MissMarple

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ («ΕΠΙΛΟΧΕΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ»)

    Recommended Posts

    Τις πρώτες 6 εβδομάδες στην Κίνα η γυναίκα αντιμετωπίζεται ως βασίλισσα. Όποιος σας ενοχλεί να μαζέψει τα μπογαλάκια του και να πάει στο σπίτι του. Κουμάντο να κάνουν στα δικά τους παιδιά.

     

    aasimak πάρε ένα ρινγκ σλινγκ φόρα το μωρό και πήγαινε βόλτα το σκύλο όταν δεν έχει.... σκυλόκρυο. Μη μένεις μέσα μόνη σου και φρικάρεις. Όσες από εσάς μένετε Αθήνα υπάρχει το κέντρο Φαιναρέτη που προσφέρει υποστήριξη εξειδικευμένη (με ψυχολόγο κ.λ.π.) ακριβώς για την πρόληψη της επιλοχείου κατάθλιψης και είναι ΔΩΡΕΑΝ.

     

    Κατά τα άλλα δύο έχω να σας προτείνω που εμένα με έσωσαν κυριολεκτικά;

    1. να μιλάτε γιαυτά που νιώθετε ακόμη κι αν είναι παράλογα. Μην περιμένετε να καταλάβουν οι άλλοι ζητήστε ακριβώς αυτό που θέλετε και χρειάζεστε.

     

    2. Μην παίρνετε τον εαυτό σας στα σοβαρά. Οι ορμόνες σας είναι ό,τι να ναι τώρα θα το καταλάβετε όταν σαραντίσετε και ακόμη καλύτερα όταν διπλοσαραντήσετε. Εγώ επαναλάμβανα συνέχεια στον εαυτό μου "Δεν είμαι εγώ τώρα είναι μια άλλη που τα σκέφτεται αυτά, θα ηρεμίσω όταν σαραντίσω και θα τα ξαναδώ τότε. Μέρες μετράμε."


    FLcUp3.png0BQfp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Δεν ξέρω αν είναι λόγω ορμονών αλλά έχω τα χάλια μου. Πέρασα μια δύσκολη κύηση και γέννησα στις 37 εβδομάδες με καισαρική λόγω προβλήματος δικού μου. Στην εγκυμοσύνη έπαθα 2-3 φορές κρίση άγχους και πήγα στο νοσοκομείο όπου με κράτησαν 1 μέρα και μετά όλα καλά.

    Αλλά από την ημέρα που γύρισα σπίτι με το μωρό με πιάνει συχνά και φοβάμαι πολύ, μου κόβεται η ανάσα, πιέζεται το κεφάλι μου, πονάει το στήθος μου και ζαλίζομαι. Και όλα αυτά περνάνε μαγικά μόνα τους. Και επανέρχονται όμως. Σκέφτηκα να βγω έξω για ψώνια αλλά με έπιασε μέσα σε μαγαζί και τρόμαξα πολύ. Δεν ξέρω τι να κάνω, δε θέλω να το πω σε κανέναν για να μην τους αγχώσω. Έχω τους γονείς μου και τον άντρα μου που με προσέχουν από την αρχή της κύησης και δεν αντέχω να τους τρομάξω άλλο. Φοβάμαι πολύ!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Μίλα στους δικούς σου και βρες άμεσα ειδικό να σε στηρίξει. Οι δικοί σου μπορεί να ανακουφιστούν αν σε δουν να παραδέχεσαι ότι δεν νιώθεις καλά, γιατί ίσως να διστάζουν να σε προσεγγίσουν και να σου προσφέρουν τη βοήθειά τους.

     

    Δεν κινδυνεύεις να πάθεις κάτι από τις κρίσεις πανικού, αλλά δεν υπάρχει κανένας λόγος να νιώθει κανείς τόσο άσχημα. Πάρε όση περισσότερη βοήθεια χρειάζεσαι. Να σου ζήσει το μωρό σου.


    FLcUp3.png0BQfp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Koρίτσια καλημέρα !Πιστεύω ότι κάτι πέρασα και εγώ !Γέννησα στις 37 εβδομάδες έπειτα από μία όχι και τόσο εύκολη εγκυμοσύνη.Απο τον 6ο μήνα είχα συσπάσεις και το τελευταιο μήνα έπαιρνα χάπια κάθε 2 ώρες για να καταφέρω να φτάσω στην 37η εβδομάδα.Αγχος τρελό και αρκετο κλάμα.Ειχα κάνει και διαβήτη κυήσεως.Γέννησα με καισαρική απο αδρανεια μήτρας και καθόλου υγρό στο σάκο.Στο νοσοκομείο όλα μια χαρά..μολις επέστρεψα σπίτι από το ίδιο βράδυ άρχισα να μην αισθάνομαι καλά.Νόμιζα ότι κάτι θα πάθει το μωρό...το κοιτούσα συνέχεια να δω αν αναπνέει ..φρίκη..κλάμα όλη μέρα και όλη νύχτα(εγώ)!!Ανοιγα το ντους στο μπάνιο και καθόμουν με τις ώρες στη κυριολεξία..έπεφτε το νέρό πάνω μου και ένιωθα εντελώς ανήμπορη να κάνω οτιδήποτε..ακόμη και να βγω απο εκει ..κλάμα και μόνο κλάμα!!!Με βοήθησε η αδερφή μου πάρα πολύ να το ξεπεράσω.Παρ'ολο που μένουμε 400 χλμ μακριά ,ήρθε και έμεινε μαζί μου μια εβδομάδα περίπου γιατί έχει και εκείνη ενα μικράκι 1 χρονού.Μόνο εκέινη και η μητέρα μου με βοήθησαν.Να σημειώσω ότι είχα γίνει και πολυ κακιά νύφη και δεν επέτρεπα σε κανέναν να έρθει σπίτι ..Πέρασα πάρα πολυ δύσκολα.Τώρα βέβαια είμαι καλύτερα και το αγοράκι μου είναι 4 μηνών!!!Συγνώμη αν σας κούρασα :oops:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Δεν ξέρω αν είναι λόγω ορμονών αλλά έχω τα χάλια μου. Πέρασα μια δύσκολη κύηση και γέννησα στις 37 εβδομάδες με καισαρική λόγω προβλήματος δικού μου. Στην εγκυμοσύνη έπαθα 2-3 φορές κρίση άγχους και πήγα στο νοσοκομείο όπου με κράτησαν 1 μέρα και μετά όλα καλά.

    Αλλά από την ημέρα που γύρισα σπίτι με το μωρό με πιάνει συχνά και φοβάμαι πολύ, μου κόβεται η ανάσα, πιέζεται το κεφάλι μου, πονάει το στήθος μου και ζαλίζομαι. Και όλα αυτά περνάνε μαγικά μόνα τους. Και επανέρχονται όμως. Σκέφτηκα να βγω έξω για ψώνια αλλά με έπιασε μέσα σε μαγαζί και τρόμαξα πολύ. Δεν ξέρω τι να κάνω, δε θέλω να το πω σε κανέναν για να μην τους αγχώσω. Έχω τους γονείς μου και τον άντρα μου που με προσέχουν από την αρχή της κύησης και δεν αντέχω να τους τρομάξω άλλο. Φοβάμαι πολύ!

    περασα οτι περιγραφεις και καλεσα ψυχιατρο στο σπιτι πηρε 50 ευρω και το μονο που μου ειπε ηταν μαθε να ζητας και αρχισε να μιλας.μιλα συζητα ανελυσε.εχεις υποστηριχτες μην το κρατας μεσα σου.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Και εμένα αυτό μου είπε φίλη ψυχολόγος αλλά στους γονείς μου δεν μπορώ να μιλήσω γιατί τους ταλαιπώρησα πάρα πολύ δύο χρόνια με 2παλίδρομες, εξέτάσεις, δύσκολη κύηση και ξαφνική γέννα. Πόσα να αντέξουν;

    Στον άντρα μου μίλησα και η αλήθεια είναι πως αν και εκείνη την ημέρα δε φάνηκε να καταλαβαίνει πολύ (είναι πολύ καλός και με στηρίζει αλλά είναι πολύ χαρούμενος με την κόρη του και του το χαλάω) τώρα είμαι λίγο καλύτερα. Βέβαια δεν έχω βγει ακόμα έξω από εκείνη την ημέρα και τρέμω αύριο που θα βγούμε να πάρουμε ευχές μη με ξαναπιάσει πάλι.

    Οι φίλοι μας πάλι δεν έρχονται σπίτι γιατί είναι νωρίς για επισκέψεις λόγω του μωρού. Οπότε κάνω ότι δε συμβαίνει τίποτα.

    mpempaki μετά από πόσο καιρό συνήλθες;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αν οι φίλοι σου είναι καλά στην υγεία τους δε βρίσκω κανένα λόγο να μην έχεις λίγη παρέα. Ίσα ίσα θα σε βοηθήσει κιόλας. Επίσης μπορείς να μιλήσεις σε κάποια φίλη σου γιαυτό που σου συμβαίνει αντί για τους γονείς σου. Ακόμη κι ένα τηλεφώνημα εμψυχωτικό μπορεί να λειτουργήσει λυτρωτικά.


    FLcUp3.png0BQfp3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Ήμουν κάπως καλύτερα τις προηγούμενες ημέρες, πήραμε και ευχές και ευτυχώς δεν έπαθα τίποτα που βγήκα. Από χθες όμως με έπιασε πάλι σε πολύ μικρότερο βαθμό βέβαια. Θα δείξει. Έχω μια γνωστή ψυχολόγο αλλά δεν μένω καθόλου μόνη στο σπίτι για να της πω να έρθει. Όσο για τις επισκέψεις φίλων έχω από κάτω "έλεγχο" και ακούμε γκρίνια αν έρθει κάποιος γιατί θα πάθει το μωρό. Καθένας με τον κάλο του!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    γεια σας ειμαι καινουρια στο φορουμ.Δυστυχως και εγω υποφερω απο επιλοχειος καταθλιψη. Έχω ένα αγοράκι 4 μηνων, εναν αγγελο. Απο τότε που γεννησα μου χτυπησε την πορτα η καταθλιψη. Συμπτωματα:

    -αγχος για το μωρο ακομα και για το ταισμα του

    -πιστευω οτι δεν ειμαι καλη μανα

    -φοβαμαι να ειμαι μονη μου

    -αγχος και για τα πιο απλα ασημαντα πραγματα οπως δουλειες του σπιτιου

    -πιστευω οτι δεν θα μου περασει

    -κρισεις πανικου κατα την διαρκεια της μέρας

    -αγχος μην με αφήσει ο άντρας μου

    -υπερκινητικοτητα

    -θέλω να τα κάνω ολα τελεια, το σπιτι καθαρο

    -ξυπναω το πρωι στις 6 με έναν κομπο στο στομαχι και ενω ξερω οτι δεν εχω κατι να κάνω δεν μπορω να ξανακοιμηθω

    -μου εχει κοπει η ορεξη

    Αλλά περιεργως ολα αυτα το βράδι λίγο υποχωρουν. Επισης να σας πω οτι εχω ιστορικο κυκλικης καταθλιψης οπου καταφερα να ξεπερασω τα τελευταια 4 χρονια. Ακομα και κατα την διαρκεια της εγκυμοσύνης έπερνα ένα ελαφρυ αντικαταθλιπτικο για προλυπτικους λόγους. Είμαι φρεσκοπαντρεμενη μετα απο μια σχεση 1 χρονου. Μέσα βασικα σε ενα χρονο παντρευτηκα, εμεινα εγκυος, μετακομησα σε ενα καινουριο για μενα περιβαλλον. Να σας πω επισης οτι γεννησα με φυσιολογικο τοκετο αλλα ειχαμε επιπλοκες - αιμοραγια-και παραλιγο να πεθανω. Όλα στην ζωη μου πηγαινανε ρολοι. Πηρα συνηδητα την αποφαση να παντρευτω και να μεινω εγκυος γιατι βρηκα τον ανθρωπο που θελω να κανω οικογενεια. Απο την στιγμη που γεννησα ηρθαν τα πανω κατω. Με διακυμανσεις της διαθεσης ανα μερα. Εχω παρατηρησει ότι οταν μου τελειωνει η περιοδος επανερχετε περισσοτερο το προβλημα. Αμεσως πηγα σε ψυχιατρο και πηρα αγωγη αντικαταθλιπτικου, ηρεμηστικου και σταθεροποιητικου διαθεσης. Πηγαινα καλυτερα στον 2 μηνα. Ο γιατρος ομως που πηγαινα δεν με καλυπτε και πηγα σε αλλον ο οποιος μου αλλαξε την αγωγη δινοντας μου αλλο αντικαταθλιπτικο, και κρατοντας το ηπεμιστικο. Δεν παρουσιαζω μανια κατα τα λεγομενα του οποτε γιατι να περνω το σταθεροποιητικο. Εγω ομως επερνα το σταθεροποιητικο παλια για να μου ρυθμιζει της διακυμανσεις της διαθεσης και να υπαρχει μια σταθεροτητα. Η παλια μου γιατρος μου ειχε πει οτι δεν ειμαι μανιοκαταθλιπτικη απλα παρουσιαζω κυκλικη καταθλιψη. Φοβαμαι πολυ. Υπαρχει καμια κοπελα που να εχει περασει τα ιδια με μένα? Τι με συμβουλευεται?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Καλησπέρα και να σου ζήσει το μπεμπάκι σου! Θα πρότεινα, εφόσον υπάρχει ιστορικό και εφόσον ήδη απευθύνθηκες σε επαγγελματία, να ψάξεις κάποιον-α που θα έχει μία σχετική εξειδίκευση και οικειότητα με το θέμα της επιλοχείου κατάθλιψης. Από εκεί και πέρα είναι πολλά, και καθημερινά αυτά που μπορείς να κάνεις για να νιώσεις κάπως καλύτερα, είναι όμως μικρότερης εμβέλειας (εννοώ λιγότερο άμεσα από τα χάπια), γιατί γενικότερα (από προσωπική εμπειρία) νομίζω πως το ζήτημα επιλόχειος κατάθλιψη θέλει υπομονή και χρόνο. Αυτό βέβαια είναι υποκειμενικό, μπορεί σε 2 μήνες να νιώσεις καλύτερα, μπορεί να χρειαστεί παραπάνω, μπορεί και λιγότερο. Να ξέρεις πως όλο αυτό που νιώθεις είναι φυσιολογικό και θα περάσει, είναι καταιγιστικές οι αλλαγές που επιφέρει η μητρότητα, και σε αναγκάζει να δεις μέσα σου με νέα - ίσως πιο αληθινή - ματιά. Προσωπικά, μπορώ πια να πω πως την ξεπέρασα εντελώς, κι ενώ δεν ήταν καθόλου εύκολα, νιώθω πως η εμπειρία ήταν πολύτιμη. Ήταν σαν να με ανάγκασε κάποιος να κάνω (ακόμα ένα) πιο βίαιο όμως ξεκαθάρισμα μέσα μου. Σα συμβουλή θα σου έλεγα, να δώσεις χρόνο στον εαυτό σου και σε όλα, π.χ η τελειομανία είναι ό,τι χειρότερο αυτή την περίοδο. Ξεσπάς σε καθάρισμα γιατί αισθάνεσαι πως είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις, μέσα σε όλο αυτό τον ανεξέλεγκτο 'χαμό' που έχει επιφέρει το νέο μέλος της οικογένειας... η μπορεί και να είχες συνηθίσει να ελέγχεις τα πάντα και τώρα νιώθεις πως σου φεύγει ο έλεγχος, σ' εμένα ίσχυε πάντως αυτό και μόλις το συνειδητοποίησα είχα κάνει το μισό δρόμο. Γενικώς, προσπάθησε να βοηθηθείς από μικρά πράγματα, πράγματα που δεν φαντάζεσαι ότι μπορεί να σε βοηθήσουν (π.χ εγώ έπαιρνα τη μικρή αγκαλιά και τραγουδούσα), κάποιο βιβλίο την ώρα που κοιμάται το μωρό, αντί να ξεπατώνεσαι στο καθάρισμα, ένα κείμενο στο ίντερνετ ( με είχε βοηθήσει πολύ ένα μπλογκ συγκεκριμένα, αν θες το παραθέτω ).... και ό,τι άλλο. Τώρα μάλιστα που θα μπει η Άνοιξη, θα πρότεινα το μωρό, και έξω έξω έξω. Να υποθέσω πως δεν θηλάζεις...γιατί ο θηλασμός βοηθάει πολύ στην επιλόχειο κατάθλιψη. Και κυρίως, μίλα με τους αγαπημένους σου και ζήτα βοήθεια (εννοώ για οτιδήποτε, το μωρό, το σπίτι, μην νομίζεις πως πρεπει να τα κάνεις όλα μόνη σου). Ελπίζω να βοηθάω καθόλου. Ό,τι άλλο θες...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Σε ευχαριστω πολυ καλή μου. Αυτα που λες ειναι πολυ σωστα. Αισθανομαι οτι ολα πρεπει να περνανε απο τα χερια μου. Δεν δίνω χρονο στον εαυτο μου. Πρεπει να το κανω ομως. Θα παω αυριο παλι στον καινουριο γιατρο. Φοβαμαι τι θα μου πει. Παντως βοηθεια εχω δοξα το θεο απο τον αντρα μου και απο την μητερα μου. Απλα εγω βλέπω τα πραγματα με λάθος σκοπια. Εσυ τι ακριβως περασες? Α! πιο ειναι το site που μου ελεγες?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    nikolname, πάντα σε συνδυασμό με την ψυχιατρική στήριξη που χρειάζεσαι λόγω ιστορικού, θα μπορούσες ίσως να ρίξεις μια ματιά κι εδώ: http://www.fainareti.gr/index.php

    Δεν έχω προσωπική εμπειρία από το Κέντρο αλλά, νομίζω, πως δεν έχεις τίποτα να χάσεις αν κάνεις μια τηλεφωνική ή επί τόπου επικοινωνία μαζί τους, τη στιγμή, μάλιστα, που οι υπηρεσίες τους παρέχονται δωρεάν (το λέω γιατί οι εποχές είναι δύσκολες :?). Σε κάθε περίπτωση, φρόντισε τον εαυτό σου! :P


    db7t84wnr.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Τι μου θυμήσατε και εμένα.Πέρασα και εγώ μια τέτοια φάση για κανά 4μήνο.Εαν δεν είχα την μάνα μου θα είχα ...

    Ο αντράς μου έλεγε οτι ήμουν υπερβολική.Και οταν με επιαναν οι φοβίες μου δεν μου μίλαγε καθόλου γιατι δεν ηξερε τι να μου πεί. Μαζί με τον αντρά μου είχα και την πεθερά που έλεγε κα απαιτούσε διάφορα.Άστα να πάνε απο παντού να με χτυπάνε.

    Περιμένω και το δεύτερο παιδάκι και πιστεύω οτι και αυτή φορά θα είναι τα ίδια.Να είναι καλά η μητέρα μου.Αυτή τη φορά δεν θα αφησώ τον εαυτό μου και θα ζητήσω βοήθεια απο ειδικό εαν δω οτι με παίρνει απο κάτω.

    Καλημέρα σας


    tnDpp3.png

    77l3p3.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.

     

    μένεις Αθήνα;

    Δες και το θέμα της βιοανάδρασης, βοηθάει πολύ στη μείωση του στρες...


    2Niwp2.png

    6PDKp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    βρε κοριτσια να σας ρωτησω κατι, κατα ποσο οι ορμονες παιζουν ρολο στο θεμα της επιλοχειου καταθλιψης. Ταλαιπωρουμε εδω και 5 μηνες, οσο ειναι και ο μπεμπης μας. Σαν να εχω χασει τον εαυτο μου. Πολυ αγχος ακομα και για το πως θα μιλαω και τι θα συζηταω με τον αντρα μου. Φρικη.... Και δεν εχω κανενα παραπονο απο κανενα. Μονο με τον εαυτο μου τα βαζω. Οι ορμονες ποσο θελουν για να επανελθουν, αν υπαρχει θεμα με αυτες. Γιατι υπαρχουν πολλες διακυμανσεις στην διαθεση και στην ενταση του αγχους.

    Ακριβώς αυτό που περιγράφεις είναι 'χάνουμε τον εαυτό μας'. Έτσι ένιωθα κι εγώ. Όμως όντως τον χάνουμε γιατί έχουμε τον νου μας στραμένο απολύτως στα μικρά μας καθώς αυτά είναι απούτως εξαρτημένα από εμάς. Σταδιακά θα δεις πως ακόμα και με τα μικρά βήματα 'ανεξαρτητοποίησης' που θα κάνει το μικράκι σου, θα παίρνεις κι εσύ το περιθώριο να ξαναβρείς τον εαυτό σου. Μόνο που θα πρέπει να δεχτείς πως αυτή θα είναι μια μακριά διαδικασία, πως δεν θα βρεις 'ακριβώς αυτό που άφησες, από τον εαυτό σου εννοώ, όμως είναι μια θεσπέσια ευκαιρία, να ανακαλύψεις έναν νέο εαυτό, γιατί όχι, καλύτερο;););) Θα δεις, όλα περνάνε, μόνο μίλα με ανθρώπους, και ζήτα βοήθεια (εννοώ για τα απλά και καθημερινά).

    Τώρα για τις ορμόνες, δεν ξέρω να σου πω, εγώ αυτό που διάβασα πρόσφατα, είναι ότι οι ορμόνες σε ρίχνουν και πάλι όταν αποθηλάζεις, και να σας πως την αλήθεια, μιας που ξεπέρασα την επιλόχειο, δεν θ' αντέξω να την ξαναπάθω λόγο αποθηλασμού....Έλεος πια αυτές οι ορμόνες μας......:?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω


    :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

    Σημασια δεν εχει ο τροπος που γεννησες αλλα οτι γεννησες ενα γερο μωρο.

    Να σου ζησει το μωρακι!!! Οι περισσοτερες εχουμε περασει αναλογες φασεις μετα το τοκετο. Αν νιωθεις οτι δεν μπορεις να το διαχειριστεις μονη σου ζητησες βοηθεια.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ειμαι τοση δειλη που δεν μπορω να ζητησω βοηθεια ποτε δεν το εκανα στη ζωη μου ..παντα λεω οτι ολα ειναι μια χαρα! κ στην κλινικη δειλιασα κ κατελιξα με καισαρικη..δεν μπορουσα να με υπερασπιστω..μονο εσεισ ειστε η συντροφια μου..διαβασω τις ιστοριες σας κ περνω κουραγιο ειναι η αληθεια


    :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ειμαι τοση δειλη που δεν μπορω να ζητησω βοηθεια ποτε δεν το εκανα στη ζωη μου ..παντα λεω οτι ολα ειναι μια χαρα! κ στην κλινικη δειλιασα κ κατελιξα με καισαρικη..δεν μπορουσα να με υπερασπιστω..μονο εσεισ ειστε η συντροφια μου..διαβασω τις ιστοριες σας κ περνω κουραγιο ειναι η αληθεια

    Oταν ημαστε εγκυος θελουμε το καλυτερο για το εμβρυακι που κουβαλαμε. Διαλεγουμε ενα γιατρο και τον εμπιστευομαστε με κλειστα ματια. Λογικο δεν ειναι αφου αυτη ειναι η δουλεια του? Αφου τον εμπιστευομαστε ακουμε και ακολουθουμε οτι μας λεει. Δεν υπαρχει λογος να ριχνεις ευθυνες στον εαυτο σου. Ησουν σε πολυ ευαισθητη φαση οποτε ακουσες αυτον που ειναι ειδικος. Εχει σημασια πως γεννησες? Σημασια εχει οτι εφερες μια ψυχουλα στον κοσμο.

    Δειλη δεν εισαι. Εισαι μια υπεροχη μαμα που θελεις το καλυτερο για το μωρακι σου.

    Πριν 9 χρονια περιπου που γεννησα και εγω ο γιατρος μου διεκρινε καποια πραγματα στην συμπεριφορα μου, οπως και η παιδιατρος. Φοβομουν για το μωρο, οτι δεν ετρωγε και δεν επαιρνε βαρος σε υπερβολικο βαθμο. Δεν μπορουσα να λειτουργησω, δεν μπορουσα να κοιμηθω απο το αγχος μου. Ο γιατρος με συμβουλευσε να βγαινω εξω και να παιρνω και το μωρο βολτιτσα αν δεν ειχα κανεναν να μου το κρατησει. μεχρι και διακοπες πηγα με μωρο που μολις ειχε σαραντησει. Εκανα πραγματα που με ευχαριστουσαν και δεν ακουγα κανεναν.

    Δεν ειναι ντροπη να κανεις ακομη πραγματα που σε ευχαριστουν ουτε ειναι ντροπη να ζητησεις βοηθεια απο καποιον. Ασε τον αντρα σου να σε στηριξει, μιλα ακομη και με την παιδιατρο σου αν νιωθεις καλα...

    Ολα θα πανε καλα, θα δεις.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

     

    Δεν φαντάζεσαι πόσο σε καταλαβαίνω!!Γέννησα κι εγώ πριν από 5 εβδομάδες με καισαρική την μικρή μου.Ακόμα συχτιρίζω γτ δεν καταφέραμε να θηλάσουμε και θεωρώ υπαίτια και την καισαρική!!!Ήθελα πολύ να γεννήσω φυσιολογικά και να βιώσω όλη αυτήν την εμπειρία.Εμένα μου "έσκασε" η καισαρική σαν κεραυνός.Πέμπτη πήγα για εξέταση και μου λέει ο γιατρός"Έλα αύριο για καισαρική"..έπαθα σοκ..έτρεμα ολόκληρη!!!Κοινώς δεν μπορούσα να το χωνέψω.Προσπαθούσα να σκέφτομαι τα λόγια της νύφης μου-η οποία είναι ψυχολόγος- ότι έχει δει περιπτώσεις παιδιών με προβλήματα-νοητικά κ.α.- που οφείλονται σε λανθασμένες κινήσεις τοκετού.Προσπαθούσα να σκέφτομαι ότι είναι για το καλό της μικρής μου.Άργησα πολύ να το χωνέψω,κι ακόμα να σου πω δεν το πολυ-χώνεψα αλλά προσπαθώ να μην το σκέφτομαι.Προσπαθώ να γυρίσω σελίδα και να χαρώ την κόρη μου.Βλέπεις ακόμα δεν καταφέραμε να θηλάσουμε και το'χω πάρει πολύ βαριά.Όλοι μου λένε να τα παρατήσω.Έκλεγα πολλές φορές θεωρώντας ότι ΑΝ είχα γεννήσει φυσιολογικά δεν θα είχα ίσως πρόβλημα!!!

    Μου είχε γίνει εμμονή.Όχι ότι θα τα παρατήσω, αλλά προσπαθώ να είμαι πιο ευχάριστη και γλυκειά...για μένα, για την κόρη μου και για τον αντρούλη μου.

    Άστα όλα πίσω σου και μην σκέφτεσαι τίποτα.Εγώ αυτό που σίγουρα ξέρω είναι ότι θα ψάξω να βρω γιατρό για την επόμενη εγκυμοσύνη που να αναλαμβάνει να κάνει ΦΤ μετά από ΚΤ κι έτσι παρηγορούμαι..και σίγουρα θα έχω και σύμβουλο θηλασμού μαζί μου απ'την αρχή, για να αποφευχθούν τα λάθη.Νόμιζα ότι ήμουν προετοιμασμένη και για τον τοκετό και για τον θλασμό και το είχα δέσει ότι όλα θα γίνουν έτσι!!!

    Αλλά ξέρεις τί λένε για το όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια!!!Κάποιος από κει πάνω γελάει!!!Η ζωή είναι απρόβλεπτη.Σκέψου ότι έχεις ένα υπέροχο πλάσμα στην αγκαλιά σου, ένα μικρό θαυματάκι που το έκανες ΕΣΥ!!!Μη νοιάζεσαι για τίποτα άλλο και μη νιώθεις τύψεις για ό,τι αισθάνεσαι.Είναι φυσιολογικό.Και, αν σε παρηγορεί, να ξέρεις ότι δεν είσαι μόνη!!!Είμαστε πολλές εδώ έξω.Εδώ θα βρεις παρηγοριά!!Ό,τι χρειαστείς, μη διστάσεις να το μοιραστείς.Είναι πιο εύκολο έτσι!!


    ebyKp3.png?H3UgLDY0

    dev272pr___.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    γεια σας..γεννησα πριν 2.5 μηνες περιπου..οσο ημουν εγκυοσ ολα μια χαρα...με το που γενναω με καισαρικη..ενω δεν ηθελα καθολου..ακομα κ μεσα στην κλινικη να νιωθω τελειωσ μονη,να κλαιω. γιρναμε σπιτι καθε μερα κλαμα..να μην θελω κανεναν μερικεσ φορεσ ουτε το ιδιο μου το μωρο..το λεω κ ντρεπομαι! μερικεσ φορεσ δεν μπορω ουτε να κοιμηθω..σκεφτομαι ποσο λαθος χειριστικα την κατασταση κ κατεληξα με καισαρικη..ποσο με εκμεταλλευτηκε ο γιατροσ μου απλα κ μονο να με ξεπεταξει σε 2 ωρριτσες..δεν νιωθω καλα..δεν μπορω με τπτ να το ξεπερασω..δεν εχω κ κανεναν να μιλισω..οταν παω να κανω κουβεντα με τον αντρα μου το μονο που μου λεει ειναι απλα χαλαρωσε...το θεμα ειναι οτι δεν μπορω

     

    με αφορμη τα οσα λες αλλα και προς απαντηση στην nikolname και σαν μαμα ενος μπεμπη τωρα 12 μηνων θα πω οτι η επιλοχεια ειναι μια τεραστιαααααααααααα κουβεντα....απλα θα σας συμβουλεψω επειγοντως να ζητησετε βοηθεια αν αισθανεστε οτι κατι δεν παει καλα μεσα σας...διαβαζω αυτα που γραφεται πιο νεες μαμαδες και ανατριχιαζω.σαν να ακουω τον εαυτο μου...για 5 μηνες εκλεγα ολη μερα...και νυχτα....ημουν ενα ελαχιστο βημα πριν πηδηξω απο την ταρατσα του σπιτιου μου...χωρις υπερβολες.τιποτα δεν πηγαινε καλα ,ολα ηταν ενα χαος γυρω μου,αισθανομουν ολο και πιο δυστυχισμενη,,,και να λεω μα ειναι δυνατον αντι να χαιρομαι ολο αυτο εγω να βλεπω και καμια φορα το μωρο και να θελω να το αφησω να ανοιξω την πορτα και να φυγω με τις πυτζαμες...τι να ντρεπεσαι καλε να το πεις...πιστεψε με δεν ακουγεται τοσο παραξενο οσο νομιζεις...νομιζω οτι πιο δυσκολο πραγμα απο τη λοχεια δεν υπαρχει...μα και τωρα που το βλεπω πιο καθαρα ειναι φυσιολογικο..ξαφνικα απο τη μια μερα στην αλλη μια τοσο μεγαλη ευθυνη,τοσο μεγαλη αλλαγη...δεν ξερεις αν τα κανεις σωστα αν οχι...ολα μαζι,κουραση ,αυπνια...παντως στα κοριτσια που γεννησαν σχετικα προσφατα θα πω 2 πραγματα...πρωτον οτι ο πρωτος χρονος ειναι πολυ δυσκολος...πολλες αλλαγες μαζι το μωρο μεγαλωνει ταχαιως,και ουσιαστικα για ενα μεγαλο διαστημα μονο δινεις το μωρο δεν σου δινει και πολλα.καταλαβατε πιστευω τι εννοω..θα δειτε πιο μετα αγκαλιτσες,φιλακια,παιχνιδια ειναι μουρλια και αυτο σου δινει κουραγιο να τα αντεχεις ολα...και δευτερον ψαξτε οσο πιο γρηγορα βοηθεια... εγω ενα πραγμα μετανιωσα..πηγα κ σε ψυχιατρο κ σε ψυχολογο .μου ειπε ο ψυχολ.να κοψω το θηλασμο και να παρω αντικαταθλιπτικα.δεν το εκανα γιατι λυπομουν να κοψω το γαλα μου...και μου ειπε τοτε ο ψυχολ.και δεν λυπασαι να βλεπεις τον εαυτο σου ετσι???τοτε δεν ειχα τη δυναμη να το κανω.λαθος μου...γιατι εχω ξαναπαρει σε αλλη φαση χαπια και με βοηθησαν πολυ...κατι που θα μπορουσα να ξεπερασω σε λιγο καιρο το δυσκολεψα πιο πολυ...καθε περιπτωση ειναι διαφορετικη απλα λεω σε ολα τα κοριτσια οτι ολα θελουν τον καιρο τους,ακομη και η σχεση με τον αντρα μας περναει μια κριση,,,,και αυτη θελει το χρονο της.μπορω να πω οτι μετα απο τον εννατο μηνα καλυτερεψαν πολυ τα πραγματα..παρα πολυ...τωρα δεν μπορω να φανταστω πως εγω εκλεγα ,δεν ηθελα το μωρο,ολα μου φαινοταν ενα τεραστιο βουνο...τωρα εχω λιγοτερο χρονο απο οταν ηταν νεογγενητο,εχει πιο κουραση σωματικη κ ψυχολογικη,δοντια μπουσουλημα,να το μαθεις να τρωει μικρα κομματακια..κτλ...και χιλια αλλα..αλλα ειμαι καλα ψυχολογικα...θελει χρονο να προσαρμοστουμε στην νεα πραγματικοτητα...αααααααα..και κατι που μπορει να το ξεχναμε...που και που βγητε και με καμια κοριτσοπαρεα για ποτακι..εστω και μια ωρα....αξιζει οσο 100 ψυχολογουςςςςςςςςςς......ειλικρινα γεμιζει μπαταριες...υπομονη και οτι θελετε εδω ειμαστε...:rolleyes:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    μολις διαβασα τισ απαντησεις σας κ πραγματικα δεν μπορω να σταματησω να κλαιω..σας ευχαριστω παρα πολυ..χωρις να με ξερετε με βοηθεισατε παρα πολυ..πηγα πηρα κ το μωρακι μου αγκαλια κ το κοιταξα αλλιως αυτη τη φορα...απλα οταν κατι σου γινεται εμμονη θεσ μια κουβεντα παραπανω μια υποστιξη κ η αληθεια ειναι τη πηρα μονο απο δω..ευχαριστω!


    :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    μολις διαβασα τισ απαντησεις σας κ πραγματικα δεν μπορω να σταματησω να κλαιω..σας ευχαριστω παρα πολυ..χωρις να με ξερετε με βοηθεισατε παρα πολυ..πηγα πηρα κ το μωρακι μου αγκαλια κ το κοιταξα αλλιως αυτη τη φορα...απλα οταν κατι σου γινεται εμμονη θεσ μια κουβεντα παραπανω μια υποστιξη κ η αληθεια ειναι τη πηρα μονο απο δω..ευχαριστω!

    Να εισαι καλα και εσυ και το μωρακι σου!!! Οποτε θελεις κουβεντουλα ειμαστε εδω!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    σε ευχαριστω παρα πολυ ..η αληθεια ειναι οτι γι αυτο εγινα μελοσ προσφατα..ηθελα καπου να τα πω, να τα γραψω...να ξαλαφρωσω λιγο! κ να παρηγορηθω..


    :)

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από petrini,
        Ντρέπομαι για όσα θα γράψω αλλά με βασανίζουνε πολλά ερωτήματα.
         
        Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος χάρηκα. Αμέσως ξεκίνησαν οι αναγούλες και οι εμετοί και έκτοτε ολη η χαρά χάθηκε. Αντι αυτού νιώθω πολύ μα πολύ δυστυχισμένη και πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι οι ορμόνες του πρώτου τριμήνου γιατί συνεχιζουνε.
        Όταν μάθαμε το φύλο του μωρού βυθίστικα ακόμη σε πιο μεγάλη κατάθλιψη και με έχει πνίξει η απογοήτευση για ολα αυτά που νιώθω.
        Γιατί να μην έχουνε σταματήσει οι εμετοι?
        Γιατί να μην είμαι λίγο χαρούμενη για την εγκυμοσύνη μου?
        Γιατί να με έχει πειράξει τοοοοσο πολύ το άκουσμα του φύλου του μωρού?
        Γιατί να νιώθω τοοοοσο χάλια?
         
        Με ανησυχεί η κατάσταση μου και θα ήθελα να ακούσω παρόμοιες ιστορίες που εξελίχθηκαν θετικά και ιδιαίτερα για το φύλο του μωρού. Πρέπει να είμαι η μοναδική εγκυμονούσα που να εχω παρει τοσο κατάκαρδα το΄θεμα αυτό.
      • Από bourbou,
        Γειά σας κορίτσια, με το καλό να έρθουν τα μωράκια μας!
        άνοιξα αυτό το θέμα για να δω πως τα πάτε από ψυχολογία..εγώ δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Δεν ξέρω αν φταίει η εγκυμοσύνη, αλλά δεν βρίσκω και κάτι άλλο. Γενικά δεν αγχώνομαι με το θέμα της εγκυμοσύνης και ο ερχομός του μωρού μόνο θετικά συναισθήματα μου φέρνει. Ούτε άγχος, ούτε φόβος, ούτε τίποτα. Έχω ένα θετικό προαίσθημα οτι όλα θα πάνε καλά. έχω την εντύπωση όμως οτι υποσυνείδητα αγχώνομαι..γενικά νιώθω οτι είμαι σε πολύ ευαίσθητη φάση..μου έρχεται να κλάψω με την παραμικρή αφορμή, νιώθω περίεργα..Εσείς πως αισθάνεστε; έχει καμία παρόμοια συναισθήματα;
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Christinaki81,
        Θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας την εμπειρια μου και να ακουσω δικες σας περιπτωσεις που πηρατε καποιου τετοιου ειδους αγωγη κατά την εγκυμοσυνη σας.
        Το 2007 σε ηλικια 26,5 επαθα καταθλιψη και ιδεοληπτικη διαταρραχη και εκανα αγωγη με entact 20 mg.H καταθλιψη περασε γρηγορα και τελειως, όμως η ιδεοληπτικη διαταρραχη θεραπευτηκε σε ένα μονο βαθμο.Καθε αποπειρα να το μειωσω , κατεληγε αποτυχημενη.
        Αρχες του 2011 η αγωγη αλλαχθηκε σε seroxat 20-που είναι πιο εξειδικευμενο για ιδεοληψιες και ενιωσα αμεσως καλα! !11 μηνες μετα αρχισα σταδιακες μειωσεις –πολύ σταδιακες- 17,5 mg για 3 εβδομαδες , 15 mg για άλλες 3 εβδομαδες κτλ – καθως συντομα θα ξεκινουσαμε με τον αντρα μου προσπαθειες για μωρο.Εμεινα εγκυος το Μαιο 2012 οποτε και το εκοψα τελειως για 8,5 μηνες. Με στηριξη ψυχολογου σε ολη την εγκυμοσυνη δε πηρα καθολου χαπια κ ημουν σχετικα καλα. Κρατιομουν για το μωρο. Όλα καλα, μωρο υγιες! Ακουλοθησε εντονη ιδεοληπτικη διαταρραχη 4 μερες μετα τη γεννα και ξαναρχισα αγωγη seroxat 20 το οποιο λιγους μηνες μετα εγινε seroxat 30.Πριν λιγο καιρο εχασα την αδερφη μου 28 ετων σε τροχαιο και από τοτε πιστευω ότι δε μπορω να σταματησω ποτε ξανα αυτό το χαπι. Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.
        Ευχαριστω πολυ