Eleftheria

Εκπαιδευτική μεταρρύθμιση

    Recommended Posts

    συγγνωμη αλλα μαθητης που περναει με 3 μπορει να τα καταφερει σε καποια σχολη?

    κι αλλη μια απορια:πως ειναι δυνατον η βαση εισαγωγης σε ανωτερη βαθμιδα εκπαιδευσης να ειναι χαμηλοτερη αυτης του λυκειου?το θεμα ειναι να πουμε οτι περασαμε καπου?δεν ξερω...

     

    Είναι λίγο πιο περίπλοκο το θέμα. Καθώς το παιδί υποτίθεται ότι παίρνει το απολυτήριο Λυκείου με βαθμό πάνω από τη βάση αλλά ενδέχεται να γράψει κάτω από τη βάση στις Πανελλαδικές.

     

    Αυτό το παιδί αν οι γονείς του έχουν χρήματα, μπορεί να πάει στο εξωτερικό και να επιστρέψει ένας ωραιότατος γιατρός...

     

    Κι εγώ όταν έδινα πανελλαδικές ξεσκιζόμουν στο διάβασμα για να περάσω σε κάποια σχολή της επιλογής μου και με ξενίζει ελαφρώς να περνούν παιδιά σε ανώτατες σχολές με βαθμούς κάτω από τη βάση. Υπάρχει όμως και η παράμετρος που εξήγησα παραπάνω...:roll:


    .....δε νομίζω τάκη....

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Ακριβώς! Αν δεν αλλάξει η δική μας νοοτροπία, των γονιών, δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτα!!!

    Όταν οι γονείς επιμένουν το βλαστάρι τους να γίνει επιστήμονας οπωσδήποτε, είτε έχει τις δυνατότητες είτε όχι, δεν καταλαβαίνουν πως στο βωμό της εισαγωγής στο Πανεπιστήμιο θυσιάζονται πολλά: το παιδί φορτώνεται με άπειρα φροντιστήρια και ιδιαίτερα, η οικογένεια αιμορραγεί οικονομικά και ο κάθε πολιτικός "παίζει" εκσυγχρονίζοντας το σχολείο και καλά...:evil:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    marandnik μου εγω το θεωρω παραλογο.νομιζω οτι με αυτο τον τροπο προσπαθει το συστημα να κλεισει στοματα για την ανεπαρκεια του."ναι δεν ειμαστε επαρκεις αλλα το παιδι περασε ε?"οποτε ολα καλα!

    συμφωνω με τη μαριαζιλ,πρεπει να αλλαξουμε νοοτροπια.


    children=world:D

    happy children=better world:wink:

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    σχήμα άκρως οξύμωρο!!!!

    δημιουργούμε μια τάξη όπου ο εκπαιδευτικός αφού περνά μια μεγάλη σειρά δοκιμασιών μέχρι να διοριστεί τίθεται υπό έλεγχο και υπό δοκιμή πάνω στη δουλειά του την ίδια στιγμή που "νομιμοποιούν" τη μετριότητα στις μαθητικές κοινότητες!

    και λέγοντας μετριότητα εννοώ τόσο στις γνώσεις και στον κόπο όσο κατ επέκταση στα όνειρα και τις φιλοδοξίες!

    πίεση στους εκπαιδευτικούς χαλάρωση στους μαθητές και αυριανούς επιστήμονες για να πιεστούν όταν θα ρθει η σειρά τους! γιατί θα ρθει κι αυτή!

     


    22-12-06

    20-08-09

    I0Uqp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    ….και γονείς χαρούμενους που μπήκαν τα παιδιά στο πανεπιστήμιο.

     

    Συγγνώμη ποιοι είναι αυτοί οι γονείς; Γιατί προφανώς δε μιλάμε πλέον για τη μεταπολεμική γενιά, ούτε καν για τη γενιά του Πολυτεχνείου. Πόσο χρονών είναι και από τι εκπαιδευτικό σύστημα πέρασαν; Αν υποθέσουμε ότι είναι μεταξύ 40-50 ετών έχουν περάσει οι ίδιοι από το σύστημα του Λυκείου έχουν τελειώσει αρκετοί μία σχολή ΑΕΙ ή ΤΕΙ, έχουν φτύσει αίμα να βρουν μία δουλειά με το πτυχίο στο χέρι, αρκετοί ετεροαπασχολούνται. Γιατί αυτοί οι γονείς στέλνουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν σε απροσδιορίστου αντικειμένου και αμφιβόλου προοπτικής τμήματα; Αφού έχουν ζήσει την κοροιδία στο πετσί τους γιατί αναπαράγουν το φαύλο σύστημα εις βάρος των παιδιών τους;

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites




    Το 90% των γονιων ετσι κανει...Θελουν ολοι να βγαλουν γιατρους,δικηγορους και πολιτικους μηχανικους!!!Ακομη και σημερα που ολα ειναι αλλιως και θα επρεπε να υπαρχει διορατικοτητα!!!Εμενα ο αδελφος μου ειναι συντηρητης καυστηρων,ενας μαθητης του 18 πραγματικα που στις 2 τελευταιες ταξεις του λυκειου αποφασισε οτι δεν θελει να σπουδασει στο πανεπιστημιο για δικους του λογους. Αρχικα οι γονεις μας αντεδρασαν...αλλα το χωνεψαν και τωρα ο αδελφος μου μπορει και συντηρει την οικογενεια του μια χαρα,εχει υποβαθρο ωστε να μπορει να επικοινωνει σωστα κι ολοι ευχαριστημενοι!!!

    Ποσοι γονεις ομως δεν πιεζουν τα παιδια τους να κανουν σπουδες που δεν τους ταιριαζουν????Και πληρωνουν αβερτα φροντηστηρια ΚΑΙ ιδιαιτερα ΚΑΙ ομαδικα???

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Το 90% των γονιων ετσι κανει...Θελουν ολοι να βγαλουν γιατρους,δικηγορους και πολιτικους μηχανικους!!!Ακομη και σημερα που ολα ειναι αλλιως και θα επρεπε να υπαρχει διορατικοτητα!!!

     

    Το αντιλαμβάνομαι το κόλλημα για τις συγκεκριμένες σχολές αλλά όταν τα παιδιά τους δεν περνούν σε αυτές και περνούν κάπου που ούτε το όνομα της σχολής δεν μπορούν να συγκρατήσουν, γιατί χρηματοδοτούν τις σπουδές που μπορεί να κρατήσουν και 6-7 χρόνια.. Σαν να θέλουν για τα χρόνια αυτά να αποτινάξουν από πάνω τους το πρόβλημα. Ας τελειώσει τη σχολή και βλέπουμε. Και τελειώνει και είναι πάλι στο μηδέν συν το βάρος του πτυχίου, να βρούμε κάτι σχετικό με τα "προσόντα" του παιδιού.

     

    Καμιά φορά δεν ξέρω ποιος κοροϊδεύει ποιον, τα παιδιά τους γονείς ή οι γονείς τα παιδιά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    συμφωνω απολυτα και σε αυτο που συμπληρωσες!

    Δεν ξερω τι να πω...εχω ακουσει πολλα...ακομη και λαθος καθοδηγηση του στυλ "με 19 Μ.Ο πρεπει να δηλωσεις Νομικη,Ιατρικη,Πολυτεχνειο" οταν το παιδι θα ηθελε στην πραγματικοτητα να παει στο ΑΤΕΙ φωτογραφιας ή σε κατι αλλο που στα ματια των γονιων και των ΓΥΡΩ ακουγεται παρακατιανο.

    Προς Θεου βεβαια δεν υποτιμω την ανωτατη εκπαιδευση,κι εγω εκπαιδευτικος ειμαι αλλα κατακρινω την λαθος αντιληψη οτι ευτυχια ειναι μονο οι κοινωνικα αποδεκτες σπουδες!!!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όντως, η γενιά των 40-50 είναι και πράγματι έχουν βιώσει το σύστημα των πανελληνίων. Αλλά φοβάμαι ότι το ζήτημα είναι βαθύτερο. Όπως σε πολλά θέματα, έτσι κι εδώ, ασχολούμαστε οι Έλληνες με το "φαίνεσθαι" κι όχι με την ουσία. Να λέμε ότι το παιδί μας είναι δικηγόρος, ας πούμε, κι ας μην τα καταφέρνει να βγάλει τα έξοδα του μήνα (αφού ...γέμισε ο τόπος δικηγόρους π.χ.). Το παράδειγμα δεν είναι τυχαίο, είναι από το στενό φιλικό μου περιβάλλον.

    Θεωρούμαστε λαός φιλομαθής και που δίνει ιδιαίτερη σημασία στην μόρφωση των παιδιών του. Μάλλον κυνηγοί διπλωμάτων είμαστε, γιατί αν πραγματικά μας ενδιέφερε η μόρφωση κι η καλλιέργεια, θα μας αρκούσαν αυτά, χωρίς να είναι απαραίτητο το "αμπαλάζ" του Πανεπιστημίου!

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Και εγώ συμφωνώ μαζί σας.

    Εύχομαι να είναι λίγοι αυτοί οι γονείς που θεωρούν τα παιδιά ρομποτάκια καλών βαθμών. Γιατί εκτός από τους γονείς είναι και το εκπαιδευτικό σύστημα που αυτή τη στιγμή, πνίγει τα παιδιά σε μια βαθμοθηρία, να περάσουν κάπου, σε μια σχολή που δεν ξέρουν αν τους ταιριάζει ως προσωπικότητες γιατί δεν υπάρχει ένας ελάχιστος βιωματικός επαγγελματικός προσανατολισμός να τα κατευθύνει.

    Μπορεί ένα παιδί να γίνει ένας άριστος δικηγόρος, ένας πολύ χαρούμενος υδραυλικός ή ένας απύθμενος βλάκας γιατρός. Το θέμα είναι ποιος θα του δείξει αυτή τη κατεύθυνση. Να κάνει ένα επάγγελμα που του ταιριάζει, που θα το αγαπήσει, χωρίς απαραίτητα να είναι trendy.


    an1cxL0Fg2B0010Nzc3MmpkfDU2OTUyMDJkYXxOaWtvbGFzICYgS2F0ZXJpbmE6IA.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    "Να πάρει το παιδί ένα χαρτί, λίγη σημασία έχει ποιο, χαρτί να'ναι, για να μπορέσει ο ξάδελφος να μιλήσει στο μπαντζανάκη του, που έχει ένα γνωστό, που η γυναίκα του τις Πέμπτες που πηγαίνει λαϊκή ψωνίζει από το συμπέθερο του δημοτικού συμβούλου της Κάτω Περδικόβρυσης, που - σίγουρα πράγματα - ήταν μαζί στο στρατό με τον κηπουρό του βουλευτή Χαραμοφάη,..., ε... να βρει το παιδί μια θεσούλα στο Δημόσιο, να κάθεται!"

     

    Κάπως έτσι δε λειτουργούμε ως λαός;


    660759jzef7rhw6w.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    "Να πάρει το παιδί ένα χαρτί, λίγη σημασία έχει ποιο, χαρτί να'ναι, για να μπορέσει ο ξάδελφος να μιλήσει στο μπαντζανάκη του, που έχει ένα γνωστό, που η γυναίκα του τις Πέμπτες που πηγαίνει λαϊκή ψωνίζει από το συμπέθερο του δημοτικού συμβούλου της Κάτω Περδικόβρυσης, που - σίγουρα πράγματα - ήταν μαζί στο στρατό με τον κηπουρό του βουλευτή Χαραμοφάη,..., ε... να βρει το παιδί μια θεσούλα στο Δημόσιο, να κάθεται!"

     

    Κάπως έτσι δε λειτουργούμε ως λαός;

     

    Αυτά νομίζω ίσχυαν μεταπολεμικά και μεταδικτατορικά που ήταν τα χαρτιά λίγα και είχαν αξία. Τώρα οι γονείς των 18άρηδων είχαν χαρτιά στα χέρια τους οι ίδιοι και φάγαν πόρτα πολλές φορές, αρκετοί τρέχουν ακόμη για τη δική τους αποκατάσταση, το 'χουν δει το έργο. Γιατί χαραμίζουν τα λεφτά τους και τις ελπίδες τους σε σπουδές που δεν ενδιαφέρουν ούτε το παιδί ούτε κανένα εργοδότη; Χρήζει κοινωνιολο/ψυχολογικής διερεύνησης.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    "Να πάρει το παιδί ένα χαρτί, λίγη σημασία έχει ποιο, χαρτί να'ναι, για να μπορέσει ο ξάδελφος να μιλήσει στο μπαντζανάκη του, που έχει ένα γνωστό, που η γυναίκα του τις Πέμπτες που πηγαίνει λαϊκή ψωνίζει από το συμπέθερο του δημοτικού συμβούλου της Κάτω Περδικόβρυσης, που - σίγουρα πράγματα - ήταν μαζί στο στρατό με τον κηπουρό του βουλευτή Χαραμοφάη,..., ε... να βρει το παιδί μια θεσούλα στο Δημόσιο, να κάθεται!"

     

    Κάπως έτσι δε λειτουργούμε ως λαός;

     

     

    :lol::lol::lol::lol:


    22-12-06

    20-08-09

    I0Uqp2.png

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Στο μάθημα του ΣΕΠ με ρωτάνε τα παιδιά με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέξουν ένα επάγγελμα. Όταν τους απαντάω ότι το πρώτο είναι να τους ευχαριστεί, διαφωνούν και λένε ότι πρώτα πρέπει να βγάζουν καλά λεφτά:?

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Στο μάθημα του ΣΕΠ με ρωτάνε τα παιδιά με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέξουν ένα επάγγελμα. Όταν τους απαντάω ότι το πρώτο είναι να τους ευχαριστεί, διαφωνούν και λένε ότι πρώτα πρέπει να βγάζουν καλά λεφτά:?

     

    Οι οικονομικές απολαβές δεν είναι αμελητέος ούτε κατακριτέος λόγος και οπωσδήποτε μέσα από μια μη βιωματική παιδεία είναι πιο εύκολο κριτήριο για τα παιδιά στην επιλογή επαγγέλματος από το να προσανατολιστούν βάσει τι τους ευχαριστεί. Συνήθως ξέρουν πιο καλά τι δεν θέλουν παρά τι θέλουν και αυτό ακόμη τους δίνει κάποιο μπούσουλα. Η πλειοψηφία όμως των παιδιών θα καταλήξει να σπουδάσει κάτι που ούτε οικονομικές απολαβές θα τους προσφέρει, ούτε τους κεντρίζει το ενδιαφέρον. Π.χ. τα τμήματα Πανεπιστημίων και ΤΕΙ γεωτεχνικής κατεύθυνσης που κατά 60% δέχονται φοιτητές από μεγάλες πόλεις που δεν έχουν καμία σχέση και ούτε θέλουν να αποκτήσουν με τον αγροτικό τομέα. Κάτι είναι πολύ λάθος στην επαγγελματική εκπαίδευση που σπρώχνει τα παιδιά στο σύστημα του γενικού λυκείου. Πάντως χρειάζονται δραστικές αλλαγές γιατί έχει φτάσει σε τέλμα.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Διαφημίσεις


    Καλησπέρα και πάλι στη παρέα και στη καλή συζήτηση!

     

    Θα εστιάσω στο θέμα της εισαγωγής στα πανεπιστήμια.

     

    Ετσι όπως είναι το σύστημα σήμερα, ο βαθμός εισαγωγής και τα μόρια είναι η μεγαλύτερη εκπαιδευτική ξευτίλα.

     

    Ο μαθητής δεν έχει επιλογές, παρά μόνο να "γράψει καλά" να "πάρει βαθμό" με παπαγαλια, για να μπεί σε μια σχολή με βάση μιας λίστας επιλογής του.

     

    Τι θα μπορούσε να γίνει; (με τη προυπόθεση πως τα πανεπιστήμια λειτουργούν άψογα και έχουν τον ανάλογο και σωστό προυπολογισμό και πόρους)

     

    Αφού ο μαθητής τελειώσει το (ιδανικό) Λύκειο, με το βαθμό του κανονικά, όπου θα έχει πάρει όλες τις απαραίτητες βάσεις και γνώσεις έτσι ώστε να έχει διαμορφώσει μια άποψη και κριτική σκέψη για τα εξής:

     

    * Γνωρίζει τα ταλέντα του και έχει αναπτύξει ικανότητες πάνω σε αυτά

    * Γνωρίζει τι έιναι αυτό που τον ευχαριστεί και του δίνει κίνητρο

    * Γνωρίζει ότι κατέχει τη βασική γνώση (οξύμωρο ε) έτσι ώστε να νοιώθει σιγουριά για τον εαυτό του, έτοιμος για νέα πράγματα

    * Γνωρίζει τις επιλογές που υπάρχουν για το τι κάνει μετά (εργασία, σπουδές)

     

    Τα πανεπιστήμια θα περιμένουν αιτήσεις.

     

    Ο μαθητής θα κάνει αίτηση στο πανεπιστήμιο που θέλει.

     

    Το κάθε πανεπιστήμιο θα κάνει τις δικές του εξετάσεις, με τα δικά του κριτήρια και ύλη.

     

    Θα λέει στους υποψήφιους:

     

    Για να φοιτήσετε στη σχολή μας εχετε Χ διάστημα να μελετήσετε τα βιβλία και τα θέματα που σας προτείνουμε και μετά θα σας εξετάσουμε γραπτά, και προφορικά.

     

    Ανάλογα με τη δυνατότητα του κάθε πανεπιστημίου, θα εισάγει και τον ανάλογο αριθμό φοιτητών.

     

    Απλά, οικονομικά και σίγουρα!

     

    Υ.Γ.

    Στην Ευρώπη και στην Αμερική αυτό είναι το σύστημα που ακολουθούν κρατικά και ιδιωτικά πανεπιστήμια.

     

    Ετσι γινόταν παλιά στη Ελλάδα.

     

    Αλλα ξέχασα, έχουμε κάνει πολλές μεταρυθμίσεις!


    "Δεν ξέρω κάτι άλλο, για το οποίο κάθε άνθρωπος θα έπρεπε να νοιάζεται τόσο πολύ, όσο για το πώς θα γίνουν τα παιδιά του καλύτερα απ' αυτόν και τους όμοιούς του"

    Πλάτωνας

    chmod 777 world

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό το σύστημα προϋποθέτει διαφάνεια και αξιοκρατία στα Πανεπιστήμια που θα αξιολογούνται και θα απευθύνονται σε μία υγιή αγορά εργασίας. Εδώ είναι όλα διαστρεβλωμένα. Από τη στιγμή που η αγορά εργασίας δημόσιο και ιδιώτες δεν έχει ανάγκη τους καλύτερους όλα λειτουργούν προσχηματικά.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτό που βλέπω σε ΟΛΟΥΣ τους τομείς είναι πως προσπαθούμε να κάνουμε αλλαγές και μεταρρυθμίσεις, με δεδομένη τη διαφθορά και τη χρήση του μέσου. Έχει ποτίσει τη νοοτροπία μας, το είναι μας ως λαού, και τα "θέλω" μας.

     

    - Αξιολόγηση για τους καθηγητές.... και ο αντίποδας... Ποιος θα αξιολογήσει; Αν ο αξιολογητής είναι ανεπαρκής; ή .... αν ο αξιολογητής είναι ο ξάδερφός μου;; (ειδικά στην επαρχία....)

    - Εισαγωγή στις ανώτατες σχολές. Αν έρθει στο Πανεπιστήμιο... τότε θα σπουδάζουν μόνο οι γιοι/ξάδερφοι/μπατζανάκηδες/φίλοι των πανεπιστημιακών..... Φαίνεται ήδη ποιοι γεννιούνται με το "χρυσό κουταλάκι".... Αν φύγει και το αντικειμενικό κριτήριο..... Για του λόγου το αληθές.. ρίξτε μια ματιά σε όσους διδάσκουν στα ελληνικά πανεπιστήμια: Όλοι είναι παντρεμένοι μεταξύ τους! Τόοοοσο τυχαίο;;; Ένα σόι όλοι οι πανεπιστημιακοί... Κι αν έχετε ακούσει τον απόηχο από τις κρίσεις των πανεπιστημιακών..... εκεί να δείτε αγκαλιές και... μαχαίρια.

     

    Κι όσο η αδιαφάνεια και η διαφθορά οργιάζουν, καμία αλλαγή δε θα είναι αρκετή.

     

    ------------

     

    Στο σύστημα που παραθέτεις Rasta υπάρχει ένα μειονέκτημα.

    Αν π.χ. σε κάποια σχολή τύχει να πάνε οι "άριστοι", τότε σαφώς θα μείνουν έξω κάποιοι από αυτούς. Ενώ σε ίδιο τμήμα σε άλλη πόλη ενδέχεται να μπούν κάποιοι με λιγότερα "προσόντα".

     

    Μια και το ξεκίνησες, να προτείνω κάτι εντελώς απλο και χωρίς να αλλάξει τις ισχύουσες ισορροπίες. Να μετακινηθούν οι πανελλήνιες εξετάσεις ένα εξάμηνο. Δηλαδή να γίνονται το Δεκέμβρη. Σε ύλη συναφή με του λυκείου αλλά σε διαφορετικά βιβλία. Έτσι.... θα τελειώνει ήρεμα και καλά το σχολείο ο μαθητής. Και θα έχει το χρόνο να προετοιμαστεί για το πανεπιστήμιο εκείνη ή την επόμενη ή όποια χρονιά θέλει εκείνος. Αν θέλει με δικό του διάβασμα, αν θέλει με φροντιστήρια. Επάρκεια γνώσεων θα υπάρχει αφού η ύλη θα έχει διδαχθεί στο σχολείο (ως αντικείμενο). Από εκεί και πέρα ας μάθει πως κάποια πράγματα μπορούν να διατυπωθούν με διαφορετικό τρόπο, αλλά η γνώση είναι ίδια.

     

    Με τέτοιο τρόπο, ούτε τα φροντιστήρια θα μείνουν άνευ αντικειμένου (γιατί αν κλείσουν όλα τα φροντιστήρια όπως πολλοί λένε..... ΠΟΥ θα απορροφηθούν όλοι αυτοί οι εκπαιδευτικοί;; Η ανεργία θα εκτιναχθεί στα ύψη και πιστεύω γι' αυτό η πολιτική κινείται σε φροντιστηριοκεντρική μάθηση....) Να ενισχυθεί η ενισχυτική διδασκαλία, άρα ο μαθητής να έχει την επιλογή του ιδιωτικού φροντιστηρίου ή του δημόσιου φροντιστηρίου ή της ατομικής μελέτης για την προετοιμασία του και την εισαγωγή του στο πανεπιστήμιο. Στο μεταξύ όποιος ΔΕ θέλει να πάει πανεπιστήμιο, να μη χρειάζεται να περάσει τις πανελλήνιες.

     

     

    -----------

    Πολλά μπορούν να γίνουν, αρκεί να υπάρχει καλή θέληση, και να ασχοληθούν με την παιδεία όσοι έχουν διδάξει σε τάξη..... κι όχι οι μύριοι μαϊντανοί που "σκοτώνονται" για την "παιδαγωγική" χωρίς να υπάρχει υπόβαθρο σε όσα προσπαθούν να επιβάλουν.


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Alcyon, έχεις δίκιο αλλά η διαφορά στα δύο παραδείγματα είναι ότι αξιολόγηση εκπαιδευτικών δεν υπάρχει, άρα θα πρέπει να θεσπιστεί κάποια ενώ σύστημα εξετάσεων υπάρχει, επομένως η όποια αλλαγή θα πρέπει να συγκρίνεται με το υπάρχον. Το υπάρχον είναι στεγνό, καταπιεστικό, κλπ αλλά τουλάχιστον αξιολογείσαι με τον ίδιο τρόπο με όλους τους άλλους που θέλουν να μπουν στην ίδια σχολή. Αν κρίνουν οι σχολές ενδέχεται να χαθεί το αντικειμενικό κριτήριο. Ας κριθούν πρώτα τα πανεπιστήμια, να καθαρίσουν και αυτά λίγο την κόπρο τους και το συζητάμε. Είναι όντως εστίες ευνοιοκρατίας ως προς τους διδάσκοντες και φαντάζομαι κατ' επέκταση και ως προς τους φοιτητές. Δεν νομίζω ότι μπορούν να το διαχειριστούν χωρίς πρότερη δική τους αξιολόγηση.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Χρειάζεται η αξιολόγηση προς όλους καθηγητές-μαθητές-διευθυντές κτλ. Είναι απαραίτητη... Το θέμα είναι το πώς θα γίνει και από ποιον......... Να υπάρχει αντικειμενικό κριτήριο... Ελπίζω.... (αλλά πολύ φοβάμαι πως..... θα παρακμάσει και αυτό.... η νοοτροπία που λεγαμε πιο πάνω... ...)


    Δεν εκπαιδεύω παιδιά... Εκπαιδεύομαι γονιός.

    "... άλλωστε, η εμπειρία που αποκτούμε είναι η συσσώρευση των λαθών μας, έτσι δεν είναι; ... " -E.M.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Αυτη η νοοτροπια μας.....

    Στην Ευρωπη μπαινει ο καθενας στο πανεπιστημιο που εχει επιλεξει,αφου βεβαια εχει δωσει εξετασεις στην τελευταια ταξη του λυκειου,μονο με τον βαθμο του.Βεβαια δεν υπαρχει κανενα θεμα με την αντικειμενικοτητα των καθηγητων....αυτη ειναι δεδομενη.

    Θα μπορουσε κατι τετοιο να ισχυσει στην χωρα μας η θα μπαινει στο πανεπιστημιο οποιος εχει γνωστους η οποιος κανει ιδιαιτερο στον καθηγητη? Μαλλον....αυτη η ρημαδα η νοοτροπια που λεγαμε!!!

    Δε θελουμε να προχωρησουμε σε ενα αλλο επιπεδο,αλλιως κατι θα αλλαζε....Κριμα ομως για τα παιδια....


    θα σαι παντα μεσα στην καρδια μας...

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Όπως και να το κάνουμε τις εξετάσεις δεν τις γλυτώνουν τα παιδιά. Νομίζω η ιδέα να δίνουν όσες φορές θέλουν το κάθε μάθημα θα ελαφρύνει το φορτίο και το άγχος των μαθητών. Και στο εξωτερικό για τις καλές σχολές υπάρχει ανταγωνισμός. Αυτοί βέβαια ανταμείβονται και επαγγελματικά και οικονομικά όταν τελειώνουν. Εδώ όλοι σπουδάζουν με την αμυδρή ή πιο έντονη επίγνωση του μάταιου. Ελεύθερη είσοδος στο εξωτερικό υπάρχει στις σχολές ανθρωπιστικών σπουδών κυρίως.

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites
    Στο μάθημα του ΣΕΠ με ρωτάνε τα παιδιά με ποια κριτήρια πρέπει να επιλέξουν ένα επάγγελμα. Όταν τους απαντάω ότι το πρώτο είναι να τους ευχαριστεί, διαφωνούν και λένε ότι πρώτα πρέπει να βγάζουν καλά λεφτά:?

     

    Ίσως να ευθυνόμαστε και εμείς ως γονείς σʼ αυτό.

    Άμεσα λέγοντας στα παιδιά «με αυτό το επάγγελμα, βγάζεις πολλά λεφτά ή θα ψοφήσεις στη πείνα».

    Έμμεσα, τα παιδιά παρακολουθώντας τη ζωή των γονιών τους, θεωρούν ως μοναδικό στόχο την απόκτηση χρηματικού tonnage, νομίζοντας ότι έτσι θα λυθούν όλα τα θέματα. Ίσως, πρέπει να προσέξουμε λίγο πως θα προβάλλουμε στα παιδιά τον παράγοντα «χρήματα» στη ζωή μας.

     

     

    Πάντως, αν συνεχίσουμε να θεωρούμε ως δεδομένη τη ρουσφετοκρατία, δε πρόκειται να αλλάξει τίποτα. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν γίνεται να κάνεις ένα σύστημα αδιάβλητο.

    Καμιά κοινότητα δεν είναι αγγελικά πλασμένη, σαφώς και η ακαδημαϊκή. Μπορούν και συμβαίνουν όλα όπως και στη βιομηχανία και στη πιάτσα,…

    Το θέμα είναι ότι μπορείς, ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ (ως κράτος), να αναχαιτίσεις τέτοια φαινόμενα.

    Σε τελική ανάλυση, κάθε πανεπιστήμιο διεκδικεί να έχει τους καλύτερους μαθητές ως μελλοντικούς φοιτητές για πολλούς λόγους, όπως διεθνή συστήματα αξιολόγησης πανεπιστημίων, υψηλό ποσοστό διπλωματούχων, διδακτόρων,…Έχουν και αυτοί τα ανταγωνιστικά τους κριτήρια ώστε να διεκδικούν το καλύτερο δυνατό για τη σχολή τους.

     

    Γενικά, δεν θα ήθελα να μετακινηθούν οι εξετάσεις για το πανεπιστήμιο ένα εξάμηνο. Γιατί τα παιδιά θα χάσουν ουσιαστικά, ένα ακαδημαϊκό έτος!

    Η φροντιστηριοκεντρική μάθηση θα προτιμούσα να εκλείψει! Με όποιο κόστος, διαφορετικά δεν θα έχουμε ποτέ τη μεταρρύθμιση που θέλουμε.


    an1cxL0Fg2B0010Nzc3MmpkfDU2OTUyMDJkYXxOaWtvbGFzICYgS2F0ZXJpbmE6IA.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Να πω εγώ τι ονειρεύομαι;

     

    Να αναλάβει κάποια μέρα, λέει, ως υπουργός Παιδείας ένας άνθρωπος με ελευθερία κινήσεων - χωρίς δηλαδή να υπολογίζεται το "πολιτικό κόστος" - και να ξεκινήσει από το μηδέν:

     

    Να επιλέξει καταρχήν 5-10 συνεργάτες, συμβούλους, ας τους πει όπως θέλει, με τα ακόλουθα προσόντα: βαθιά κατάρτιση, μεγάλη και ουσιαστική εμπειρία από όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης και από εκπαιδευτικά προγράμματα άλλων χωρών, έμπνευση, ιδέες, όρεξη για δουλειά, ήθος.

     

    Να τους δώσει περιθώριο ενός-δύο μηνών να σχεδιάσουν το ελληνικό σχολείο και πανεπιστήμιο, έχοντας ως κριτήριο σαφείς, προσδιορισμένους και ξεκάθαρους στόχους (θα τολμούσα να πω και μετρήσιμους).

     

    Έπειτα από αυτό να οργανωθεί ένα πλάνο βάσει του οποίου θα στελεχωθεί ιεραρχικά από πάνω προς τα κάτω ο μηχανισμός υλοποίησης αυτού του σχεδιασμού.

    Θα ήθελα τα κριτήρια να παραμένουν πάντα τα όσα ανέφερα παραπάνω: βαθιά κατάρτιση, μεγάλη και ουσιαστική εμπειρία, έμπνευση, ιδέες, όρεξη για δουλειά, ήθος.

     

    Η εφαρμογή των αλλαγών να ξεκινά σταδιακά από την προσχολική βαθμίδα και χρόνο με το χρόνο να προχωρά προς τα πάνω, με δοκιμές, αξιολογήσεις, διορθωτικές παρεμβάσεις ή ριζικές ανατροπές (ανάλογα), ανατροφοδότηση, και τελικά καθιέρωση.

     

    'Οποιος εργάζεται, αποδίδει, συμβάλλει στην εξέλιξη της εκπαίδευσης να επιβραβεύεται, αλλά και όποιος δεν αποδίδει να ελέγχεται. Αυτό όμως από πάνω προς τα κάτω.

     

    Η επαφή όλων των βαθμίδων εκπαίδευσης με την πραγματικότητα να είναι ουσιαστική: και σε επίπεδο θεωρητικό (επικαιροποίηση της παρεχόμενης γνώσης) και σε επίπεδο πρακτικό (ανταπόκριση στις ανάγκες της ζωής και της κοινωνίας).

     

    Και μετά φυσικά ξυπνάω απότομα...:(


    660759jzef7rhw6w.gif

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    ΑΥΤΗ ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΗΤΑΝ Η ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΑΡΧΗ ΚΑΘΕ ΜΕΤΑΡΡΥΘΜΙΣΗΣ ΣΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ ΜΑΣ...

     

    ΕΚΠΛΗΚΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ.. ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΤΟ ΠΑΡΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΤΕ..

     


    Οι θησαυροί μου:

    Δημήτρης 5,5 χρονών, Ματθαίος 22 μηνών

    Share this post


    Link to post
    Share on other sites

    Εγγραφείτε ή συνδεθείτε για να σχολιάσετε

    Για να δημοσιεύσετε ένα σχόλιο θα χρειαστεί να είστε εγγεγραμμένο μέλος. Είναι δωρεάν.

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Κάντε εγγραφή να συμμετάσχετε στις συζητήσεις - είναι εύκολη και γρήγορη!

    Δημιουργήστε νέα εγγραφή

    Σύνδεση

    Έχετε ήδη έναν λογαριασμό χρήστη; Συνδεθείτε εδώ.

    Συνδεθείτε τώρα