papapete

Εσύ θες παιδί και ο/η σύντροφος δεν θέλει...Τι κάνεις?

    Recommended Posts


    Διαφημίσεις


    Να χαίρεστε όλοι τα παιδάκια σας και σύντομα να αποκτήσετε όσοι δεν έχετε. :D Εμείς με 12 χρόνια σχέση ούτε που ανοίγαμε θέμα για παιδιά. Ήταν απαγορευμένο θέμα και από τους φίλους. Όταν παντρευτήκαμε το ανέφερα και η απάντηση ήταν ότι κάποια στιγμή θα κάνουμε. Λύσσαξα να το λέω και τον έλουζα καθημερινά σχεδόν με γκρίνια. Αφού είδα ότι δεν τον έπειθα σταμάτησα να ασχολούμαι. Αυτό ήταν λες και πάτησα το κουμπί και άρχισε να θέλει. Έμεινα έγκυος στη μπέμπα, με τον μπαμπά να μην ασχολείται σχεδόν καθόλου. Πάντα ήταν μαζί μου για τις εξετάσεις αλλά ως εκεί. Όταν γεννήθηκε το μωράκι μας έπεσε πάνω της με τα μούτρα. Κάθε βράδυ την κοιμίζει ( ούτε συζήτηση να ασχοληθώ εγώ) και γενικά μόλις έρχεται από τη δουλειά όλο αγκαλιά την έχει και παίζουν. Δυστυχώς :oops::cry: τώρα βλέπω ότι έπρεπε να περιμένουμε λίγο ακόμα. Ντρέπομαι που το λέω αλλά λίγο η κούραση λίγο τα ξενύχτια λίγο το τρέξιμο κάθε μήνα γιατρούς με έχουν κάνει να μετανιώνω για την επιμονή μου. Δεν την αλλάζω με τίποτα και την λατρεύω αλλά 2ο ούτε καν που σκέφτομαι να κάνουμε. :cry: Δεν έχω κάποια στοιχειώδη βοήθεια και πραγματικά νιώθω ράκος. Πάντως είναι ότι καλύτερο να υπάρχουν 2 παιδάκια στην οικογένεια ( ή και περισσότερα ) αλλά πάντα πρέπει να συμφωνούν και οι δύο και να είναι έτοιμοι. :D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Συμφωνώ για τις συζητήσεις από την αρχή, αλλά τα δεδομένα πολλές φορές αλλάζουν.

     

    Δηλαδή, με τον άντρα μου λέγαμε ότι θέλουμε 2-3 παιδιά πριν παντρευτούμε. Τον έβλεπα και με τα ανίψια του να τρέχει και να παίζει και έλεγα ότι θα γινόταν υποδειγματικός πατέρας.

     

    Τώρα που ο γιός μας είναι σχεδόν 1,5 χρονών, μου ζητάει άλλο παιδί:

    1. Δεν ασχολείται αρκετά με το παιδί, με το σπίτι, με εμένα. Προτιμάει τον υπολογιστή. Για να ασχοληθεί πρέπει να τον ταρακουνήσουμε κλπ

    2. Ξοδεύει ασύστολα χρήματα σε ΚΙΝΟ, ΣΤΟΙΧΗΜΑ κλπ.

    3. Όταν πάμε διακοπές - συνήθως στο χωριό του λόγω οικονομικών δυσκολιών - εξαφανίζεται όλη την ημέρα και μένω εγώ στο σπίτι με το παιδί.

     

    Ναι, το ξέρω ότι αλλιώς τα συζητάγαμε πριν παντρευτούμε, αλλά τώρα το βλέπω κι εγώ αλλιώς. Και από τη μία θέλω να κάνω αδελφάκι για τον γιο μου, από την άλλη λέω να περιμένω κάνα χρόνο ακόμη για να είμαι κι εγώ πιο ήρεμη. :oops::oops:


    ZS95p3.png  hcT0p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ πάντως έχω απογοητευτεί. :( Βλέπω τον καιρό να περνάει, τον άντρα μου να μην το παίρνει απόφαση, κουράστηκα να πετάω σπόντες γιατί έτσι νοιώθω πιο μεγάλη απογοήτευση που δεν πιάνουν τόπο, κουράστηκα όσες φορές προσπάθησα να τον πείσω χρησιμοποιωντας τα 1000 μύρια επιχειρήματα, να έχω μαλώσει γι'αυτό (λαθος μέθοδος) και γενικά κουράστηκα να περιμένω......Πάντως δεν μου λέει όχι κάθετα. Αλλά ούτε και ναι. Προχθές σε μια λέξη που του πέταξα επί του θέματος, μου είπε "δεν μπορούμε να πούμε κάτι που να μην είναι αγχωτικό";Και σκέφτηκα, όταν κάποιος το θεωρεί αγχωτικό είναι δυνατόν να αλλάξει γνώμη;;Μήπως πρέπει να σταματήσω να το σκέφτομαι, μήπως αλλάξουν από μόνα τους τα πράγματα;;Κι αν μετά επαναπαυτεί;; :roll::roll: Ο μικρός είναι ήδη 6. Ε...πόσο ακόμα να περιμένω;;

    Δεν πιστεύω πλέον ότι περνάει από το χέρι μου...... :(


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγώ δεν εχω καταλάβει κατι.....doh.gif

    αφού εμεις τα κυοφορουμε.....εμεις τα ταιζουμε...τα ηρεμουμε.....εμεις ξενυχταμε.....εμεις τα διαβαζουμε...τα τρεχουμε απο δω κι απο κει....εχουμε τις δουλειες μας...τη καθαριοτητα του σπιτιου...εχουμε...εχουμε....ουφ ιδρωσα2jump.gif......οι αντρες γιατι ζοριζονται? μηπως επειδη σε γενικες γραμμες ειναι ευθυνοφοβοι? μηπως φοβουνται μη χασουν τα πρωτεια στη ζωη μας? e142.gif

     

    και για να μην παρεξηγηθω υπαρχουν και οι αντρες που ασχολουνται με τα παιδια τους-ισως κακι καλυτερα απο τη μανα-αλλα ειναι μετρημενοι...ελαχιστοι.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Εμένα είναι κάτι παρόμοιο με αυτό που είπες...αλλά όχι ακριβώς ευθυνόφοβος, μια που ευθύνες έχει αναλάβει μπόλικες!!!Πώς λέγεται αυτός που έχει ανασφάλεια για το μέλλον;;;Μελλονόφοβος;;; :lol::lol::lol: Ε, αυτό είναι ο δικός μου!!!! :lol: Αλλά ενταξει ευτυχώς με το παιδί ασχολείτα, όταν είναι σπίτι. Όχι βέβαια ότι τραβάει εκείνος το μεγάλο κουπί, αλλά ασχολείται αρκετά. Βέβαια, οι ώρες που λείπει από το σπίτι είναι αρκετές μια που έχει ελεύθερο επάγγελμα! :( Λές να φοβάται την κοιλιά και τον τοκετό;;;; :lol::lol::lol:


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μάτα μου, σου έχει πει τι ακριβώς είναι αυτό που τον αγχώνει; Η περίοδος της εγκυμοσύνης, ο πρώτος καιρός που το παιδί θέλει συνεχή φροντίδα, μη χάσει εσένα (καθώς θα είσαι χαμένη με τη φροντίδα του νέου παιδιού +τη φροντίδα του μεγαλύτερου παιδιού).....

    Μάθε τι ακριβώς τον φοβίζει και το αναβάλλει και βρείτε μια λύση. Κρίμα είναι και για σένα που το θες τόσο.

     

    Μακάρι να βρεις λύση..... Σου το εύχομαι..... :)


    oKEPp2.png sL7ap2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    θεωρω πως δεν πρεπει να υπαρχει πιεση για τετοια θεματα, παρα μονο συζητηση. εμεις το θελαμε πολυ και οταν γεννηθηκε ο γιος μας ειμασταν τρισευτυχισμενοι. τους πρωτους 10 μηνες δεν το συζητουσα. τωρα, το θελω πολυ. ο αντρας μου λογω του οτι φοβαται πως θα τα βγαλουμε περα με τα εξοδα και στο ποιος θα μας το κραταει (προς το παρον η πεθερα μου κοιταει το δικος μας παιδι και τα αλλα δυο της κουνιαδας μου) το σκεφτεται. αν ολα πανε καλα σε λιγους μηνες λεμε να βαλουμε μπρος...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ο αντρας μου λογω του οτι φοβαται πως θα τα βγαλουμε περα με τα εξοδα ..

     

    Η απάντηση μου στις ερωτήσεις σας είναι η παραπάνω!!! :roll::(

    Σας ευχαριστώ όλες κορίτσια για τις ευχές σας!! :)


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ναι, γιατι οσο πιο πολυ μεγαλωνουν τοσα περισσοτερα χρειαζονται. το βλεπω και απο τα παιδια της αδερφης μου που ειναι περιπου 10 χρονων και εχουν τρελλαθει στα εξοδα. για ποσο θα του λες του παιδιου "αγαπη μου δεν εχω λεφτα για αυτο?" που σκεφτομαι λαθος βρε κοριτσια?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγώ πριν παντρευτώ και γεννήσω έλεγα ότι σίγουρα θα κάνω δεύτερο παιδί, δεν έπαιζε με τίποτα μόνο ένα, αφού παντρεύτηκα και γέννησα (έγιναν και τα δύο με διαφορά 3 1/2 μηνών) απέκλεισα το ενδεχόμενο δεύτερου παιδιού,ήδη με το που σαράντησα ξεκίνησα αντισυλληπτικά.Οι λόγοι πολλοί:

    -τα έξοδα για το πρώτο παιδί είναι ήδη πολλά, εγώ μπορώ να στερηθώ σε μια δύσκολη στιγμή αλλά σε ένα παιδί δεν μπορώ με τίποτα να στερήσω κάτι που θα το έχει ανάγκη.

    -δουλεύω οπότε ο χρόνος μου είναι πιεσμένος και με το ζόρι με κρατάνε οι δυνάμεις μου μέχρι το βράδυ,που να αντέξω δεύτερο παιδί και να ξεκινάω πάλι από την αρχη..

    -η μητέρα μου με το ζόρι μου κρατάει το πρωτο παιδί, όχι γιατί δεν θέλει αλλά γιατί δεν μπορεί για λόγους υγείας, ήδη μου έχει ξεκαθαρίσει ότι για δεύτερο δεν αντέχει.

    -τα οικονομικά μας δεν είναι και στην καλύτερη τους φάση, ο άντρας μου ακόμα δεν έχει αποφασίσει τι θα κάνει με την δουλειά του και αν θα ξεκινήσει άλλη δουλειά η οποία συνεπάγεται χρέος 1400 ευρώ κάθε μήνα για τα επόμενα 20 χρόνια που με το ζόρι θα βγαίνουμε εμείς όχι να προσθέσω και άλλα έξοδα

    -δεν΄πέρασα και ωραία στην πρώτη εγκυμοσύνη οπότε αμα υποψιαστώ ότι θα ξαναμείνω έγκυος ειλικρινά θα τρελαθώ

    -πιστεύω πως για να είναι ένα παιδί ευτυχισμένο πρέπει να το θέλουν και οι δύο, κάτι τέτοιο στην περίπτωση μας δεν συμβαίνει οπότε το αποκλείω.

    στην αρχή ο άντρας μου θύμωσε πολύ που δεν ήθελα δεύτερο, μια μέρα με ψιλοαπείλησε και με χωρισμό(κάτι το οποίο ποτέ δεν έκανε άσχετα με το ότι εγώ δεν έκανα πίσω) και τελικά αποφασίσαμε να το αφήσουμε για λίγο καιρό και να δούμε αργοτερα τι θα γίνει και αν θα γίνει , αν και πρέπει να ομολογήσω πως όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο σίγουρη νοιώθω ότι πήρα την σωστή απόφαση για εμάς...ο χρόνος θα δείξει....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ παιδία είμαι μπερδεμένη…….

     

    Ο γιος μου το Σεπτέμβριο θα είναι με το καλό 3 χρονών και βλέπω πως πλησιάζει η ώρα που πρέπει να αποφασίσω και εγώ για μια δεύτερη εγκυμοσύνη…

     

    Ομολογώ πως το δεύτερο το θέλω ποιο πολύ για τον γιό μου Για να μην είναι μόνος και να μην στερηθεί την αγάπη, την υποστήριξη το υπέροχο συναίσθημα της αδελφικής αγάπης. Όχι που δεν θα ήθελα εγώ δεύτερο παιδί αλλά υπάρχουν τα "αλλά"

     

    Αναρωτιέμαι???? Πως τα βγάζεις πέρα με ένα δεύτερο μικρό?? Εγώ λείπω πολλές ώρες από το σπίτι (07:20-18:30), ο άντρας μου στην παραμικρή «κούραση» τσαντίζετε οπότε δεν έχω σχεδόν καμία βοήθεια από την πλευρά του, η μητέρα μου δεν μένει συνέχεια Αθήνα και το χρονικό διάστημα που λείπει τρέχω και δεν προλαμβένω. Και τον μικρό τότε τον κρατάει η πεθερά μου αλλά έχω πρόβλημα γιατί δεν μπορεί να τον ταΐσει τίποτα (τουλάχιστον έτσι ισχυρίζεται) και μετά της 7 το βράδυ εγώ προσπαθώ να καλύψω την ημερησία ποσότητα του μικρού (φαγητό, γάλα, φρούτα ότι μπορέσω), έχω επίσης να μαγειρέψω, να συγυρίσω το σπίτι και μετά ΤΕΖΑΑΑ να πέσω στο κρεβάτι :shock:

     

    Και λέω εδώ δεν τα βγάζω πέρα έτσι όπως είμαστε τι θα κάνω με το δεύτερο??? Και γερό σιδερένιο να είναι αλλά αν μου βγει όπως τον γιο μου να μην τρώει εύκολα να μην κοιμάται εύκολα να μην να μην ……… τι κάνω τότε???? Πάω για ψυχίατρο????? :) Από την άλλη όμως αναρωτιέμαι αν έχω το δικαίωμα να στερήσω από τον γιό μου το ωραιότερο δώρο που μπορώ να του δώσω επειδή εγώ κουράζομαι??? :?:?

     

    Πως έχουμε καταντήσει έτσι??? Πως έχει γίνει η καθημερινότητα μας ????? Εγώ σα παιδί είχα χαρεί την μαμά μου το παιχνίδι τα πάντα …… Τώρα βλέπω τα παιδιά και τα λυπάμαι

     

    Παρόλου ταύτα να έχουμε την υγεία μας και να μπορούμε να τρέχουμε σα τρελή όλοι την μέρα


    Rikiki & Καραμελίτσα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έχεις απόλυτο δίκιο σε ότι αίσθημα κι αν σε διακατέχει!!Το θέμα είναι όταν ξεκουραστούμε πλέον, το παιδί μας είναι αυτόνομο, κι εμείς δεν θα μπορούμε να γυρίσουμε το χρόνο πίσω!

    Όντως, τα πράγματα είναι γενικά δύσκολα στις μέρες μας και οι απαιτήσεις της ζωής ακόμα πιο δύσκολες! :?


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τουλαχιστον, οσες θελετε αλλο παιδακι σεβεστε την αποφαση του αντρα σας και περιμενετε μεχρι να πει το "ναι", αντι να τον φερετε προ τετελεσμενου γεγονοτος. Ομως ενας γνωστος μου με 2 παιδια που ηθελε κι αλλα (ενω η συζυγος δεν ηθελε), μετα απο μερικους μηνες κρυφων προσπαθειων στο κρεβατι, καταφερε να την ξαναφησει εγκυο. Αυτη στην αρχη επαθε καταθλιψη οταν καταλαβε οτι ηταν παλι εγκυος, αλλά τελικα το αποδεχτηκε, νομιζοντας οτι "ετυχε" το γεγονος. Ελπιζω ομως ν'αποφασισει να παρει αντισυλληψη στο μελλον, γιατι βλεπω να της "τυχαινει" ξανα, μιας κι ο γνωστος μου ειπε οτι δεν εχει τελειωσει ακομα!

     

    Από την άλλη όμως αναρωτιέμαι αν έχω το δικαίωμα να στερήσω από τον γιό μου το ωραιότερο δώρο που μπορώ να του δώσω

     

    Αυτην την αποψη δεν την πιστεψα ποτε. Απο πού κι ως πού ενας αδερφος ή μια αδερφη ειναι το "ωραιοτερο δωρο" που μπορει ενας γονιος να κανει σ'ενα παιδι, ειδικα οταν το ιδιο το παιδι μπορει να μην το δει ετσι? Εκτος του οτι αυτο το "δωρο" δεν επιστρεφεται (και ειρωνικα οι περισσοτερες περιουσιακες υποθεσεις στα αστικα δικαστηρια ειναι μεταξυ αδερφων), ειναι πολυ αδικο και για το δευτερο παιδι να ερθει στον κοσμο για να κανει παρεα στο πρωτο. Το δευτερο (και καθε) παιδι πρεπει να ερθει στον κοσμο γιατι οι γονεις του το επιθυμουν οσο επιθυμουσαν και το πρωτο.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Οι άνθρωποι κρίνουν και αποφασίζουν για τη ζωή τους πολλές φορές από τις εμπειρίες τους. Εϊναι κάτι το λογικό και πολλές φορές αναπόφευκτο, αφού οι εμπερίες μας πολλές φορές, μας χαράζουν πορεία.

    Είναι λογικό όταν κάποιος έχει αδέρφια και έχει καλή σχέση μ'αυτά και τα θεωρεί μεγάλο δώρο στη ζωή του, να σκέφτεται το ίδιο για το παιδί του. Όπως επίσης ένας άνθρωπος που δεν έχει αδέρφια και αυτό είναι κάτι που θα ήθελε να έχει αλλά δεν ήταν σ'αυτή τη θέση, να θέλει να δώσει αδέρφια στα παιδιά ή στο παιδί του. Πώς μπορείς να απομονώσεις τις προσωπικές εμπειρίες και τα προσωπικά αισθήματα από μια τέτοια απόφαση;

    Για μένα η αδερφή μου είναι (εκτός από την αγάπη των γονιών μου και ότι έχουν κάνει για μένα) το πιο σπουδαίο δώρο των γονιών μου.

    Γι'αυτό και αναπόφευκτα έτσι το βλέπω για το δικό μου παιδί. Φυσικά και το δεύτερο παιδί όταν έρθει θα έρθει γιατί θα το επιθυμούν οι γονείς. Αλλά είναι φυσικό και ανθρώπινο και το να το θέλεις για να έχει μια παρέα-ένα στήριγμα-έναν ακόμη δικό του ανθρωπο το παιδί σου.

    Αυτά είναι μέσα στα λογικά και ανθρώπινα κίνητρα των γονιών. Το περίεργο και το -κατα κάποιο τρόπο- παράλογο είναι να θέλεις να κάνεις τρίτο ή παραπάνω παιδιά για να πάρεις περίπτερο ή ταξί!!! :wink::lol::lol:


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγώ έχω έναν αδελφό και οι σχέσεις μας είναι άψογες Υποστηρίζουμε ο ένας τον άλλον και ξέρουμε πως ο ένας είναι δίπλα στον άλλον ανά πάσα στιγμή. Μοιραζόμαστε πολλά ……

    Και όσο βλέπω γύρω μου (για τον δικό μου κύκλο μιλώ) όλα τα αδέλφια που γνωρίζω είναι αγαπημένα, (δεν λέω πως δεν υπάρχουν και αδέλφια που είναι στα μαχαίρια αλλά αυτό εξαρτάτε νομίζω και από το περιβάλλον και τον τρόπο που μεγάλωσαν. Εμείς Δόξα Τον Θεό δεν έχουμε τέτοια Και δοξάζω που έχω τον αδελφό μου) και πόσο υπέροχο είναι το αδελφικό συναίσθημα λογικό δεν είναι να θέλω να το γευτεί αυτό και το παιδί μου??? Προς Θεού δεν εννοώ πως δεν θα αγαπώ το δεύτερο παιδί ή θα το κάνω μόνο και μόνο για τον μικρό μου Αλλά επειδή ξέρω την αδελφική αγάπη πιστεύω πως δεν πρέπει να του την στερήσω. Αυτή είναι δικιά μου άποψη :D


    Rikiki & Καραμελίτσα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Οι προσωπικές εμπειρίες σίγουρα πάιζουν σημαντικό ρόλο στο αν θα θελήσουμε δευτερο ή τρίτο παιδί, χωρίς βέβαια να παραβλέπω και τον οικονομικό παράγοντα που έιναι υψίστης σημασίας στις μέρες μας...

     

    Εγώ μέχρι 10 ετών ήμουν μοναχοπαίδι και δεν μου άρεσε καθόλου... Ήθελα απεγνωσμένα αδερφάκι για χρόνια και πιστέυω ότι με την δική μου επιμονή αποφάσισαν οι δικοί μου να φερουν στον κόσμο τον αδερφό μου, τον οποίο λατρεύω... Επειδή ξέρω πως έιναι να είσαι μόνη, έιναι ένα συναίσθημα που δε θα το ήθελα για το παιδί μου... Τώρα θα μου πεις ότι το παιδί μου είναι μια άλλη προσωπικότητα και μπορει να μην το νοιάζει τόσο, αλλά και πάλι το θεωρώ υγιές να υπάρχει τουλαχιστον ένα αδερφάκι στην οικογένεια...

     

    Ελπίζω λοιπόν να καταφέρω σύντομα να κάνω άλλο ένα παιδάκι, μιας και έιχα μια παλλινδρομη πριν 2 μήνες... Αν όλα πάνε καλά και θέλει ο Θεός είμαστε έτοιμοι και εγώ και ο άντρας μου (αυτός ακόμη περισσότερο)...


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Ελπίζω λοιπόν να καταφέρω σύντομα να κάνω άλλο ένα παιδάκι, μιας και έιχα μια παλλινδρομη πριν 2 μήνες... Αν όλα πάνε καλά και θέλει ο Θεός είμαστε έτοιμοι και εγώ και ο άντρας μου (αυτός ακόμη περισσότερο)...

     

    Ελπίζω όλα να πάνε καλά και σύντομα να αγκαλιάσετε το νέο σας παιδάκι με υγεία :D


    Rikiki & Καραμελίτσα

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Από ότι διαβάζω όλες μας επηρρεάζουν οι προσωπικές μας εμπειριες, για τις αποφάσεις μας. Τί πιο φυσικό αλλωστε;;;

    Christie, ελπίζω να τα καταφέρετε σύντομα!


    n3kPp3.png

    zewgp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγω παλι κοριτσια νευριαζω οταν βλεπω πως ενα ζευγαρι θελει παιδι δευτερο ή τριτο και δεν προχωραει για λογους οικονομικους. υποτιθεται οτι η κοινωνια στηριζει τις πολυμελης οικογενειες και ζηταει να μην υπαρχει υπογεννητικοτητα στη χωρα μας.

    να προσφερει οικονομικο βοηθημα που να αξιζει τον κοπο να το συζηταει κανεις, παιδικους σταθμους για περισσοτερα παιδακια απ' οτι τωρα, μεγαλυτερο επιδομα λοχεις-γεννας ωραριο και δουλεια για οσες μαμαδες επιθυμουν να δουλεψουν (οχι οπως τωρα που τρεμει το φυλλοκαρδι μας μηπως μας υποβιβασουν και μας διωξουν απο τη δουλεια μας)κ.τλ.

    αλλα που.....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    εγω ειχα ενα πολυ ησυχο πρωτο παιδι και ειχε φτασει 3,5 και δεν αποφασιζα για δευτερο γιατι ειχα βολευτει.Μεγαλωνε,πηγαινε τουαλετα μονη της,πηγαινε παιδικο,ολα καλα.Οταν μου προεκυψε η δευτερη εγκυμοσυνη χωρις να το επιδιωξω στην αρχη μου κακοφανηκε λιγο γιατι σκεφτηκα.....αντε παλι απο την αρχη.Μετα ειπα οτι ηταν ευκαιρια γιατι απο μονη μου δεν θα το αποφασιζα....το σκεφτηκα εξω απο μενα και το ιδιο πιστευω ακομα.Το δευτερο ή κατ'επεκταση το τριτο παιδι δεν το κανω για μενα αλλα για την ζωη τους μετα.Καποια στιγμη οταν οι γονεις φευγουν τα αδερφια εχουν το ενα το αλλο,καποιον πραγματικα δικο τους ανθρωπο.

    Βεβαια δεν μου πεφτει κανενας λογος και σεβομαι και τους γονεις που αποφασιζουν να μεινουν στο ενα παιδι.Ειναι επιλογες που κανεις στη ζωη σου.Απλα ειναι κριμα οταν μπορεις οικονομικα και θελει το ενα μελος να μην το κανεις γιατι δεν θελει ο αλλος....Ματα μου θα χαρω πολυ να μαθω νεα σου ευχαριστα γιατι το θελεις πολυ....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ευχαριστώ πολύ :) Ευχομαι και σε όλες εσάς που θέλετε κι άλλο παιδάκι να το καταφέρετε σύντομα και να αλλάξει γνώμη ο σύζυγος :wink:


    oaiqp2.pngm9YLp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα