Θελει παρεα για να κοιμηθει...

[mmdad]

Και ο μικρος και ο μεγαλος...

 

Εχουμε δυο κρεβατοκαμαρες. Στην μια ειμαστε το ζευγαρι και ο μικρος, στην αλλη η μητερα μου και ο μεγαλος. Δυστυχως δεν υπαρχει αλλος χωρος για να κοιμηθει η μητερα μου και λογο διαφορων υποχρεωσεων θα συνεχισουμε αρκετο καιρο ετσι...

 

Ο μικρος ουρλιαζει οταν τον βαζουμε για υπνο. Οσο κουρασμενος και να ειναι. Θελει να ειναι καποιος στο δωματιο μαζι του μεχρι να κοιμηθει. Δεν χρειαζεται να τον αγκιζουμε ή να του μιλαμε. Αρκει να μας βλεπει..

Το θεμα ειναι οτι τωρα και ο μεγαλος που κοιμοταν πανευκολα και μαλιστα μονος του (η μητερα μου περιμενει να κοιμηθει το παιδι για να παει να ξαπλωσει) θελει παρεα και μαλιστα εμενα..

Εχετε καμια ιδεα? Βασικα πως θα ξαναμαθω τον μικρο να κοιμαται μονος του? Πιστευω οτι ο μεγαλος μετα θα ξαναεχισει να κοιμαται ευκολα..

[xazomanoula]

 

Ο μικρος ουρλιαζει οταν τον βαζουμε για υπνο. Οσο κουρασμενος και να ειναι. Θελει να ειναι καποιος στο δωματιο μαζι του μεχρι να κοιμηθει. Δεν χρειαζεται να τον αγκιζουμε ή να του μιλαμε. Αρκει να μας βλεπει..

 

 

ΑΑΑΑχχχχχ το ίδιο θέμα έχουμε. Κι απ οτι βλέπω ο μεγάλος σου έχουν λίγες μέρες διαφορά με τον δικό μου. Ακόμα κι αν καταφέρει να κοιμηθεί, αν ξυπνήσει και δεν μας δει είναι ικανός να σηκώσει τη γειτονιά στο πόδι. Δεν αντιλαμβάνεται ούτε με το καλό ούτε με το άγριο πως πρέπει να κοιμηθεί. Δοκίμασε κάποιο παραμύθι με ευχάριστους ήρωες. Δεν ξέρω. Κι εγώ στον αγώνα είμαι!!!

[eirini]

Λοιπόν, κορίτσια! Επειδή η κόρη μου κοιμήθηκε πρώτη φορά μόνη της όταν έγινε 16 μηνών, θα σας πω τί έκανα. Καταρχήν δεν κοιμόταν αγκαλιά μου. Απλά έπρεπε να κάθομαι στην καρέκλα απέναντι από το κρεβάτι της να με βλέπει. Άμα σηκωνόμουν πριν την πάρει ο ύπνος κ άκουγε το τρίξιμο, σηκωνόταν κ γινόταν χαμός. Κλάμα, υστερίες κ τα γνωστά κόλπα. Είχα διαβάσει το βιβλίο "κοιμήσου παιδί μου" κ είχα προσπαθήσει ήδη 2 φορές να το εφαρμόσω, αλλά τα παράτησα γιατί μου είχε φανεί πολύ σκληρή η μέθοδος.

Τον Ιανουάριο όμως αποφάσισα πως θα μάθει να κοιμάται μόνη της. Δε μπορούσα άλλο. Έτσι ένα βράδυ, πίνει το γάλα της, της λέω "η μαμά σ'αγαπάει πολύ κ θα πάει τώρα στο σαλόνι". Ε, αναμενόμενος ο χαμός που ακολούθησε. Κλάμα, υστερίες, αναφιλητά, ουρλιαχτά, χοροπηδούσε με μανία πάνω στο κρεβάτι, με φώναζε. Έμπαινα κάθε 2-3 λεπτά την έπαιρνα αγκαλιά, την ηρεμούσα, και της έλεγα το ίδιο "η μαμά σ'αγαπάει πολύ κ θα πάει τώρα στο σαλόνι". Την 1η βραδιά χρειάστηκε κανένα 2ωρο για να κοιμηθεί. Έκλαιγε η μικρή στο δωμάτιό της, έκλαιγα κ γω στο σαλόνι. Αλλά δεν έδειξα την αδυναμία μου. Έμπαινα αποφασισμένη κ με κοφτές, σίγουρες κινήσεις.

Τη 2η βραδιά ακολούθησα την ίδια μέθοδο κ χρειάστηκε 1 ώρα να κοιμηθεί. Την 3η βραδιά κοιμήθηκε χωρίς να βγάλει κιχ!

Είχα διαβάσει τη μέθοδο στο βιβλίο κ δεν είχα πιστέψει πως γίνεται. Μετά, δεν ήθελα να το κάνω γιατί μου φάνηκε απάνθρωπο. Τώρα πια που το παιδί μου έμαθε να κοιμάται μόνο του, έχω αναθεωρήσει.

[Eliza]

Εγώ πάλι δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει τα τόσο μικρά παιδιά να πρεπει να κοιμούνται μόνα τους. Όσο και αν αυτό είναι σούπερ βολικό για εμάς. Είναι απολύτως φυσιολογικό να θέλουν την παρέα μας και την ασφάλεια που προκύπτει από την παρουσία μας. Θα μεγαλώσουν πολύ γρήγορα και δεν θα τα έχουν ανάγκη, γιατί να πρέπει να τους τα στερησουμε αφήνοντάς τα να κλαίνε?

Νανουρίζω και τα 2 μου παιδιά κάθε βράδυ και προσπαθώ να χαίρομαι τη διαδικασία. Εϊναι υπεροχο να παρακολουθείς τα αγγελούδια σου να τα παίρνει ο ύπνος. Όχι πως δεν εκνευρίζομαι κάποιες φορές που η διαδικασία παρατραβάει αλλά το έχω πάρει απόφαση.

Επίσης, υπάρχουν πιο ανώδυνοι (αλλά κοπιαστικοί) τρόποι να πετύχεις να κοιμάται το μωρό μόνο του από το "κοιμήσου παιδί μου".

mmdad καταλαβαίνω ότι αντιμετωπίζεις πρακτικό πρόβλημα με τα 2 παιδιά να σε θέλουν ταυτοχρόνως σε 2 διαφορετικά δωμάτια. Εγώ πλέον τα έχω στο ίδιο και είναι πολύ καλύτερα αλλά και πριν τη μικρή την κοίμιζα παρέα με τον μεγάλο και την μετέγ\φερα μετά.

Αα! και ο μεγάλος θελει εσένα και μόνο εσένα γιατί ξέρει ότι σε έχει ο μικρός. Απόλυτα φυσιολογικό. Ο μικρός κάθεται με άλλον?

[eirini]

Σύμφωνα με τον παιδίατρό μας αλλά κ με άλλες πηγές ενημέρωσης, τα παιδιά από τον 6ο μήνα είναι καλό να πηγαίνουν σε δικό τους δωμάτιο και να κοιμούνται μόνα τους. Όχι επειδή βολεύει τους γονείς, αλλά και για να μάθουν τα ίδια να είναι ανεξάρτητα. Να μένουν μόνα τους χωρίς να φοβούνται, να μη βιώσουν έντονα το αίσθημα του αποχωρισμού το οποίο γίνεται πιο έντονο καθώς τα παιδιά έχουν καλύτερη αντίληψη όσο μεγαλώνουν.

Και γω χαιρόμουν τη διαδικασία του να αποκοιμιέται η μικρή μου, και ας ήμουν κουρασμένη, και ας είχε πιαστεί η μέση μου στην καρέκλα, κ ας είχα 100 δουλειές να με περιμένουν. Το είχα πάρει κ γω απόφαση πως δεν είναι για πολλά χρόνια τα παιδιά μας τόσο μικρά και ευάλωτα, και πως θα το έκανα για όσο χρόνο χρειάζεται. Έβλεπα όμως πως είχε μεγαλώσει αρκετά για να κοιμάται χωρίς τη φάτσα μου για εικόνισμα, δεν ήταν πια μωρό, είχε πλήρη αντίληψη του χώρου και του χρόνου. Έπρεπε να μάθει να κοιμάται μόνη της, για δικό της καλό! Να στηρίζεται στον εαυτό της, να μάθει να χαλαρώνει μόνη της και να νιώσει σίγουρη πως είναι καλά και πως μπορεί να αφεθεί ελεύθερη και να αποκοιμηθεί! Άλλωστε "η μαμά σ'αγαπάει κ θα είναι στο σαλόνι".

Η μέθοδος "κοιμήσου παιδί μου" είναι πολύ σκληρή κ γι'αυτό δεν την ακολούθησα όπως την περιγράφει ο συγγραφέας. Δεν κρατούσα χρόνο για να μπω να δω το παιδί μου. Έμπαινα όποτε θεωρούσα εγώ πως πρέπει να μπω, εναλλάξ με τον άντρα μου. Την έπαιρνα αγκαλιά (η μέθοδος "απαγορεύει"να αγγίξεις το παιδί...) και την καθησύχαζα.

Όπως και να έχει, ο κάθε γονιός κάνει ό,τι καλύτερο νομίζει για το παιδί του. Όλοι οι γονείς θέλουμε ευτυχισμένα, χαρούμενα κ υγιεί παιδιά! Ας κάνει ο καθένας ό,τι πιστεύει καλύτερο!

[mmdad]

Σχετικα με το δωματιο θα θελαμε και τα δυο παιδια μαζι αλλα επειδη δεν γινεται να ερθει η μητερα μου στην κρεβατοκαμαρα θα συνεχισουν να κοιμουνται ετσι...

 

Ο μικρος κοιμαται και με την μαμα μου. Ο μεγαλος την διωχνει... Για μας ειναι μια καινουργια κατασταση αυτο τον θεμα με τον υπνο και το βλεπουμε σαν πισωγυρισμα. Δεν αφηνουμε κανεναν τους να κλαψει. Με το νιαουρισμα τρεχουμε αλλα νομιζω οτι καταλαβαινουν και οι δυο και σε καποιο βαθμο μας εκμεταλευονται απο την αποψη οτι θελου και οι δυο το ιδιο εδω και τωρα..

[Eliza]

Φάση είναι, θα περάσει!

Αφού ο μικρός κοιμάται και με τη μαμά σου, δώσε λίγο παραπάνω χρόνο στον μεγάλο. Θα ησυχάσει και θα ξαναγυρίσει στην προηγουμενη κατάσταση από μόνος του. Εε, με λίιιγη βοήθεια.

[Thaumataki]

Βρε κορίτσια κι εγώ το ίδιο πρόβήμα! Βέβαια, από την 1η μέρα κιόλας μπήκε στο δωμάτιό του ώστε να μην αντιμετωπίσω προβλήματα προσαρμογής όταν θα τον πήγαινα στο δωμάτιό του, αφού πρώρα είχε συνηθίσει να κοιμάται μαζί μας.

Είναι ακόμη μωρούλι οπότε αποκοιμάται στην αγκαλίτσα μου συνήθως. Μόλις τον ακουμπήσω στην κούνια και κάνω να βγω από το δωμάτιο αρχίζει τα κλάματα. Το θέμα του δηλαδή δεν είναι να είναι κάποιος δίπλα του για να αποκοιμηθεί, αλλά να είναι και κάποιος δίπλα του κι όσο κοιμάται και να τον παρατηρεί. Εάν κάνω το λάθος και φύγω σπαράζει....

Και πες να πάει στο καλό αυτό....Το άτομο που θέλει δίπλα του όσο κοιμάται είναι μόνο εγώ! Τον μπαμπά του ή καμία γιαγιά δε τους θέλει....Κι αυτό με περιορίζει αφάνταστα.