Veronika

Ιστορίες με αίσιο τέλος για εμάς που δεν είμαστε έγκυες

    Recommended Posts

    NTINAT όλες αυτό ευχόμαστε!.... Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που πολλές μαμάδες έχετε άγχος στο δεύτερο παιδί! Ορισμένες μάλιστα μεγαλύτερο άγχος απ' ό,τι στο πρώτο!!! Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα πώς γίνεται.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    NTINAT όλες αυτό ευχόμαστε!.... Μου κάνει μεγάλη εντύπωση που πολλές μαμάδες έχετε άγχος στο δεύτερο παιδί! Ορισμένες μάλιστα μεγαλύτερο άγχος απ' ό,τι στο πρώτο!!! Αυτό δεν μπορώ να το καταλάβω με τίποτα πώς γίνεται.

     

    Όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ αγχωνόμαστε. Άσχετα λοιπόν με το ότι πολλές μητέρες έχουν ήδη ένα παιδάκι, επειδή θέλουν πάρα πολύ και ένα δεύτερο είναι λογικό να ξανααγχώνονται. Φαντάζομαι ότι στο τρίτο όμως φεύγει πια το άγχος!!! :lol::lol:

    Εγώ ακόμα δεν έχω ξεκινήσει προσπάθειες για δεύτερο αλλά ήδη το έχω στο μυαλό μου και ξέρω ότι θα αγχωθώ πάρα πολύ. Και λόγω ηλικίας (είμαι ήδη 37) αλλά και επειδή εγώ το θέλω πολύ ενώ ο σύζυγος ακόμα δεν βιάζεται... Για να δούμε....


    sL7ap2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Όταν θέλουμε κάτι πάρα πολύ αγχωνόμαστε. Άσχετα λοιπόν με το ότι πολλές μητέρες έχουν ήδη ένα παιδάκι, επειδή θέλουν πάρα πολύ και ένα δεύτερο είναι λογικό να ξανααγχώνονται. Φαντάζομαι ότι στο τρίτο όμως φεύγει πια το άγχος!!! :lol::lol:

    Εγώ ακόμα δεν έχω ξεκινήσει προσπάθειες για δεύτερο αλλά ήδη το έχω στο μυαλό μου και ξέρω ότι θα αγχωθώ πάρα πολύ. Και λόγω ηλικίας (είμαι ήδη 37) αλλά και επειδή εγώ το θέλω πολύ ενώ ο σύζυγος ακόμα δεν βιάζεται... Για να δούμε....

    Εγώ που είμαι 35 και δεν έχω κανένα τι να πω τώρα;;;; :cry::cry::cry: Δεν αισθάνεσαι Lia ότι από τη στιγμή που έκανες ήδη ένα παιδία αυτό σημαίνει πως όλα λειτουργούν ρολόι και όποτε το αποφασίσεις θα κάνεις αμέσως και 2ο; Γιατί να αγχώνεσαι λοιπόν; 8)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λοιπόν, ας γράψω και εγώ - και εδώ, μια και το έχω γράψει και αλλού :) - το πως έγινε και απέκτησα τη Μαρία.....

     

    ..... Παντρεύτηκα στα 31 αλλά παρόλα αυτά δε βιαζόμουνα ιδιαίτερα να μείνω αμέσως έγκυος. Θα έλεγα ότι το απέφευγα όσο μπορούσα. Καθώς είχα μεγαλώσει σε ένα δύσκολο -για να μην πω άσχημο- οικογενειακό περιβάλλον το μόνο που με ένοιαζε αρχικά, ήταν να έχω εγώ μια ήρεμη και ασφαλή οικογενειακή ζωή, αρχικά με τον σύζυγο και αργότερα, εφόσον όλα κυλούν καλά, να έρθει και ένα τουλάχιστον παιδάκι. Θέλαμε να κάνουμε και κάποια ταξιδάκια ξένοιαστα .....

    Την άποψή μου αυτή ενίσχυσε και το γεγονός ότι είχα υπερθυρεοειδισμό για τον οποίο ακολουθούσα κάποια θεραπεία και με τα χάπια που έπαιρνα δεν έπρεπε σε καμμία περίπτωση να μείνω έγκυος.

    Τέλος πάντων, όλα πήγαιναν καλά, και 3 χρόνια μετά το γάμο και αφού είχαμε μπει και στο δικο μας σπίτι, αποφάσισα να ξεμπερδεύω μια και καλή με τον θυρεοειδή μου έτσι ώστε άμεσα να μπει το παιδί στη ζωή μας. Ήμουν ήδη 34. Για κακή μου τύχη η εγχείρηση μου με άφησε "άφωνη" για 5 μήνες και με πολύ κακή ψυχολογία. Και όλοι γύρω μου να προσπαθούν να με πείσουν ότι ας μην έχω φωνή μπορώ να κάνω παιδί και θα έρθει και η φωνή μου σιγά σιγά.... να μην αφήνω τον καιρό να περνάει.

    Μετά από 5 μήνες άρχισε να επανέρχεται η φωνή μου και επιτέλους άρχισα πια να ξανασκέφτομαι το παιδί. Σταμάτησα τα αντισυλληπτικά και σκέφτηκα να περιμένω και κανένα 4μηνο να "καθαρίσει" ο οργανισμός. Έλα όμως που με το που έκλεισα τα 35.... σαν να με χτύπησε το ρεύμα.... ΗΘΕΛΑ ΠΑΙΔΙ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!!! Με είχαν βομβαρδίσει και ολες μου οι φίλες που είχαν ήδη παιδιά ότι πλέον δε θα μπορώ να μείνω εύκολα έγκυος... Ένιωθα πως έχασα το τρένο και θα έμενα άτεκνη και μαγκούφα..... Εκεί ξεκίνησε το μεγάλο άγχος το οποίο μετέδωσα και στο σύζυγο. Μάταια προσπαθούσε να με πείσει κάθε φορά που ερχόνταν η περίοδος πως όλα θα πάνε καλά. Εγώ έπεφτα σε κατάθλιψη. Οπότε κάποια στιγμή δεν άντεξε. Τη μέρα που μου ήρθε η περίοδος και εγώ "έπεσα να πεθάνω" που λένε..... με πήρε από το χέρι -κυριολεκτικά- και με έσυρε στη γυναικολόγο να κάνουμε τις απαραίτητες εξετάσεις. Για κακή μου τύχη, μου έκλεισε ραντεβού μετά από 1,5 μήνα..... Τρελλάθηκα... Έπρεπε να ξανααδιαθετήσω και μετά να πάω.... Θα έχανα κι άλλο μήνα!!!

    Περίμενα σαν τρελή να περάσει ο καιρός να πάω στο ραντεβού και να ξεκινήσουμε τις εξετάσεις.... Πέρασε ο μήνας και η περίοδος άφαντη. Μόνο κάτι ροζ που και που.... Πάει λέω.... Έχασα και το ραντεβού. Τι να κάνω τώρα; Και αν έχω κάποια αρρώστια σοβαρή; Αν μου ήρθε πρόωρα η εμμηνόπαυση; Τελικά πήγα στο ραντεβού της γυναικολόγου για να μου δώσει συμβουλή τι να κάνω. Αφού της είπα την ίστορία και το ότι είμαι άτυχη και ακόμα δεν μου ήρθε περίοδος "είσαι έγκυος" μου λέει.... "Μα δεν εχω συμπτώματα...." έλεγα...

    Κάναμε τεστ εγκυμοσύνης, μου έκανε και κολπικό υπέρηχο και εκεί που πήγα για συμβουλές πως θα μείνω έγκυος .... είδα και το φασολάκι μου....

     

    Εκείνη τη μέρα - 11 Μαρτίου - άλλαξε τη ζωή μου.... Εύχομαι με όλη μου την ψυχή να το ξαναζήσω. Ας με ταλαιπωρήσει απλά να το ξαναζήσω.

     

    Και εύχομαι και σε όλες τις κοπέλες που θέλουν να μείνουν έγκυες να γίνει σύντομα.....

     

     

    Και επειδή μόλις είδα και την απάντησή σου.....

    Όχι, για μένα που έκλεισα ήδη τα 37 οι πιθανότητες πια μειώνονται και όσο θα καθυστερώ θα μειώνονται κι άλλο. Και το ότι ο άντρας μου δε θέλει ακόμα δεύτερο ακόμα κι αυτό με στενοχωρεί και με αγχώνει περισσότερο....


    sL7ap2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Lia το κομμάτι της ιστορίας σου με τις φίλες σου που όλες έχουν παιδιά και την ηλικία σου, είναι σαν περιγραφή της ζωής μου!!!!!!! Εμείς κάνουμε ελεύθερα εδώ και κάμποσο καιρό, χωρίς όμως σοβαρές προσπάθειες. Τον προηγούμενο μήνα με τεστ ωορρηξίας τελικά μου ήρθε η περίοδος και τώρα μπαίνω στον δεύτερο μήνα προσπάθειας με τεστ ωορρηξίας. Περιέγραψες τα άγχη μου στην ιστορία σου και αποτύπωσες τον τρόπο σκέψης μου. Εσύ όμως δεν πρέπει να έχεις καμία αμφιβολία για 2ο παιδάκι, ακριβώς επειδή ξέρεις στα σίγουρα ότι μπορείς να τεκνοποιήσεις. Ξέρεις, ακόμη κι όταν οι εξετάσεις είναι όλες καλές (όπως στη δική μου περίπτωση) δεν ησυχάζεις αν δεν μείνεις έγκυος για 1η φορά. Μόνο τότε ξέρεις σίγουρα...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Κοριτσια εμας η πρωτη προσπαθεια ηταν αναγνωριστικη και στην δευτερη πετυχαμε το αποτελεσμα που θελαμε!!!Ενω εδω και 2 μηνες καθε μερα με ειχε πιασει μανια σε οτι ειχε να κανει με μωρα,εγκυμοσυνη κλπ,δεν ειχα καθολου αγχος και ελεγα οτι δεν με νοιαζει,ας ερθει με το καλο οποτε να ναι!!Και παρολο που εχω πολυκυστικες και ειναι πιο δυσκολο να μεινεις εγκυος,η αληθεια ειναι οτι δεν περιμενα να γινει τοσο γρηγορα!!Ομως τους τελευταιους μηνες ο οργανισμος μου ειχε φοβερο κουρδισμα..Καθε μηνα ανα 28 μερες τσουκ περιοδος!!Λες και το καταλαβε το ατιμο οτι σκεφτομαι μωρακια!!!Και να τωρα που σε εννεα μηνες πρωτα ο Θεος θα εχω κι εγω ενα μωρουλινι!!!Ευχομαι και για τις υπολοιπες κοπελες που ειναι στις προσπαθειες να ερθουν γρηγορα τα ευχαριστα!! :D:D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Γεια σας και από μένα. Προσπαθούμε με τον άντρα μου εδώ και 4 μήνες να πετύχουμε σύλληψη χωρίς κανένα ακόμα αποτέλεσμα. Σκέφτηκα να δοκιμάσω κάποιο test ωορρηξίας και είδα αυτό που βρίσκεται στη σελίδα http://www.ibid.gr/ViewItemS.asp?ItemId=4366071

     

    Το γνωρίζει καμία από εσάς; Έψαξα στην Ελλάδα και το μόνο που βρήκα είναι αυτό της σελίδας http://pha24.com/product_info.php?products_id=690&osCsid=e8688f81c3a6028ce92492801984797b

     

    Το πρώτο μου φαίνεται καλύτερο γιατί αν δεν πετύχεις με τη μία και κάνεις κάποιες δοκιμές είναι αρκετά οικονομικότερο. Είναι και από την ίδια εταιρεία. Ξέρετε αν η αποτελεσματικότητα είναι η ίδια; Το έχει χρησιμοποιήσει καμία σας;

     

    Φιλικά

    Ιουλία

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ιουλία έλα στο τόπικ "Μετα απο ποσο καιρο προσπαθειων μεινατε εγκυος?" πάνω πάνω.Εκεί είμαστε όλες όσες προσπαθούμε για νινί και θα σου λυθούν πολλές απορίες. Εγώ προσωπικά δεν παίρνω ακόμα τεστάκια ωορρηξίας αλλά τα άλλα κορίτσια έχουν εμπειρία πάνω σ'αυτό!


    UAQCp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τωρα ειδα αυτο το τοπικ...Να σας πω κι εγω τη δικια μας ιστορια για να ενθαρυνεστε ολες οι πολοιπες πως το θαυμα αργα ή γρηγορα θα γινει............Για αλλες το θαυμα γινεται αμεσως, για αλλες κοπελες απο εμας παιρνει περισσοτερο καιρο, αλλα γινεται...

     

    Εγω με τον αντρα μου ειχαμε αποφασισει να ξεκινησουμε τις προσπαθειες μας πριν παντρευτουμε ενα τριμηνο ωστε και στο γαμο να μην ειναι φουσκωμενη η κοιλιτσα μου....τοτε βλεπετε νομιζαμε πως με τη μια θα εμενα εγκυος....τρομερα μας..... :roll:

    Οι προσπαθειες μας ηταν εντατικες και γινονταν τις σωστες ημερες, βλεπετε ηδη ενα εξαμηνο περιπου πριν αρχισουμε τις προσπαθειες μας ειχα μαθει μεσω του διαδικτυου για την θερμομετρηση και ειχα ξεκινησει να θερμομετρουμαι για να μαθω καλυτερα το σωμα μου και να εντοπισω την ωορρηξια μου.....συγχρονως ειχα προμηθευτει και τεστ ωορρηξιας.....

    Ο καιρος περνουσε και καθε μηνα η περιοδος με επισκεπτοταν κανονικα....

    Στο εξαμηνο πανω, και ηδη 3 μηνες παντρεμενοι και σε συζητηση με το γιατρο μου εκανα ορμονολογικο προσδιορισμο για να δουμε αν ολα λειτουργουν σωστα....Οι εξετασεις μας την 3η ημερα του κυκλου αψογες, το ιδιο και η προγεστερονη την 7η μερα......Παρολα αυτα το πολυποθητο δεν γινοταν......Και σε καποιους κυκλους ειχα στο ενδοιαμεσο ανεξηγητες αιμοραγιες που ουτε ο γιατρος μπορουσε να ερμηνευσει.....Για αυτες τις αιμορραγιες μου ελεγε και μαι ηλεκτρονικη φιλεναδα μου σε ενα αλλο φορουμ πως κατι γινεται και πως δεν της αρεσει......

    Στους 9 μηνες και αφου ειχαμε επιστρεψει απο τις καλοκαιρινες μας διακοπες κανει ο αντρας μου το σπερμοδιαγραμμα το οποιο βγαινει αψογο.....

    Μας λεει ο γιατρος πως θα κανουμε και υπερηχογραφικο ελεγχο της ωορρηξιας και αν στον χρονο δεν εχει γινει τιποτα θα κανουμε σαλπιγγογραφια.....

     

    Η απογοητευση οπως καταλαβαινετε ηταν μεγαλη....πλεον μετα απο τοσο καιρο ειχα πιστεψει πως δεν θα γινω μανουλα εγω ποτε και η απογοητευση και η απαισιοδοξια ειχε φωλιασει μεσα μου.....Εβλεπα κιολας πως κι ο αντρας μου ειχε απογοητευτει ασχετως που δεν μου ελεγε τιποτα για να μη με στεναχωρησει και........... Οι μηνες που ειχαν περασει και οι φορες που ειχα πιστεψει πως ημουν εγκυος αλλα δεν ημουν, δε ηταν και λιγοι....

     

    Μετα απο εναν μηνα με τρομερες αιμοραγιες για μεγαλο διαστημα, ξεκινησαμε να παρακολουθουμε με τον γιατρο μου καποιους κυκλους υπερηχογραφικα.....Φοβομουν πως κατι δεν λειτουργει σωστα.....Και με βαση ολες αυτες τις αιμοραγιες το ιδιο φοβοταν κι ο γιατρος......Με τους υπερηχους βλεπουμε πως στην 2η φαση του κυκλου τα πραγματα δεν πανε καλα.....το ενδομητριο μου δεν μεγαλωνει οπως θα επρεπε παρολο που η προγεστερονη μου την 7η μερα ηταν παντα καλη......τα ωαρια μου ηταν καλα......ομως το ενδομητριο μου ανεπαρκες......

     

    ΔΙΑΓΝΩΣΗ:Ανεπαρκεια στη 2η φαση του κυκλου....Πραγμα το οποιο δεν ευνοουσε την συλληψη και την εμφυτευση.....

     

    Μπορω να πω πως "ηρεμησα" οταν μου το ειπε ο γιατρος, αφου πλεον μπορουσα να καταλαβω γιατι τοσοι μηνες ειχαν παει χαμενοι και δεν ειχε γινει τιποτα......

    Τον πρωτο κυκλο μετα τη διαγνωση μου εδωσε συμπληρωμα προσγεστερονης (dyphaston 10mg), αλλα δεν εγινε τιποτα......Αντιθετως εγω επεσα σε μεγαλη θλιψη.....Στον επομενο κυκλο μου εδωσε πιο ισχυρο χαπι προγεστερονης και παρολο που πλεον ειχα χασει καθε ελπιδα ( utrogestan 100 mg - 2 ημερησιως) και το θαυμα εγινε.....

     

    Συμπληρωνοντας ενα χρονο προσπαθειων κρατουσα στα χερια μου ενα θετικο τεστ εγκυμοσυνης και δεν το πιστευα ουτε εγω ουτε ο αντρας μου......

     

    Λογω της ανεπαρκειας του ενδομητριου πηρα αρκετη προγεστερονη καθολο το Α τριμηνο για να βοηθησουμε το κυημα να μεινει, μιας και υπηρχε ο κινδυνος να χαθει.....Οπως επισης ειχα και φοβους πολλους μιας κι ολο ο νους μου πηγαινε στο κακο....ομως απο την αυχενικη και μετα αρχισα να νοιωθω πιο σιγουρη για το μαιμουδακι που κουβαλαω μεσα μου.....Σημερα ομως ειμαι 16 εβδομαδων και ενα απο τα πιο ευτυχισμενα πλασματα στη γη....... :D

     

    Για αυτο αυτο που εχω εγω να πω ειναι πως αργα ή γρηγορα ολες μας γινομαστε μανουλες......Στις μερες μας που η επιστημη εχει προχωρησει τοσο πολυ ολες οι γυναικες μπορουν να γινουν μανουλες..... :wink:


    Fagm.jpg.png

     

    Εϋη

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Snoopy η ιστορία σου είναι βάλσαμο, γιατί ήρθε σε μία μέρα που έχω μεγάλη αγωνία καθότι μετά από υπέρηχο έπρεπε να είχα την ωορρηξία μου πριν λίγες μέρες, αλλά τα τεστ ωορρηξίας δεν συμβάδισαν με την πρόβλεψη του γιατρού μου. Αποτέλεσμα: με κάλεσε να πάω αύριο για υπέρηχο ξανά, προκειμένου να διαπιστώσει τι συμβαίνει.... Άγχος.......

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΜΕΛΛΟΥΣΕΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ..

    ΘΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑΘΕΣΩ ΤΗΝ ΠΡΟΣΩΠΙΚΗ ΜΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΑ, ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΜΟΝΟ ΓΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ!!!!!

    ΕΙΜΑΙ 26 ΧΡΟΝΩΝ ΑΛΛΑ ΠΟΤΕ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΧΑ ΠΕΡΙΟΔΟ!!!ΠΑΝΤΑ ΕΠΑΙΡΝΑ ΧΑΠΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΕΡΘΕΙ ΓΙΑΤΙ ΑΛΛΙΩΣ..ΤΙΠΟΤΑ! Η ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΗΤΑΝ ΠΟΛΥΚΥΣΤΙΚΕΣ ΟΩΘΗΚΕΣ, ΟΙ ΟΡΜΟΝΕΣ ΜΟΥ ΧΟΡΕΥΑΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΛΕΣ, ΑΚΡΗ ΔΕΝ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ.ΑΠΟ ΝΩΡΙΣ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ ΤΟ ΘΕΜΑ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΘΑ ΜΕ ΠΕΔΕΥΕ ΓΙ'ΑΥΤΟ ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΜΕ ΤΟΝ ΑΝΤΡΑ ΜΟΥ ΤΙΣ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ 7 ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΑΜΟ.ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΣΤΑΘΕΡΟΠΟΙΟΥΣΑΜΕ ΤΗΝ 1 ΟΡΜΟΝΗ, ΧΑΛΟΥΣΕ Η ΑΛΛΗ. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΚΑΙ ΚΥΚΛΟΙ ΠΟΥΘΕΝΑ. ΑΡΧΙΣΑΜΕ ΤΙΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ, ΤΑ ΧΑΠΙΑ, ΤΙΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑΤΙΣΜΕΝΕΣ ΕΠΑΦΕΣ ΑΛΛΑ ΤΙΠΟΤΑ. ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΟΥ ΔΕΝ ΚΑΝΑΜΕ ΗΤΑΝ ΕΞΩΣΩΜΑΤΙΚΗ, ΛΟΓΩ ΤΗΣ ΜΙΚΡΗΣ ΜΟΥ ΗΛΙΚΙΑΣ.ΑΥΤΟ ΚΡΑΤΗΣΕ ΣΥΝΟΛΙΚΑ 20 ΜΗΝΕΣ ΩΣΠΟΥ ΚΑΙ ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑΜΕ ΚΑΙ ΒΑΡΕΘΗΚΑΜΕ..ΟΠΟΤΕ ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΤΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΤΑ ΠΑΡΑΤΗΣΑΜΕ ΟΛΑ ΜΕ ΣΚΟΠΟ ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΜΕ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΕΣ ΣΕ ΕΝΑ ΧΡΟΝΟ ΠΑΛΙ.ΟΙ ΕΠΑΦΕΣ ΗΤΑΝ ΕΛΑΧΙΣΤΕΣ, Η ΔΙΑΘΕΣΗ ΑΝΕΒΑΣΜΕΝΗ ΑΛΛΑ ΜΕΤΑ ΑΠΟ 7 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΚΥΚΛΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΑΡΩ ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ.ΤΗΝ 7 ΠΡΟΣ 8 ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΑΡΧΙΣΑΝ ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΑΙΜΑ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΠΕΡΙΟΔΟΣ. ΠΑΡΑΞΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ. ΠΑΩ ΣΤΟ ΓΙΑΤΡΟ, ΚΑΝΟΥΜΕ ΥΠΕΡΗΧΟ ΚΑΙ ΒΛΕΠΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΛΑΣΜΑΤΑΚΙ 2,5 ΕΚΑΤΟΣΤΩΝ!!!!ΗΜΟΥΝ 2 ΜΗΝΩΝ ΕΓΚΥΟΣ. ΜΕ ΧΑΠΙΑ, ΜΕΤΑ ΑΠΟ 3 ΜΕΡΕΣ ΤΟ ΑΙΜΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕ, ΜΟΝΟ ΠΛΟΥ ΕΜΕΙΝΑ 2 ΕΒΔΟΜΑΔΕΣ ΣΤΟ ΚΡΕΒΒΑΤΙ, ΑΛΛΑ ΟΛΑ ΠΗΓΑΝ ΚΑΛΑ..ΤΩΡΑ ΕΧΩ ΑΙΣΙΩΣ ΦΤΑΣΕΙ ΤΗΝ 16 ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΩ ΤΗΝ ΑΝΕΛΠΙΣΤΗ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗ ΜΟΥ, ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΨΕΜΑ.

    ΔΕΝ ΞΕΡΟΥΜΕ ΤΙ ΗΤΑΝ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΕ ΣΤΗ ΣΥΛΛΗΨΗ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΠΙΣΤΕΥΩ ΤΟ ΟΤΙ ΤΟ ΕΒΓΑΛΑ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΞΕΑΓΧΩΘΗΚΑ ΗΤΑΝ ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΟ. :D

    ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΤΕ, ΑΠΟΛΑΥΣΤΕ ΤΗΝ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΑ ΜΩΡΑ ΘΑ ΕΡΘΟΥΝ, ΜΕ ΤΟΝ ΕΝΑΝ Η΄ ΤΟΝ ΑΛΛΟΝ ΤΡΟΠΟ.

    ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΕΣ :D


    4Z1vp3.png

    είμαι ερωτευμένη με την κόρη μου!!!!!!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Evangelia δηλαδή με το που αποφασίσατε να το αφήσετε το θέμα στη τύχη του, υπολογίζεις ότι τον ίδιο μήνα έμεινες έγκυος;;!!!!!!!! Είναι φοβερή αυτή η ιστορία με το άγχος τελικά, αν είναι έτσι τα πράγματα!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    EVANGELIA ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ ΠΟΛΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΟΥ! ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΠΙΣΤΕΥΩ ΠΩΣ ΔΙΝΕΙΣ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΣΕ ΠΟΛΛΕΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ ΠΟΥ ΠΡΟΣΠΑΘΟΥΜΕ! ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΑΝΕ ΟΛΑ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΕΝΑ ΠΑΝΕΜΟΡΦΟ ΜΩΡΑΚΙ :D


    .png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΗΧΟΥΣ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΓΙΝΕ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ, ΠΕΡΙΠΟΥ 1-4/01 ( ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ). Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΗΤΑΝ 20/12, ΟΠΟΤΕ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΓΙΝΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΙΣ 15 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ.Α, ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ Η ΜΗΤΡΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΣΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ.ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΑΦΗΣΑ, ΤΟ ΜΩΡΟ ΗΡΘΕ.

    ΕΙΧΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΒΡΑΔΙΑ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΧΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ.ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ 2 ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΑΜΟ.ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ.ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ, ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ..

    ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ.ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ, ΑΦΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΕΓΩ, ΠΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΜΟΥ...

    ΦΙΛΙΑ

    :)


    4Z1vp3.png

    είμαι ερωτευμένη με την κόρη μου!!!!!!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΥΠΕΡΗΧΟΥΣ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΓΙΝΕ ΑΡΧΕΣ ΤΟΥ ΕΤΟΥΣ, ΠΕΡΙΠΟΥ 1-4/01 ( ΑΥΤΟ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΤΟ ΜΗΚΟΣ ΤΟΥ ΜΩΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΟ ΤΗΣ ΕΓΚΥΜΟΣΥΝΗΣ). Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΜΟΥ ΠΕΡΙΟΔΟΣ ΗΤΑΝ 20/12, ΟΠΟΤΕ Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΕΓΙΝΕ ΚΑΝΟΝΙΚΑ, ΠΕΡΙΠΟΥ ΣΤΙΣ 15 ΜΕΡΕΣ ΤΟΥ ΚΥΚΛΟΥ.Α, ΞΕΧΑΣΑ ΝΑ ΣΑΣ ΑΝΑΦΕΡΩ ΟΤΙ Η ΜΗΤΡΑ ΜΟΥ ΕΧΕΙ ΚΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΔΥΣΜΟΡΦΙΑ ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΔΥΣΚΟΛΕΥΕ ΤΗΝ ΣΥΛΛΗΨΗ.ΠΑΡΟΛΑ ΑΥΤΑ, ΜΟΛΙΣ ΤΟ ΑΦΗΣΑ, ΤΟ ΜΩΡΟ ΗΡΘΕ.

    ΕΙΧΑ ΠΕΡΑΣΕΙ ΠΟΛΛΑ ΒΡΑΔΙΑ ΚΛΑΙΓΟΝΤΑΣ ΚΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΓΧΟΣ ΟΤΙ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΚΑΤΙ.ΕΚΤΟΣ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ, ΕΧΑΣΑ ΚΑΙ ΤΗ ΜΑΜΑ ΜΟΥ 2 ΜΗΝΕΣ ΠΡΙΝ ΤΟ ΓΑΜΟ.ΜΟΥ ΦΑΙΝΟΤΑΝ ΑΔΙΕΞΟΔΟ ΚΑΙ ΦΑΥΛΟΣ ΚΥΚΛΟΣ.ΠΕΡΑΣΜΕΝΑ, ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ..

    ΚΟΡΙΤΣΙΑ ΚΟΥΡΑΓΙΟ ΚΑΙ ΥΠΟΜΟΝΗ, ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΤΕ ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΣΑΣ ΠΑΙΡΝΕΙ ΑΠΟ ΚΑΤΩ.ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ, ΑΦΟΥ ΤΑ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΕΓΩ, ΠΟΥ ΟΛΕΣ ΟΙ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΕΣ ΗΤΑΝ ΕΝΑΝΤΙΩΝ ΜΟΥ...

    ΦΙΛΙΑ

    :)

    Ευαγγελία είναι σα να διαβάζω για τον εαυτό μου χθες βράδυ..... Τι κουράγιο μου έδωσες κορίτσι μου...... Δεν φαντάζεσαι!!!!! Να είσαι καλά και να κρατήσεις ένα πανέμορφο υγιέστατο μωράκι σε λίγο καιρό! Στο εύχομαι μέσα από την καρδιά μου!!!!!! Και να κάνεις κι άλλα παιδάκια πολύ-πολύ σύντομα!!!!!!! Πολλά φιλιά & σ' ευχαριστώ...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ, ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ..

    ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ :D


    4Z1vp3.png

    είμαι ερωτευμένη με την κόρη μου!!!!!!!!!!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ΜΗΝ ΑΓΧΩΝΕΣΑΙ, ΜΟΝΟ ΚΑΚΟ ΚΑΝΕΙΣ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ..

    ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΑΚΙΑ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ ΔΥΝΑΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ, ΑΥΤΟ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ :D

    Θα προσπαθήσω να το έχω στο μυαλό μου. Αν θες, μπορείς κι εσύ να το υπενθυμίζεις και στο άλλο topic που είμαστε όλες οι αγχωμένες μαζεμένες!!! Στο κλουβί με τις τρελές! :lol:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια πολύ συγκινητικές και ενθαρρυντικές οι ιστορίες σας!!

    Πάντως εχω ακούσει πάααααρα πολλές περιπτώσεις που μόλις το άφησαν στην τύχη και στο θέλημα του Θεού,μόλις χαλάρωσαν δηλαδή..τσουπ ήρθε το παιδάκι!! :D:D

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Κορίτσια η δικιά μας ιστορία είναι κάπως ετσι..Είμαστε 29 και είμαστε μαζί πολλά χρόνια..Τα τελευταία δυο χρόνια, το βιολογικό μου ρολόι είχε χτυπήσει κόκκινο..ωστόσο οι συνθήκες δεν ήταν και πολύ ευνοϊκές..ο καλός μου είχε ένα φανταρικό μπροστά, δεν είχε δουλειά..εγω δουλευα αλλα όχι κάτι σίγουρο..έτσι το αφήναμε μέχρι την κατάλληλη στιγμή..αν και εμένα είχε αρχίσει να με αγχώνει ιδιαίτερα το θέμα..να φανταστείτε είχα κάνει προγεννητικό έλεγχο..είχα αρχίσει να παίρνω φυλλικό και παρακαλούσα να γίνει κανένα ατύχημα..Ο καλός μου, άνθρωπος ιδιαίτερα λογικός, αλλά και αναβλητικός και αγχώδης..με έπειθε κάθε φορά ότι δεν είμαστε έτοιμοι.και σίγουρα είχε δίκιο..αλλά εγώ..δεν άκουγα λογική..Οταν τελειωσε το φανταρικό και βρήκε και δουλειά..προγραμματίσαμε το γάμο (και αυτό ήθελε να το αναβάλει για να μην αγχωνόμαστε...αλλά δεν του πέρασε!)και φυσικά για παιδιά ..ήθελε αλλά όχι ακόμα..Μέχρι που το φθινόπωρο αναγκάστηκε να κάνει εξετάσεις οι οποίες δεν ήταν καθόλου καλές..πήγε σε 3 γιατρούς ..ακουσε 3 διαφορετικές γνώμες..ευτυχώς ο 3ος ήταν ο πιο αισιοδοξος..ακολούθησε αγωγές..ωστόσο τα σπερμοδιαγράμματα δεν βελτιωθήκαν μέχρι και το φεβρουάριο..Αγχωθήκαμε και οι δύο πάρα πολύ..εγώ βέβαια δεν το έδειχνα καθόλου σε αυτόν..και ας με έτρωγε..Του έλεγα παράλληλα να αρχισουμε τις προσπάθειες γιατί μπορεί να μας πάρει καιρό..αυτός φυσικά πάλι το ανέβαλε γιατί αγχωνόταν στην ιδέα της αποτυχίας..μου έλεγε μετά το γάμο..εγώ δεν άντεξα άλλο..έκοψα τα χάπια χωρις να του το πω..για να αφησω τα πράγματα στην τύχη τους..και όπως φαίνεται..η τύχη ήταν με το μέρος μας!Έμεινα έγκυος από τον πρώτο μήνα επαφών..Δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι έγινε έτσι απλά!!!

    Είχα λίγο άγχος μήπως μου θυμώσει που τον εξαπάτησα..αλλά τελικά χάρηκε τόσο πολύ που το ξέχασε!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Καλησπέρα! Τι ανακούφιση που δεν είμαι η μόνη που έχω αγχωθεί με το θέμα της εγκυμοσύνης! Νόμιζα πως ήμουν σαν τον τελευταίο Μοϊκανό ένα πράμα! (μόνο το τσεκούρι μου έλειπε :lol:) Κοίτα να δεις που εκτός από εμένα υπάρχουν κι άλλες επίδοξες μανούλες που βιώνουν αγωνίες πανομοιότυπες ή παραπλήσιες με τις δικές μου και έχουν το ίδιο ακριβώς άγχος που νιώθω κι εγώ στο τέλος κάθε μήνα: λες να είμαι; μήπως πάλι τζίφος; πόσες ημέρες ακόμη να περιμένω; μήπως δεν δοκίμασα τις σωστές ημέρες; Και να μη συζητήσω βέβαια για τις εναλλαγές στη διάθεση (τη μία μέρα: "είμαι σίγουρη ότι αυτός είναι ο μήνας μου! το νιώθω σου λέω! Έ ε έρχεται!" - την αμέσως επόμενη: "δε θα μου συμβεί ποτέ, με το μαράζι θα μείνω και θα γίνω και επίτιμος πελάτης της Clear Blue")

    Τώρα βέβαια που διαβάζω τα μηνύματά σας (Mariel-Toti-Naina-Dina27-Blu Blu-Rscuore κλπ) νιώθω σαν να ανακάλυψα εν έτει 2008 ότι η Γη δεν είναι επίπεδη!...

    Λοιπόν, επειδή νομίζω πως όλες εδώ έχουμε ανάγκη να νιώσουμε μία πνοή αισιοδοξίας στην προσπάθεια που κάνουμε, θα παρακαλέσω όσες προσπαθούσαν και δεν είχαν άμεσα αποτελέσματα να αναρτήσουν την ιστορία τους με το αίσιο τέλος... έτσι για να παίρνουμε θάρρος και οι υπόλοιπες και να μην το βάζουμε κάτω! :) Δώστε και σώστε γιατί οι υπόλοιπες που δεν έχουμε ακόμη αποτελέσματα έχουμε λαλήσει!

    Veronika ευτυχως δεν εισαι η μονη...να ξερες ποσες βιωνουμε καθημερινα το ιδιο μαρτυριο...και ειναι μαρτυριο οντως....πιστευω ομως οτι οταν αντικρυσουμε για πρωτη φορα οτι ειμαστε εγκυος θα ειναι τοσο απεριγραπτη η χαρα μας που θα εξαφανιστουν ολοι οι κουβαδες κλαματος που ειχαμε γεμισει,περιμενοντας το ευχαριστο!υπομονη :wink::wink::wink: και που θα παει θαρθει και για μας αυτο το επιφωνημα....."ΘΑ ΓΙΝΩ ΜΑΝΟΥΛΑ"!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


    ΕΓΙΝΑ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑΝΟΥΛΑ!!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Λοιπόν, η δική μας ιστορία, λίγο πολύ μοιάζει με πολλές!! Εμείς παντρευτήκαμε τον Ιούνιο του 2007! Αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε τις προσπάθειες μετά από ένα χρόνο :?:?:? Αλλά η ζωή είχε άλλα πλάνα για μας!!! Κάτι το μωράκι που βαφτίσαμε τον Σεπτέμβριο, κάτι οι φίλοι μας που είχαν ένα παιδάκι, κάτι το βιολογικό μου ρολόι, κάτι από δω κάτι από 'κει, λέω μια μέρα στον άντρα μου (2-3 μήνες μετά το γάμο): Ε, μου φαίνεται πως θέλω να κάνουμε ένα παιδί!! Και από εκείνη την ημέρα μου έγινε έμμονη ιδέα!! Ξυπνούσα, κοιμόμουνα με αυτό το θέμα στο μυαλό!! 1 Εβδομάδα μετά αρρωσταίνω με λοιμώδη μονοπυρήνωση!! Απαγορεύεται να μείνεις έγκυος τώρα!! Μου λέει ο γιατρός!!! Η νόσος μπορεί να κρατήσει από 1 εβδομάδα μέχρι και δύο μήνες!! Πρέπει πρώτα να γίνεις καλά και μετα!! Τι γκαντεμια σκέφτηκα!! Στο μεταξύ, επειδή η ιδέα του μωρού ήδη ενυπήρχε, αρχισα να κάνω συνέχεια εξετάσεις για να δω αν έγινα καλά!!! Τι άγχος κάθε φορά που περίμενα τα απότελέσματα!! Ετσι πέρασαν 2 μήνες!! Στο μεταξύ άρχισα να ψάχνω στο internet διάφορες πληροφορίες και έτσι "μπλέχτηκα" σε αυτό το site! όταν διάβαζα τις ιστορίες των κοριτσιών άρχισα να αγχώνομαι διπλά! Κατάλαβα πως το μωρό δεν έρχεται έτσι απλά! Τώρα το αποφάσισα, τώρα θα έρθει!! Κάθε φορά που μου ερχόταν η περίοδος νομιζα πως ήρθε η συντέλεια του κόσμου!! Ακόμα και όταν δεν προσπαθούσαμε τόσο επίμονα (λίγο μετά που αρρώστησα και είχα πια αναρρώσει) θεωρούσα πως έστω και με μία φορά κατά τη διάρκεια των γόνιμων έπρεπε να είχα μείνει έγκυος!! Τελικά, με την τρίτη τον πιάσαμε τον στόχο μας!!! Απλά ο τρίτος μήνας έντονων προσπαθειών ήταν ο μόνος μήνας που ήμουν σίγουρη πως δε θα γίνει τίποτα!! Κάτι προβλήματα στη δουλειά μου είχαν τραβήξει την προσοχή και είχα επικεντρώσει το άγχος μου για μερικές μέρες εκεί!! Οι μέρες αυτές ήταν ιδανικές για να πραγματοποιηθεί το μικρό μας θαυματάκι που μόλις τρεις μέρες πριν, ακούσαμε την καρδούλα του να χτυπάει!!!

    Ηθικό Διδαγμα:Όχι ΑΓΧΟΣ, ξέρω ακούγεται ουτοπικό ίσως και χαζό αλλά το άγχος είναι το μεγαλύτερο αντισυλληπτικό!! Εύχομαι καλή επιτυχία σε όλες τις μέλλουσες μανούλες :wink::wink:


    Lk9Ip2.png

    wSBwp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μπράβο σου Helenitsa!!! Συγχαρητήρια για την εγκυμοσύνη σου!!! Είδες τελικά, αν θέλει ο θεός όλα γίνονται, όσες δυσκολίες και αν αντιμετώπιζες μέχρι τη στιγμή εκείνη! Το ίδιο ελπίζω να συμβεί και σε μένα και να γίνω σύντομα μανούλα! Το θέλω τόοοοοοοοοοοοοοοοσο πολύ!!!! :D:D:D:!:


    Παν μέτρον άριστον...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Μπράβο σου Helenitsa!!! Συγχαρητήρια για την εγκυμοσύνη σου!!! Είδες τελικά, αν θέλει ο θεός όλα γίνονται, όσες δυσκολίες και αν αντιμετώπιζες μέχρι τη στιγμή εκείνη! Το ίδιο ελπίζω να συμβεί και σε μένα και να γίνω σύντομα μανούλα! Το θέλω τόοοοοοοοοοοοοοοοσο πολύ!!!! :D:D:D:!:

     

    Θα γίνεις κοριτσάκι μου, σου εύχομαι να γίνεις σύντομα!! :wink::wink: Αισοδοξία, υπομονή και επιμονή!! :P:P:P


    Lk9Ip2.png

    wSBwp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα