MissMarple

ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΜΕΤΑ ΤΟΝ ΤΟΚΕΤΟ («ΕΠΙΛΟΧΕΙΑ ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ»)

    Recommended Posts

    2 hours ago, Nurse1985 said:

     

     

    Είχα μια δύσκολη εγκυμοσυνη με αιμορραγίες, διαβήτη κυησης και πρόβλημα του ενός μωρου στην καρδιά. Γέννησα προωρα στην 35η εβδομάδα. Έπαθα υπερκόπωση από την φροντίδα των μωρών και την αϋπνία, νιώθω απαίσια για το σώμα μου,από εκεί που ήμουν ένας πολύ κοινωνικός άνθρωπος, δραστήριος και ακούραστος είμαι κλεισμένη στο σπίτι, το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκεται υπό ανακαίνιση και είναι ένα χάος. Το μέλλον μου φαντάζει κενό και θολό, προσπαθώ να σκεφτώ κάτι θετικό αλλά μου είναι αδύνατο.Ο άντρας μου είναι ο στυλοβάτης μου ευτυχώς! Η πεθερά μου έρχεται από Ελλάδα για να βοηθήσει, θα μείνει για ένα μήνα και μετά θα φύγουμε παρέα στο χωριό που είναι παραθαλάσσιο(ελπίζω να μου κάνει καλό ή θάλασσα) από αρχές Αυγούστου μέχρι αρχές Οκτώβρη . Τον Οκτώβρη τα μωρά θα είναι σχεδόν 6 μηνών και πιστεύω θα αρχίσουμε να αλληλεπιδρουμε λίγο καλύτερα. Ή το ελπίζω.. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι δεν θα καταφέρω να φροντίσω ποτέ μόνη τα παιδιά και ότι είμαι ανεπαρκής.... Μάλλον μιλάει η κατάθλιψη μου.... Ελπίζω το αντικαταθλιπτικο να δράσει σύντομα.. 

    γιατι να εισαι ανεπαρκης???δεν ισχυει αυτο !!!ειναι ολα μαυρες σκεψεις που σε εχουν απλά καταβάλλει και τιποτα αλλο...συντομα θα νιωθεις πιο ετοιμη και πιο δυνατη να φροντισεις τα μωρα σου αφου εχεις επισκεφτει και ψυχολόγό σιγουρα ολα θα φτιαξουν...ευχομαι αυτό να γίνει πολύ γρήγορα κυρίως για να χαρείς αυτές τις στιγμές με τα μωρά οσο δύσκολες και αν ειναι!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    2 ώρες πρίν, Nurse1985 είπε:

     

     

    Είχα μια δύσκολη εγκυμοσυνη με αιμορραγίες, διαβήτη κυησης και πρόβλημα του ενός μωρου στην καρδιά. Γέννησα προωρα στην 35η εβδομάδα. Έπαθα υπερκόπωση από την φροντίδα των μωρών και την αϋπνία, νιώθω απαίσια για το σώμα μου,από εκεί που ήμουν ένας πολύ κοινωνικός άνθρωπος, δραστήριος και ακούραστος είμαι κλεισμένη στο σπίτι, το οποίο παρεμπιπτόντως βρίσκεται υπό ανακαίνιση και είναι ένα χάος. Το μέλλον μου φαντάζει κενό και θολό, προσπαθώ να σκεφτώ κάτι θετικό αλλά μου είναι αδύνατο.Ο άντρας μου είναι ο στυλοβάτης μου ευτυχώς! Η πεθερά μου έρχεται από Ελλάδα για να βοηθήσει, θα μείνει για ένα μήνα και μετά θα φύγουμε παρέα στο χωριό που είναι παραθαλάσσιο(ελπίζω να μου κάνει καλό ή θάλασσα) από αρχές Αυγούστου μέχρι αρχές Οκτώβρη . Τον Οκτώβρη τα μωρά θα είναι σχεδόν 6 μηνών και πιστεύω θα αρχίσουμε να αλληλεπιδρουμε λίγο καλύτερα. Ή το ελπίζω.. Ο μεγαλύτερος μου φόβος είναι ότι δεν θα καταφέρω να φροντίσω ποτέ μόνη τα παιδιά και ότι είμαι ανεπαρκής.... Μάλλον μιλάει η κατάθλιψη μου.... Ελπίζω το αντικαταθλιπτικο να δράσει σύντομα.. 

    Όλες πελαγωσαμε στην αρχή  μην ανησυχείς.Εγω όταν γέννησα το τρίτο μου μωρό έκλαιγα γιατί δεν μπορούσα να φροντίσω τα μεγάλα μου παιδιά όπως ήθελα και επειδή άλλαξαν οι ζωές τους.Οταν γέννησα τη δεύτερη ένιωθα τρομερές τύψεις επειδή στεναχωριοταν πολύ η πρώτη.Και όταν έκανα την πρώτη ένιωσα αβάσταχτο το βάρος της ευθύνης ενός παιδιού και ότι δεν θα καταφέρω να τη μεγαλώσω ποτε.Εχει γίνει 9 χρόνων τώρα...

    Επίσης η ευθύνη των παιδιών δεν είναι αποκλειστικά της μαμάς και καλά κάνεις και δέχεσαι βοήθεια.Ολη η οικογένεια είναι υπεύθυνη για αυτά τα παιδιά και όποιος μπορεί βοηθάει.Η αδερφή μου όταν ο πρώτος της γιος ήταν 25 ημερών έπαθε πολυ σοβαρή χολοκυστιτιδα και έμεινε στο νοσοκομείο 2 μηνες.Ειδε το παιδί της όταν έγινε 2 μισή μηνών,ένα παιδί που περίμενε τέσσερα ολόκληρα χρόνια.Και όλοι τρέξαμε και βοηθησαμε,θείες,μαμά πεθερά κτλ..Και όλα πέρασαν ευτυχώς.

    Αυτά στα λέω για να μη νιώθεις λιγότερη ικανή από τις άλλες μαμάδες επειδή νιώθεις έτσι αυτή τη δεδομένη στιγμή.Μην ξεχνάς ότι και το σώμα σου έχει καταπονηθεί πολύ και θέλει καιρό για να επανέλθει.

    Γενικά να χαλαρώσεις και να μπλοκάρεις τις αρνητικές σκέψεις όπως σου είπα και παραπάνω..Όλα θα πάνε καλά.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, kotsifikos said:

    Εγώ δεν πήγα ποτέ σε ειδικό, δυστυχώς και κακώς, μετά την γέννα όμως πέρασα από διάφορα στάδια. Λίγο η κλεισούρα από πριν λόγω της πολύ δύσκολης εγκυμοσύνης, λίγο ότι γέννησα πριν την ώρα , λίγο η κούραση κλάταρα.

    Θυμάμαι πως παρόλο που ήμουν ευτυχισμένη που είχα το μωρό μου σπίτι μου έλειπε από την κοιλιά μου, μου έλειπε που δεν ένιωθα κάθε του κίνηση, που δεν ήμουν πια έγκυος.  Η αυπνία ήταν ότι χειρότερο έχω ζήσει μέχρι στιγμής, πραγματικά, σε συνδυασμό με το άγχος με έκαναν να κλαίω συνέχεια. Το κερασάκι ήταν πήρα την μαμά μου τηλέφωνο να της πω να έρθει να κρατήσει λίγο το μωρό να κοιμηθώ και η απάντηση ήταν ''τόσα πέρασες για να το κάνεις μην γκρινιάζεις τώρα'' , ξέρω πως δεν ήθελε να είναι τόσο σκληρή μαζί μου όμως εγώ εκείνη την ημέρα ένιωσα φοβερά μόνη και έκλαψα πάρα πολύ, και την επόμενη, και την μεθεπόμενη κοκ...μέχρι που το έθαψα μέσα μου. Τώρα πια σχεδόν πέντε χρονιά μετά έχω καταλήξει πως η λοχεία είναι η πιο δύσκολη περίοδος μίας γυναίκας, η πιο απαιτητική και συγγνώμη για την φράση μου αλλά και η πιο άσχημη για μία γυναίκα. Άσχημη γιατί ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία τεράστια ευθύνη, να φροντίσει ένα βρέφος που καλά καλά δεν το ξέρει, δεν ξέρει πως να το ταίσει πως να κάνει μπάνιο κτλ, γιατί από την μία ημέρα στην άλλη σταματάει να κοιμάται, θα είναι τυχερή αν κοιμηθεί σύνολο 2-3 ώρες το 24ωρο, γιατί πονάει το στήθος της αλλά πρέπει να έχει εκεί το μωρό γιατί πρέπει να φάει, γιατί πονάει όλο το κορμί από την γέννα, γιατί πονάει η τομή της καισαρικής, γιατί οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και κυρίως γιατί η κοινωνία απαιτεί αυτή η γυναίκα να δηλώνει απόλυτα ευτυχισμένη ενώ περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της. Μην ντρέπεσαι κοπέλα μου που νιώθεις έτσι, εννοείται πως είσαι κουρασμένη και τρομαγμένη, και μπράβο σου που είχες μέσα σε όλα αυτά την νηφαλιότητα να το δεις και πήγες σε ειδικό, και να συνεχίσεις να το κάνεις μέχρι να νιώσεις τελείως καλά.  Η μητρότητα είναι μεγάλη ευτυχία , όμως η περίοδος αυτή που περνάς τώρα είναι πολυ δύσκολη.

    Θα τα καταφέρεις να φροντίσεις σωστά τα μωρά σου, όλα θα γίνουν σιγά σιγά, δώσε χρόνο στον εαυτό σου.

     

    Μην πέσετε κορίτσια να με φάτε, απλά εγώ έτσι βίωσα την λοχεία και αν δεν είχα τις ενοχές που με κυρίευαν, αν κάποιος μου έλεγε πως όλα όσα νίώθω είναι φυσιολογικά θα γίνονταν λίγο πιο εύκολες εκείνες οι ημέρες και δεν θα ένιωθα τόσο μόνη και ελλιπής.

     

    Συμφωνώ με την κάθε λέξη. Ούτε εγώ πήγα σε ειδικό δυστυχώς. 2,5 χρόνια μετά περνάω ακόμη επιλόχειο.. Όταν ήταν λίγων εβδομάδων, είχε έρθει η κοπέλα να καθαρίσει και σε κάποια φάση είχα το μωρό στην αλλαξιέρα και τον άλλαζα. Μου λέει λοιπόν με ενθουσιασμό : δεν είναι αυτές οι ωραιότερες στιγμές της ζωής σου?? Τη κοιτάω έκπληκτη και της απαντάω "είναι οι χειρότερη περίοδος της ζωής μου!". Ακόμη το θυμάται!
     

    • Μου αρέσει 1
    • Λυπημένη/-ος 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Just now, kotsifikos είπε:

    Εγώ δεν πήγα ποτέ σε ειδικό, δυστυχώς και κακώς, μετά την γέννα όμως πέρασα από διάφορα στάδια. Λίγο η κλεισούρα από πριν λόγω της πολύ δύσκολης εγκυμοσύνης, λίγο ότι γέννησα πριν την ώρα , λίγο η κούραση κλάταρα.

    Θυμάμαι πως παρόλο που ήμουν ευτυχισμένη που είχα το μωρό μου σπίτι μου έλειπε από την κοιλιά μου, μου έλειπε που δεν ένιωθα κάθε του κίνηση, που δεν ήμουν πια έγκυος.  Η αυπνία ήταν ότι χειρότερο έχω ζήσει μέχρι στιγμής, πραγματικά, σε συνδυασμό με το άγχος με έκαναν να κλαίω συνέχεια. Το κερασάκι ήταν πήρα την μαμά μου τηλέφωνο να της πω να έρθει να κρατήσει λίγο το μωρό να κοιμηθώ και η απάντηση ήταν ''τόσα πέρασες για να το κάνεις μην γκρινιάζεις τώρα'' , ξέρω πως δεν ήθελε να είναι τόσο σκληρή μαζί μου όμως εγώ εκείνη την ημέρα ένιωσα φοβερά μόνη και έκλαψα πάρα πολύ, και την επόμενη, και την μεθεπόμενη κοκ...μέχρι που το έθαψα μέσα μου. Τώρα πια σχεδόν πέντε χρονιά μετά έχω καταλήξει πως η λοχεία είναι η πιο δύσκολη περίοδος μίας γυναίκας, η πιο απαιτητική και συγγνώμη για την φράση μου αλλά και η πιο άσχημη για μία γυναίκα. Άσχημη γιατί ξαφνικά βρίσκεται αντιμέτωπη με μία τεράστια ευθύνη, να φροντίσει ένα βρέφος που καλά καλά δεν το ξέρει, δεν ξέρει πως να το ταίσει πως να κάνει μπάνιο κτλ, γιατί από την μία ημέρα στην άλλη σταματάει να κοιμάται, θα είναι τυχερή αν κοιμηθεί σύνολο 2-3 ώρες το 24ωρο, γιατί πονάει το στήθος της αλλά πρέπει να έχει εκεί το μωρό γιατί πρέπει να φάει, γιατί πονάει όλο το κορμί από την γέννα, γιατί πονάει η τομή της καισαρικής, γιατί οι ορμόνες κάνουν πάρτυ και κυρίως γιατί η κοινωνία απαιτεί αυτή η γυναίκα να δηλώνει απόλυτα ευτυχισμένη ενώ περνάει την πιο δύσκολη φάση της ζωής της. Μην ντρέπεσαι κοπέλα μου που νιώθεις έτσι, εννοείται πως είσαι κουρασμένη και τρομαγμένη, και μπράβο σου που είχες μέσα σε όλα αυτά την νηφαλιότητα να το δεις και πήγες σε ειδικό, και να συνεχίσεις να το κάνεις μέχρι να νιώσεις τελείως καλά.  Η μητρότητα είναι μεγάλη ευτυχία , όμως η περίοδος αυτή που περνάς τώρα είναι πολυ δύσκολη.

    Θα τα καταφέρεις να φροντίσεις σωστά τα μωρά σου, όλα θα γίνουν σιγά σιγά, δώσε χρόνο στον εαυτό σου.

     

    Μην πέσετε κορίτσια να με φάτε, απλά εγώ έτσι βίωσα την λοχεία και αν δεν είχα τις ενοχές που με κυρίευαν, αν κάποιος μου έλεγε πως όλα όσα νίώθω είναι φυσιολογικά θα γίνονταν λίγο πιο εύκολες εκείνες οι ημέρες και δεν θα ένιωθα τόσο μόνη και ελλιπής.

     

    Ποιός να πέσει να σε φάει; Είπες όλη την αλήθεια.- 

    • Μου αρέσει 1

    Κράτα το

    Κράτα το

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, λουκουμαδάκι είπε:

    Ποιός να πέσει να σε φάει; Είπες όλη την αλήθεια.- 

    Συμφωνω κοτσιφικος

    Απλα στεναχωριέμαι που το πέρασες τόσο δύσκολα. Δ λεω οτι ειναι εύκολα, αλλά θα ήθελα να έχεις παραπάνω στήριξη. Όπως κ ολες

    Αλλα κ μονο που ξέρεις ότι κ αλλες το έχουν περάσει, κ οτι ειναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι κ άσχημα, βοηθάει. Απενοχοποιησαι

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Just now, vicky86 said:

    Συμφωνω κοτσιφικος

    Απλα στεναχωριέμαι που το πέρασες τόσο δύσκολα. Δ λεω οτι ειναι εύκολα, αλλά θα ήθελα να έχεις παραπάνω στήριξη. Όπως κ ολες

    Αλλα κ μονο που ξέρεις ότι κ αλλες το έχουν περάσει, κ οτι ειναι φυσιολογικό να αισθάνεσαι κ άσχημα, βοηθάει. Απενοχοποιησαι

    Ναι ισχύει αυτό που λες, βοηθάει, απλά είναι κρίμα γιατί εκείνον τον καιρό  πραγματικά βασανιζόμουν, δεν είχα το θάρρος να μιλήσω.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 27/6/2020 at 10:15 ΜΜ, Nurse1985 είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια! Και να που βρίσκομαι 10 εβδομάδες μετά την καισαρικη των διδυμων μου σε μαύρα χάλια.. Νιωθω απαίσια.. Πήγα σε ψυχίατρο και μου διέγνωσε βαρβάτο burn out - κατάθλιψη και ξεκίνησα αντικαταθλιπτικο.Ποιες έχετε εμπειρία από επιλόχειο κατάθλιψη? Σας βοήθησε η φαρμακευτική αγωγή? Πόσο καιρό κάνατε να το ξεπεράσετε? Δώστε μου λίγη δύναμη γιατί τα βλέπω όλα μαύρα...

    Eγω εφτασα στα προθυρα της καταθλιψης αλλα ευτυχως τη γλιτωσα παρα τριχα.Ηθελα παρα πολυ να γινω μανουλα,προσπαθουσαμε 2 χρονια λογω του πολυ εντονου αγχους που ειχα.Δοξα το θεο τα καταφεραμε.Ειχα μια πολυ ομορφη εγκυμοσυνη και μια καλη γεννα.Η μικρ μου ειναι 6.5 μηνων τωρα.Περασα ομως παρα πολυ δυσκολα,ποτε δεν πιστευα οτι θα χω το μωρο μου και θα νιωθω ετσι.Ενα μωρακι μου δεν κοιμαται καλα,εκλαιγε πολυ,ειχε κ εχει ακομη γκρινια.Κοντευα να τρελαθω.Χωρις βοηθεια,ο αντρας μου στη δουλεια κ γω αυπνη κ εξαντηλμενη...Ολα τα εβλεπα μαυρα,μιλησα με ψυχολογο 2 φορες.Ενιωθα τυψεις,οι δν αγαπω το μωρο μου οσο πρεπει κ διαφορα αλλα.Ειμαι κλαυτερα τωρα,οχι εντελως καλα.Να θυμασαι πως δεν εισαι μονη,ειμαστε πολλες!Ο καιρος κουτσα στραβα περναει,θα ερθουν πολυ καλυτερες μερες,θα το δεις,δεν θα ναι παντα ετσι!!Κουραγιο μανουλα,κ αν εχεις αναγκη να μιλησεις καπου εδω ειμαστε!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    On 27/6/2020 at 10:15 ΜΜ, Nurse1985 είπε:

    Καλησπέρα κορίτσια! Και να που βρίσκομαι 10 εβδομάδες μετά την καισαρικη των διδυμων μου σε μαύρα χάλια.. Νιωθω απαίσια.. Πήγα σε ψυχίατρο και μου διέγνωσε βαρβάτο burn out - κατάθλιψη και ξεκίνησα αντικαταθλιπτικο.Ποιες έχετε εμπειρία από επιλόχειο κατάθλιψη? Σας βοήθησε η φαρμακευτική αγωγή? Πόσο καιρό κάνατε να το ξεπεράσετε? Δώστε μου λίγη δύναμη γιατί τα βλέπω όλα μαύρα...

    Γεια σου και από μένα! Να σας ζήσουν τα μωρά σας. Έφερες  στον κόσμο δυο ζωές, να το θυμάσε κάθε φορά που γίνεστε σκληρή με τον εαυτό σας. Δεν θα τολμήσω να πω ό,τι πέρασα επιλοχειο κατάθλιψη αλλά σίγουρα όταν γέννησα κάτι πέρασα. Σε κάθε άνθρωπο ο χρόνος ανάρρωσης διαφέρει. Εγώ θεωρούσα τον εαυτό μου άχρηστο. Έκλαιγε το μωρό κι έκλαιγα κι εγώ γιατί θεωρούσα ότι ούτε να το ταΐσω σωστά δεν μπορώ.  Ήθελα να πιαστώ από κάπου. Είχα υποστήριξη από το περιβάλλον μου. Το σώμα μου όμως ήταν σε άσχημη κατάσταση και πιεζομουν γιατί ήθελα να γίνω όπως ήμουν πριν. Αλλά το σώμα μας που είναι ένας τέλειος οργανισμός έχει άλλη γνώμη. Πρέπει να του δώσουμε χρόνο να επουλωθεί. Το ίδιο συμβαίνει και με την ψυχολογία μας. Εμένα με βοήθησε το κλάμα. Πολύ κλάμα, ούτε σε ταινία του μπολιγουντ να 'παιζα. Αλλά αδειαζα ετσι την αρνητική μου ενέργεια. Επειδή ρωτας για τον χρόνο που σου παίρνει, θα σου πω ότι μόλις το σώμα σου επανέλθει λίγο- και δεν εννοώ τα κιλά- και μπορείς να κάνεις την καθημερινότητα χωρίς πολύ βοήθεια από άλλους και όταν επανέλθουν λίγο οι ορμόνες στη θέση τους θα δεις διαφορά. Είσαι τώρα σε ένα μεταβατικό στάδιο. Μην σε τρομάζει. Κάθε μέρα να σκέφτεσαι όταν ξυπνάς ότι είμαι λίγο καλύτερα. Πάρε όση βοήθεια μπορείς από τους γύρω σου και την φαρμακευτική αγωγή για όσο χρειάζεται. Επίσης έχοντας εμπειρία από κατάθλιψη στο συγγενικό μου περιβάλλον θα σου πω με βεβαιότητα ότι βοηθάει πολύ. Αλλά θα δώσεις λίγο χρόνο στην αγωγή να δράσει. Αυτό είναι το σημαντικότερο. Μετά από καιρό θα θυμάσαι αυτή την περίοδο της ζωής σου όχι σαν την πιο όμορφη αλλά σαν αυτή που σε έκανε μια πολύ δυνατή μητέρα για τα παιδιά σου. Σου εύχομαι ολόψυχα γρήγορη ανάρρωση και ένα όμορφο ταξίδι στη μητρότητα. Θα δεις έχει πολλές ομορφιές...

    • Μου αρέσει 3
    • Ευχαριστώ! 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Όπως τα είπε η kotsifikos, λέξη προς λέξη.

     

    Έκανα συνειδητά παιδί, έμεινα έγκυος αμέσως, η εγκυμοσύνη ήταν από τις πιο ευτυχισμένες περιόδους της ζωής μου. Με άντρα να με εμψυχώνει, να βοηθάει, να σηκώνεται μες στη νύχτα για να αλλάξει όσο εγώ έπαιρνα δυνάμεις για να συνεχίσω τον θηλασμό. 

     

    Και πάλι.

     

    Ήταν πολύ περίεργη αυτή η θλίψη, ένιωθα πως άφηνα για πάντα πίσω την παλιά μου ζωή, κι ήταν μια ζωή που μου άρεσε. Και ταυτόχρονα κοίταζα τον γιο μου κι ένιωθα ενοχές, έλεγα πως μου έτυχε τέτοια ευλογία κι εγώ είμαι αχάριστη. Βάλε και το άγχος, την ευθύνη, την αϋπνία, την τομή της καισαρικής, τις ορμόνες... Το πρώτο βράδυ που φέραμε το μωρό στο σπίτι βρέθηκα να κλαίω με αναφιλητά μέσα στο ντους.

     

    Το θέμα δεν είναι ότι τα νιώθεις όλα αυτά. Είναι ότι κανένας δεν σε προετοιμάζει γι' αυτά, και πιστεύεις ότι έχεις εσύ το πρόβλημα κι είσαι άχρηστη μάνα από την πρώτη μέρα. Κι εσύ έχεις δύο μωρά! Πραγματικά σου βγάζω το καπέλο. 

     

    Βγες έξω, ζήτα βοήθεια και μην διστάσεις ποτέ να πεις στους δικούς σου ότι δεν αντέχεις άλλο. Η μαία είπε στον άντρα μου πριν βγούμε από το μαιευτήριο: "Τώρα δουλειά της είναι να φροντίζει το παιδί και δουλειά σου είναι να φροντίζεις εκείνη." Ζήτα να σε φροντίσουν! Είναι πολύ σπουδαίο αυτό που κάνεις, και χρειάζεσαι όλη τη βοήθεια του κόσμου για να είσαι καλά και να συνεχίσεις να το κάνεις.

    • Μου αρέσει 1

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα

    • Σύνδεση/Εγγραφή

      Για να μπορέσετε να απαντήσετε σε ερωτήματα ή να ρωτήσετε τα μέλη κάποιο νέο ερώτημα είναι απαραίτητο να εγγραφείτε! Είναι εύκολο & δωρεάν! 

    • Similar Content

      • Από petrini,
        Ντρέπομαι για όσα θα γράψω αλλά με βασανίζουνε πολλά ερωτήματα.
         
        Μόλις έμαθα ότι είμαι έγκυος χάρηκα. Αμέσως ξεκίνησαν οι αναγούλες και οι εμετοί και έκτοτε ολη η χαρά χάθηκε. Αντι αυτού νιώθω πολύ μα πολύ δυστυχισμένη και πολύ φοβάμαι ότι δεν είναι οι ορμόνες του πρώτου τριμήνου γιατί συνεχιζουνε.
        Όταν μάθαμε το φύλο του μωρού βυθίστικα ακόμη σε πιο μεγάλη κατάθλιψη και με έχει πνίξει η απογοήτευση για ολα αυτά που νιώθω.
        Γιατί να μην έχουνε σταματήσει οι εμετοι?
        Γιατί να μην είμαι λίγο χαρούμενη για την εγκυμοσύνη μου?
        Γιατί να με έχει πειράξει τοοοοσο πολύ το άκουσμα του φύλου του μωρού?
        Γιατί να νιώθω τοοοοσο χάλια?
         
        Με ανησυχεί η κατάσταση μου και θα ήθελα να ακούσω παρόμοιες ιστορίες που εξελίχθηκαν θετικά και ιδιαίτερα για το φύλο του μωρού. Πρέπει να είμαι η μοναδική εγκυμονούσα που να εχω παρει τοσο κατάκαρδα το΄θεμα αυτό.
      • Από bourbou,
        Γειά σας κορίτσια, με το καλό να έρθουν τα μωράκια μας!
        άνοιξα αυτό το θέμα για να δω πως τα πάτε από ψυχολογία..εγώ δεν είμαι και στα καλύτερά μου. Δεν ξέρω αν φταίει η εγκυμοσύνη, αλλά δεν βρίσκω και κάτι άλλο. Γενικά δεν αγχώνομαι με το θέμα της εγκυμοσύνης και ο ερχομός του μωρού μόνο θετικά συναισθήματα μου φέρνει. Ούτε άγχος, ούτε φόβος, ούτε τίποτα. Έχω ένα θετικό προαίσθημα οτι όλα θα πάνε καλά. έχω την εντύπωση όμως οτι υποσυνείδητα αγχώνομαι..γενικά νιώθω οτι είμαι σε πολύ ευαίσθητη φάση..μου έρχεται να κλάψω με την παραμικρή αφορμή, νιώθω περίεργα..Εσείς πως αισθάνεστε; έχει καμία παρόμοια συναισθήματα;
      • Από Christinaki81,
        Κοριτσια καλησπερα! Θα ηθελα να μαθω αν καποια εζησε καταθλιψη στην εγκυμοσυνη, αν πηρε καποιο αντικαταθλιπτικό και σε τι ποσότητα και αν επηρεαστηκε το μωρακι της. Ειχα αγχωδη καταθλιπτικη διαταρραχη απο το 2006 και τωρα στον 5ο μηνα νιωθω παλι αφορητα. Ανησυχω μηπως πρεπει να ξεκινησω παλι αγωγη. Θα ηθελα τις εμπειριες σας εστω και με π.μ.
        Ευχαριστω!!!
      • Από alcyon,
        Μικρή και απλή η απορία...
        Ποια είναι η διαχωριστική γραμμή που καθορίζει σε ποιον ειδικό θα απευθυνθεί κάποιος;
         
        Λόγω επαγγέλματος, οι συμπεριφορές με τις οποίες ερχόμαστε σε επαφή είναι πολλές. Σε ορισμένες περιπτώσεις αυτές χρείζουν ειδικού. Όμως σε ποιον ειδικό αντιστοιχούν; Ψυχολόγο ή ψυχίατρο;
         
        Για παράδειγμα, έτυχε για το ίδιο περιστατικό να ρωτήσω φίλες/γνωστές μου ψυχολόγους (3 τον αριθμό) και να μου πουν πως είναι οκ και χρειάζονται τα άτομα αυτά συμβουλευτική, ενώ για τις ίδιες περιπτώσεις οι ψυχίατροι (2 διαφορετικοί) λένε πως είναι θέμα παθολογίας.
        Όλοι οι ειδικοί είναι σίγουροι για τον εαυτό τους, την εμπειρία τους και το επάγγελμά τους.
         
        Λοιπόν... ποιον πιστεύουμε;; :confused:
      • Από nea mamaka,
        ΕΧΩ ΤΩΡΑ 3 ΜΕΡΕΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΙ ΜΕΣΑ ΣΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ. ΟΡΕΞΗ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ. Η ΜΙΚΡΗ ΩΡΕΣ ΩΡΕΣ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ. ΕΧΩ ΝΑ ΒΓΩ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ 4 ΜΕΡΕΣ. ΦΟΡΑΩ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΠΑΛΙΑ ΡΟΥΧΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΚΑΜΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΝΑ ΜΙΛΑΩ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ. ΜΟΝΟ ΝΑ ΚΛΑΙΩ. ΕΧΩ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΜΗΝΕΣ ΝΑ ΕΡΓΑΣΤΩ ΚΑΙ ΜΟΥ ΤΗΝ ΕΧΕΙ ΔΩΣΕΙ. ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΛΗ ΤΡΕΜΩ ΠΟΥ ΘΑ ΑΦΗΣΩ ΤΗΝ ΜΙΚΡΗ ΣΕ 10 ΜΕΡΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΩ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΟΛΑ ΜΟΥ ΦΤΑΙΝΕ. HELP ME PLEASE...............
      • Από kine,
        Τί είναι ψυχική ασθένεια;
               Ποιός είναι ο ψυχικά ασθενής;
               Πως γίνεται η διάγνωση της ψυχικής ασθένειας;
               Ποια είναι η θεραπεία αυτής;
         
         
        Αντί για τα παραπάνω ερωτήματα, ο περισσότερος κόσμος που αισθάνεται περίεργα , οδηγείται στον ψυχίατρο, έχοντας την βεβαιότητα ότι ο ψυχίατρος έχει αυτές τις απαντήσεις και κατά συνέπεια, μπορεί να αναγνωρίσει τον ψυχικά ασθενή, να διαγνώσει την ψυχική πάθηση και στη συνέχεια να συνταγογραφήσει την θεραπευτική αγωγή. Κάτι τέτοιο δυστυχώς δεν ισχύει και οι παραπάνω βεβαιότητες δεν είναι μονάχα προϊόν παραπληροφόρησης, αλλά οδηγούν σε πολύ σοβαρότερα προβλήματα το άτομο που τα υφίσταται.
         
        Το πιο σημαντικό κομμάτι κατά τη γνώμη μου, είναι να συνειδητοποιήσουν οι πελάτες/ασθενείς των ψυχιάτρων ότι ο ψυχίατρος δεν έχει εργαλείο διάγνωσης της ψυχικής νόσου. Το εργαλείο του ψυχιάτρου είναι ένας κατάλογος, μια λίστα ταξινόμησης, περιγραφική απεικόνιση συμπεριφορών. Το εργαλείο αυτό είναι το DSM το οποίο παρερμηνεύεται και εκλαμβάνεται, ως διαγνωστικό τέστ. Ο ασθενής περιγράφει τις ενοχλήσεις του στον ψυχίατρο κι αυτός εντάσσει αυτά τα δεδομένα στις αντίστοιχες κατηγορίες του συγκεκριμένου καταλόγου ασθενειών. Σκοπός του εγχειριδίου είναι να έχουν όλοι οι ψυχίατροι την ίδια ανταπόκριση στους ασθενείς τους, να λαμβάνουν την ίδια διάγνωση και την ίδια αγωγή, προκειμένου να ενισχυθεί η αξιοπιστία του κλάδου ως προς τις γνωματεύσεις. Το δυστύχημα είναι, πως η σύνταξη, η δημιουργία, η ανακάλυψη, η αρχειοθέτηση των ασθενειών του καταλόγου αυτού (και η προτεινόμενη αγωγή), δεν είναι προϊόν επιστημονικής ιατρικής έρευνας. Δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση της ύπαρξης των ασθενειών αυτών, από την κατάθλιψη, μέχρι την σχιζοφρένεια. Και ακόμη περισσότερο, δεν υπάρχει επιστημονική τεκμηρίωση για την σχέση φαρμάκου και θεραπείας. Τα προϊόντα που χρησιμοποιούνται ως ψυχοφάρμακα, είναι ψυχοτρόπες ουσίες (όπως κάθε άλλη ναρκωτική, παραισθησιογόνα, κατασταλτική ή διεγερτική ουσία, νόμιμη ή παράνομη), που παράγονται από την φαρμακοβιομηχανία και έπειτα προτείνονται στην ψυχιατρική κοινότητα και εισάγονται στον κατάλογο DSM , χωρίς να έχει μεσολαβήσει επιστημονική έρευνα, συσχετισμού των ουσιών αυτών με τη θεραπεία της νόσου για την οποία χορηγείται.
         
        Τα παραπάνω δεν προσπαθούν να μειώσουν τη σημασία και τη σοβαρότητα της ψυχικής ασθένειας, αλλά την αντιμετώπιση της: την απλουστευμένη και επιπόλαιη άποψη πως η ψυχική νόσος είναι κατανοητή από την ιατρική επιστήμη και κάθε ψυχοφάρμακο είναι ικανό να γιατρέψει την ασθένεια, όπως η αντιβίωση γιατρεύει από τον ιό.
         
        Τα παρακάτω βίντεο είναι πολύ σύντομα και εξαιρετικά σαφή, για να αιτιολογηθεί η αμφισβήτηση τόσο των ψυχιατρικών διαγνώσεων, όσο και της "θεραπευτικής" αγωγής.
         
         
         
         
         
      • Από Christinaki81,
        Θα ηθελα να μοιραστω μαζι σας την εμπειρια μου και να ακουσω δικες σας περιπτωσεις που πηρατε καποιου τετοιου ειδους αγωγη κατά την εγκυμοσυνη σας.
        Το 2007 σε ηλικια 26,5 επαθα καταθλιψη και ιδεοληπτικη διαταρραχη και εκανα αγωγη με entact 20 mg.H καταθλιψη περασε γρηγορα και τελειως, όμως η ιδεοληπτικη διαταρραχη θεραπευτηκε σε ένα μονο βαθμο.Καθε αποπειρα να το μειωσω , κατεληγε αποτυχημενη.
        Αρχες του 2011 η αγωγη αλλαχθηκε σε seroxat 20-που είναι πιο εξειδικευμενο για ιδεοληψιες και ενιωσα αμεσως καλα! !11 μηνες μετα αρχισα σταδιακες μειωσεις –πολύ σταδιακες- 17,5 mg για 3 εβδομαδες , 15 mg για άλλες 3 εβδομαδες κτλ – καθως συντομα θα ξεκινουσαμε με τον αντρα μου προσπαθειες για μωρο.Εμεινα εγκυος το Μαιο 2012 οποτε και το εκοψα τελειως για 8,5 μηνες. Με στηριξη ψυχολογου σε ολη την εγκυμοσυνη δε πηρα καθολου χαπια κ ημουν σχετικα καλα. Κρατιομουν για το μωρο. Όλα καλα, μωρο υγιες! Ακουλοθησε εντονη ιδεοληπτικη διαταρραχη 4 μερες μετα τη γεννα και ξαναρχισα αγωγη seroxat 20 το οποιο λιγους μηνες μετα εγινε seroxat 30.Πριν λιγο καιρο εχασα την αδερφη μου 28 ετων σε τροχαιο και από τοτε πιστευω ότι δε μπορω να σταματησω ποτε ξανα αυτό το χαπι. Ηθελα να μου πειτε αν καποια πηρε αντικαταθλιπτικα στην εγκυμοσυνη της καθως σε πιθανη επομενη εγκυμοσυνη,δε πιστευω πως θα τα καταφερω χωρις αυτό.Τι φαρμακο πηρατε, τι ποσοτητα , πως πηγε η εγκυμοσυνη και πως είναι το μωρο και η αναπτυξη του.
        Ευχαριστω πολυ