απο που βγαινουν οι ''κακοι γονεις''?

[πιγκουινακι]

περιδιαβαινοντας στο φορουμ διαβαζω χιλιαδες ποστ γονιων που αγαπουν τα παιδια τους ,που ειναι υπευθυνοι και συνειδητοποιημενοι.Μα και εξω όλοι οι γνωστοι μου γονεις- νεοι ή παλιοτεροι όλοι για το καλο των παιδιων τους πιστευουν οτι πασχιζουν.κι ωστόσο αν κανεις μπορουσε να κρυφακουσει ας πουμε ,τις κουβεντες στο γραφειο ενος ψυχολογου

πιστευω θα εκπλησσονταν απο το ποσοι πολλοι ανθρωποι έχουν τοσα παραπονα απο τους γονεις τους ,τους καταλογιζουν έλλειψη ουσιαστικης επικοινωνιας, παραμεληση

των πνευματικων και ψυχικων αναγκων τους ,καταπιεση ,διακρισεις αναμεσα στα αδερφια, ''υπογειες'' ταπεινωσεις και συντριβη της αυτοπεποιθησης ,αυταρχισμο,αναρμοστες επεμβασεις στην ενηλικη ζωη των παιδιων ,ταση ελεγχου και τοσα άλλα.

Και απο αυτους τους ''κακους ''γονεις μαλλον ένα καποιο ποσοστο μονο είναι ατομα

που δεν θελησαν να ειναι γονεις και τα παιδια τους ήταν ανεπιθυμητα ,ή μη ψυχικα ισορροπημενα ,ή ατομα που λογω εξαρτησεων δε μπορουν να ειναι υπευθυνοι γονεις και λοιπα.

Ολοι οι άλλοι ειναι ανθρωποι σαν κι εμας -με τις καλυτερες προθεσεις,με αγαπη στο μωρακι που κρατησαν στην αγκαλια τους ,με ελπιδες να το δουν καποτε πετυχημενο και ευτυχισμενο

πού αρχιζει να στραβωνει το πραγμα,που χανεται η μπαλα χωρις να το καταλαβουμε?

και ποιος μπορει να μας βοηθησει να δουμε τα λαθη που κανουμε με τα παιδια μας ,πριν να ειναι αργα?

κι αφου τα δουμε- όσο αντεχουμε να τα δουμε τελος παντων -πως μπορουμε να επανορθωσουμε χωρις ενοχη αλλα με πολλη αγαπη?

[elenik]

Και ποιος σου ειπε οτι ολοι εμεις που ειμαστε γονεις ξερουμε τι κανουμε μονο και μονο επειδη τα αγαπαμε?

Κανουμε αυτο που μπορουμε

Κανουμε αυτο που ξερουμε (τα δικα μας βιωματα..... ευτυχως ή δυστυχως....)

Και κανουμε και τον σταυρο μας ολα αυτα που κανουμε να ειναι σωστα και να μεγαλωσουμε ενα ευτυχισμενο, υγιη ανθρωπο χωρις καταλοιπα (ακομα και αυτα που εχουμε εμεις δινουμε μαχη να τα εξαλιψουμε)

 

Δεν υπαρχει manual , δεν υπαρχει σωστο ή λαθος.

Υπαρχει το : Τα αγαπαω πιο πολυ απο την ζωη μου και προσπαθω για το καλυτερο.

 

και ποιος μπορει να μας βοηθησει να δουμε τα λαθη που κανουμε με τα παιδια μας ,πριν να ειναι αργα?

 

Θα σου πω πως το βλεπω εγω αυτο:

Φτιαχνεις ενα κεικ που κανεις δεν εχει ξαναφτιαξει κανεις με το συγκεκριμενο αλευρι . Βαζεις ολα τα υλικα οπως τα λεει η συνταγη γενικα για τα υπολοιπα αλευρια (που στην προκειμενη περιπτωση ουτε αυτην δεν εχεις αλλα λεμε τωρα). Το βαζεις στον φουρνο και δοκιμαζοντας το αφου ψηθει (γιατι στην φαση της διαδικασιας και να το δοκιμασεις δεν θα καταλαβεις κατι...) διαπιστωνεις οτι δεν φουσκωσε ή τσπα απετυχες . Δεν μπορεις να κανεις κατι πια. Στον φουρνο δεν ξαναμπαινει. Αλλα και δεν μπορεις να ξερεις απο πριν οτι θα συμβει αφου κανεις δεν το εχει πετυχει με το συγκεκριμενο αλευρι.

 

Τα λαθη δυστυχως σε αυτο...φαινονται οταν πια ειναι αργα ( και δεν μιλαω βεβαια για ανθρωπους που κανουν αδιανοητα λαθη αλλα για ανθρωπους που προσπαθουν για το καλυτερο)

[christiana08]

Θα συμφωνησω με την elenic οτι ολοι μας,εννοωντας τους γονεις που εχουν τις καλυτερες προθεσεις,κανουμε το καλυτερο που μπορουμε και ελπιζουμε να εχουμε τα καλυτερα αποτελεσματα.

Δεν θα συμφωνησω σε καμια περιπτωση οτι δρουμε αναλογα με τα βιωματα μας.Θελω να πιστευω πως αναλογα με τα βιωματα μας,μπορουμε να ακολουθησουμε το μοτιβο της διαπαδαγωγησης των γονιων μας η να το απορριψουμε εντελως.Εκτος,εαν εννοεις elenic οτι αυτα τα ιδια βιωματα μας μας οδηγησαν στο να υιοθετησουμε την οποια αντιθετη σταση προς τα δικα μας παιδια,οποτε εδω συμφωνουμε.

Εγω πιστευω οτι το κανω και δεν λεω οτι το δουλεψα για να το καταφερω,απο την αρχη λειτουργησα ετσι αβιαστα και ουδεποτε περασε απο το μυαλο μου να χρησιμοποιησω καποια παρομοια "μεθοδο" η τακτικη με την μητερα μου.

Παρολα αυτα,vivik,τα λιγα χρονια που εχω γινει μητερα εχω καταλαβει κι'εγω πως δεν φτανουν μονο οι καλες προθεσεις για να επιτευχθει ο στοχος μας.

Οσο και αν αγαπας τα παιδια σου,οσο καλη μητερα και αν εισαι (η οποιαδηποτε,οχι εσυ αναγκαστηκα),σε καμια περιπτωση δεν υπαρχει τελειος γονιος.

Πχ,εγω και ο αντρας μου παντα λατρευαμε τα παιδια γενικως,ποσο μαλλον τα δικα μας,που ειναι ολη μας η ζωη.Δεν ξεχωριζουμε κανενα κοριτσι μας και το υποστηριζω φανατικα.Δεν τους φωναζουμε,δεν τις χτυπαμε και πανω απ'ολα εχουμε υπομονη και τις ακουμε στο καθετη που θα μας πουν.

Ομως....

Ο αντρας μου λογω δουλειας ειναι στο σπιτι για 2 μερες ανα 2 βδομαδες.Αυτο ειχα διαβασει σε μια επιστημονικη ερευνα,πως παιδια με πατερα του ιδιου επαγγελματος με του συζυγου μου εκλαμβανουν την απουσια του σαν εγκαταλειψη.Αυτο ειναι και η μεγαλυτερη αγωνια του αντρα μου και ας ειναι (μακραν) ο καλυτερος πατερας που εγω προσωπικα εχω δει.

Εγω απο την αλλη ειμαι παντα στο σπιτι,μαζι με τα κοριτσια και υπαρχουν μερες που "χανομαι" καπου εκει στις δουλειες του σπιτιου,στις εξωτερικες δουλειες και παρολο που σαφως ασχολουμαι μαζι τους (ε,καλα,δεν ασχολουμε και με τιποτε αλλο ουσιαστηκα),να τους μαγειρεψω,να τις κανω μπανιο,να τις ταισω,καπου εκει λοιπον δεν εχω αλλη ενεργεια ωστε να κατσω αυτο το απαραιτητο γι'αυτες διωρο-τριωρο που αφιερωνουμε μονο για παιχνιδι.

Αυτα ειναι μονο δυο μικρα παραδειγματα.

Επισης πρεπει να εχουμε υποψη μας πως δεν αρκει η συμπεριφορα μας προς το παιδι,αλλα και η δικη μας σταση ζωης.Γιατι τα παιδια μας μιμουνται.

Αν βαλεις μεσα σε αυτα και την ιδιοσυγκρασια του καθε παιδιου (εχω δυο εντελως διαφορετικα παιδια),τα γονιδια,το σχολειο,τις παρεες,τον οικογενειακο περιγυρο,αστα να πανε,ειναι τοσοι οι παραμετροι,γι'αυτο και θεωρειται αγωνας η ανατροφη ενος παιδιου.

Συνεχιζουμε να κανουμε ο,τι καλυτερο μπορουμε και παρακαλαμε το αποτελεσμα να ειναι το επιθυμητο,να εχουμε δηλαδη ευτυχισμενα παιδια.

[Lena + Sourloulou]

Κακοι γονεις δεν υπαρχουν... Γονεις που μεσα σε ολα κανουν καποιες λαθος πραξεις υπαρχουν.

 

Εχω ηδη κανει λαθη και συνεχιζω... Καποια τα καταλαβα, καποια οχι. Σιγουρα η κορη μου θα εχει παραπονα απο μενα οταν μεγαλωσει... Οπως ολοι μας απο τους γονεις τους. Ελπιζω μονο να βλεπει πισω απο καθε συμπεριφορα τα κακα αλλα και τα καλα, οχι μονο στη δικια μου συμπεριφορα αλλα σε καθε ανθρωπου. Ισως ετσι πλησιασει πιο πολυ την ευτυχια...

[ραφαελ]

Κακοι γονεις δεν υπαρχουν... Γονεις που μεσα σε ολα κανουν καποιες λαθος πραξεις υπαρχουν.

 

Δεν συμφωνω με το παραπάνω Λένα μου γιατι υπάρχουν κ κακοι γονεις....αυτες που σκοτωνουν τα παιδιά τους, αυτες που τα πετανε στα σκουπίδια μπορει να ειναι άρρωστες αλλά για μενα δεν ειναι σωστό...

μια μάνα για να έχει τον γκομ@@@ στο σπίτι αφηνει να κακοποιόυν το παιδί της απλά για να τον έχει....για σκεφτειτε ο άλλος που βιαζε την κόρη του ήταν άρρωστος?δεν ειχε έλεγχο για αυτα που έκανε?Γι αυτο κ 'εκανε και 7 παιδιά μαζι της....?και βεβαια υπάρχουν κακοι γονεις...και ουτε η λέξη δεν φτανει για να τους χαρακτηρίσει.

 

Εγω κ ο συζηγός μου είμαστε καλοί γονεις, όλοι λάθη θα κάνουμε το θεμα ειναι να τα καταλαβαίνουμε κ να τα διορθώνουμε.Δεν ξερω αν έχω κάνει λάθος μεχρι στιγμής θα δειξει στην πορεία του γιού μου...δεν με νοιάζει να τον κάνω τον τρελο επιστημονα με ενδιαφέρει να γινει έναν σωστος άνθρωπος για την κοινωνια.

[koufetaki]

χρειαζετε διαλογος με τα παιδια απο την στιγμη που ερχονται σε αυτο τον κοσμο δεν ειναι χαζα απλα ειναι ανθρωπακια μικρα που δεν εχουν εμπειριες στην ζωη,πρεπει ο γονιος να μαθει να ζητα συγνωμη στο παιδι του και να μιλαει μαζι του για να καταλαβετε θα σας πω τι μου συνεβει πριν χρονια με την κορη μου την πηρα απο τα νηπια μεσσημερι κουρασμενη εγω και με ενα σορο δουλειες απο πισω να περιμενουν περναμε απο το σουπερ για ψωνια και η μικρη μου ζητησε μαστιχες δεν λεμε παντα ναι και ηταν η μερα του οχι εκεινη, βγαινω εγω πισω απο το ταμειο και η μικρη κανει μια κινηση που νομιζα οτι εβαλε τις μαστιχες μεσα στην τσαντα της περνω την τσαντα και την μαλωνω μπροστα στον κοσμο πολυ αβολη κατασταση βαζει τα κλαματα καθως δεν τις ειχε παρει βγαινουμε εξω απο το σουπερ και καθομασταν 25 λεπτα συζητοντας το περιστατικο εφοσον φυσικα της ζητησα συγνωμη και της εξειγησα γιατι η μαμα αντεδρασε ετσι οταν ενιωσα οτι καλυψαμε το θεμα που εγω δημιουργησα ξεκινησαμε για το σπιτι.ειναι και το αλλο πολυ σημαντικο πρεπει να καταλαβαινουν τα παιδια μας απο μικρα οτι η μαμα και ο μπαμπας δεν τα ξερουν ολα γιατι δεν μπορουν να τα ξερουν οτι δεν ειναι τελειοι και κανουν και αυτοι λαθοι οχι να φτασουν σε μια δυσκολη περιοδο της εφηβιας και να εχουν να καταρριψουν και αυτο τον μυθο γιατι?εσυ να επαναπαυεσαι που το παιδι σου σε βλεπει σαν ηρωα και μετα να ερχονται οι συγκρουσεις στην εφηβεια και να λες τωρα αυτο απο που μου ηρθε!και τελος γιατι σας κουρασα να λετε στα παιδια σας ποσο πολυ τα αγαπατε καθε μερα και οταν μεγαλωνουν να τα φιλατε και να ειστε διαχυτικοι μαζι τους δεν θα κακομαθουν!

[elenik]

Δεν θα συμφωνησω σε καμια περιπτωση οτι δρουμε αναλογα με τα βιωματα μας.Θελω να πιστευω πως αναλογα με τα βιωματα μας,μπορουμε να ακολουθησουμε το μοτιβο της διαπαδαγωγησης των γονιων μας η να το απορριψουμε εντελως.Εκτος,εαν εννοεις elenic οτι αυτα τα ιδια βιωματα μας μας οδηγησαν στο να υιοθετησουμε την οποια αντιθετη σταση προς τα δικα μας παιδια,οποτε εδω συμφωνουμε.

.

 

Οταν αναφερομουνα σε βιωματα εννουσα το 2ο βασικα αλλα και λιγο απο το 1ο. Ειναι μια μιξη και για να γινω πιο σαφης θα θεσω μερικα παραδειγματα του τι εννοω.

 

Στο 2ο απο την αποψη οτι η μητερα μου πχ επειδη εννοιωθε σαν παιδι οτι ειχε πληρη στερηση ελευθεριας (οπως ολες οι κοπελες τοτε) με αφησε τελειως μα τελειως λασκα με πληρη εμπιστοσυνη προς το ατομο μου και τις κρισεις μου. Δεν εννοιωσα ποτε μα ποτε περιορισμενη στο παραμικρο και οπως εχω ξαναπει μακαρι να μπορεσω να το προσφερω στα παιδια μου.

Στην μητερα μου δλδ το βιωμα προκαλεσε την αποριψη της συμπεριφορας της μητερας της και στροφη στο εντελως αντιθετο και σε μενα παραδειγμα προς μιμηση.

 

Ενα αλλο παιδι πχ το οποιο κακοποιειται θελοντας και μη ειναι κατι που χαραζει την ψυχη του και αλλοιωνει τον χαρακτηρα του.Εχουμε δυστυχως ουκ ολιγα παραδειγματα που το παιδι που κακοποιηθηκε προκαλει τον ιδιο πονο στο δικο του παιδι. Ειναι φοβερα δυσκολο και θελει τρομερη μαχη με τον εαυτο του να μην "φυγει" το χερι του οντας γονιος που κακοποιηθηκε ως παιδι. Και αυτο το εχουμε διαβασει και ειναι πια γεγονος (χωρις να λεω οτι ειναι απολυτο απλα με βαση τα οσα διαβαζουμε και ακουμε απο επιστημονες).

 

Ειτε με θετικο ειτε με αρνητικο τροπο τα βιωματα μας, μας εχουν κανει αυτο που ειμαστε και δεν ειναι τοσο ευκολο να τα ξεφορτωθουμε. Θελει μαχη και αγωνα. Δεν ειναι τυχαιο οτι ολα τα κοριτσακια με σωστο προτυπο πατερα ψαχνουν ενα αντιστοιχο συζυγο και οσα ειχαν εναν πατερα απων προσπαθουν να τον αντικαταστησουν μεσω του ατομου που συνδεονται.

 

Ο Φρουντ κοινως, δεν ηταν ηληθιος

 

"Σβησμένες αναμνήσεις και υποσυνείδητοι μηχανισμοί επηρεάζουν τη ζωή και τις πιο συνειδητές, φαινομενικά, επιλογές μας."

http://www.focusmag.gr/articles/view-article.rx?oid=23994 (διαβαστε το αρθρο... αξιζει)

[christiana08]

Αν και με πληγωνεις,ας μην παω κοντρα στον Φρουντ.

 

Θελει καμια να υιοθετησει τα παιδια μου,μην ανοιξει καμια ρωγμη του υποσυνειδητου μου???:cry:

[elenik]

Θελει καμια να υιοθετησει τα παιδια μου,μην ανοιξει καμια ρωγμη του υποσυνειδητου μου???:cry:

 

Μην ακουω χαζα

Μανα που ψαχνετε τον βαζει κατω τον Φρουντ και τον ανασταινει να γραψει ξανα.

 

Σοβαρα τωρα. Κανενας δεν ειναι ερμαιο των βιωματων του. Ναι ειναι δυνατα. Ναι βγαινουν σαν 1η ενστικτωδης επιλογη μας . Αλλα εμεις ειμαστε πιο δυνατοι αν το θελησουμε. Φτανει να το θελησουμε και να το παλεψουμε. Παντα υπαρχει ο κανονας αλλα δεν ειναι ποτε ανυπαρκτη η εξαιρεση που τον επιβεβαιωνει

[UFO]

οι κακοι γονείς ειναι αυτοί που πράξεις τους είναι υπόλογες στου κανόνες ποινικού δικαιου

ολοι οι άλοι ...την παλεύουμε!

 

εγω ξερω μονο ενα : δεν υπαρχει λαθος και σωστο υπαρχει μονο διαφορετικο !

θα το αναλύσω αλλη ωρα τωρα είμαι στα down μου!

[ilonka19]

Πολλές γυναίκες κάνουν παιδιά όχι επειδή τα θέλουν. Φαντάσου να ζεις σε ένα μικρό χωρίο και έχεις μια σχέση. Όλοι σε ρωτούν πότε με το καλό ο γάμος, γίνεται ο γάμος και η κοινωνία σε πιέζει να αποκτήσεις παιδιά, αφού αυτός είναι ο σκοπός του γάμου. Εσυ όμως δεν το νιώθεις, θέλεις ακόμα να βγαίνεις, να κάνεις ταξίδια, να πηγαίνεις με τις φίλες σου για καφέ, και βρίσκεσαι μπλεγμένη με πάνες και μωρουδιακά. Βλέπεις το παιδί σαν εμπόδιο στη ζωή σου, ο σύζυγος σε καταπιέζει και εσυ ξεσπάς στο παιδί σου.

[PASOUMI]

συμφωνώ με την ilonka. τελικά δεν είναι όλες οι γυναίκες πλασμένες για τη μητρότητα. απ την άλλη για μλέαν το μητρικό ένστικτο παίζει πολύ ρόλο.εγώ πριν γεννησω, δεν είχα καμία σχέση με μωρά-παιδιά.ούτε που με συγκινούσαν ουτε ποτέ σκεφτόμουνα το "ποτε θα γίνω μάνα". απο ένα "ατύχημα" έμεινα έγκυος στα 29 μου. αφού ταλαντεύθηκα για λίγο , αποφάσιασα να το κρατήσω, πιο πολύ γιατί δεν μπορούσα να κάνω κακό στη ψυχή που είχα μέσα μου (βλ έκτρωση) απο τοτε που γεννησα, έγινα άλλος άνθρωπος. δεν φανταζόμουνα ποτέ οτι θα μπορούσα να νιώσω έτσι για ένα παιδί, εγώ που ποτέ δεν είχα τέτοιες ευαισθησίες! τώρα προσπαθώ να είμαι όσο το δυνατόν καλύτερη μαμά για το μικρό μου κ σκέφτομαι οτι όντως ο προορισμός της γυναίκας είναι να γίνει μάνα. για μένα ξαναλεω το μητρικό ένστικτο είναι πολ'υ δυνατό κ μπορεί να κάνει θαύματα. πλέον λέω οτι αμα με αξιώσει ο θεός, να κάνω 3 κ 4 παιδιά. ο ορος κακος γονέας είναι τελειως υποκειμενικός κ εξαρταται κ αποτα βιωματα του καθενος, το περιβαλλον που μεγαλωσε, τη μορφωση του κλπ κλπ ( εξαιρπυνται βεβαια ο βιασμος, ο φονος, η βιαια κοκομεταχειριση ενος παιδιου που ειναι παντα τελειως κατακριτέα!!)

[VICKY81]

Καλημέρα κορίτσια ( και αγόρια εαν υπάρχουν),

 

Δεν έχω ακόμη παιδί και προς τα παρόν δεν το σκέφτομαι κιόλας, οπότε δεν μπορώ να εκφράσω την πλευρά αυτή, μπορώ όμως να εκφράσω την άποψη του παιδιού από την δική μου οπτική γωνία.

 

Πιστεύω ακράδαντα οτι δεν υπάρχει παιδί που να μην έχει "θέμα" με τους γονείς του. Αν ήταν δυνατό θα έβγαζαν ένα βιβλίο στα βιβλιοπωλεία θα το αγόραζαν και όλοι θα ήταν εντός ρόλου.

 

Δυστυχώς δεν υπάρχει και δεν υπάρχει για συγκεκριμένους λόγους, δεν υπάρχουν τέλειοι γονείς, όπως δεν υπάρχουν τέλεια παιδιά, όπως δεν υπάρχουν τέλοιοι άνθρωποι.

 

 

Το κριτήριο της αγάπης δεν ξέρω να είναι το καλύτερο, το κριτήριο της λογικής δεν ξέρω αν είναι το καλύτερο.

 

Όλοι κάνουμε λάθη και είναι καλό, μαθαίνουμε, γινόμαστε καλύτεροι και προχωράμε. Δεν ανήκουν όμως όλα τα λάθη στην ίδια κατηγορία.

 

Ξέφυγα από το θέμα και επανέρχομαι. Πιστεύω οτι κάθε άνθρωπος συμπεριφέρεται με τον τρόπο που οι γονείς του ( οι άλλοι σημαντικοί άνθρωποι στην ζωή του ) του έχουν μάθει.

 

Μπορεί να "φαίνεται" ένας εκ διαμέτρου αντίθετος χαρακτήρας αλλά στην ουσία κάνουμε τα πράγματα που έχουμε μάθει ακόμη και αν τα κάνουμε με άλλο τρόπο.

 

Συμφωνώ οτι μας καθορίζουν τα βιώματα μας, συμφωνώ οτι και άλλα πράγματα στην πορεία της ζωής μας διαμορφώνουν τον χαρακτήρα μας και συμφωνώ οτι πάντα υπάρχει χρόνος και χώρος για να γίνουμε " πιο εμείς".

 

p.s. είναι βιωματικό το μήνυμα οπότε αν δεν βγάζει νόημα αγνοήστε το.

[demi]

Εγω προερχομαι απο μια πολυ ευτυχισμενη οικογενεια και μεγαλωσα με ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΑΓΑΠΗ....

Οταν νιωθω οτι κατι δεν παει καλα στην σχεση μου με το παιδι συμβουλευομαι μια ψυχολογο..

[DEL]

Νιώθω ότι είμαι καλή μάνα και αρχίζω να το συνειδητοποιώ γιατί κάθε πρωί μου δίνουν συγχαρητήρια οι δασκάλες της ΄κόρης μου.Η αλήθεια είναι ότι έχω ασχοληθεί πάρα πολύ μαζί της και το ίδιο κάνω και στον μπέμπη.Λάθη πιστεύω ότι έχω κάνει πολλά όπως έκαναν και οι γονείς μου που όμως μας μεγάλωσαν με πολλή αγάπη και μεγάλο αγώνα.Και τα κατάφεραν γιατί μας έμαθαν να μην εξαρτώμαστε από κανέναν και να είμαστε δυνατές.Ετσι θέλω να κάνω και εγώ στα παιδιά μου.Νομίζω ότι για τα λάθη μας πάντα θέλουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο σε άλλους γιατί έτσι μας συμφέρει.Κσι κακοί γονείς υπάρχουν και δεν είναι μόνο αυτοί που κακοποιούν τα παιδιά τους.Είναι και αυτοί που από τύψεις στα παιδιά τους τους τα δίνουν όλα στο πιάτο και δεν τα αφήνουν να πάρουν πρωτοβουλίες με αποτέλεσμα να φτάνουν σε μια ηλικία και να μην μπορούν να σταθούν στα πόδια τους.

[θεοδώρα3]

μπορουμε να επανορθωσουμε χωρις ενοχη αλλα με πολλη αγαπη?

Μια καλή αρχή είναι με ειλικρινή μετάνοια και διάθεση για αλλαγές στον εαυτό μας να ζητήσουμε από τα παιδιά μας συγγώμη. Ένα "παιδί μου συγχώρεσέ με έφταιξα" μπορεί να κάνει πάρα πολλά καλά, όσο μεγάλο και αν είναι το κακό, όσο προχωρημένη και αν είναι η ηλικία.

Και βέβαια το μεγαλύτερο καλό γίνεται όταν έχουμε διδάξει στα παιδιά μας τη συγγνώμη και τη μετάνοια για τις κακές μας πράξεις και το πόσο μεγάλη είναι η αξία της, και ακόμα περισσότερο την αξία της συγχώρεσης.

[ALIS]

Τα παιδια μας μας αγαπουν χωρις ορους και αυτο ειναι το μεγαλειο τους ενω οι γονεις οχι και αυτο μας κανει ''κακους'' γονεις.Ειναι ολα ωραια και ναι συμφωνω οτι κανουμε οτι καλυτερο μπορουμε και αυτο που ξερουμε αλλα σκεφτeiτε τον εαυτο σας οταν ειστε υπο πιεση,οταν εχετε νευρα οταν τσακωνεστε και διαφωνειτε μπροστα τους,αθελα σας παντα,οταν δεν ειναι ''καλα'' παιδια?!Ποσες ''ταμπελιτσές'' και ποσα πρεπει τα εχετε φορτωσει?Μαζι και εγω δεν βγαζω τον εαυτο μου απ'εξω...Δεν φτανει μονο η αγαπη μανουλες,ψυχουλες εχουμε στα χερια μας...κενα χαρτια που οτι γραψουμε δεν ξεγραφει και το κουβαλουν ολη τους την ζωη γιατι ειμαστε οι πιο σημαντικοι ανθρωποι για τα παιδια μας...Μια ''σοφη'' κυρια ειπε το εξης καταπληκτικο <<αν μιλουσαμε στους φιλους μας οπως μιλαμε στα παιδια μας δεν θα ειχαμε φιλους θα ειμαστε μονοι μας....>>.

 

Ποσο συμφωνω μαζι σου θεοδωρα3.Δεν υπαρχει μεγαλυτερο δωρο να βλεπεις τα ματια του παιδιου σου οταν του ζητας συγνωμη.Θελει δυναμη....

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Καλός γονιός; Ίσως εκείνος που δεν επαναπαύεται. Αναζητά αδιάκοπα τρόπους να προσεγγίζει το παιδί του, να το κατανοεί (όχι απαραίτητα να το δικαιολογεί), να το αποδέχεται χωρίς καμία προϋπόθεση, να το αγαπά απεριόριστα. Και παράλληλα θέτει όρια, παρέχει στο παιδί του την ασφάλεια που χρειάζεται, το βοηθά να αντιμετωπίζει τις αδυναμίες και τα ελαττώματά του, το φέρνει αντιμέτωπο με τις συνέπειες των επιλογών του, το κάνει υπεύθυνο...

Ίσως ακόμα για να είναι κανείς καλός γονιός θα πρέπει να βρει τη δύναμη να αναμετρηθεί με το παρελθόν του. Τους δικούς του γονείς. Να κατορθώσει να αποστασιοποιηθεί, ώστε να καταφέρει να τους κρίνει, να τους κατανοήσει, να τους αποδεχτεί και να προχωρήσει...