Θάνατος -δολοφονία παιδιού στην Κηφισίας

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Μπορεί ο θάνατος ενός παιδιού στην Κηφισίας να μας βγάλει από το τέλμα της αδιαφορίας;

 

Παρασκευή, 11/12/2009 11:25

 

 

 

Για μια μέρα μόνο, μέσα σε όλες τις μέρες, επιτρέψτε μου να αφήσω για λίγο τα μεγάλα και τα σημαντικά, και ανεχθείτε μια ελάχιστη ματιά στο καθημερινό, το τετριμμένο, αυτό που πάντοτε το προσπερνάμε, για να απαλλαγώ (κι ίσως μαζί να απαλλαγούμε) από μια σημερινή τύψη, για να προλάβω (κι ίσως μαζί να προλάβουμε) μια αυριανή τύψη.

Πριν από τρεις μήνες, μου τηλεφώνησε ένας φίλος, μου έστειλε και e-mail. Ένας νέος άνθρωπος είχε σκοτωθεί στην Κηφισίας, λίγο πιο πάνω από το Υγεία, στριμωγμένος με το μηχανάκι του ανάμεσα σε ένα αυτοκίνητο και μια κολώνα στο διάζωμα, μια διαφημιστική στήλη από εκείνες που υπάρχουν παρόλα όσα έχουν ακουστεί και γραφτεί.

“Αύριο κάνουν διαμαρτυρία εκεί που χάθηκε. Πες κάτι”, μου είπε. Αλλά τέτοια συμβαίνουν κάθε μέρα. Αμέλησα τον παρακλητικό τόνο, δεν είπα τίποτα. Η είδηση “δεν χώρεσε”. Κι έτσι, μάθατε ίσως ότι ο υφυπουργός Ευρυζωνικότητας και Διακυβερνητικής Αλληλεγγύης επισκέφθηκε επισήμως την Άλμα Άτα κι έγινε δεκτός με τιμές από τον Καζάκο ομόλογό του – αλλά δεν μάθατε ότι ένας ακόμη άνθρωπος, και δεν ήταν ο πρώτος, είχε χάσει τη ζωή του στο ίδιο σημείο από όπου περνούν καθημερινά χιλιάδες αυτοκίνητα, τα δικά σας και το δικό μου, δυο και τρεις φορές. Είχαμε χάσει το Σφυγμό της Μέρας...

Δεν θα το θυμόμουν, αν αυτή την ώρα λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο κάτω, στα Σίδερα του Χαλανδρίου, δεν έκαναν καθιστική διαμαρτυρία μαθητές, επειδή αυτή την εβδομάδα χάθηκε, πάλι στην άσφαλτο που όλοι τους καθημερινά διασχίζουν, ένας συμμαθητής τους. Περνούσε - με πράσινο. Γιατί σε εκείνο το σημείο όπου υπάρχουν τρία μεγάλα σχολεία, και υποτίθεται προνομιούχα σχολεία, κι ένα ακόμη μεγάλο δημόσιο σχολείο, όπου 4 ή 5 χιλιάδες μαθητές περνούν απέναντι τουλάχιστον δυο φορές τη μέρα, δεν υπάρχει μια υπόγεια διάβαση ή μια πεζογέφυρα.

Σε μια χώρα όπου καθένας έχει πια χάσει κι από έναν δικό του άνθρωπο στο δρόμο, ο εθισμός δεν είναι πια ανεκτός. Σε όσους μας κοιτούν και δεν μας ξέρουν κάνει εντύπωση: πώς είναι δυνατόν να κυκλοφορούν τόσο ακριβά αυτοκίνητα, τόσο πολλά αυτοκίνητα, σε τόσο άθλιους, σε τόσο επικίνδυνους δρόμους. Μέχρι πότε θα συνεχίσουμε να αγοράζουμε Hummer για τα στενά του Κολωνακίου, ή σπιντάτες Μερσεντές για να παραβιάζουμε με υπερηφάνεια το όριο των 60 χιλιομέτρων σε αυτή τη γελοιογραφία εθνικού οδικού δικτύου που έχουμε.

Μέχρι πότε θα υπερβάλλουμε ακραία στην επένδυσή μας στο ιδιωτικό, αδιαφορώντας εντελώς για την ίδια την υπονόμευσή της από την αδιαφορία μας για το δημόσιο αγαθό. Με είχαν ρωτήσει κάποτε “είναι δυνατόν να αγοράζετε αυτοκίνητα πριν φτιάξετε τους δρόμους;” Η απάντηση είναι πως το τίμημα αυτής της αδιαφορίας το αναλαμβάνουμε θολωμένοι, εθισμένοι στην απώλεια των ανθρώπων μας.

Δεν έχω αμφιβολία πως και να είχα πει κάτι το Σεπτέμβρη, σήμερα ίδια θα ήταν τα πράγματα. Αλλά έκαστος εφ'ω ετάχθη. Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή: να μην μπορούμε να αντέξουμε το βάρος τουλάχιστον να έχουμε κάνει ό,τι, όσο λίγο κι αν είναι, περνούσε από το χέρι μας.

 

Από το blog του Φοίβου Καρζή "Ο σφυγμός της μέρας"

http://www.freecity.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=1935:2009-12-11-09-35-47&catid=6:2009-07-04-06-45-04&Itemid=4

[alan]

κρίμα στο παιδάκι

[ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ 13]

Η αλήθεια είναι ότι μας ταλαιπωρησαν τα παιδιά σήμερα το πρωί στην Κηφισίας, αλλά χαλάλι τους, ήταν πολύ σωστή η διαμαρτυρία τους. Κανα 2μηνο πριν, στο ίδιο πάλι σημείο, πάλι καθώς πήγαινα στη δουλειά 2 κορίτσια που πήγαιναν σχολείο (11 & 14χρ. νομίζω διάβασα) τα είχε χτυπήσει αυτοκίνητο. Τα είδα και τα δύο κάτω μες στα αίματα, τα παπουτσια τους (μπαλαρίνες φορούσαν) αρκετά μέτρα μακρύτερα, αλλού οι τσάντες τους. Ευτυχώς, διάβασα την επόμενη σε εφημερίδα παρά τα πολλαπλά τραυματα στο κεφάλι ξεπέρασαν τον κινδυνο. Ελπίζω βέβαια να ζήσουν χωρίς κατάλοιπα από το ατύχημα (σωματικά και ψυχολογικά). Εκείνο το πρωί με έπιασαν τα κλάματα επι τόπου. Φαντάσου, σκέφτηκα, να στέλνεις το παιδάκι σου το πρωϊ στο σχολείο και να σου το σκοτώσουν τα αυτοκίνητα. Ανακουφίστηκα μόνο όταν διάβασα στο internet ότι μεταφέρθηκαν άμεσα σε 2 νοσοκομεία εν ζωή.

Θεέ μου, φύλαγε τα παιδάκια όλου του κόσμου και αναπαυσε της ψυχούλες αυτών που χάθηκαν!