κώστας Καρυωτάκης; Ο Έρνεστ Χέμινγουεϊ που είχε και Πούλιτζερ; Η Βιρτζίνια Γουλφ; Ο Τσαρλς Μποντλέρ; Ο Μπουκόβσκι; Ο Στίβεν Κινγκ; Ο Κέννεντυ; Αν μοιάσουν στις τεράστιες αυτές μορφές της ελληνικής και διεθνούς κοινότητας, τα παιδιά μας θα πεθάνουν από αλκοόλ, όπιο, κοκαΐνη, σύφιλη, δολοφονία και αυτοκτονία. Προτιμώ λοιπόν να μοιάσουν στον κύριο Ανδρέα, εδώ από κάτω που έχει το ψιλικατζίδικο με τη γυναίκα του. Ο ίδιος δεν τελείωσε καν πανεπιστήμιο. Είναι 59 χρονών και πανευτυχής, μιας που το εγγονάκι του άρχισε να περπατάει πριν λίγο καιρό. Είναι ο πιο ευχάριστος άνθρωπος που έχω γνωρίσει. Έχει μακρυά μαλλιά και ακούει Τσακ Μπέρι.

     

    Συγγνώμη για το υπερβολικά μεγάλο μήνυμα, αλλά εγώ που έχω τατουάζ, έχω διδαχτεί να μην κρίνω τους ανθρώπους από την εξωτερική εμφάνιση, να μην αποκαλλώ "φρικιό" κανέναν και να ακούω τα παιδιά για να καταφέρω να λύσω τα προβλήματά τους.

     

    Υ.Γ. Μερικές φορές τα παιδιά πολεμούν τη φωτιά με φωτιά, γιατί έτσι τους μάθαμε. Η αντίδραση στην αντίδραση δε θα οδηγήσει πουθενά, αλλά εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να τους το μάθουμε αυτό.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χευυ ειμαι καινουργια εδω...Οκευ βασικα διαβασα καποια πραγματα εδω περα με τα οποια δεν συνφωνω καθολου! Επειδη καποιος/α εχει piercing δεν ειναι "φρικιο" οπως καποιοι αποκαλουν αυτους τους ανθρωπους....Καποιοι γονεις δεν αφηνουν τα παιδια τους να κανουν ουτε τρυπα στα αφτια μεχρυ καποια ηλικια....Εγω στα 3 μου εκανα τις πρωτες μου τρυπες(μια στο καθε αφτι) στα 12 εκανα και δευτερη και τωρα που ειμαι στα 13 εκανα τρυπα στην μυτη....Δεν σημενει πως ειμαι "αλητακι" η "φρικιο" ουτε πως οι γονεις μου ειναι ανευθινοι επειδη με αφησαν να κανω ! Καποιοι φιλοι μου εχουν τρυπες στο φρυδι η στην γλωσσα ...ναι αυτο νομιζω πως δεν ειναι ωραιο για μια τετοια ηλικια ομως δεν αυτο δεν δειχνει τον χαρκτιρα τους ουτε τις συνηθιες τους απλα το στυλ τους ...το κανουν επειδη τους αρεσει και οχι για μαγκια ξερω'γω ;3 Απλα εκφραζονται δεν κανουν κατι "κακο" :3

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα και από μένα! Κάθισα και διάβασα όλο το θέμα γιατι το βρήκα ενδιαφέρον. Εμένα προσωπικά δεν μου αρέσουν ούτε τα τατουάζ, ούτε το piercing, αλλά γούστα είναι αυτά! Γνώμη μου είναι πάντως (και αναφέρομαι στους πιο μικρούς της παρέας), ότι καλό θα είναι να περιμένουν λιγάκι, γιατί όλοι περάσαμε από την ηλικία (13-18 )που λυσάγαμε και θέλαμε να κάνουμε. Νομίζω ότι λίγο μεγαλύτερος μπορείς να κρίνεις καλύτερα αν πραγματικά θέλεις να κάνεις κάτι τόσο μόνιμο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κατά τη γνώμη μου δεν έχει καμία σχέση η εμφάνιση με τις ικανότητες, επαγγελματικές κλπ, ούτε υποδεικνύει τίποτα το να έχει κάποιος τρύπες ή τατουάζ. Μπορεί να το κάνει για τον εαυτό του, ή για τους άλλους, δεν έχει σημασία (πολλά πράγματα κάνουν οι "καθως πρέπει" άνθρωποι, μόνο και μόνο για να αρέσουν στους άλλους). Οι τρύπες ανοίγουν και κλείνουν χωρίς καμία επίπτωση. Προσοχή σε θέματα υγιεινής και προστασία από μολύνσεις, και βουρ... Δεν υπάρχει λόγος να το απαγορεύουμε στα παιδιά μας, και μετά να τους γίνεται απωθημένο ή να αισθάνονται ότι τους απαγορεύουμε να εκφραστούν. Είναι βασική ανθρώπινη ελευθερία.


    jTosp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Γεια σας και απο μια μαμα με διο πανεμορφα αγορακια...

     

    Πολυ ενδιαφερον το θεμα, και διαβαζοντας καποιες απαντησεις/σχολια εχω σοκαριστει με την αρνητικοτιτα καποιων γονιων...δυστυχως στην Ελλαδα του 2014 βλεπω πως ακομα υπαρχει μεγαλη ανασφαλεια σε γονεις προς τα παιδια τους...και ποσο μαλλον σε ενα θεμα τοσο επιφανειακο (γιατι στην ουσια του επιφανειακο ειναι)..

     

    και γω ως εφηβη εκανα τις τρυπες, σε φρυδι και σαγονι..και ναι οι γονεις μου τοτε φρικαραν οταν με ειδαν(τις εκανα οσο εμενα στο μερος που σπουδαζα, δεν το εκρυψα, τους το πα με την μια απο το τηλεφωνο)...και το καταλαβα και το σεβαστηκα οτι δεν τους αρεσε, και με τα χρονια που περασανε, εγιναν κοματι μου και πλεον κουβεντα δεν γινεται...γιατι ηταν απλα διο σκουλαρικια..οι γονεις μου ηξεραν ποια ειμαι, τι κανω στην ζωη μου και το γεγονος οτι εβαλα σκουλαρικια δεν σημανε αυτοματα οτι αλλαξα και ταυτοτητα...με λιγα λογια οι γονεις μου με εμπιστευτηκαν(περα το πρωτο σοκ)....

     

    σημερα, ετων 34 τα σκουλαρικια αυτα ακομα τα εχω..ουτε το περηφανευομαι, ουτε το κρυβω...με την μανα μου ειμαστε οι καλυτερες φιλες, μιλαμε καθε μερα..στο επαγγελματικο μου περιβαλον (οταν δουλευα) ποτε δεν ειπωθηκε κουβεντα, εφοσον η δουλεια γινεται και ειμαι επαγγελματιας, και ως μανα ξερω πολυ καλα οτι το τελευταιο πραγμα που νοιαζει τα παιδια μου ειναι αν φοραω η οχι σκουλαρικια...η αγκαλια μου τους νοιαζει, αν μπορω να ξυπνησω 10 φορες το βραδυ να τα ηρεμησω τους νοιαζει και αν ειμαι παντα εκει για αυτα...

     

    Η ουσια ειναι μια, αφηστε τα παιδια να αντιδρασουν και να ειστε μαζι τους εκει...ναι, θα παμε μαζι για την τρυπα..να τους μαθαινετε να σεβονται το σωμα τους (ναι κανε τρυπα, αλλα προσοχη στο μαγαζι/υγειινη), να τους μαθαινετε να σεβονται το διαφορετικο, και πανω απο ολα να σας εμπιστευονται..γιατι αυτο αξιζει να δινουμε ως γονεις, ειτε ειναι 2 ειτε 6 ειτε 18...ασφαλεια, εμπιστοσυνη και παντα με ανοιχτα μυαλα...γιατι εχουμε να ακουσουμε πολλα τρελα απο τα καμαρια μας!!

     

    Και πανω απο ολα εμπιστοσυνη σε εμας, και λιγο σκληροπετσια, γιατι αν φοβομαστε τι θα πει η γειτονια, μαθαινουμε στα παιδια μας οτι ο κοσμος δεν ειναι δικος τους, αλλα του γειτονα..οχι, ο κοσμος ανηκει στα παιδια μου και σε κανεναν αλλον!..χαχα!

     

    Συμβουλη για νεους με γονεις που δεν θελουν τα παραπανω, υπομονη ο μονος λογος που αντιδρουν ειναι γιατι σας αγαπανε και φοβουνται...εξηγηστε ηρεμα και δωστε να καταλαβουν οτι οχι δεν γινατε ξαφνικα αλητες - ζητηστε να σας συνοδευσουν, και πανω απο ολα να ειστε ειλικρινεις...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα