Recommended Posts

    Η Αγλαία εχει δίκιο. Ο Φιλιππος ζηταει συνεχώς τη μάνα του και πεφτει στην αγκαλιά μου σα να μη με ξαναδει ποτε.............. :cry:

     

    Ηρεμεί πολύ οταν τον κρατάω αγκαλίτσα και κυριώς οταν κανουμε γυρω-γυρω ολοι ........................ :lol:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Από απολύτως προσωπική εμπειρία θα σου πω ότι ακόμη και αν διακόψεις το θηλασμό το μεγάλο θα εξακολουθεί να ζηλεύει...Προσωπικά διέκοψα στο δίμηνο το θηλασμό του δεύτερου παιδιού μου ακριβώς γιατί θεωρούσα ότι δοκιμάζεται η σχέση μου με τον μεγάλο, ο οποίος εξακολουθεί να ζητά πράγματα και κατά τη διάρκεια του ταϊσματος με μπιμπερό...Και γενικά θέλω συνοπτικά να πω στις μανούλες που αντιμετωπίζουν προβλήματα με το θηλασμό (θα γράψω κάτι αναλυτικά όταν βρω τα ΄λόγια) ότι ο αποθηλασμός μάλλον δεν οδηγεί σε ριζικές αλλαγές σε σχέση με την καθημερινή φροντίδα ενός μωρού και την κατάσταση της μαμάς. Θέλω να πω ότι εγώ σταμάτησα να θηλάζω και έχω ακριβώς το ίδιο μωρό απέναντί μου. Τρώει ανά 3 ώρες και λιγότερο και εξακολουθεί να έχει κολικούς και γκρίνια όλη μέρα η ψυχούλα...Καμία σχέση λοιπόν οι δυσκολίες με το θηλασμό...Κορίτσια παλέψτε το όσο μπορείτε, αξίζει. Εγώ έκανα ακριβώς τα ίδια λάθη με το πρώτο, δε θέλω να λέω ότι το έχω μετανοιώσει, έφτασα στον αποθηλασμό μετά από ώριμη σκέψη, αλλά νομίζώ ότι δεν το πάλεψα όσο έπρεπε. Εξακολουθώ να είμαι συνεχώς δίπλα στο μωράκι μου συνεχώς, αλλά τελικά μου λείπει τόσο η αγκαλίτσα αυτή του θηλασμού. Παλέψτε το λοιπόν, ο θηλασμός είναι ευλογία...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Θα ήθελα να ρωτήσω -όλες εσάς που έχετε πάνω από ένα παιδάκι- εαν αντιμετωπίσατε προβλήματα με το θηλασμό στο επόμενο μωρό. Και για να το κάνω πιο σαφές: όσες κοπέλες γνωρίζω που θήλασαν, πέρασαν από το πιο δύσκολο στάδιο του θηλασμου, αυτό με τις πληγωμένες και ματωμένες θηλές. Στο δεύτερο μωρό ξαναπερνάμε τα ίδια ή έχουν σκληραγωγηθεί οι θηλές μας? ή μήπως εμείς θα γνωρίζουμε καλύτερα (μετά από τόσους μήνες εξάσκησης στο πρώτο μωρό)τη σωστή θηλασμού και δεν θα δημιουργηθούν πληγές?


    242904.png 2/8/2008 Η ΗΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ! ΗΡΘΕΣ ΕΣΥ! ΜΠΕΜΠΟΥΛΗ ΣΕ ΑΓΑΠΑΜΕ ΠΟΛΥ - ΠΟΛΥ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Θα ήθελα να ρωτήσω -όλες εσάς που έχετε πάνω από ένα παιδάκι- εαν αντιμετωπίσατε προβλήματα με το θηλασμό στο επόμενο μωρό. Και για να το κάνω πιο σαφές: όσες κοπέλες γνωρίζω που θήλασαν, πέρασαν από το πιο δύσκολο στάδιο του θηλασμου, αυτό με τις πληγωμένες και ματωμένες θηλές. Στο δεύτερο μωρό ξαναπερνάμε τα ίδια ή έχουν σκληραγωγηθεί οι θηλές μας?

     

    Οι θηλές πληγώνονται μόνο όταν το μωρό δεν είναι σωστά τοποθετημένο στο στήθος και η μαμά επιμένει να το θηλάζει.

     

    Ο πόνος είναι σαν μια μεγάλη καμπάνα που μας λέει ότι κάτι δεν πάει καλά και πρέπει να το αλλάξουμε. Πρέπει να το αλλάξουμε για να επιβιώσει το μωρό γιατί όταν δεν είναι σωστά τοποθετημένο δεν μπορεί να πιει όσο γάλα χρειάζεται και υποσιτίζεται.

     

    Η χρήση μπιμπερό ή πιπίλας τις πρώτες εβδομάδες, μαθαίνουν στο μωρό να πιάνει τη θηλή αρκετά έξω (όπως στο μπουκάλι) με αποτέλεσμα να μην μπορεί να θηλάσει καλά και να πληγώνει τη μαμά.

     

    Στα μαιευτήρια δεν δίνουν τυχαία τόσα μπιμπερό! έχουν το σκοπό τους...

     

    Οι θηλές δεν σκληραγωγούνται! Έχουν ίδιο δέρμα με αυτό των χειλιών.

     

    ή μήπως εμείς θα γνωρίζουμε καλύτερα (μετά από τόσους μήνες εξάσκησης στο πρώτο μωρό)τη σωστή θηλασμού και δεν θα δημιουργηθούν πληγές?

    Συνήθως αν η μαμά κατάφερε να θηλάσει το πρώτο παιδί, ξέρει τι σημαίνει σωστή τοποθέτηση και τα πάει καλύτερα στο δεύτερο :wink:


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Η δική μου εμπειρία - που μοιάζει πολύ με δεκάδες άλλων μαμάδων εδώ στο φόρουμ - είναι η εξής: όλα τα λάθη του κόσμου ως προς το θηλασμό στο πρώτο μου παιδί - λάθος τοποθέτηση (ματωμένες θηλές και απόλυτος πόνος), συμπλήρωμα λόγω ανασφάλειας, ηλίθιο θήλαστρο, καμία ενημέρωση που σε συνδυασμό με τη λαχτάρα μου να θηλάσω με φόρτωσε με μια βαρβάτη απογοήτευση.

     

    Τώρα, στο 2ο μωρό, κλείνω 6,5 μήνες αποκλειστικού θηλασμού (τα φρούτα μπήκαν πριν από 12 μέρες) και όλα πηγαίνουν τέλεια με το θηλασμό. Τι άλλαξε;

     

    Βρήκα το φόρουμ.

     

    Να είσαι καλά!

     

    Φιλικά,

    Ηρώ


    .png.png

     

    «Το μυστικό της Επιτυχίας: Να πηγαίνεις από αποτυχία σε αποτυχία χωρίς να χάνεις το ηθικό σου..»

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Και εγώ συμφωνώ ότι στο δεύτερο γίνονται όλα μόνα τους. Πάει πολύ καλύτερα. στο πρώτο παιδί είχα τσούξιμο στις θηλές και ψιλοπόναγα, δεν ξέρω τι έφταιγε ίσως να μην το έβαζα σωστά, αν και δεν αντιμετωπίσαμε πρόβλημα και το παιδί έτρωγε κανονικά.Ωστόσο στο δεύτερο στο στήθος μου δεν αισθανόμουν καμία διαφορά. Α!! στο πρώτο μου έιχαν πεί να πλένω τις θηλές μου με νερό πρίν κάθε θηλασμό και το έκανα. Στο δευτερο διάβασα που έλεγε η Αγλαία ότι δεν χρειάζεται και ότι έτσι είναι χειρότερα και δεν το ξαναέκανα. Απλά έκανα ντούς κάθε μέρα. Αγλαία μπορεί να παίζει ρόλο και αυτό στο τσούξιμο? το ρωτάω γιατί στα μαιευτηρια ολες οι μάιες προτείνουν πλύσιμο πρίν το θηλασμό οπότε αν επιβαρυνει την κατάσταση καλό είναι να το επισημάνουμε.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ανοίγω αυτό το τόπικ γιατί έχω πολύ άγχος και πιστεύω ότι θα με βοηθήσετε σίγουρα. Δεν κατάφερα να θηλάσω το πρώτο μου παιδί και τώρα θέλω να θηλάσω το δεύτερο. Έχω μιλήσει με την Αγλαϊα, έχω πάρει σχετικά βιβλία, έχω πια μια καλύτερη εικόνα περί τίνος πρόκειται. Αυτό που θέλω από σας είναι να ακούσω τις εμπειρίες σας σχετικά με την αντίδραση του πρώτου σας παιδιού όταν θηλάζατε το δεύτερο. Έχω ένα γιο 26 μηνών, πολύ κολλημένο πάνω μου (ναι, προσκολλούνται και χωρίς να τα θηλάζουμε!!) σε σημείο που δεν θέλει άλλον να του κάνει τα θέματα φροντίδας, τους υπόλοιπους (μπαμπά, γιαγιά, παππού κλπ.) τους έχει για το παιχνίδι και τη μαμά για τη φροντίδα και την παρηγοριά. Είμαι κι εγώ πολύ της αγκαλιάς, φανταστείτε ότι όταν τον είχα νεογέννητο, μπορεί να μην τον θήλασα αλλά τον κουβαλούσα όλη μέρα πάνω μου να με νιώθει και να τον νιώθω. Γίναμε λοιπόν κολληταράκια, δεν είναι καθόλου γκρινιάρης, ούτε σκανταλίτσας αλλά άμα θέλει μαμά κάνει τα πάντα για να την αποκτήσει εκεί και τότε. Αγχώνομαι λοιπόν ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ για την αντίδρασή του άμα με δει με ένα άλλο μωρό όλη μέρα στο στήθος (γιατί διαβάζω ότι αρχικά έτσι εδραιώνεται ο σωστός θηλασμός, με υπομονή και πολλή ώρα στο στήθος). Δεν θέλω και να τον στέλνω στη μαμά μου και να νιώθει ότι τον ξεφορτώνομαι ούτε θέλω να πάψω να του δίνω το γάλα του και να περνάμε ώρες αγκαλίτσα όπως κάνω μέχρι σήμερα. Υπόψιν ότι εφαρμόζω και bed-sharing που σημαίνει ότι κοιμόμαστε και μαζί. Και γενικά δε φοβάμαι μόνο τη δική του αντίδραση αλλά και τη δική μου. Γιατί μην έχοντας ακόμα αγκαλιά το δεύτερο μωρό, νιώθω ότι αγαπώ πιο πολύ το πρώτο κι ότι αν χρειαστεί να διαλέξω ανάμεσα στα δύο, θα διαλέξω το να μη στενοχωριέται το πρώτο κι ως εκ τούτου να αντλώ γάλα για το μωρό ώστε να το φροντίζουν οι άλλοι, να μην ασχοληθώ αποκλειστικά με το πρώτο εγώ.

     

    Τι λέτε για όλα αυτά; Σας θυμίζουν δικές σας ανησυχίες; Θα μου είναι πολύτιμες οι σκέψεις σας.


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μαμά Χριστίνα, να χαίρεσαι τον γιόκα σου και με το καλό να έρθει και το καινούριο σου μωράκι!

    Σου εύχομαι ολόψυχα αυτή τη φορά να τα καταφέρεις με το θηλασμό! Θα σου έλεγα να μην μπλέξεις με αντλήσεις και μπουκάλια, θα σου τρώνε πολύ χρόνο οι αντλήσεις και οι αποστειρώσεις και από τα δύο παιδάκια σου!

     

    Σίγουρα θα υπάρχει κάποια αντίδραση από τον μεγάλο, το πόσο έντονη θα είναι εξαρτάται από το παιδί, αλλά και από τον τρόπο που εσύ θα το αντιμετωπίσεις. Καλά λες πως δεν θέλεις να τον στέλνεις στη γιαγιά! Υπάρχει τρόπος να θηλάζεις και να έχεις αγκαλιά και τον μεγάλο, βρες κάποιο μαξιλάρι που να σε βολεύει (είτε ειδικό είτε απλό), θηλάζοντας το ένα τουλάχιστον χέρι είναι ελεύθερο, όπως επίσης και το ένα πόδι. Εκεί μπορεί να κάθεται ο μεγάλος σου αγκαλίτσα, μπορείς να του διαβάζεις παραμύθια κλπ.

    Εγώ τάιζα τον μεγάλο με το μπιμπερό θηλάζοντας τον μικρό με διάφορους τρόπους, αγκαλιά στο πόδι μου, ξαπλωμένο στον καναπέ, εγώ καθόμουν δίπλα, θήλαζα το μωρό και κρατούσα το μπουκάλι του κ.ο.κ. Όταν έρθει η ώρα θα βρεις κι εσύ τον τρόπο!

    Μην ανησυχήσεις αν ο μεγάλος αντιδρά έντονα με κλάματα ή φωνές, εμένα έκανε έτσι όλο το 1ο εξάμηνο, όμως και το επόμενο μωρό έχει δικαίωμα σ' αυτή τη σχέση με τη μαμά του και στην αγκαλιά, είτε θηλάζεις είτε όχι! Και ακόμα κι αν το μεγαλύτερο παιδί αντιδρά, στο τέλος βγαίνει ωφελημένο απ' αυτή την εμπειρία, να βλέπει στην πράξη τι σημαίνει να φροντίζεις ένα άλλο πλάσμα.

    Άσε τη γιαγιά να ασχοληθεί με τη μαγειρική ή ότι άλλο μπορεί να κάνει για να σε βοηθήσει και άσε τον μεγάλο σου να σε καθοδηγήσει. Κάποιες φορές θα θέλει μόνο εσένα, άλλες θα περνάει μια χαρά με τον μπαμπά ή τη γιαγιά.

    Σου εύχομαι όλα να πάνε καλά, ότι άλλο χρειαστείς, εδώ είμαστε!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    A, ξέχασα να σου πω για το co-sleeping, κι αυτό μπορείς να το συνεχίσεις και με τα δύο παιδιά, φροντίζοντας ώστε να μην έχει πρόσβαση άμεση ο μεγάλος στο μωρό!

    Δεν ξέρω τι έχεις διαβάσει σχετικά, δες εδώ, έχει πληροφορίες για ασφαλείς τρόπους.

     

    http://www.cosleeping.org/


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Με το co-sleeping θα τα ρυθμίσω, δεν το φοβάμαι. Αυτό που λες με το ένα χέρι το ένα μωρό και με το άλλο το άλλο... αυτό είναι που μου φαίνεται κομματάκι δύσκολο. Γιατί έχω επίπεδες θηλές και στο πρώτο παιδί είδα κι έπαθα να την πάρει στο στόμα του, ουσιαστικά μία φορά θυμάμαι να την πιάνει στις 10 μέρες που "θήλασα" (μετά έπαθα μαστίτιδα, έπεσα στο κρεβάτι 2 μέρες με 42 πυρετό, είχα εντελώς απαρέδεκτους γιατρό και μαία που αντί να μου πουν να βγάλω λίγο γάλα μου είπαν ότι έπρεπε να το κόψω... γενικά έπεσα θύμα παραπληροφόρησης και δικής μου άγνοιας). Θυμάμαι λοιπόν ότι με το ένα χέρι κρατούσα το στήθος και με το άλλο το μωρό, αν είχα και τρίτο χέρι πάλι το μωρό θα κρατούσα, τόσο πολύ δυσκολεύτηκα να βρω τρόπο γιατί σου λέω, λόγω θηλής, απλά δεν έβαζε τίποτα στο στόμα του. Του είχαν δώσει και το κλασσικό μπιμπεράκι στο μαιευτήριο που κατά τ' άλλα τους τα σκάμε και θα έπρεπε να μας βοηθούν... άσε, δράμα. Γι΄αυτό έχω κατααγχωθεί τώρα. Ελπίζω να τα καταφέρω πάντως!


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    A, ξέχασα να σου πω για το co-sleeping, κι αυτό μπορείς να το συνεχίσεις και με τα δύο παιδιά, φροντίζοντας ώστε να μην έχει πρόσβαση άμεση ο μεγάλος στο μωρό!

    Δεν ξέρω τι έχεις διαβάσει σχετικά, δες εδώ, έχει πληροφορίες για ασφαλείς τρόπους.

     

    http://www.cosleeping.org/

     

    Τέσσερα παιδάκια βλέπω;;;; Τρία αντράκια και μια νεραϊδούλα;;;; Να τα χαίρεσαι, κούκλα μου, χαρά στο κουράγιο σου! Να τα καμαρώνεις πάντα γερά! Θέλω κι εγώ πολλά παιδιά αλλά λόγω οικονομικών δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Δε θέλω να πιστέψω ότι αυτή θα είναι η τελευταία ου εγκυμοσύνη και σκέφτομαι όταν τα άλλα πάνε πια στα σχολειά τους, να σκαρώσω άλλο ένα!


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Αυτό που λες με το ένα χέρι το ένα μωρό και με το άλλο το άλλο... αυτό είναι που μου φαίνεται κομματάκι δύσκολο. Γιατί έχω επίπεδες θηλές και στο πρώτο παιδί είδα κι έπαθα να την πάρει στο στόμα του

     

    Σε καταλαβαίνω απόλυτα, αυτό κι εγώ δεν το έκανα από την αρχή, γιατί έχω μεγάλο στήθος και έπρεπε να το κρατάω, γιατί αλλιώς του έφευγε. Στην αρχή θα κάνεις πολλή υπομονή, θα γίνεις και λίγο χοντρόπετση στα κλάματα και του ενός παιδιού και του άλλου, θα δεις τι έχουν να σου πουν η Αγλαΐα και άλλες μαμάδες με το ίδιο θέμα μ' εσένα ώστε να βρεις κάποιον τρόπο να μάθει το μωράκι σου να πιάνει καλά.

    Εγώ τον δικό μου τον πρώτο στην αρχή τον είχα ψιλοπαρατήσει, ευτυχώς που έτρωγε μόνος του ο κακομοίρης! Αλλά το μπιμπερό κι εμένα ήθελε να του το κρατάω. Στην αρχή είναι πάντα πολύ δύσκολα όμως τελικά βρίσκεις τρόπους για όλα, γι αυτό μην αγχώνεσαι από τώρα. Τώρα κοίτα να ενημερωθείς όσο πιο πολύ μπορείς για το θηλασμό (ήδη ξέρεις πολύ περισσότερα και δεν θα πάθεις τα ίδια με την πρώτη φορά!) και για τις επίπεδες θηλές και όλα τα άλλα θα λυθούν όταν έρθει η ώρα!

    Σ' ευχαριστώ για τις ευχές σου και σου εύχομαι κι εγώ να αποκτήσεις όσα παιδάκια επιθυμείς και να τα χαρείς πάρα πάρα πολύ!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Δεν έχω έρθει ακόμα στη θέση σου μαμά Χριστίνα, αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια είναι η δικιά σου προεργασία για το μωρό που έρχεται. Μιλάς για το μωρό στο μεγάλο σου παιδάκι? Αυτός πώς το δέχεται, τι λέει?


    7s4guk455fbd45tt.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν έχω έρθει ακόμα στη θέση σου μαμά Χριστίνα, αλλά θα ήθελα να σε ρωτήσω ποια είναι η δικιά σου προεργασία για το μωρό που έρχεται. Μιλάς για το μωρό στο μεγάλο σου παιδάκι? Αυτός πώς το δέχεται, τι λέει?

     

    Είναι 26 μηνών κι ο παιδίατρος μου είπε να περιμένω μέχρι τα Χριστούγεννα για να αρχίσω να του μιλάω γιατί είναι μικρός. Να του βάζω λέει συνεχώς τα dvd που ήταν εκείνος μικρούλης για να αρχίσει να συνειδητοποιεί ότι ήταν μικρός και μεγάλωσε κι έτσι θα γίνει και με το μωρό. Και να πάρω ένα βιβλίο να δείχνει μια οικογένεια, τέτοια πράγματα. Προς το παρόν, του δείχνω την κοιλιά μου, του λέω εκεί μέσα είναι ο μπέμπης και δεν πρέπει να τον κλωτσάμε. Συνήθως γελάει, δείχνει και τη δική του κοιλιά, μερικές φορές μου λέει "όχι, όχι" αλλά γενικά δεν με κλωτσάει. Κι όταν βλέπει κανένα μωρό στην τηλεόραση ή σε βιβλία, μου λέει "μπέμπης" και γελάει. Ααα, και μια φορά είδε μία έγκυο στο δρόμο και την έδειξε λέγοντας "μαμά". Λογικά δεν έχει καταλάβει τι ακριβώς θα συμβεί αλλά τουλάχιστον δέχεται ότι υπάρχει μια ιδιαιτερότητα με την κοιλιά της μαμάς κι έχει μια εικόνα του πώς είναι ένας μπέμπης. Τη φουρτούνα αποκλείεται να τη γλιτώσουμε φυσικά!!


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Είναι 26 μηνών κι ο παιδίατρος μου είπε να περιμένω μέχρι τα Χριστούγεννα για να αρχίσω να του μιλάω γιατί είναι μικρός.

    Αν κρίνω από τη Μαρίνα μου, που ήδη καταλαβαίνει ό,τι της πω ή της ζητήσω και γενικά από αυτά που έχω διαβάσει, ο γιος σου δεν είναι καθόλου μικρός για να καταλάβει αυτά που του λες :lol:

    Ξεκίνα από τώρα, λέγοντάς του δικές σου ιστοριούλες..μετά δείξτου και τα ντιβιντί και τα βιβλία, αλλά αυτό που θα καταλάβει καλύτερα είναι αυτό που θα του λες εσύ, εκεί ανάμεσα στις αγκαλιές :)

    έχεις ένα ατού στα χέρια σου, αυτήν ακριβώς τη προσκόλληση! Φαντάσου να πέρναγε τα terrible two's, να ήταν αντιρρησίας συνεχώς!


    7s4guk455fbd45tt.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Είναι 26 μηνών κι ο παιδίατρος μου είπε να περιμένω μέχρι τα Χριστούγεννα για να αρχίσω να του μιλάω γιατί είναι μικρός.

    Αν κρίνω από τη Μαρίνα μου, που ήδη καταλαβαίνει ό,τι της πω ή της ζητήσω και γενικά από αυτά που έχω διαβάσει, ο γιος σου δεν είναι καθόλου μικρός για να καταλάβει αυτά που του λες :lol:

    Ξεκίνα από τώρα, λέγοντάς του δικές σου ιστοριούλες..μετά δείξτου και τα ντιβιντί και τα βιβλία, αλλά αυτό που θα καταλάβει καλύτερα είναι αυτό που θα του λες εσύ, εκεί ανάμεσα στις αγκαλιές :)

    έχεις ένα ατού στα χέρια σου, αυτήν ακριβώς τη προσκόλληση! Φαντάσου να πέρναγε τα terrible two's, να ήταν αντιρρησίας συνεχώς!

     

    Ναι, έχω αρχίσει ήδη αλλά να σου πω την αλήθεια, είμαι σίγουρη ότι δεν εξαρτάται η αντίδραση που θα έχει με την προετοιμασία που θα του κάνω. Σκέφτομαι ώρες ώρες ότι εγώ ήξερα τι σημαίνει μητρότητα, έβλεπα κιόλας γύρω μου και ήμουν και 30 χρόνων όταν μου συνέβη... αλλά γύρισε ο κόσμος ανάποδα όταν ήρθε το μωρό! Για τέτοια θέματα δεν είμαστε ποτέ καλά προετοιμασμένοι, πρέπει να μας χτυπήσουν κατακέφαλα :lol::lol::lol:


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Έχω ακριβώς τις ίδιες ανησυχίες... Προχτές που έκανα την β επιπέδου χάρηκα βεβαίως που το μωράκι είναι γερό όμως μετά την εξέταση ήμουνα με τα μούτρα κατεβασμένα. Έλεγα στον άντρα μου πως νιώθω οτι θα ανταλλάξω την κόρη μου με ένα άλλο μωρό! Και πως θα χωρέσει στην καρδιά μου το καινούριο το μωράκι.... Θα μου λείψει τόσο η μικρούλα μου όταν θα είμαι στο νοσοκομείο. Σίγουρα το αδερφάκι είναι δώρο για το πρώτο παιδί όμως χρειάζεται και θυσίες, βόλτες που δεν πήγαμε απο τους εμετούς και τις αδιαθεσίες, θέλω να την αγκαλιάσω να την σηκώσω να την παίξω και δεν μπορώ, φοβάμαι μήπως με χτυπήσει, μήπως κάνω καμιά ζημιά κτλ.

    Είναι έργο ζωής η δημιουργία οικογένεια. Έχει δυσκολίες αλλά δεν θα ήθελα να φανταστώ την ζωή μου αλλιώς.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Έχω ακριβώς τις ίδιες ανησυχίες... Προχτές που έκανα την β επιπέδου χάρηκα βεβαίως που το μωράκι είναι γερό όμως μετά την εξέταση ήμουνα με τα μούτρα κατεβασμένα. Έλεγα στον άντρα μου πως νιώθω οτι θα ανταλλάξω την κόρη μου με ένα άλλο μωρό! Και πως θα χωρέσει στην καρδιά μου το καινούριο το μωράκι.... Θα μου λείψει τόσο η μικρούλα μου όταν θα είμαι στο νοσοκομείο. Σίγουρα το αδερφάκι είναι δώρο για το πρώτο παιδί όμως χρειάζεται και θυσίες, βόλτες που δεν πήγαμε απο τους εμετούς και τις αδιαθεσίες, θέλω να την αγκαλιάσω να την σηκώσω να την παίξω και δεν μπορώ, φοβάμαι μήπως με χτυπήσει, μήπως κάνω καμιά ζημιά κτλ.

    Είναι έργο ζωής η δημιουργία οικογένεια. Έχει δυσκολίες αλλά δεν θα ήθελα να φανταστώ την ζωή μου αλλιώς.

     

    Με το θηλασμό πώς το βλέπεις;


    eaZQp3.png KHFyp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τι στο καλό... Συμβαίνει κάτι με τα αστέρια και έχουμε πάθει όλες τα ίδια;;; Εγώ όλο το απόγευμα είμαι έτοιμη να τα μπήξω :cry: Αλλά να σας πω κάτι μου φαίνεται πως όταν γεννήσω με το καλό θα είναι καλύτερα.. Δε θα έχω την κοιλιά θα είμαι πιο ξεκούραστη ακόμα και με λιγότερο ύπνο, γιατί τώρα θέλω αν είναι δυνατόν να κοιμάμαι όλη μέρα και πάλι κομμάτια νιώθω και γιατί απλά θα είμαστε 4!!!


    1133028.png

    1181340.pnglazy.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Σίγουρα το αδερφάκι είναι δώρο για το πρώτο παιδί όμως χρειάζεται και θυσίες, βόλτες που δεν πήγαμε απο τους εμετούς και τις αδιαθεσίες, θέλω να την αγκαλιάσω να την σηκώσω να την παίξω και δεν μπορώ, φοβάμαι μήπως με χτυπήσει, μήπως κάνω καμιά ζημιά κτλ.

    Είναι έργο ζωής η δημιουργία οικογένεια. Έχει δυσκολίες αλλά δεν θα ήθελα να φανταστώ την ζωή μου αλλιώς.

     

    Προσωπική μου άποψη βέβαια, αλλά το αδερφάκι δεν είναι δώρο για το πρώτο παιδί, είναι ένας νέος άνθρωπος στην οικογένεια και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται. Αν η μαμά και ο μπαμπάς θέλουν ακόμα ένα παιδάκι, προχωράνε και μεγαλώνουν την οικογένειά τους, αν όχι, τότε το πρώτο παιδί μπορεί μια χαρά να μεγαλώσει χωρίς αδέρφια. Το πόσα παιδιά θα κάνουμε πρέπει να είναι απόφαση που να μην συνδέεται με κοινωνικές επιταγές και με τις διάφορες απόψεις που κυκλοφορούν σχετικά με το αν είναι καλύτερο να είναι κανείς μοναχοπαίδι ή μέλος μιας μεγαλύτερης οικογένειας.

    Δεν το λέω προσωπικά για σένα zoitheodos, θα το δείτε κι εσείς μόλις γεννηθούν τα μωράκια σας ότι αυτές οι σκέψεις και οι ανησυχίες για το αν θα πρέπει να "θυσιάσετε το συμφέρον του ενός παιδιού για το άλλο", δεν θα περνάνε πια απ' το μυαλό σας, απλά γιατί θα τα καταφέρνετε να ανταποκρίνεστε στις ανάγκες και των δύο παιδιών και να τ' αγαπάτε και τα δύο χωρίς όρια!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Προσωπική μου άποψη βέβαια, αλλά το αδερφάκι δεν είναι δώρο για το πρώτο παιδί,

     

    Στο βιβλίο της η Άννα Πατσούρου περιγράφει πολύ καλά πώς νιώθει το πρώτο παιδί όταν δέχεται ένα τέτοιο "δώρο". Γράφει λοιπόν, ότι είναι σαν ο σύζυγος παντρεύεται ακόμη μια γυναίκα και τη φέρνει στο σπίτι και λέει στην πρώτη γυναίκα: "αγάπη μου, για σένα το έκανα, για να σε βοηθάει στις δουλειές, να έχεις παρέα, να διασκεδάζεις"...


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

     

    Προσωπική μου άποψη βέβαια, αλλά το αδερφάκι δεν είναι δώρο για το πρώτο παιδί,

     

    Στο βιβλίο της η Άννα Πατσούρου περιγράφει πολύ καλά πώς νιώθει το πρώτο παιδί όταν δέχεται ένα τέτοιο "δώρο". Γράφει λοιπόν, ότι είναι σαν ο σύζυγος παντρεύεται ακόμη μια γυναίκα και τη φέρνει στο σπίτι και λέει στην πρώτη γυναίκα: "αγάπη μου, για σένα το έκανα, για να σε βοηθάει στις δουλειές, να έχεις παρέα, να διασκεδάζεις"...

     

    Ακριβώς!

    Βέβαια, αν το δούμε ψυχρά και αντικειμενικά, πολύ χρήσιμη μου φαίνεται αυτή η δεύτερη γυναίκα στο σπίτι :lol::lol::lol:

    Για να μην ξεφύγουμε όμως από το θέμα, όλα μα όλα τα παιδιά χάνουν με τον ερχομό του μικρότερου αδελφού στο σπίτι, όλα ζηλεύουν, όμως έτσι είναι η ζωή και είμαστε όλοι φτιαγμένοι γι αυτή τη ζωή, οπότε κορίτσια θα τα καταφέρετε, κι εσείς και τα πρωτότοκά σας και ναι, τελικά τα παιδάκια σας θα αναπτύξουν σχέση με τα αδερφάκια τους, μπορεί καλή μπορεί άριστη, μπορεί και κακή, πάντως κάτι θα έχει να τους δώσει!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όταν με ρωτάνε τα παιδιά μου (και το κάνουν πολλές φορές, κυρίως όταν δεν φτάνουν τα λεφτά να τους πάρω κάτι ή όταν δεν μπορούμε να πάμε κάπου λόγω του εκάστοτε μωρού) γιατί κάναμε τόσα παιδιά, τους απαντώ γιατί έτσι θέλαμε και αυτό είναι κάτι που αφορά μόνο εμένα και τον μπαμπά σου!


    HXuSp2.pngaS46p2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Όταν με ρωτάνε τα παιδιά μου (και το κάνουν πολλές φορές, κυρίως όταν δεν φτάνουν τα λεφτά να τους πάρω κάτι ή όταν δεν μπορούμε να πάμε κάπου λόγω του εκάστοτε μωρού) γιατί κάναμε τόσα παιδιά, τους απαντώ γιατί έτσι θέλαμε και αυτό είναι κάτι που αφορά μόνο εμένα και τον μπαμπά σου!

     

    :)

     

    Αυτή είναι η αλήθεια! Και τα παιδιά μας αξίζει να ξέρουν την αλήθεια! :)


    IBCLC

    International Board Certified Lactation Consultant

    Για να δείτε τις νέες δημοσιεύσεις του μέλους επισκεφθείτε το σύνδεσμο επιστημονικού συνεργάτη της ΕΕΕΓ: Aglaia Papadima

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα